Doe elke dag iets dat je dichterbij het leven brengt dat je graag wilt leiden

Een eenvoudiger leven komt niet van de ene op de andere dag. Er is ook geen haast bij. Iedereen volgt zijn of haar eigen tempo. Ook bij mij was het een heel traject. Het begint bij een algeheel gevoel dat het anders moet dan hoe het altijd ging. Dat is het begin van bewustzijnsverruiming.

Als je elke dag iets doet wat je dichter bij het leven brengt dat je wilt leiden, dan groeit je gedroomde leven. Soms kan het voelen of je nooit komt daar waar je wilt zijn, maar ongemerkt komen er veranderingen. Je algehele gevoel van tevredenheid neemt toe. Pech en verdriet en ziekte en tegenslag zullen niet verdwijnen, maar je voelt je weerbaarder voor de dingen die nu eenmaal gebeuren.

Een paar voorbeelden van de dingen die je kunt doen: 

✿ Gooi een item weg wat je een onaangenaam gevoel bezorgt (versleten sokken, een plastic bakje waarvan de deksel nooit goed sluit, drinken dat je niet lust maar toch in de koelkast laat staan omdat het zonde is om weg te gooien...)

oude lappen, verknipte handdoeken, versleten ondergoed en versleten sokken. 
ik heb oude lappen genoeg, zelfs als ik dit weg doe. 

✿ Open je excelsheet van je huishoudadministratie of pak je notitieboek erbij en noteer de laatste wijzigingen in je vaste lasten.

✿ koop vandaag geen dingen uit sleur of in een opwelling.

✿ stop vandaag 15 minuten eerder met werken, zodat je niet een uur overwerkt, maar 3 kwartier.

✿ zet op een rij wat je deze week zou kunnen koken. 

Ik maakte trenette al pesto naar het recept uit de Disney Pixar film Luca. 

✿ ga vandaag de discussie niet aan met de persoon die altijd zijn/haar mening wil opdringen.

✿ bak een cake of koekjes

✿ denk aan je kind alsof het gehuld is in een zachtroze wolk

✿ ga terug in je herinnering en denk aan het moment dat je je volledig geaccepteerd voelde (door een ouder, partner, familielid of misschien zelfs een huisdier).

Een heel fijn weekend gewenst. 

Warme groet, 

Anita

==================================================================

In 2012 begon in mijn leven te vereenvoudigen door het opruimen van mijn huis. 

Mijn belevenissen over opruimen en minimaliseren, over eenvoudiger leven ben ik bij gaan houden op dit blog. Hier lees je mijn terugblik. Omdat ik het een enorm leerzaam proces vond - en nog steeds vind - ben ik blijven bloggen en vertellen over hoe je op een praktische manier meer richting aan je leven kunt geven en veerkrachtiger wordt en een groter gevoel van zingeving krijgt. 

Wil je op de hoogte blijven, meld je dan aan voor mijn maandelijkse nieuwsbrief. Elke maand deel ik mijn gedachtes, meditaties of tips die passen bij het seizoen. 

3

Begrenzing en het vinden van ruimte

Misschien merk je aan jezelf dat de rek er een beetje uit is, na 15 maanden covid.

 

Misschien merk je het aan anderen of zie je het in de gedragingen van mensen op straat en in het nieuws. 15 maanden covid, de lockdown, de beperkingen, het ontbreken van echt vooruitzicht, de sluimerende zorgen om wat er nog komt, het begint merkbaar zijn weerslag te krijgen. 

Het begrip dat we eerst nog voor elkaar hadden, begint barsten te vertonen en ons geduld raakt op. 
Verhoudingen lopen steeds stroever. 
Binnen onze familie.  
Binnen vriendengroepen.  
Binnen gezinnen, tussen partners.  
En binnenin onszelf. 

Er is een collectief gevoel van 'de rek is er uit'. We voelen ons beperkt - zelfs binnen de vrijgegeven mogelijkheden - en ingeperkt. 

De beklemming die we in onszelf voelen is net zo beperkend als de lockdown zelf. 
 

Ontregelend 

Misschien ervaar je een grote woede, om de ongelijkheid van de maatregelen, om de maatregelen zelf, om wat die maatregelen voor jou betekenen.  
Misschien ervaar je een grote angst, om ziek te worden, om anderen te besmetten, angst om buitengesloten te worden, angst dat tijdelijke maatregelen nooit meer zullen verdwijnen, angst om het verlies van democratie, of angst om regels te overtreden.  
Misschien ervaar je een grote afkeer, van mensen die een vaccinatie halen terwijl ze nog niet opgeroepen zijn, of een afkeer van mensen die zich niet willen laten vaccineren, of een afkeer van mensen die vaccinatie als het enige redmiddel zien.  
 
Je merkt misschien dat je steeds vaker in een situatie belandt die je gemoed overhoop gooit. Die je ontregeld achterlaat. 

Situaties die je voorheen wel kon verdragen. Maar nu niet meer. 

Als het gesprek met je ouders over de almachtige wijsheid van de regering gaat en je jezelf net als altijd niet gehoord voelt. 
Als je met een wildvreemde in een fel gesprek beland over het (on)belang van mondkapjes en je voelt een oerreactie die je herkent, maar liever weggestopt had.
Of dat je door de lockdown geproefd hebt van een hernieuwde vrijheid, waarvan je niet eens wist dat je het kwijt was, maar het nu niet weer wil inleveren en dan opeens weer geconfronteerd wordt met naderende sociale- of werkverplichtingen. 

Het zijn de omstandigheden van nu die er voor zorgen dat ouwe meuk in onze innerlijke wereld wordt opgerakeld. Je merkt dat wat je vroeger wel kon verdragen van je partner, van je familie, van je collega's, van je vriendengroep, dat je dat nu opeens helemaal niet meer kunt.

Alles voelt als een beperking. Een beperking die je zelfs fysiek kunt ervaren.  
Alsof je geen kant op kunt. Ook niet in je lijf. 
Je voelt je kaken steeds vaker stijf op elkaar. Je voelt onrust in je benen. Je hebt de neiging om mensen te gaan slaan. Je voelt de spieren in je rug verstrakken. De knoop in je maag wordt steeds groter. De hoofdpijn wordt steeds erger. 

Echo uit het verleden

Ergens op de achtergrond is er een besef dat jouw reactie helemaal niks te maken heeft met dat groepje op straat dat geen 1,5 m afstand houdt, dat jouw reactie helemaal niks te maken heeft met dat familielid dat zich niks aantrekt van het maximale aantal bezoekers en jouw reactie ook helemaal niks te maken heeft met het familielid die zich sinds het begin van de lockdown volledig opsluit.  
Maar dat de omstandigheden meer een kapstok zijn van moeites die je altijd al had. 

Er is een vaag gevoel van ‘dit komt me allemaal té bekend voor’; een echo uit het verleden. Zo heb je je al een keer gevoeld, ooit. Vroeger, door je vader, je moeder, je leraar, je klasgenoten.   
   
Hé, dit is net als toen ik nog thuis woonde. 
Hé, dit is net als toen de kinderen nog klein waren 
Hé, dit is net als op de middelbare school 
Hé, dit is net als toen die tijd vlak voordat mijn relatie op de klippen liep 
Hé, dit is net als in die tijd met die vreselijke baas 
Of zelfs alles door elkaar en bij elkaar.  
 
De herkenning van emoties en de heftigheid waarmee het naar boven komt is beklemmend. We hebben het gevoel vast te zitten aan die emoties. Het is verstrikkend en verstikkend. We willen het niet ervaren! Niet nog een keer! We dachten dat we er van af waren, dat we er overheen waren, maar nu blijkt het opeens weer de kop op te steken en niet zo’n klein beetje ook. Alsof we in lockdown zitten in ons eigen lijf met onze ervaringen. 

Wat we doen is de woede die ons zo vertrouwd is, de angst die ons maar al te goed bekend is, de aversie die we vaker gevoeld hebben; dat 'hangertje' hangen we op aan de covid kapstok. Als er geen covid was geweest, dan hadden we hier niet mee te maken gehad, redeneren we. Maar die emoties rondom onze ervaringen waren er altijd al. Het zijn de omstandigheden die ze weer naar de voorgrond laten komen. 
 

Hoe kun je je hieruit weer bevrijden? 

2

Wat zit er in mijn kleding?

Wat er in ons eten zit en wat er in huidverzorgingsproducten zit, daar worden we steeds alerter op. Maar wat zit er eigenlijk in onze kleding? Je stopt het weliswaar niet in je mond, maar het is minstens zo belangrijk om te weten welke stoffen er in je kleding zitten.

Ik was er eerder niet zo mee bezig. Het is niet zo dat ik nog nooit van misstanden in de kledingindustrie had gehoord, maar ik had me er niet in verdiept. Weliswaar heb ik een voorkeur voor natuurlijke materialen, maar ik ben aan de andere kant wel heel erg blij met mijn fleecevest. En softshell jassen vind ik een briljante uitvinding. 

Ik koop over het algemeen weinig kleding en als ik wel wat koop draag ik het heel lang. Als het lukt dan koop ik tweedehands, vooral voor de kinderen, want die kleding wordt vaak maar kort gedragen – vooral als kinderen heel jong zijn – en is dus nog heel goed voor een tweede (en derde) ronde. Dat scheelt behoorlijk in mijn portemonnee, ik breng geen nieuwe kleding in omloop en de kleding is al vaak gewassen, dus de fabrieksrommel is er al grotendeels uit. 

Best goed bezig. Maar ik merk dat ik nog een stapje verder moet gaan en nog kritischer moet zijn over welke kleding ik draag, want er is meer aan de hand met kleding.

Alleen nog maar tweedehandsspijkerbroeken. Dat betekent meestal dat er na ons niet nog een tweede ronde komt :-)

Jeuk van een spijkerbroek

Toen Gemma en Ellie in groep 3 zaten kocht ik een keer een nieuwe spijkerbroek voor Ellie bij de H&M, want tweedehands broeken zonder kapotte knieën in die maten zijn schaars. Broek stond haar hartstikke leuk, ze was er blij mee. ’s Avonds zei ze dat haar benen jeukten. Zaten onder de rode bultjes! Ik wist meteen dat het door die spijkerbroek kwam. Spijkerstof wordt behandeld met agressieve stoffen die die speciale verwassen spijkerbroeklook moet geven. Ook is H&M niet perse het toonbeeld van verantwoord ondernemerschap. Ik waste de broek nog een paar keer met azijn, maar het hielp niet. Exit spijkerbroek.

Dat Ellie erg gevoelig is voor de fabrieksstoffen die in kleding zitten viel niet eerder op, omdat het gros van haar (en van Gemma’s) kleding tweedehands was en al vele malen gewassen. Dat is dus iets waar ik rekening mee hou. Spijkerbroek koop ik niet meer nieuw voor haar, meestal draagt ze toch liever soepele broeken. Zolang zij nog tweedehands wil dragen noem ik dat ‘mooi meegenomen’. Gemma wil liever geen tweedehands meer.

De echt uitdaging kwam toen ik vaker nieuw ondergoed voor ze moest kopen! Tot hun vierde of vijfde jaar was hun ondergoed meestal tweedehands (en nee, dat vond ik niet vies). Ik nam het over van een andere tweelingmoeder. Zij stuurde me een doos kleding en deed daar allerhande andere bruikbare spullen bij. O.a. ondergoed. Van een tweedehands kinderhemd ben ik niet vies. 

Maar met die dozen was ik gestopt vanwege veel te veel. Dus ook geen ondergoed meer. Zelf kopen dus. Ik heb al heel wat soorten geprobeerd, maar heb de ideale nog niet gevonden. Afgezien van de uitdaging van pasvorm, prijs en beschikbaarheid van de goeie maat, blijkt Ellie ook nog eens helemaal onder de uitslag te komen van nieuw ondergoed. Haar hele bovenlijf zit onder de jeukende bultjes als zij een nieuw hemd heeft gedragen. Ook als ik het van te voren was in azijn.

Na een flink aantal keer wassen kan dit ondergoed en deze pyjama gedragen worden, maar ideaal vind ik het niet. 

Organic cotton?

De laatste keer kocht ik organic cotton ondergoed van C&A, want model oogt goed, meiden vonden het uiterlijk aantrekkelijk en ik vond het aantrekkelijk dat het biologisch katoen was en ik vond de prijs aantrekkelijk. Maar dus ondanks biologisch katoen bleek Ellie er niet tegen te kunnen. Want de katoen is misschien wel biologisch geteeld (wat al een hele verbetering is), maar hoe biologisch is de productie verderop in de keten? De verf die gebruikt is? Ook van die leuke pyjama van organic cotton van C&A met die geinige luiaard zat ze helemaal onder de uitslag. 

Het enige ondergoed waar dochter tot nu toe tegen kan is het wolzijden hemd van Little Shop Around the corner (super sympathieke online winkel met allemaal heerlijke wolletjes). Maar da’s een hele prijs voor ondergoed waar ze niet zo lang in zitten. De zoektocht naar geschikt ondergoed is dus nog niet afgelopen.

[Edit 2020-2021 het enige bio ondergoed dat inmiddels goed bevalt wat betreft irritatie (geen irritatie), kwaliteit, pasvorm en bio katoen is van het merk Sanetta. ]

Wolzijden hemd van Little Shop Around the Corner. Geen uitslag, maar wel prijzig en dochter draagt 'm alleen in de winter. Dus ze zal er snel uitgroeien. 

Maar ik heb nergens last van!

Afgelopen weekend las ik in een moedergroep op fb over een terugroep actie van de Zeeman. In de productie van een sweater waren verfstoffen gebruikt die niet toegestaan waren.

‘Uit het onderzoek is gebleken dat er verfstoffen zijn gebruikt tijdens de productie van het vest welke verboden zijn. In Europa is het de norm dat deze stoffen niet boven een bepaalde hoeveelheid aanwezig mogen zijn in kleding en textiel. Deze verfstoffen zijn verboden omdat ze schadelijk zijn voor het milieu en de mensen die in de productie aan het artikel werken. Echter is er pas sprake van een mogelijk gezondheidsrisico bij zeer langdurige en directe blootstelling aan de stof.’

De moeder in de fb groep was bezorgd. Wat moest ze doen? Het waren de lievelingsvesten van haar kinderen en ze waren al heel veel gewassen. Kon het nog kwaad of zou ze ze toch terugbrengen (die vesten he, niet de kinderen ;-))? Iemand reageerde dat het probleem toch vooral in de productieketen zat. M.a.w. als het risico maar ver genoeg weg is, dan bestaat het niet.

Het geeft toch te denken? Als ik het niet zie, bestaat het niet?
Dat ik geen allergische reactie krijg op nieuwe kleding en dat Ellie’s eeneiige tweelingzus Gemma ook geen allergische reactie krijgt is het dan minder schadelijk? Dat Ellie wel uitslag krijgt van spijkerbroeken maar niet van sweatbroeken, wil dat niet zeggen dat er in de sweatstof geen chemicaliën zitten. Als ik het niet ruik, niet zie, of niet merk, betekent dat dan dat het er niet is? De huid is ons grootste orgaan tenslotte. Onze huid neemt alles op waarmee het in contact komt. Als ik er als eindgebruiker geen (merkbare of herleidbare) schade van ondervind, betekent dat dan dat anderen er ook geen schade van hebben ondervonden?

Goed bezig! Toch?!

Tweedehands is een goed alternatief voor nieuw. Het was mooi voor mij dat die andere tweelingmoeder de kinderkleren al vaker had gewassen, maar het spoelwater was allemaal in ons gezamenlijk riool terecht gekomen. Ik vind het soms knap lastig om een keus te maken die ik voor mezelf kan verantwoorden. Een tweedehands Wibra shirt betekent dat ik geen nieuwe heb gekocht, maar het is al wel geproduceerd en belandt na mij op de afvalberg. Met plastic opdruk en al. Ik schreef al eerder het stuk Help, alles is afval. Aan de andere kant is het voor mij te duur om uitsluitend fair fashion te kopen. Sterker nog, alles nieuw kopen in reguliere kleding is ook te duur. Wie zei ook al weer dat duurzaam eenvoudig was? O ja, niemand.

Soms kan ik het echt niet aanzien, hoe nonchalant er nog altijd wordt gedaan en gedacht over zaken die onze leefwereld aangaan, maar daar wordt de wereld niet beter van en voel ik me alleen maar moedelozer van. Ik doe mijn best en ik probeer het beter te doen dan hoe ik het eerst deed. En dat is al winst. 

Warme groet,
Anita

Nog een linkje als je nog niet uitgelezen bent: do your jeans contain hazardous chemicals

31

Over biologisch vlees enzo

Bij het schrijven van mijn blogpost over de Nationale Week Zonder Vlees en vegetarische maaltijden bleek dat ik nog lang niet uitgepraat was over biologisch vlees of over biologisch in het algemeen. Dat komt omdat ik merk dat de term Biologisch en Duurzaam een heel handige Marketing tool lijkt geworden. Bedrijven spelen gewoon heel handig in op wat er leeft onder de consument. Net zoals de klant eerder gevoelig was voor gemaksvoedsel en er allerlei kant-en-klaar maaltijden op de markt kwamen, zo spelen bedrijven nu in op het biologische en duurzame.

When you reduce food waste by 50% (2p) - 350 kg CO2

Biologisch vlees is een grote stap voorwaarts. Overigens is het denk ik goed om stil te staan bij het feit dat van oorsprong alles biologisch is. Dat had ook zijn nadelen uiteraard, vandaar dat er bestrijdingsmiddelen zijn bedacht. Maar als je vervolgens elke dag jouw niet-biologische stuk vlees vervangt door elke dag biologisch vlees, dan verandert er niets aan het totaal. Dan legt de productie nog steeds een grote druk op de aarde en werkt het misstanden met dieren in de hand en ook het misbruik van het te voeren label biologisch. Dan schieten we er globaal gezien nog niks mee op, dan hebben we gewoon een nieuwe vlees-industrie in gang gezet. Maar dan eentje op biologische leest. Er wordt wereldwijd nu al teveel voedsel geproduceerd. Want het geldt niet alleen voor vlees, het geldt ook voor andere producten.

Varkens van kleinschalige biologische boerderij. 

Als al dat geproduceerde voedsel nou allemaal geconsumeerd wordt, dan was het nog tot daar aan toe, maar er wordt heel veel eten weggegooid. En het eten is ook nog eens niet gelijk verveeld over de wereld. We kunnen echt wel met minder eten toe. Ik denk dat iedereen in de supermarkt wel een schap aan kan wijzen van producten waar we als mensheid best zonder kunnen. Ik noem kant-en-klaar pizza's. Als we wereldwijd zouden stoppen met de productie van kant-en-klaar pizza's dan zouden die grondstoffen (tarwe, groente, fruit, tomaten, vis) hier niet voor ingezet hoeven worden. En er zal - in Nederland in ieder geval - niemand een dag minder eten omdat er geen pizza's meer in de koeling liggen bij de supermarkt.

Is vegetarisch of veganistisch dan de oplossing?

Er worden de meest heerlijke vegetarische gerechten gedeeld op het web. Je kunt nog zo aan je lap vlees gehecht zijn, bij het zien en proeven van die heerlijke gerechten kun je niet anders dan het heerlijk vinden. Maar het valt me op dat er heel vaak uitheemse producten in verwerkt worden. Avocado's en mango's bijvoorbeeld. Ja, die zijn gezond en lekker, maar worden in andere oorden dan Nederland verbouwd en als we wereldwijd allemaal aan de avocado en mango gaan, dan zal er een plekje op de wereld overbelast worden. Sojamelk? Voor velen een alternatief voor koe-melk. Maar wat is er voor nodig om sojabonen te verbouwen? Heel veel grond, waarvoor bossen worden gekapt. Kikkererwten is ook zoiets. Ik heb altijd een blik in huis, maar worden die vruchten dichtbij huis verbouwd? Of worden de (biologische) kikkererwten die in onze winkels liggen allemaal ver weg verbouwd. En is mijn keus voor de kikkererwt dan een duurzamere/betere keus dan het stuk biologisch vlees dat ik haal bij de plaatselijke boer? Iets waar ik over nadenk.

Omgaan met schaarste

Ik denk wel eens dat we verleerd zijn hoe we om moeten gaan met schaarste. We zijn er zo aan gewend geraakt dat alles wat we denken nodig te hebben er op elk moment van de dag en van het jaar er voor ons is. Veel mensen zijn gehecht aan het eten van vlees. Een veelgehoord argument is dat er essentiele bouwstoffen in zitten. Maar naar mijn mening het is absoluut niet nodig om elke dag van het jaar, jaar in jaar uit, die bouwstoffen tot je te nemen. Ik denk zelfs dat het beter is voor je spijsvertering dat je het niet continue verzwaard met vlees, want vlees is erg zwaar te verteren. Als je in de zomer weinig tot geen vlees eet en in de winter wel (wanneer je wel wat extra brandstof kunt gebruiken) dan hoef je echt niet te vrezen dat je tekort komt. Je raakt echt niet verzwakt omdat je een week of een maand lang geen vlees hebt gehad. Ik denk dat als we van dat idee af komen dat we elke dag die voedzame uitgebalanceerde maaltijd moeten hebben, dat het al enorm zal schelen in onze voedselconsumptie (en op den duur de voedselproductie). Dan is er een betere balans tussen productie en consumptie.

Hoe biologisch is biologisch?

Laatst lunchte ik bij anderen waar een potje biologische groentespread van Mama Nature op tafel stond. Ik kende het merk niet, maar ik vond het wel erg lekker en zocht op waar ik het kon kopen. Het bleek het biologische huismerk van de Aldi te zijn. De Aldi biologisch? Is dat niet gewoon een vorm van marketing? Iets aan het assortiment toevoegen wat de klant graag wil? Ik was niet de enige die er vraagtekens bij zette. Ik las er meer over op de site van Monique van der Vloed. En in de Trouw staat een artikel over Hoe goedkoop mag biologisch zijn?

Bewustwording blijft belangrijk

Doordat ik me meer bezig ging houden met zelf eten klaar maken, werd het hele proces achter de voedselindustrie me duidelijker. Al die keurmerken en EU-goedgekeurde nummers waren niet meer vanzelfsprekend. Het is belangrijker voor me geworden dat niet alleen het eindproduct vrij van bestrijdingsmiddelen is, maar ook de grond waarop het wordt verbouwd, dat mensen die er mee moeten werken er naar behoren voor worden betaald. Dat ik niet alleen een product koop met een label biologisch, maar dat er in de hele kring van productie zorgvuldig met dat keurmerk wordt omgegaan.

Ik ben niet tegen het eten van vlees, of tegen het slachten van dieren, maar ik vind dat we de huidige manier en schaal waarop in Nederland (of Europa, of Wereldwijd) met de vleesconsumptie omgaan, drastisch anders moet. Dat heen en weer gesleep met dieren en vlees bijvoorbeeld. We exporteren en we importeren. Het gaat uiteindelijk wel om dieren denk ik dan, niet om aluminium velgen ofzo.

Vlees kunnen eten is geen recht van de mens.

Er zijn gelukkig organisaties die op de barricaden gaan om misstanden onder de aandacht te brengen. Zelf ben ik geen type voor de barricaden. Ik hou het op veranderingen op kleine schaal. Kleine veranderingen kunnen ook een groot effect hebben.

Warme groet,
Anita

9

Hergebruik en hygiëne

Inmiddels ben ik heel bekwaam geworden in het hergebruik van spullen. Zo maakte ik washandjes van handdoeken waarvan de bies gerafeld was, ik maakte kussenslopen van molton peutermatrashoezen, ik maakte kinderleggings van mijn oude trui, ik hergebruik lege margarinekuipjes. Superduper allemaal.

Het meest tof was dat we voor de kinderkamers (klik om te zien hoe het ook al weer was) heel veel spullen opnieuw konden gebruiken. Dekbedden had ik nog wel van de tijd dat de man en ik een eenpersoons gebruikten. Beddengoed had ik ook nog en kocht er nog een set voor elk bij en onze eenpersoonsmatrassen konden we ook mooi opnieuw gebruiken. Hoezee wat was ik daar blij mee, want anders was het wel een hele kostenpost geworden.

Maar dochter Gemma moest elke dag niezen, kreeg een snotterige neus. En dat ging niet weg. Alleen wanneer we op vakantie waren. Dus daar was iets aan de hand. Ze blijkt allergisch. Voor huisstofmijt, kattenroos en pollen.
En ja, toen ging ik denken dat dat matras misschien nog best goed was, maar dan had je het alleen over het ligcomfort, niet over of het schoon genoeg was.

Ik besloot dat ik niet de tussenstap zou nemen om een huisstofmijt matrastijk te kopen, maar kocht gelijk een heel nieuw matras. Antiallergisch bij de Allergieshop. Ik heb nog overwogen om een matras bij ecobed te kopen, want ik heb zelf meer met natuurlijke materialen. Maar uiteindelijk sloeg de balans toch door naar eentje van de allergieshop. Dat het matras op voorraad was en een 30 dagen omruilgarantie had trok me over de streep. Ons meisje is er dolblij mee! Ik vind ‘m nogal hard, maar ik moest me er niet mee bemoeien, kreeg ik te horen. De chemische geur vond ik eigenlijk ook bijna niet te harden, maar dat los ik op door vaak het raam open te zetten. Dat is sowieso goed om huisstofmijt te weren, heb ik inmiddels geleerd. Dat is stap een in het beperken van allergenen voor ons meisje (dat overigens van nature heel schoon en netjes is, dus ik gun haar een nieuw matras met fabrieksgeur :-)). Nu moet ik haar er toe bewegen dat ze minder knuffels op haar bed heeft....

Het avontuur met het matras was aanleiding om dit stukje er over te schrijven, omdat ik af en toe iets tegenkom in huis waarvan ik merk dat hergebruik op zichzelf een heel goed streven is, maar dat je de hygiene toch goed in de gaten moet houden.

Zo krijgen onze kinderen geen pakjes drinken mee naar school – iets wat voor de doorgewinterde consuminderaar vanzelfsprekend is, maar voor velen niet – maar zij krijgen een beker mee. Die kun je tenslotte keer na keer vullen met drinken die jij goedgekeurd hebt voor je kind. Veel minder onnodig afval. Ik heb de bekers van Mepal en ben daar heel tevreden over, maar het betekent wel dat je die rubberen ringen goed in de gaten moet houden. Je moet de bekers bijvoorbeeld niet in de tas laten zitten, want anders worden de ringen zwart. Regelmatig bestel ik nieuwe sets rubberen ringen. Als je dat bij elkaar optelt is duurzaam best wel duur. Het zijn keuzes. De drinkfles met popup tuit heb ik afgeschaft, daar zitten teveel randjes in waar schimmel in komt te staan. Jak.

En ik kocht rietjes bij Greenjump. Supercoole siliconen rietjes die je keer op keer kunt gebruiken. Lekker dik, zodat het ook goed slurpt met een smoothie. Totdat ik een keer een rietje had waar aangekoekte smoothie in was blijven zitten. Zoiets als een melkvelletje in je mond, maar dan vele malen viezer.

Dus: hergebruik is toe te juichen, maar doe het niet eindeloos en hou het goed schoon. En wees niet bang om het te vervangen als het nodig is, want voor je het weet ben je zelf compost.

15

Kinderkleding ruilwinkel

Ken je dat, dat je naar de kringloop gaat om spullen te brengen en dat je dan ook even naar binnen loopt om te kijken wat er is en dat je dan ook weer wat koopt en mee naar huis neemt en denkt: hé, da's niet eerlijk?!

Bij mij in de buurt zit een kleding ruilwinkel waar je met gesloten portemonnee brengt en haalt. Een geweldig initiatief vind ik dat! Je kunt niet alleen kinderkleding inleveren, maar ook dames- en herenkleding of spulletjes. Voor de ingeleverde items krijg je punten en dat is vervolgens je tegoed voor het 'kopen' van andere spullen. Dat mag op hetzelfde moment, maar mag ook later als er op dat moment niks van je gading bij zit.

Eerst waren ze twee ochtenden per week open, waarvan ik een ochtend nooit kon, maar sinds kort zitten ze in een ander pand en zijn ze elke ochtend open. Ik vind het echt een supersympathiek initiatief. Alle lof voor de vrijwilligers!

6

Zelf viskruiden maken

Ik had deze week mooie inhoudelijke stukjes willen schrijven en plaatsen, maar ik heb een keelontsteking en de antibiotica helpt gelukkig tegen de pijn, maar verder is het hoofd en het lijf Moe - met een hoofdletter.

Daarom deze keer een huis-tuin-en-keuken stukje, omdat dat wat makkelijker is en ik geen stuwmeer aan onaffe stukjes in mijn hoofd en op papier wil hebben (maar dat is eigenlijk al te laat).

Laatst vroeg dochter Gemma om haar lievelingskostje, namelijk witvis, rijst, zwarte bonen, guacamole van avocado en komkommer en indien voorradig een beetje sla erbij. Nou, als je kind dit als lievelingskostje heeft en er om vraagt dan geef je daar graag gehoor aan!

Zoals ik het ken wordt het gegeten met tilapia vis, maar dat is wel een dubieuze kweekvis. Vaak kies ik dan voor kabeljauw, maar ook dat is natuurlijk niet altijd een betere keus. Ooit hoop ik nog een goede leverancier van duurzame vis te vinden. Tot die tijd richt ik me maar op andere groenere keuzes. Die zijn er gelukkig ook nog zat.

Toen bleek dat ik alles in huis had, behalve....de viskruiden. Het potje dat ik nog had, had ik laatst weggegooid omdat het helemaal was gaan klonteren. En laten die kruiden er om heen nu net het lekkerste van de vis zijn.
Gelukkig vond ik al snel een recept om het zelf te maken. De meeste kruiden had ik wel in huis, behalve dille.

- 2 el peterselie
- 1 el dille
- halve tl zout
- halve tl zwarte peper
- halve tl knoflookpoeder
- snufje cayennepeper
- 1 el paprikapoeder
- halve tl nootmuskaat

Het recept vond ik bij lekker en simpel. Overigens staat daar geen dille op het lijstje, maar voor mijn gevoel hoort het wel bij viskruiden. 

Supermakkelijk om te maken en als je zorgt dat de losse kruiden en specerijen niet te duur zijn, dan heb je een goedkope viskruidenmix in huis, zonder toevoegingen!

5

Verantwoord consumeerderen

Deze keer niet een post over consuminderen, maar over consumeerderen. Over bewust consumeren, om precies te zijn.

Consuminderen heeft een paar onverwachte bijwerkingen. Het mag duidelijk zijn dat het je geld bespaart, het geeft je meer rust en ruimte, maar het zorgt er ook voor dat je je veel bewuster wordt over waar jouw geld naartoe gaat. Dat is een effect dat ik van te voren nooit had kunnen vermoeden. Tegenwoordig denk ik er meer bij na waar mijn geld naartoe gaat. Besparen kost namelijk best veel inspanning! En dan wil ik eigenlijk ook dat mijn geld goed terecht komt. Dat wanneer ik een uitgave doe, de winkelier of het personeel er ook iets aan overhoudt. Een fatsoenlijk salaris heeft bijvoorbeeld, of dat de arbeidsvoorwaarden goed zijn, er geen arbeidsregels worden overtreden. 

Tegenwoordig kan de gedachte dat ik iets heb gekocht waar helemaal niemand iets aan heeft verdiend, mij een heel rotgevoel geven. Alsof ik mijn geld heb weggegooid. Wat voor zin heeft het dan, denk ik, als ik geld betaal voor een product of dienst, maar niemand wordt er beter van. Volgens mij is dat niet de bedoeling van geld. Geld moet iets in gang zetten. Aan het werk gaan, iets nieuws genereren. Vermeerderen. 

Foto: gerjannefotografie

Een vloerkleed om blij van te worden. 

Sinds kort hebben we een nieuw vloerkleed. Dat stond al heel lang op mijn wensenlijst. [zie hier de lijst van woonwensen waar ik over schreef] We hadden een goedkoop synthetisch vloerkleed van de Makro, maar na talloze omgevallen bekers ranja, kinder- en kattenbraaksel was dat echt niet toonbaar meer. Maar ja, wat dan? Dan wilden we wel graag een mooi kwaliteitskleed. Van natuurlijke materialen ook graag, want natuurlijke materialen in huis heeft een wonderbaarlijk positief effect op een huis. Maar kwaliteit kost nu eenmaal geld. En bij gebrek daaraan bleef het daar steeds bij.

Een tijd geleden stuitte ik op een webwinkel die vloerkleden verkoopt. Sukhi. Sukhi is ‘blij’ in het Nepalees. De kleden worden rechtstreeks van de makers ingekocht, ze worden handgemaakt in landen als India, Nepal, Marokko en de baten komen ten goede aan de makers. Niet aan de handelaren en tussenhandelaren. Die insteek sprak me meteen aan. Op die manier doet geld iets goeds. Mensen kunnen er een bestaan mee opbouwen. In dit filmpje zie je hoe een van de maakster haar kinderen naar school kan laten gaan omdat zij zelf een goed inkomen heeft. 

Het toeval wilde dat ik kort daarna benaderd werd door Sukhi of ik geïnteresseerd was in een samenwerking. Ik een vloerkleed naar keuze met korting en Sukhi aandacht voor hun bedrijf. Dat wilde ik wel natuurlijk, maar ook met korting bleef er nog een flinke hap geld over om bij te leggen. 

voorzichtig openknippen om een kijkje te nemen - eigen foto

Nou ja, om een lang verhaal kort te maken; we hielden contact en de man en ik spaarden door en na rijp beraad kozen we voor het wollen vilten kleed Aryan (uiteindelijk toch niet het kleed dat op mijn verlanglijstje stond). Ik vond het superspannend om het pakket open te maken. Het was weer eens een drukke dag geweest toen de rol bezorgd werd en om de kinderen niet verder door het huis te laten stuiteren, moest het dicht blijven. Maar eigenlijk durfde ik ook niet zo goed. Stel dat het tegen zou vallen? Op een goed moment toch het pakket opengemaakt en het kleed uitgerold. Zo’n compleet andere aanblik! Wat een verschil. We hebben er op handen en knieën over gekropen en er lekker op liggen rollen. Dit was beslist een goede keus! Het oude kleed heeft de echtgenoot ritueel in de kliko gedumpt. Zo, weg ermee. 

eigen foto

Voor de gelegenheid heb ik vriendin – en fotografe – Gerjanne Dijkstra (gerjannefotografie) gevraagd om er een mooie foto bij te maken. Want mijn foto’s zijn gewoon huis-tuin-en-keuken-foto’s. Het kleed zou zóveel beter tot zijn recht komen op de foto als zij dat zou doen. Gerjanne is niet speciaal een interieurfotografe, ze fotografeert vooral mensen, maar ze kan ontzettend goed de sfeer van het moment vastleggen. Dus wat beter dan mij en de kinderen met het kleed op de foto te zetten!

foto: gerjanne fotografie

En dan zit ik maar zo op een stoel niks te doen! Dat komt echt nóóit voor! Vervolgens zit ik verdiept in de iphone, dat doe ik dus ook helemaal nooit. Ik zit altijd op de ipad, haha. Normaal is het ook niet zo netjes, maar het is wel echt ons huis. En die kinderen met de DD zijn ook echt. 

foto: gerjannefotografie

Dit kleed komt uit de serie vervilte wollen draden kleden uit India. De vilten draden worden gelust op een net of geweven, dat kan ook. De meiden en ik hebben al op de knieën op het kleed gelegen om naar de verschillen in de wollen draden te kijken. We hebben ze ook namen gegeven: zoals Engelse drop (zwarte draad met witte kern) of zuurstok (roze met witte kern) of regenboog (heel verrassend: regenboogkleuren) . 
Het effect van die wollen draden is heel apart. Van een afstand lijkt het of je wazig ziet (dat zie je ook op de foto op de website) en hoewel de draden in horizontale lijnen gelust zijn, lijkt het net of ze schuin lopen. Het kleed is warm, zacht en voelt aangenaam aan. Het pluist wel wat, ik vind her en der vlokken wol terug, maar dat heb je met een natuurproduct. 

Weet je wat ik zo schattig vond aan het kleed: er zit een label aan met de naam van de makers. Giuddu en Burnidid. Kijk, dat geeft toch al veel meer het idee dat je goeie geld goed terecht komt. 

Als je nieuwsgierig bent geworden dan vind je hier nog even alle links op een rij: 
Het vloerkleed komt van Sukhi. Wij kozen het kleed Aryan uit de serie vervilte wollen draden kleden uit India. De kleden uit India worden door mannen gemaakt, in tegenstelling tot de andere landen waar Sukhi kleden laat maken, die worden door vrouwen gemaakt. 
Klik hier voor de website Sukhi
Volgen op facebook kan ook. Dan krijg je regelmatig smikkelmooie foto’s in je tijdlijn en word je op hoogte gehouden van al het werk dat Sukhi doet. 


Nou, dat was het weer voor vandaag. Een heel fijne week gewenst. 

Warme groet,
Anita

19

Over schrale oogst en nauwkeuriger leven

In de zomerperiodes heb ik de tijd om stil te staan en mijn leven weer eens onder de loep te nemen. Dat heb ik sterker dan rond de jaarwisseling.
De activiteiten rond school en werk vallen weg en dit keer liet ik het sociale leven ook meer varen. Ik dacht veel na over waar ik ècht, maar dan ook ècht ècht het liefst mijn aandacht aan wil geven. En dat terwijl ik dacht dat ik dat al deed. Dat ik al op de goede weg was. Maar ik had het gevoel dat ik toch niet genoeg aandacht had besteedt aan waar ik mee verder wil. Dat na heel veel inzet de oogst te mager was.

De echtgenoot en ik hadden lange gesprekken en dan kom je er achter dat je allebei – elk op onze eigen manier – het gevoel hebben dat we wat gemist hebben de laatste jaren. Dat we onze behoeftes hebben moeten parkeren omdat het gezin en werk zoveel aandacht vragen. Dat je binnen de beschikbare ruimte op zoek gaat naar tijd voor jezelf, wat weer ten koste gaat van de tijd van de ander of van tijd samen. Het gevoel bekroop me dat ik het nog niet helemaal goed aangepakt had, nog niet helemaal zuiver had waar ik mijn aandacht aan had besteed en of dat wel het gewenste had opgeleverd. Ondanks dat ik hierin al heel veel stappen had gezet. 

Toen we terug kwamen van vakantie en ik naar de tuin [klik op de link om te zien hoe het er eerst uitzag] keek die er zo rommelig bij lag, werd ik er treurig van. Een boodschap van de natuur. Ik zag het weggevroten en verrotte loof van de aardappelen, de platgevallen aardpeer, de miezerige zonnebloemen (ook onder aanval van slakken) omdat ik ze te laat had gezaaid en opgepot, keek naar het onkruid, de verwilderde borders, de ingedroogde vruchten van de Japanse wijnbes – die we dit jaar niet hebben kunnen plukken omdat we met vakantie waren. Het was een hele schrale oogst. Er was niets wat goed tot wasdom was gekomen. Toen vroeg ik me opeens af of ik me wel nauwkeurig genoeg bezig had gehouden met wat voor mij het belangrijkst is. Allemaal leuk hoor, al die activiteiten van mij, en ik vind ze stuk voor stuk prachtig om te doen, maar vind ik dat allemaal op dit moment in mijn leven het allerbelangrijkst?

Zodoende besloot ik om nog nauwkeuriger te kijken naar waar ik mijn aandacht aan geef. Dan pas gaat het groeien en komt het tot volle wasdom, niet bij versnipperde aandacht. Meer tijd voor mijzelf, vaker zonder de kinderen, meer tijd met de echtgenoot. De inzet voor school reduceren, net als de werkactiviteiten buiten mijn vaste uren. Meer naar buiten treden met mijn schrijfwerk, onderzoeken hoe ik meditatie, persoonlijke en spirituele groei kan delen.

Zo vind ik steeds meer in het minderen. 

Warme groet, 

Anita

23

Wegwerpwinkels

Zo noem ik ze tegenwoordig. Winkels als Action, SoLow, Blokker, T€D en cosorten. Wegwerpwinkels.
Vroeger kwam ik er graag. Want oooh, wat een leuke spulletjes! Ik kom er nog steeds wel hoor, maar veel minder vaak en ik winkel er heel anders dan voorheen. Nu ga ik er gericht heen omdat ik op zoek ben naar iets specifieks.
Ik hoor de mensen om mij heen in de winkel dingen zeggen die ik vroeger ook zei. 'Ooooh, kijk nou, wat leuk! Dat is toch leuk voor op die en die kast. Ja en wil ik wel een keer weer nieuwe handdoeken, want die kleur die we nu hebben daar ben ik wel een beetje zat van.' Het kost immers geen druif.

Maar uiteindelijk wordt het allemaal weer afval (Help! Alles is afval)
Het vergt oefening om je niet tot impulsaankopen te laten verleiden, ook al is het goedkoop (of eigenlijk juist omdat het goedkoop is). En het vraagt zelfkennis om je miskopen in te leren schatten.  Het liefst natuurlijk voordat je tot aankoop overgaat. Ik kan ze nu beter herkennen. Van die aanschaffen waarvan je in de winkel als zo'n voorgevoel hebt dat het niet aan je verwachtingen gaat voldoen, maar die je toch meeneemt. Omdat het goedkoop is, of omdat je nu in de winkel bent en het artikel op korte termijn nodig hebt.

Zo kocht ik grote vershouddozen bij de Action, omdat ik geen grote had en ze nodig had voor een gezinsportie nasi die naar mijn schoonzus ging. In de winkel had ik er al niet zoveel fiducie in. En in de praktijk blijkt ook dat de klepjes niet goed dichtvouwen. Er moet dus alsnog en elastiek omheen. Ook kocht ik laatst siliconen vormen voor in de koekenpan, om je spiegelei in te bakken. Ik zag ze hangen, ze kostten niet veel. Eigenlijk wilde ik metalen van de Dille en Kamille, maar ja, daar was ik nu niet. Ik was nu bij de T€d. Dus nam ik ze mee. En wist stiekem al bij aanschaf dat het een miskoop zou worden. Dat bleek ook: het ei loopt onder de siliconen randjes uit.

Gelukkig zette ik rond kersttijd de beeldjes van de stokstaartjes weer terug. 'Ja, dacht ik al' zei mijn vriendin droog. Maar ja, ik dacht: de kinderen zijn zo dol op stokstaartjes en ze kostten geen druif! Maar hé, over een paar jaar ben ik al lang weer zat van die beeldjes en moet ik de kinderen overhalen om ze naar de kringloop te brengen! Dus dat heb ik me weer bespaard.

Kringloop

Afgelopen week heb ik weer een partij spullen naar de kringloop gebracht. Ongeveer de helft van de spullen kwam ook van de kringloop. Ook heb ik op zolder vier dozen leeg gemaakt. Sommige spullen borg ik elders op, sommige dingen gingen naar de kringloop, sommige de prullenbak in. Ik heb me weer voorgenomen om strenger te zijn in het aannemen van gratis spullen, want alles wat ik weggedaan heb waren gratis dingetjes van supermarkten en allerhande spaaracties. Maar het is allemaal rommel: armbandjes, kettingen, puzzeltjes, toverstafjes, ballonnen. Mijn meiden zijn er ook niet aan gehecht, dus kan dan sla ik het liever af.

Als ik wat aflever bij de kringloop, loop ik ook altijd even een rondje om te kijken of er nog wat van mijn gading bij is. Ook hierin winkel ik anders. Vroeger keek ik naar het mooie aardewerk en verborgen antiek, maar nu kijk ik naar gebruiksspullen. Ik begin er aardig goed in te worden. Maar ook in de kringloop zet aan tot impulsaankopen. Deze tomatenplanter kon ik gelukkig voorkomen....

Wat ik wel kocht de laatste maanden: thermoskannen, vilten pannenbeschermers, koelbox die je ook aan het stroom kunt doen, campinggaz brander, kaarsenhouders. En nog een paar dingen, die me nu even ontschoten zijn.

Maar goed, nog even terugkomen op die wegwerpwinkels. Laatst was ik in een verkoophal en werd geraakt door de treurigheid van al die spullen. Het was zeg maar de outlet van de outlet. Rijen en rijen met (meestal) rommel. Goedkoop speelgoed, goedkope knutselspullen, restpartijen schoenen, een partij spullen van Lief, gereedschap, meters aan vriezers met overtollig eten. (impopulaire smaken ijs, fabrieksvlaaien, dat soort spul. Allemaal eten wat gemaakt is, maar waar de mensheid echt niet om stond te springen). Meters en meters aan boeken. Al die rainbowpockets die er tussen lagen; de devaluatie van het boek, verworden tot oud papier. Bakken vol DVD's. Van die foto's op canvas die je bij de action en de bouwmarkten ziet. Stonden hier in rijen opgesteld. Als het al niet uitverkocht wordt bij de Action....en nu bij de outlet ligt....waar ligt het straks?
Hoeveel zouden daarvan in Nederland in de winkels gelegen hebben? Hoeveel wereldwijd?
Daar zat ik over na te denken. Eigenlijk herbergt zo'n complete winkel allemaal spullen die de wereld en de mensheid niet nodig heeft. Allemaal toekomstig afval. Dat stemde me wel treurig.
Ik kocht er een mooie lupine, waarvan ik hoop dat de slakken 'm niet op gaan eten zodra ik 'm in de volle grond zet. En ik kocht er voor 6 euro p.st. een furby boom, ging er zelfs speciaal voor terug. Die stonden op het verlanglijstje van de meiden, dus dat is alvast voor de feestdagen. Maar dat kan maar zo ook een miskoop zijn als blijkt dat ik de verkeerde heb gekocht. Dat ik dit nu denk is al een veeg teken.....
Ik denk echt dat er een omslag moet komen in de manier waarop wij onze winkels vullen. De manier waarop we met onze spullen om moeten gaan. Het is gewoon allemaal veel te veel. Helemaal als je bedenkt dat alles weer afval wordt. Daar helpt geen kringloop aan...

14

Bewuster leven - Het sociale leven

Je eigen leven bewuster invullen kan al een uitdaging op zich zijn, maar hoe ga je er mee om in het sociale leven? Hoe kun je je eigenheid bewaren, trouw blijven aan wat je opvattingen over consumentisme, gezond eten, opvoeding en je geen spelbreker voelen of je geroepen voelen om je te verdedigen of te verantwoorden?

Dat is een lastige, waar niet alleen ikzelf, maar ook anderen mee te maken krijgen.  Zo las ik bij een blogger dat zij met een ander gezin op vakantie was en in de situatie belandde dat het andere gezin over haar budgetten ging beslissen –  weet helaas niet meer bij wie) en de kwestie van hoe je trouw kunt blijven aan je nieuwe levenswijze kwam ook naar voren in een reactie op een van mijn eigen blogposts.

Jullie herkennen denk ik wel uitspraken (al dan niet op mijzelf van toepassing) als:

Gebruik jij geen droger?!
Oh nou, ik wil geen harde handdoeken hoor, ik hou van lekker zacht.

Gaan jullie niet op vakantie?!
Oh nou, ik moet er echt even tussen uit, anders heb ik geen vakantie gevoel.

Dragen jouw kinderen tweedehands?!
Oh nou, mijn kinderen hoeven dat echt niet hoor.

Of de andere kant op geredeneerd:
Oh, heb je een nieuwe fiets voor je kind gekocht?!
Nou, die van mij krijgen gewoon een tweedehandse hoor. Als je even op tijd begint te zoeken, dan kun je heel goed slagen.


Wat er in zulke uitspraken besloten is, is oordeel. En hoewel ik het niet wil, toch merk ik dat ik in de verdediging schiet of mijn handelen ga uitleggen. Eigenlijk wil ik in een gesprek helemaal niet die kant op, want ik hou er altijd een onvoldaan gevoel aan over.

Tegelijk ben ik zelf ook niet vrij van oordeel. Als mensen tegen mij zeggen dat zij van heel eenvoudige dingen houden, dan durf ik dat in gedachten echt wel eens in twijfel te trekken. Ook niet fraai.

Wat volgens mij belangrijk is, is dat iedereen op zijn of haar manier gelijk heeft.
Maar probeer je niet te verbinden met de opvattingen van de ander. Mijn ervaring is als je jezelf gaat verklaren of uitleggen, dat het dan net voelt alsof die mening van de ander een beetje van jezelf wordt. Want de mening van de traditionele consument is behoorlijk dwingend in zijn opvattingen. Ze zijn eigenlijk de echo’s van de reclamemakers. En van die ver-markting van het leven wilde jij nu juist afstand nemen. Zelf hoorde ik nog niet zo lang geleden ook tot die categorie.

Als je je niet verbindt met de mening van de ander, maar er gewoon naar luistert, dan wordt er minder afbreuk gedaan aan jouw eigen opvattingen. Jouw opvatting blijft van jou en die van de ander blijft van de ander.

Ik kwam een mooie wijsheid tegen van Boeddha die ik hier heel erg bij vindt passen.

Op een dag liep Boeddha door een dorp.
Een zeer boos en onbeschofte jonge man kwam hem tegemoet 
en begon hem te beledigen.

"Je hebt niet het recht anderen te onderwijzen. Je bent zo dom als iedereen. Je bent niets anders dan nep.", schreeuwde hij.
Boeddha werd niet verstoord door deze beledigingen. In plaats daarvan vroeg hij de jonge man : "Als je een cadeau voor iemand koopt en die persoon neemt dat cadeau niet aan. Aan wie behoort het cadeau?"

De man was verbaasd dat zo'n vreemde vraag die gesteld werd en beantwoordde de vraag met : "Het zou van mij zijn, omdat ik het cadeau gekocht heb."
De Boeddha glimlachte en zei: "Dat is juist. En dat is precies hetzelfde met je boosheid. Als je boos op me wordt en ik niet daardoor beledigd ben, dan is het de boosheid die op jezelf terugvalt. Je bent dan de enige die er ongelukkig door wordt. 

[de anekdote gaat nog verder, maar tot aan hier vind ik ‘m het meest krachtig]

Consequent

Lang niet altijd ben ik consequent. Soms kies ik voor mijn portemonnee, soms kies ik voor duurzaam. Voor mijn gezin koop ik nog zelden frisdrank, maar voor visite wel. Als ik op visite ga probeer ik me te beperken tot hapjes die geschikt voor mij zijn, maar ik sla niet alles af. Ik denk dan maar aan het advies van Tara Stiles dat je vooral moet waarderen wat je gastheer/gastvrouw voor je geregeld heeft. Soms kan ik een dagje met vrienden of familie wel beïnvloeden (door af te spreken dat we zelf de lunch meenemen bijvoorbeeld), maar soms zal dat niet lukken. Dan moet ik mijn verlies nemen.

Nou ja, eigenlijk kan ik er nog veel meer over zeggen, maar ik laat het hier maar bij. Dan heb ik een volgende keer ook nog weer wat.

20

Kleding tweedehands of in de sale?

Het mooie weer van de afgelopen dagen overviel me een beetje. Wat garderobe betreft was ik er met name voor de kinderen niet goed op voorbereid.

Mijn kinderen zijn net katten; elke dag hetzelfde aan.
Gemma heeft op haar verjaardag in oktober vorig jaar een zachte witte trui gekregen met een leuke broek. Dat setje heeft ze sindsdien vrijwel elke dag aangehad. De broek ging als eerste stuk. Volgens mij heb ik de broek een keer gelapt, daarna was ze er ook al uitgegroeid. Wat een strijd die kleding soms opleverde! Ik kreeg amper de tijd om het te wassen. Ze trok het zo weer uit de wasmand, of als ik het nog wel 's avonds had kunnen wassen en het was de volgende ochtend nog niet droog, dan trok ze het nog liever nat aan, dan dat ze iets anders aan moest.

Ik kocht altijd het meeste van hun kleding tweedehands. Die kleding nam ik over van een andere tweelingmoeder. Dan kwam er weer een grote doos met kleding, ondergoed, slaapzakken, sokken, maillots, schoenen. Superhandig was dat. Maar de laatste tijd koop ik vaker nieuwe kleding. De meiden vinden het niet altijd leuk meer om tweedehands te dragen en ze kiezen uit zo'n hele doos maar een paar stukken en de rest blijft ongedragen. Broeken zitten ook vrijwel nooit in een pakket, want die zijn vaak versleten. Mijn meiden houden in ieder geval geen enkele broek heel.

De weersomslag was voor Gemma en Ellie reden om hun oude 'huid' af te werpen, maar toen bleek dat er niet veel nieuws meer in de kast lag om aan te trekken. Ik ontdekte dat ik best veel nodig zou hebben voor de komende zomer. T-shirts, eventueel een jurkje, nieuw ondergoed, zomerse broeken, sandalen. Ik zag in gedachten de bedragen flink oplopen. Dus besloot ik om op mp te kijken of daar nog een geschikt pakket kleding werd aangeboden.
Criteria voor mij zijn of het in het seizoen past, of er genoeg kledingstukken bij zitten waarvan ik verwacht dat mijn kinderen ze aantrekken en of de prijs een beetje gunstig is. Voor sommige kledingstukken wordt 4 tot 6 euro gevraagd, dat vind ik zelf echt veel te veel geld. Voor dat geld kan ik bij de Hema, Wibra, Zeeman enz iets nieuws kopen, of bij luxere winkels iets in de sale. Zelf vraag ik meestal 50 ct of een euro per kledingstuk.
Maar goed, ik vond een geschikt pakket (€24 euro incl. verzendkosten voor 20 kledingstukken) en terwijl dat pakket onderweg was nam ik de meiden mee naar een winkelcentrum voor sandalen.

Ik heb een hele sterke voorkeur voor degelijke schoenen, een goed voetbed vind ik heel belangrijk. Maar ja, kosten nopen tot andere keuzes. De dagelijkse schoenen van de meiden zijn kwaliteitsschoenen, hun voeten worden dan ook goed gemeten. Maar met sandalen durf ik het zelf passen wel aan, ik kan immers de tenen zien, dus kan ik inschatten of de schoenen goed passen.

De sandalen van de scapino. 

Zelf wil ik niet meer van die sandalen met een dingetje tussen mijn tenen, maar de meiden vinden het geweldig. 

We gingen naar de scapino en vonden daar een vrijwel leeggekocht schap. Bijna geen sandaal meer te bekennen! Sterker nog, er waren helemáál geen sandalen meer in hun maat. Alleen nog van die kurk teenslippers. En je raadt het al: die vonden de meiden geweldig! 'Oh, die zitten zó lekker en íedereen in de klas heeft ze'. Dat laatste was waar, dat had ik al gezien. Dat eerste geloofde ik niet zo.
Nou, vooruit met de geit. Het ene paar was 50% afgeprijsd. Twee paar voor 20 euro. Goed te doen.
En om mijn principes nog even verder overboord te gooien, gingen we ook naar de H&M, want in het kledingpakket dat onderweg was zaten wel veel korte mouwen t-shirts, maar geen zomerbroeken of jurken. Ik dacht dat ze wel een flodderige zomerbroek wilden hebben, maar zij vielen voor een simpel zomerjurkje. Ik vond de jurkjes al wat meisjesachtig, de stof nogal dun, en verder nogal vormeloos, maar zij waren helemaal enthousiast. Drie voor de prijs van 2. Ook nog uit de bio-reeks. Het derde jurkje gaan ze samen delen. Zeggen ze. Zal mij benieuwen. Kosten: €14. Wat prijs betreft geen slechte aankopen, maar ik schud wel mijn hoofd over de kwaliteit hoor.

Het voordeel als je meestal tweedehands koopt, dat passen in een 

winkel een leuk avontuur wordt! Leuk hoor, die zomerhoedjes (die we niet kochten). 

Rechts een van de zomerjurkjes die mee naar huis gegaan zijn. 

Blijft wel mijn dilemma over de omstandigheden waarin die goedkope kledingstukken tot stand zijn gekomen. Al die chemicaliën die bij de productie worden gebruikt. Ik heb er wel wat over gelezen. Zo probeer ik nu bijvoorbeeld shirts te vermijden met een plastic print. Als de print stinkt, dan is dat al een goeie waarschuwing. Bovendien is Ellie heel gevoelig voor de restchemicaliën die in kleding zitten. Zij krijgt er uitslag van.
Het voordeel van tweedehands is dat die al vaak gewassen zijn en de chemicaliën er al uit zijn. Wat blijft is het feit dat er bij de productie chemicaliën zijn gebruikt en dat daar mensen mee gewerkt hebben. Dat vind ik niet echt een fijne gedachte.
Op dit terrein van bewuster leven ben ik nog wat onbekend. Het is wel iets waarin ik verandering wil brengen, maar ik merk dat de kosten me vaak tegenhouden om ecologische kleding te kopen. Hier en daar heb ik wel een duurzaam kledingstuk, maar niet als regel. Dan kies ik toch vaker voor

Tot slot nog even mijn eigen garderobe. Tweedehands kleding voor mijzelf is tot nu toe geen succes. Ik heb twee keer via mp een jas gekocht, maar beide keren bleek het mij niet te staan of niet te passen. Ik blijf een beetje bij twee favorieten: de Expresso en Imperium, een boetiek in Groningen. Daar koop ik als er sale is. En dan bedoel ik echte goeie sale, met kortingen vanaf 50%.

Zelf moest ik ook nieuwe sandalen. Vorig jaar waren mijn sandalen al aan vervanging toe, maar dat schoof ik toen vooruit. Een tijdje terug heb ik de schoenen uitgezocht en toen mijn sandalen weggedaan. Dus nu was ik gedwongen om nieuwe te kopen. Ik heb nu het derde paar van hetzelfde soort sandalen. Ze zijn van het merk Ganter, voor wie daar nieuwsgierig naar is. Het zijn eenvoudige sandalen, maar daardoor heel veelzijdig en ik kan er hele dagen op lopen. Voor mij ideaal. Vandaag heb ik een nieuw paar gekocht. Vrolijke witte zijn het deze keer geworden.

Biologisch eten, afval verminderen, consuminderen, dat zijn allemaal bewustere keuzes die makkelijker realiseerbaar zijn, merk ik. Kleding en schoenen is toch nog een heel andere kwestie. Gelukkig komen er wel steeds meer mogelijkheden om hier duurzamer mee om te gaan.

Goh, zo heb ik mijn voeten nog nooit bekeken. 

Wat ziet m'n rechter dikke teen er raar uit. 

14

Leven met de maan - moon challenge

Het huidige leef ritme wordt gedicteerd door de klok. Die tijd kan behoorlijk dwingend zijn en het laat weinig ruimte over voor variatie en omstandigheden. In de 24-uurs economie gaat alles door op hetzelfde tempo. Dag en nacht. In de zomer en in de winter. Het collectieve rustmoment van de zondag is er niet meer. (Ik voerde voor mezelf de zondagsrust weer in, lees hier meer). 

Ik merkte dat het voor mij niet meer werkte om altijd maar door te gaan. Zo'n economie die altijd maar door gaat is uiteindelijk vrij eentonig. Er zijn geen natuurlijke momenten van meer en minder. Ik wilde mijn eigen tijd kunnen volgen en mijn eigen natuur en mijn eigen ritme. Helemaal met de komst van mijn kinderen werd ik me meer bewust van natuurlijke ritmes; baby's volgen hun eigen tijd. Opvallend genoeg is dat een heel natuurlijk ritme van dag en nacht. Van honger hebben, eten, poepen en slapen. Van prikkels zoeken en overprikkeld raken en vervolgens terugtrekken. Van inspannen en ontspannen.

Ook ging ik veel meer letten op de seizoenen. De verschillen in de seizoenen en hoe daarin vaak mijn stemming is weerspiegeld. Zo ben ik veel meer dan vroeger geneigd om me in de winter terug te trekken. Ook herken ik nu meer de symboliek van de seizoensfeesten (Pasen, Kerst); feesten met een  terugkerend ritme die aansluit bij het ritme van de natuur. Schoolvakanties volgen ook een ritme. Er zitten steeds ongeveer 8 weken tussen de vakanties, die vaak gekoppeld zijn aan seizoensfeesten.

Door meer en meer die natuurlijke ritmes te volgen, door hier bewuster mee te leven, kan ik meer richting geven aan mijn leven.

Ritme - Marli Huijer

Een van de boeken die ik las over tijd is Ritme van Marli Huijer. (subtitel: Op zoek naar een terugkerende tijd). Ik heb Marli Huijer kort meegemaakt in de begintijd dat ik bij de Universiteit kwam te werken. Ze werd toen al geroemd om de kwaliteit van haar onderzoek. Marli Huijer is Denker des Vaderlands.

Marli Huijer - Ritme

Haar boek Ritme is een prachtige zoektocht naar precies die thema's die ik tegen was gekomen in mijn eigen zoektocht. Die 24-uurs economie klinkt wel ideaal, maar ik begon mij serieus af te vragen of de mensheid er wel beter van wordt om altijd maar alles te kunnen op elk moment van de dag. Wanneer er keuzes wegvallen, valt er ook veel stress weg. Altijd maar alles kunnen is ook een beetje grenzeloos en ik denk dat het wel goed is om onszelf wat meer grenzen op te leggen.

Ik noteerde een paar passages uit haar boek die me aanspraken:

*
In de natuur zijn fundamentele ritmes en wetten die naar alle ritmes verwijzen.

Biologische ritmes zijn: hartritme, ademhalingsritme, menstruatiecycli, eetlust

Het lichaam heeft een eigen klok. Ook in volslagen duister, in afzondering functioneert het lichaam volgens een eigen klok.

Menstruatie cyclus volgt nog altijd de cyclus van de maan. En onze vruchtbaarheid, afweer tegen ziektes, gevoeligheid voor kanker, lichaamsgewicht, lichaamstemperatuur en verteringspatroon schommelen met de beweging van de aarde om de zon: in het ene seizoen hebben we meer kans op borstkanker, hart en vaatziekten, luchtwegaandoeningen, sterfte en depressies dan in het andere.

*

Moon challenge

Over de menstruatiecyclus gesproken: daarin leer ik mezelf ook veel beter kennen. Op welke momenten ik productief ben en op welke momenten er niets uit mijn handen komt. Vond ik vroeger dat alles gewoon door moest gaan; nu doe ik een stapje terug op de dagen dat het lichaam het wat moeilijker heeft.

Dat deed ik op intuïtie, maar verder had ik geen enkele kennis van de maan en de maanstonde. Laatst kwam er in mijn tijdlijn op facebook de moon challenge voorbij. Er komen heel veel leuke challenges voorbij en aangezien ik net hierboven zei dat het goed is voor de mens om zichzelf grenzen op te leggen, doe ik aan de meeste challenges niet mee.
Voor de moon challenge heb ik me wel aangemeld en wordt gegeven door Yvonne Vrijhof van Heks en Kruid. Ik vond al meteen de eerste dagen opvallend. De vragen die we aan onszelf moesten stellen en de stemmingen die we tegen zouden komen klopten precies met de vraagstukken die ik tegenkwam. En schreef ik niet vorige week nog dat ik zo worstelde met al die keuzes en dat ik dat zo beperkend vond? Het ene was een keus tegen het andere?  Die avond vond ik in mijn mailbox de videoboodschap van de dag: 'Vandaag kan de energie wat rommelig zijn met de groeiende Maan in Tweelingen. Het is vaak een snelle en ook wel oppervlakkige energie. Verder zal je merken dat de tijd zo aan je voorbij glipt vandaag, ga er maar niet tegenin....maar geef je er aan over… het is wat het is. Maak gebruik van deze energie door momenten van bezinning in te voegen vandaag en kijk wat je leert, vooral momenten van boosheid of irritatie zijn leer momenten…. '

Je begrijpt, mijn interesse is gewekt.

Woensdag 23 maart is het volle maan. Dan komt er een speciale opdracht van de moon challenge. Ik ben super nieuwsgierig! Op deze manier heb ik nog nooit naar de maan gekeken, maar ik weet nu al dat ik niet meer zonder kan.

Lieve groet
Anita

Anita's Dagboek is ook te vinden op facebook. Leuk als je erbij komt.

PS: 

Leuke bijdrage van mijn muzikale echtgenoot:

Neil Young zet al jaren op zijn tourschema op welke dagen het volle maan is. Op die dagen treedt hij niet op!
Ook lijkt Prince momenteel geïnteresseerd in de cycli van de maan, te oordelen aan zijn shirt.

8