Wat het krachtdier jou te vertellen heeft


artwork door mijn vader


Er wordt gezegd dat ieder van ons bij zijn of haar geboorte een krachtdier meekrijgt. Een dier dat symbool staat voor onze innerlijke natuur. Een dier dat ons hele leven bij ons blijft. Wanneer je zijn steun en raad nodig hebt, zal het dier zich laten zien en je de weg wijzen.

Spirituele boodschap

Elk dier bezit kwaliteiten, krachten en eigenschappen. Het zijn deze eigenschappen die het dier aan jou wil laten zien, zodat jij die kwaliteiten, krachten en eigenschappen in jezelf zult aanspreken. Zijn spirituele boodschap helpt jou verder in je persoonlijke ontwikkeling en zal antwoorden geven op vragen waar je ten diepste mee worstelt. Het dier nodigt je uit om zijn eigenschappen bij jezelf te onderzoeken en te laten zien of verder te ontwikkelen. Niet alleen jouw eigen totemdier kan zich aan jou laten zien, maar ook andere dieren. Afhankelijk van welke boodschap het dier voor jou heeft.

Mediteren

Door te mediteren kun je beter in contact komen met je totemdier. Meditaties zorgen er voor dat je ontvankelijker wordt en je meer openstelt voor de spiritualiteit om ons heen. Sinds ik mediteer heb ik al bezoek gehad van verschillende dieren; een bruine beer, een ree en aap met het schild van een schildpad. Een krachtdier tegenkomen in je dromen of meditaties is niet iets om bang voor te zijn. Zie het als een voorrecht. Een voorrecht dat het dier jou heeft bezocht en jou verder wil helpen. Een krachtdier is niet kritisch, niet dwingend of belerend. Het is ondersteunend en brengt zijn wijsheid met zachtheid. Het zal je helpen om je te ontwikkelen in de richting die jij zoekt. Het is een trouwe metgezel op je levenspad en een boodschapper van wat je nodig hebt in jouw ontwikkeling. Wil je weten wat jouw krachtdier is, doe dan hier de test.

Warme groet,
Anita

Ps: deze tekst verscheen eerder op inspirerendleven.nl, waar de afgelopen jaren vaker artikelen van mij verschenen. Ondertussen is het platform zo hard gegroeid, dat ze van de kleine bloggers geen bijdragen meer plaatsen. Op dit moment zijn mijn artikelen nog wel te lezen bij IL, maar zullen in de loop der tijd verdwijnen. Jammer vind ik het wel, maar gelukkig heb ik nog altijd mijn eigen blog om te publiceren. 



12

Hoe praat je met bomen?


Ongetwijfeld heb ik in het verleden lacherig gedaan over mensen die met bomen praten.
Het was niet zo dat ik er niet in geloofde, maar meer dat ik me opgelaten zou voelen als ik aan een boom zou vragen hoe hij mij kon helpen. Of in mijn eentje in het bos zou staan en een boom zou omhelzen.

Inmiddels weet ik dat je op heel veel manieren met bomen kunt praten. Ik leer ook steeds weer iets bij. Elke keer ben ik weer verrast over welk inzicht een boom mij terug geeft. Zo kreeg ik laatst het advies van een hovenier over het snoeien van mijn appelboom – iets wat ik tot nu toe deed op gevoel en met wat boekenkennis. Ik moest de uitlopers allemaal wegsnoeien en voor zoveel mogelijk lucht zorgen in de kruin. Is dat niet een advies dat we als mens ook goed ter harte moeten nemen, met name aan het eind van de winter? Stel je voor dat de kruin van een boom overeenkomt met jouw hoofd; is de basis, de structuur van de kruin goed? Heb je niet teveel uitlopers, teveel wilde plannen? Is er genoeg lucht in je hoofd, zodat er ruimte is in het voorjaar voor je vruchten om voldoende zonlicht te vangen en te groeien? Moet er gesnoeid worden, zodat het minder essentiële plaatst maakt voor het wezenlijke?

lees ook: De helende energie van bomen

Je kunt blootsvoets in een mousseline jurk een dansje rond een eik gaan doen. Maar je kunt ook op een bankje of een omgevallen boomstam gaan zitten, je ogen sluiten en je zintuigen open zetten. Luister naar het ruizen van de bladeren, het kraken van de takken. Welke boom trekt je aandacht: is dat een oude boom met een dikke stam, of een jonge boom waarvan de kruin nog niet zo hoog reikt. Kijk ook gedurende de verschillende seizoenen hoe bomen er bij staan.


plaatje van Pinterest

Hoe je kunt praten met bomen: 

-kies een bos of een park of een plantsoen dat je al een beetje kent
-formuleer voor jezelf een vraag, iets wat actueel is, iets waar je mee worstelt. Over hoe je iets moet aanpakken, of je wel op de goede weg zit.
-loopt met rustige stappen het bos in en adem diep in en uit
-ondertussen luister je naar de geluiden van de bomen en de vogels en de wind
-wanneer je zover bent kijk je om je heen welke boom je aanspreekt
-als het kan, kun je er onder gaan zitten tegen de stam. Anders ga je in de buurt zitten of staan.
-wordt gewaar wat er om je heen gebeurt. Je kunt je ogen sluiten om je andere zintuigen wat te versterken. Let ook eens op wat er in de grond onder je gebeurt als je op de grond zit. De wortels van de boom reiken immers ver.
-als je aan je vraagstuk denkt, wat komt er dan bij je naar voren?
-wanneer je vindt dat het genoeg is, bedank je de boom en vervolg je je wandeling.

Heel leuk om te bekijken is de aflevering van VPRO's Iedereen Verlicht van 24 februari 2019, waarin Marjanne Huising - bomencoach en kruidenvakvrouw - de presentator laat ervaren wat een boom hem te vertellen heeft. De presentator heeft een vraag bedacht die gaat over zijn drukke leven. 'Hij heeft heel wat meegemaakt deze boom. Ik zie dat deze boom zich in allerlei bochten wringt. Sommige bochten kon hij niet meer nemen en dan brak hij gewoon.' En: 'Ik zie dat hij daar breekt, maar ik zie ook dat hij daar toch weer doorgroeit.'



Bomen zijn net mensen

Ik ben opgegroeid op het platteland, in die tijd was het contact met de natuur om me heen voor mij vanzelfsprekend. Maar hoe ouder ik werd, hoe verder ik daar van af kwam te staan. Ik ging meer tijd binnenshuis doorbrengen, je krijgt meer verantwoordelijkheden als volwassene en natuur wordt iets waar je op een recreatieve manier van moet gaan genieten. Daardoor raakte ik vervreemd van wat ik als kind vanzelfsprekend vond. De wereld van de natuur en de wereld van de mens werden opeens twee verschillende werelden.

Door te mediteren en door meer te leven met de seizoenen ervaar ik het niet meer als twee afzonderlijke werelden. Vooral door het mediteren ervaar ik de wereld meer als geheel. De verbinding van het aardse en het hemelse. Voor mij is de schakel hiertussen de mens. De mens kan zowel het aardse als het hemelse ervaren en met elkaar in verbinding brengen. We zijn geworteld op aarde, door onze voorvaderen. Na onze dood lossen we weer op in het grote niets. Ons lichaam wordt teruggegeven aan de aarde. Daarop wortelen weer nieuwe generaties. Een boom is volgens mij daarin niet veel anders. De kruin met zijn vertakkingen die in verbinding staat met het hemelse en de wortels die in de aarde staan. Ik mag graag denken dat de bomen een gemeenschap vormen, net zoals de mensen dat hebben.

Hoe weet je of een boom iets terugzegt?

Het is net als met de liefde; hoe weet je of iemand de ware is? Dat weet je pas als het zo ver is en als je het je afvraagt, dan is ’t waarschijnlijk nog niet de ware. Zo is het ook een beetje met communiceren met bomen. Je voelt het en je weet het zeker. Het is een manier van ervaren; je begrijpt het diep van binnen doordat je het ervaart. Iemand vertelde een keer dat zij altijd aan een boom toestemming vroeg of ze een tak mocht snoeien. Dat verliep vrijwel altijd in harmonie, totdat er een boom was die ‘nee’ zei. Iemand anders in het gezelschap vroeg hoe ze dat dan wist, dat de boom ‘nee’ zei. Zwiepte ‘ie met een tak om je oren? Of begon hij enorm te ruisen? Ze kon het niet goed uitleggen, hoe ze het wist dat de boom nee zei, maar ze wist het zeker doordat ze het verschil kon ervaren met al die andere keren dat er geen weerstand was wanneer ze het vroeg.

In het begin is een wandeling in het bos en communiceren met bomen nog wat onwennig.
Wanneer je graag onder begeleiding wilt ervaren hoe het is om met bomen te praten, dan neem ik je graag mee op een wandeling in het bos van Natuurschoon (Prov.Gron.). Neem gerust contact met me op wanneer je meer wilt weten.

Warme groet,
Anita


9

Hip in de tuin met een hangmat

*deze blogpost is een samenwerking met Tropilex/Hangmatgigant*


Ik vind het altijd lastig om te bepalen of ik inga op een vraag van een bedrijf voor een samenwerking. Dit is tenslotte geen verkoopblog, eigenlijk zelfs het tegenovergestelde. Maar dat wil dan weer niet zeggen dat ik helemaal nooit iets koop of dat ik geen wensen zou hebben. Hoewel ik heb ontdekt dat je met veel minder wensen toe kunt dan je aanvankelijk denkt, zijn er best wel spullen waar ik heel vrolijk van kan worden of spullen die ik best wel zou willen hebben. Ik ben tenslotte niet helemaal ongevoelig voor de effecten van reclames. Maar niet alles ligt in mijn bereik en dan blijft het bij wensen.
Zo’n hangmat is een voorbeeld van een artikel die normaal gesproken buiten het budget valt, wegens niet noodzakelijk en andere uitgaven die voor gaan. Maar dat wil niet zeggen dat ik er niet eentje zou willen.

Dus toen Team Tropilex mij mailde en vroeg of ik wilde samenwerken, zat ik wel een beetje in tweestrijd. Zou ik een stukje schrijven over een product wat ik voor mijzelf niet zo snel zou kopen? Dilemma. Maar uiteindelijk had ik gewoon zin in die hangmat en schrijf ik er nu een stukje over :-).

Op het moment van schrijven is het stormachtig weer, niet echt aanlokkelijk om buiten in een hangmat te gaan liggen of zitten. Maar een tijdje terug waren er een paar heerlijk warme en zonnige dagen. En de verwachting is toch wel dat er weer meer zonnige dagen aan gaan komen, ondanks alle klimaatgerommel. Precies in die periode van een paar weken geleden kreeg ik mijn hangstoel (ik koos een hangstoel in plaats van een hangmat) thuisgestuurd. Kon ik ‘m meteen uittesten! Ik moest overigens wel weer op mijn beurt wachten, want de kinderen hadden ‘m natuurlijk al ingepikt. Ik had de komst van de hangstoel ook niet aangekondigd; stel dat het niet door zou gaan, dan had ik mijn kinderen blij gemaakt met een dooie mus.




Als kind was ik dol op schommelen. Uren achtereen kon ik er op zitten. Het schijnt zelfs dat ik in slaap viel op de schommel. Dat relaxte gevoel kreeg ik meteen weer toen ik er in ging hangen. Ik merkte dat de spieren in mijn rug gelijk gingen ontspannen. Je kunt ook niet zoveel als je in een hangstoel zit. Je moet steeds anderen vragen of ze jouw thee aan willen geven. Of jouw boek…. Ontspannen word je op deze manier extra makkelijk gemaakt. Let er overigens wel op dat je in het vroege voorjaar je rug niet teveel laat afkoelen. Er trekt nog veel kou vanaf de grond op.

Ik vertelde eerder al dat we bezig zijn met onze tuin. Het vordert niet rap, maar wel gestaag. Mijn onvolprezen broer en mijn neef(je) hebben de blokhut in elkaar gezet. Zo geweldig wat mijn broer allemaal kan. Het hele proces van de tuin is een kwestie van elke keer plannen bijstellen en aanpak herzien. Soms vanwege de kosten, soms vanwege de inspanning en soms omdat we niet meer achter ons eerste plan stonden. De echtgenoot en ik waren nooit de beste combi als het om klussen ging, maar ik moet zeggen; wij stijgen boven onszelf uit.

De kapschuur is nu al een succes. Heimelijk dacht ik dat we er toch nooit in zouden zitten, maar het blijkt echt een aantrekkingskracht te hebben. We hebben er zelfs al een keer op een avond gekaasfonduet. De kapschuur leent zich ook uitstekend voor het ophangen van een hangstoel. Echtgenoot gebruikte onderdelen van het bijgeleverde ophangsysteem; touw over een dwarsbalk, zekerheidshaak er aan en klaar! Geen geboor, geen geschroef, gebruiksklaar in een ommezien.

Een echte hangmat was ook super leuk geweest, maar we hebben geen twee bomen om ‘m tussen te hangen. Hij zou nu nog aan de schommel kunnen, maar over niet al te lange tijd verdwijnt ook de schommel uit de tuin, dus dat zou niet slim zijn. De hangmatgigant heeft ook standaards voor hangmatten, maar dat zijn wel enorme gevaarten en ze zijn zeker niet goedkoop.



[ps: de hond op de foto is niet van ons; die logeert af en toe bij ons]

Een hangstoel was in ons geval een veel praktischer keus. Ik hou van praktisch tenslotte. Wij hebben ‘m aan een balk van de kapschuur opgehangen. Het viel me overigens mee hoe groot zo’n hangstoel is. Hij is namelijk nog best groot. Op de foto zit ene dochter er in (verstopt), maar het is beslist niet zo dat het een kinderformaat is. Echtgenoot en ik passen er ook gewoon in. Weliswaar niet tegelijk, maar daar is ‘ie ook niet voor bedoeld. Als je lenig genoeg bent, (of 10 jaar bent) dan kun je er zelfs met opgetrokken benen in. De minihangmat voor je voeten vond ik wel een must. Het is goed voor je hart om je benen af en toe omhoog te leggen. Van het meegeleverde ophangsysteem (touw, een zekeringshaak en een veer) hebben wij de veer er niet tussen, want dan zitten we met de billen op de grond. Dat ophangsysteem is denk ik heel goed te gebruiken in huis. Stel, je hebt een hoge zolderruimte, dan kun je daar je hangstoel aan hangen. Ook al zo hip.



Wat de tuin betreft: het eerstvolgende wat op het programma staat is een nieuwe schutting tussen ons en de buren. De oude was verrot en is inmiddels helemaal weggehaald. We hebben nu opeens een heel brede tuin en dat geeft een hele andere kijk vanuit de woonkamer. Leuk voor zolang het duurt, maar uiteindelijk wil je weer je de privacy van je eigen tuin. Ook zijn we bezig met andere tegels zoeken voor het terras. De gele klinkers die onder de kapschuur liggen zijn hergebruikt uit onze eigen tuin. De dakpannen die er op liggen zijn ook gebruikte pannen. Voor een kleine oppervlak als zo’n schuurtje kun je heel goed een restant (soms nieuw) of een gebruikte partij kopen. Heel vaak zelfs gratis af te halen. Zo zoeken wij dus ook op MP voor restanten terrastegels. Soms moet je geduld hebben, maar uiteindelijk bespaar je er flink op.

Kortom, voorlopig genoeg vertier in tuin. Met af en toe een ontspannen momentje in de hangstoel.

Warme groet,
Anita Willems

Team Tropilex, hartelijk dank voor de fijne samenwerking!

14

Waarom ik koos voor een vloerkleed van Sukhi

*deze blogpost is een samenwerking met Sukhi*


Inmiddels hebben wij al weer bijna twee jaar ons wollen vloerkleed van Sukhi. Er zijn heel veel dingen die ik tweedehands wil kopen, sterker nog, inmiddels ben ik van mening dat je vrijwel alles tweedehands of kringloop kunt krijgen. Maar voor een vloerkleed kies ik liever een nieuwe. Beetje om dezelfde reden waarom ik een matras nieuw koop. Overigens heeft Sukhi ook vloerkleden in het assortiment die samengesteld zijn van meerdere versleten vloerkleden. Dan krijg je de zogenaamde patchwork vloerkleden, dat is dan wel weer een creatieve manier voor hergebruik.

Natuurlijke materialen

Mooie vloerkleden van goeie kwaliteit zijn duur. Eerst hadden we een goedkoop kleed van de makro in de woonkamer liggen, maar je ziet en je voelt dat het een hele andere kwaliteit is. Zo’n kleed is overigens ook niet te vergelijken met een handgemaakt kleed. Het fijnst van ons vervilte wollen draden kleed vind ik dat het van wol is. Het voelt en oogt niet alleen heel fijn, maar ik vind het ook een prettig idee dat er natuurlijke materialen zijn gebruikt. Er worden namelijk geen toxische of allergene stoffen bij de productie gebruikt. Ik zou het kleed bij wijze van spreken kunnen laten composteren in de tuin. 

Een huis gaat heel anders ‘ademen’ wanneer je meer natuurlijke materialen gaat gebruiken. Minder kasten van fineer, maar van echt hout. Echte schilderijen in plaats van posters. En dus ook vloerkleden van natuurlijke materialen. Natuurlijke materialen vloeken ook nooit bij elkaar. Net zoals natuurlijk geverfde kleuren niet met elkaar vloeken. Wol absorbeert geluid en maakt de akoestiek van je kamer warmer. Wol is ook zelfreinigend, zoals ze dan zeggen. Met kinderen, een kat en een man in huis klinkt dat heel aanlokkelijk. In het begin kwam er heel veel wolpluis van het kleed af, maar een attente lezeres wees me er op dat dat heel normaal is. Afgelopen zomer hebben we het kleed uit de woonkamer gehaald, om te voorkomen dat hij helemaal dichtgelopen zou worden met het zand uit de tuin. Als je blij bent met je spullen ben je er ook zuiniger op.





Waarom ik blij ben met mijn keus voor een kleed van Sukhi: 

1) Gemaakt van natuurlijke materialen, dat zei ik al :-)
2) Er zitten echte mensen achter de webwinkel. Natuurlijk zijn grootaandeelhouders ook echte mensen, maar die maakt het meestal niet uit welk product ze verkopen en aan wie. Ik vind het fijn dat wanneer ik dan toch online koop, mijn geld ook daadwerkelijk bij mensen terecht komt die hart voor hun zaak hebben en er ook zelf voor gewerkt hebben. Want wat voor zin heeft het als ik spaar om een kleed te kopen en er verder niemand iets aan zou verdienen? Dan zou mijn geld verder niks ‘gedaan’ hebben. Dat zijn dingen die ik belangrijker ben gaan vinden sinds ik zelf zuiniger leef.
3) De kledenknopers krijgen een eerlijk loon, waarmee zij hun eigen inkomen kunnen verdienen. De kleden worden handgemaakt en direct van de maaksters gekocht. Ik denk dat ieder mens in staat gesteld moet worden om in zijn/haar eigen onderhoud te kunnen voorzien. Op die manier kunnen mensen hun waardigheid behouden. 
4) Sukhi helpt indirect de gemeenschappen van hun kledenknopers. Met een goed eigen inkomen kunnen vrouwen hun kinderen naar school sturen, die vervolgens beter opgeleid zijn en later ook een betere baan kunnen krijgen. 

De maker draagt de wol voordat het gevilt is. 

Het proces van het weven van de achterkant van het kleed.


Een kleed voor meerdere generaties

Sukhi wil graag kleden verkopen die generaties lang mee gaan. Omdat de makers trots zijn op hun vakmanschap en op hun product. Het zijn geen goedkope namaakkleden uit China. Je hebt iets moois wat lang meegaat. Maar toch moet zo’n kleed van ver komen. Blijkbaar is dat toch de norm geworden. Dat is voor mij wel een duurzaam dilemma. De kleden van Sukhi worden gemaakt in o.a. Nepal en India. Da’s niet echt naast de deur. En de wol komt ook nog eens uit Nieuw Zeeland. Dus die maakt ook een verre reis. Hoe duurzaam ben ik dan, vraag ik me wel eens af. Om daar gelijk een antwoord op te geven, want ik weet dat er meer mensen zijn die soms niet meer weten of ze nu iets goeds doen of juist helemaal niet: ik probeer altijd een zo goed mogelijke keus te maken en die keus maak ik op basis van mijn mogelijkheden en op basis van de informatie die ik op dat moment heb. Als je die lijn van keuzes blijft volgen, dan blijf je altijd trouw aan jezelf. Zo stel ik me voor dat Sukhi ook ooit is begonnen; het beter doen dan het was. 

Bestendige collectie, met af en toe iets nieuws

De collectie van Sukhi is heel bestendig. Het vloerkleed dat wij kochten kun je nu nog steeds kopen. Je zou ook kunnen vinden dat ‘er nooit eens wat anders’ is, maar ik hou van die bestendigheid. Het geeft ook aan dat de collectie goed is, anders was het er wel uit gegaan. Maar toch, ook bestendige mensen willen wel eens wat nieuws zien. Daarom wordt er wel eens wat nieuws aan de collectie van Sukhi toegevoegd. Bijvoorbeeld de gevlochten vilten of gevlochten wollen vloerkleden die lijken alsof ze gebreid zijn. Of de moderne Oosterse tapijten. Zie de foto’s hier onder. 

Warme wollige groet,
Anita




7

Mijn beste bespaartip


In een bespaargroep op fb waar ik in zit werd de vraag gesteld ‘wat is jouw best bespaartip?’
Ik dacht daar eens over na; wat is nou eigenlijk mijn beste bespaartip?

Ik kan namelijk heel veel praktische tips bedenken, zoals

- Repareer je spullen
- Koop tweedehands
- Zeg je tijdschriftabonnement op en lees in plaats daarvan bij de bibliotheek
- Zoek de grootste prei of paprika uit als deze per stuk verkocht worden
- Maak een boodschappenlijstje
- Neem je lunch mee naar het werk
- Leer jezelf hoe je een taart kunt maken en je hoeft het niet meer te kopen
- Kijk of er een kortingsbon is voordat je een dagje uit gaat
- Zorg dat je een warme maaltijd klaar hebt staan als je een lange dag op pad bent geweest
- Maak zelf verjaardagscadeaus
- Zet een tussenschakelaar met aan/uit knop op apparaten die sluimerstroom gebruiken (zoals koffiemachine)


- Kijk of je je hypotheek kunt oversluiten, kunt rentemiddelen of aflossen
- Voorkom dat je etenswaren weggooit
- Zeg de sportschool op als je er toch niet naartoe gaat en ga in plaats daarvan wandelingen maken in de natuur
- Neem vaker de fiets in plaats van de auto
- Was op lagere temperaturen
- Ga niet meer elke dag douchen
- Zet je thermostaat een graadje lager
- Controleer of je van ziektekostenverzekeraar kunt veranderen
- Eet voordelige seizoensgroenten
- Leer om zelf klein onderhoud aan je huis of auto te doen (you tube is heel behulpzaam)
- Koop grootverpakkingen (rijst, bloem)
- Lees de krant samen met de buren
- Hergebruik je ziplock zakjes door ze af te wassen
- Wanneer je beddengoed of kleding strijkt, ga dan eerst alles strijken, zet de strijkbout uit en ga daarna alles opvouwen
- Los je schulden af
- Ga minder vaak op vakantie
- Lees je boeken via de minibieb of leen van anderen
- Gebruik wasrekjes en/of de buitenlucht om je was te drogen, in plaats van de wasdroger
- Maak voor alles een budget

En als ik er nog langer voor ga zitten, dan kan ik vast nog heel veel meer bespaartips bedenken. Maar uiteindelijk is mijn allerallerallerbeste bespaartip:

Stel je aankopen uit


Wacht af. Handel niet naar je impulsen, koop niet op eerste ingeving, want uiteindelijk blijkt dat je het meeste niet echt wezenlijk nodig hebt.

Ga bij jezelf te rade of je het gewenste artikel niet al hebt, vraag jezelf af of je er thuis echt (echt!) zo blij mee zal zijn als op dat moment in de winkel. Wees eerlijk naar jezelf en heb je al eerder zo'n product gekocht en hoe groot was het succes toen? Stort je niet als een dolle in een zoektocht naar de beste en goedkoopste op het moment dat bijvoorbeeld je stofzuiger wat begint te stotteren, maar blijf 'm gebruiken net zolang tot 'ie er mee ophoudt (of kijk of je 'm kunt repareren). Ondertussen ga jij zonder haast zoeken. Je vraagt wat in het rond (wie weet blijkt een ander wel eentje over te hebben). Je zult verrast zijn hoe lang je zo'n aankoop nog uit kunt stellen. Het kan ook gebeuren dat je een tijdje zonder stofzuiger zit. En dat kan voelen als een onoverkomelijk probleem, maar dat is het uiteindelijk nooit. Vervelend of lastig, ja, maar nooit onoverkomelijk en nooit levensbedreigend. Deze tactiek is niet bedoeld om helemaal nooit meer iets te gaan kopen, maar om jezelf en je impulsen beter te leren kennen. Uiteindelijk geeft dat gevoel, dat je je niet laat leiden door impulsen, door ideeën of opvattingen (van jezelf of van een ander of uit een tijdschrift) jou een enorm gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid.

Dat is mijn allerbeste bespaartip. Eentje die uiteindelijk enorm veel rijkdom geeft.

Warme groet,
Anita

9

Zelf maken: boursin



Boursin associeer ik met vrijdagavonden vroeger thuis bij mijn ouders. Dan bleven mijn vader en ik vaak als enige over op de late vrijdagavond. Of ik bleef helemaal als enige over. We keken tv en smeerden een toastje met boursin. Als ik alleen overbleef keek ik naar spannende films of klassieke films. Dat is voor mij boursin.

Boursin was de laatste jaren in mijn huishouden in de vergetelheid geraakt. Vanwege de conserveermiddelen (ik zie dat die er nu niet meer inzitten, dus misschien vergis ik mij) en vanwege de prijs. Hoewel we wel een heel lekker en makkelijk gerecht hadden met pasta, spinazie, gebakken spekjes en boursin. Dat gerecht kwam dus ook niet meer op tafel.

Ik inmiddels geleerd dat je heel makkelijk zelf kruidenboter kunt maken en sindsdien hield ik daarbij. Totdat mijn bespaarvriendin me vroeg of ik ook wist hoe je zelf boursin kunt maken. Dus zocht ik het uit en vond hier een leuke uitleg. Ik probeer altijd recht te doen aan mijn bronnen, maar omdat blogs nogal eens verdwijnen, schrijf ik het recept bij deze ook voor jullie uit:

Hoe maak je zelf boursin


200 gr roomkaas (ik gebruikte Philadelphia), op kamertemperatuur
100 gr roomboter, op kamertemperatuur
1 dikke teen knoflook
2 afgestreken kleine theelepels zout
1/2 tl gedroogde oregano
1/2 tl basilicum
1/2 tl gedroogde dille
1/4 tl zwarte peper
1/2 tl gedroogde tijm

Ik gebruik alleen gedroogde kruiden, die heb ik altijd in huis, in tegenstelling tot verse.

Hak of pers het teentje knoflook fijn en strooi er het zout op. Hak eventueel nog fijner.

Klop de roomboter met een mixer los en romig. Voeg de roomkaas toe en klop het door elkaar. Voeg daarna het knoflookzout en de rest van de ingrediënten toe en proef of het nog meer kruiden nodig heeft. Je kunt het meteen serveren, maar die bekende korrelige structuur van boursin krijg je pas nadat het een paar uur in de koelkast heeft gestaan.

Het smaakt echt exact zoals de echte boursin!

Wel even voor de duidelijkheid: boursin is een merknaam. Uiteindelijk is er maar een echte boursin, maar het is zo'n begrip geworden dat ik het als soortnaam gebruik. Net als maggi.

Ik kwam nog een lekker klinkend recept tegen waarin je boursin kunt verwerken. Nu kan ik toch weer pasta met boursin maken, maar dan met eigen gemaakte boursin.

Warme groet,
Anita





7

Review: Hoe overleef ik mijn collega's ~ Thea Bombeek



Ik las over dit boek op de site van Management Support, op mijn werk. De titel doet denken aan de serie van Francien Oomen, maar het is compleet iets anders. Dit boek gaat over die geweldige geneugten die werk en collega’s met zich meebrengen. Ja, precies die geneugten. De ondertitel van het boek is: Tools voor zelfvertrouwen op het werk. Nou, dat hebben we allemaal wel een of meerdere keren in onze loopbaan nodig gehad.

Het artikel en het boek sprak me aan, omdat ik de invalshoek verrassend vond. De geijkte trainingen over het vergroten van zelfvertrouwen zeggen: doe iets wat je normaal niet durft, verleg je grenzen, ga op je strepen staan en ‘gewoon doen hoor!’.
Zo bezien lijkt zelfvertrouwen een kwestie van De Wil. Maar waarom werkt dat dan toch niet? Of maar voor korte duur? Tijdens mijn meditatieopleiding heb ik ontdekt dat dat gevoel van zelfvertrouwen veel subtieler is. Het huist weliswaar in jezelf, maar niet in ‘de wil’ en ook niet op één plek in je lijf. Dit boek belicht een andere kant van zelfvertrouwen: zelfvertrouwen (her)vind je wanneer je trouw aan jezelf blijft. Dat is een wel hele korte samenvatting, maar dat is wel de kern.

Het boek begint met een sage.

Het verhaal van de schorpioen en de schildpad


Er was eens een schorpioen die naar de overkant van de rivier wilde. Hij kon niet zwemmen, maar dat zou hij nooit of te nimmer toegeven. Op een ochtend vroeg hij aan een schildpad of hij op haar rug mee mocht zwemmen naar de overkant van de rivier. ‘Dat denk ik niet,’ zei de schildpad. ‘Ik ken jou, jij bent een venijnig baasje en ik heb geen zin in een steek van je giftige angel. Dat overleef ik niet.’
‘Ik zal je niet steken’, sprak de schorpioen met zoetgevooisde stem. ‘Als ik je steek verdrinken we beiden. Dat zou ik mezelf toch nooit aandoen. Nee, wees gerust, ik zal je heus niet steken.’
‘De schorpioen heeft een punt’, dacht de schildpad. Ze liet de schorpioen op haar rug klimmen. De schildpad liet zich met de schorpioen op haar rug in het water zakken en begon te zwemmen. Ze waren nog niet halverwege toen zij een scherpe steek in haar nek voelde. De schorpioen had haar gestoken. ‘Waarom doe je dat nu?’ vroeg de schildpad, die haar kracht al uit haar poten voelde wegvloeien. ‘Het is sterker dan mezelf. Ik kan niet anders.’, zei de schorpioen, terwijl ze samen langzaam onder water verdwenen.”

Dit verhaal is de sleutel voor het hele boek. En ook de sleutel voor het kantelmoment; het moment waarop je door hebt waar je jezelf bent kwijt geraakt. Hierover schrijft Bombeek in hoofdstuk 3. ‘In dit hoofdstuk leer je hoe je je bewust wordt van de processen waarmee je geconfronteerd wordt of de valkuilen waar je telkens in trapt. Je ontdekt wat echte verantwoordelijkheid is en hoe je die voor je leven op kunt nemen.

Hulpbronnen bij het (her)vinden van je zelfvertrouwen

De reden waarom ik zo verrast was door het artikel in Management Support had er mee te maken dat Bombeek’s kijk op zelfvertrouwen in de buurt komt van de zes praktische manieren om meer richting aan je leven te geven waar ik zelf op uit kwam na jarenlang mediteren, de natuur in, opruimen en duizend en een dingen zelf maken. Bombeek noemt het hulpbronnen en zij bespreekt er 12, bijvoorbeeld:

Beoefen meditatie/yoga
Zoek de natuur op
Omring je met positief ingestelde mensen
Gun jezelf professionele hulp
Lees informatieve en inspirerende boeken
Geniet van kunst
Wees dankbaar

Ervaringsdeskundige


Thea bombeek had dit boek niet kunnen schrijven als ze niet zelf ook met schorpioenen op het werk te maken had gehad. Ze spreekt uit eigen ervaring en leerde met vallen en opstaan. Dit boek is een zorgvuldig uitgewerkt stappenplan, maar verwacht niet dat je aan het eind de pot goud hebt gevonden. Het boek is een middel om op de goeie weg te komen. (zie haar tip ‘lees informatieve en inspirerende boeken). Ik denk dat je het boek vaker moet oppakken in de loop der tijd. Gaandeweg vallen dingen beter op hun plek. Bombeek houdt zelf heel erg van poëzie en heeft ontzettend veel gedichten in het boek opgenomen. Dat vind ik echt een grote meerwaarde. De gedichten geven niet alleen een bemoedigend woord, maar ook samenhang en luchtigheid aan het geheel. Het enige waar ik zelf wat moeite mee heb zijn de praktijkverhalen die erin beschreven worden. Op een of andere manier vond ik ze steeds net niet herkenbaar.

Mijn eigen schorpioenen

De ironie wil dat ik momenteel zelf op het werk de nodige uitdagingen heb met schorpioenen. Toen ik het boek kreeg toegestuurd van de uitgever was dat nog niet zo actueel. Nu lees ik het opeens met een heel andere blik. Een mens heeft soms tig lessen nodig om één ding te leren. Opmerkelijk hoe je steeds op dezelfde manier in dezelfde valkuilen stapt. De persoonlijke groei zit er denk ik in dat je anders gaat reageren op een zelfde soort situatie. Ja, de schorpioen zit fout, die doet iets kwalijks, maar de schildpad schiet er niks mee op om de schorpioen daarop te wijzen. Wat er te leren valt voor de schildpad is dat het anders kan (of moet) reageren, want die schorpioen zal nooit veranderen.

‘[…] de enige remedie is je verantwoordelijkheid nemen. Dat is NIET de ander of de situatie proberen te veranderen. Dat betekent wel zelf anders met de relatie of de situatie omgaan.’


Tot slot nog een mooie passage over zelfvertrouwen uit de roman Elisabeths’ dochter van Marianne Fredriksson, omdat ik sinds heeeeeele lange tijd weer eens een roman lees. En dat is meteen deze mooie van Marianne Fredriksson die blijkbaar ook nog eens gaat over zelfvertrouwen en verantwoordelijkheid nemen. Het universum spreekt, zullen we maar zeggen.

Katarina: 'Ik heb genoeg zelfvertrouwen'
Erika begint te lachen: 'Zelfvertrouwen is niet hetzelfde als zelfkennis'
'Wat is volgens jou dan zelfvertrouwen?'
'Dat is denk ik dat je leeft naar mooie zelfgemaakte zelfbeelden. Functioneert in je rollen.'
[...] 'Het is een kwestie van bewustzijn. Van dicht bij jezelf zijn.'



Logeerhond Myla komt even bij me kijken. <3

Warme groet,
Anita

Ik kreeg een exemplaar van de uitgever toegestuurd om het hier te bespreken. Mijn blogpost is uiteraard mijn eigen tekst en (lees)ervaring.




12

Döstädning; opruimen voor je doodgaat


'Döstädning is Zweeds voor opruimen voor je dood gaat. Dö betekent 'dood' en 'städning' betekent opruimen. In het Zweeds is het een woord dat betekent dat je nutteloze dingen wegdoet en je huis netjes opruimt wanneer je denkt dat de tijd nadert om het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen.'

Margareta Magnusson is 'tussen de 80 en de 100' en schreef dit boekje om anderen die - net als zij - naar een kleinere woning verhuizen omdat ze aan het laatste deel van hun leven beginnen.

Ik kwam de titel van dit boekje ergens tegen op pinterest en wilde er meer van weten. Want ik ben nou eenmaal dol op opruimen. En vooral over de psyche van het opruimen. Dat is namelijk iets wat ik zelf zo sterk ervaren heb bij het opruimen; opruimen is meer dan alleen het ordenen van je huis. Zorgen voor jouw huis en jouw spullen = zorgen voor jouw eigen leven. Door je huis op te ruimen, maak je heel gericht beslissingen over jouw leven. Wat heb je op dit moment nodig in je leven om te komen waar je heen wilt? Wat staat je daarbij in de weg? Welke tastbare herinneringen heb je nodig om je dierbaren te herdenken? En heb je die ook allemaal nodig? Welke spullen hebben een nare herinnering en wat maakt dat je ze niet weg kunt doen?

Opruimen (of minimaliseren) is de goedkoopste vorm van therapie. Het is een weg naar zelfkennis.
En het houdt je ook nog eens van de straat, zodat je geen tijd hebt om nieuwe spullen te kopen ;-).


Een van de lagen die ik bij mezelf tegen kwam tijdens het opruimen, was: stel dat ik plotseling wegval en mijn familie moet mijn spullen opruimen. Wat zeggen mijn spullen dan over mij? Zijn mijn spullen een afspiegeling van hoe ik herinnerd wil worden? Zijn ze een afspiegeling van hoe ik werkelijk ben, laten ze zien wat ik belangrijk vond in het leven? Kortom: ik was heel benieuwd naar dit boekje.

Op zich komen alle onderwerpen die je maar kunt bedenken bij opruimen (foto's en brieven,  kookboeken en familierecepten, ongewenste spullen) wel aan bod, maar dat aspect van opruimen wat ik hierboven noem, blijft toch een beetje liggen. Ze noemt het wel, dat de term 'döstädning' ook in algemene zin wordt gebruikt, maar het boekje is met name gericht op het opruimen van goederen, zodat nabestaanden het niet hoeven te doen. Het deel dat je ook mag opruimen om je huidige leven duidelijker vorm te geven komt minder aan bod. Je kunt namelijk op elke leeftijd vast komen te zitten in je leven. Vandaar dat ik het met deze blogpost wat meer nadruk wilde geven.

In de periode dat ik met deze vragen over mijn 'nalatenschap' bezig was had ik bijvoorbeeld oude dagboeken in mijn handen. Wil ik dat die na mijn dood gelezen worden? Nee, eigenlijk niet. Vanwege het beeld dat ik toen van mezelf had. Andersom ontdekte ik ook dat ik spullen weg had gedaan waarmee ik voor mijn gevoel een deel van mezelf had weggecijferd. Een deel die ik achteraf te gemakkelijk heb weggegeven. Zo deed ik boeken weg van Maeve Binchy waar ik me heimelijk een beetje voor geneerde, maar waar ik wel ontzettend veel leesplezier aan beleefde. En ik maakte in het verleden zelf kleine meubels, waarvan ik het meeste weggedaan heb. Dat gaf me opeens te denken: een stuk waarin mijn kwaliteiten zitten verwerkt, geef ik weg. Waarom doe ik dat?

Hiermee wil ik maar zeggen dat je niet hoeft te wachten tot het eind van je leven met 'döstädning'. Gebruik het op elk moment in je leven wanneer je vast loopt en meer richting aan je leven wilt geven.

Warme groet
Anita



17

Wie is de Mol joker koekjes

Hoeveel jaren wordt Wie is de Mol?! inmiddels uitgezonden? Nou, zoveel seizoenen zitten wij al op de bank er naar te kijken.

Ergens op het web zag ik een foto voorbij komen van iemand die Wie is de Mol koekjes had gemaakt. Té leuk om niet na te maken. Samen met dochter-meisje, want die vroeg op een zondag of er ook iets bij de thee geserveerd werd. Eh, ja, maar dan moet je het wel zelf nog even bakken. Er lag nog een restje zandkoekjesdeeg in de koelkast, wat een mazzel. Ik tekende een joker na van een plaatje, sneed het uit en dochter stak de perfecte maat jokers uit het deeg. Je legt het sjabloon op het koekje en strooit er cacaopoeder over met een zeef. Bak ze vervolgens in een voorverwarmde oven.






Nog even een paar tips wat betreft het sjabloon: 
Ik sneed het uit een gewoon vel papier. Als je meer tijd hebt om voor te bereiden zou je een dun stuk hard plastic kunnen gebruiken. Of misschien een siliconenmat? Of wie weet heb je wel een knap apparaat waarmee je dit kunt maken, zoals een snijplotter.




De cirkel in zijn geheel uitsnijden, dat gaat niet werken. Dan snij je namelijk het binnenste los van het buitenste. Wat je dan kunt doen is de cirkel op twee plekken onderbreken, dus eigenlijk twee halve cirkels uitsnijden. Ik had eerst de cirkel maar laten zitten, maar bij nader inzien toch nog eentje gemaakt. Ik had dus twee sjablonen, vandaar dat De Mol tekst niet overal op dezelfde plek op het koekje zit. Het gaat om het idee, dit was een eerste snelle uitvoering. Genoeg ruimte voor verbetering, mocht je ze ook gaan maken. (Doen hoor! Is echt heel leuk.)



Recept voor zandkoekjes (basisrecept). 

(recept komt uit het blue band kookboek Gebak uit 1990)

Ingrediënten:
125 gr. roomboter (of blue band) op kamertemperatuur
75 gr witte basterdsuiker
1 eetlepel vanillesuiker
snufje zout
250 gr bloem (gezeefd)

Werkwijze:
Doe de roomboter, bastersuiker, vanillesuiker, snufje zout in een kom en mix het tot een egaal zacht beslag. Spatel de gezeefde bloem er door en kneed het geheel tot een soepele deegbal. Niet te lang doorkneden, want door de warmte van je handen wordt het steeds zachter.

Maak er een dikke rol van en wikkel in huishoudfolie of in bijenwasdoek. Leg ca. 1 uur in de koelkast om op te stijven. Haal weer uit de koelkast en snij door de helft. Je kunt het deeg beter verwerken als het in kleinere porties is, vandaar. Eerst is het deeg nog hard en stug, maar met kneden en uitrollen kun je het beter verwerken. Bestuif je werkblad met bloem. Zelf vind ik uitrollen op een siliconen bakmat heel handig. Vooral als de kinderen koekjes bakken. Dan blijven de kruimels nog een beetje beheersbaar ;-). 
Rol het deeg uit met een deegroller tot een lap van ca. 4 mm dik. Steek de gewenste vormpjes uit. In dit geval cirkels. Je kunt kant en klare bakvormen gebruiken, maar ook een glas met de gewenste diameter, of een deksel. Net wat je voor handen hebt. Niet vergeten dat je ook de snijrestjes deeg weer opnieuw tot een deegbal kunt oprollen!

De cacao bak je mee! De cacao strooi je er dus voor het bakken op.

Leg een vel bakpapier of siliconen bakmat op je bakplaat en leg daar de koekjes op. Bak de koekjes in het midden van een voorverwarmde oven van 200C in ca. 10 minuten lichtbruin. Laat de koekjes afkoelen. Voordat ze helemaal zijn afgekoeld, steek ik de koekjes los van het papier of mat zodat ook de onderkant van de koekjes goed kan 'ademen.'

De koekjes voordat ze de oven in gingen. 



Je kunt je Wie is de Mol jokerkoekje bij de koffie inzetten of bij de thee ;-).

Warme groet,
Anita


In deze blogpost maak ik gebruik van affiliate links naar artikelen waarvan ik denk dat je ze handig vindt, of waarvan ik denk dat je er meer over wilt weten. Wanneer je iets bestelt krijg ik een kleine vergoeding, het kost jou niets extra. 
12

Imbolc, het feest van zuivering

Imbolc vindt plaats op 1 en 2 februari en is het feest van zuivering. Van herrijzen uit het duister (van de aarde), van jezelf opnieuw uitvinden. Daarvoor krijg je elk jaar de gelegenheid met dit feest.

Ga een voorjaarsschoonmaak houden in februari. Ontdoe je van spullen die je niet meer nodig hebt. Verander je routines. Geef jezelf kracht met goede voeding. Kijk in de spiegel en onderzoek wat je nodig hebt het komende jaar om jezelf tot wasdom te laten komen. Onderzoek wat je nodig hebt om te groeien en te bloeien.


















Een witte veer. De zwaan is het belangrijkste totemdier van Godin Brigida, de godin die tijdens Imbolc vereerd wordt. De zwaan kan zowel in het water, als op land, als in de lucht leven. Ik weet niet van welk dier deze veer komt.
Een schaaltje melk. Na de winter geeft de eerste melk van de dieren kracht.
Witte kaarsen (en wat gele omdat ik het leuk vond). Wit als symbool voor zuiverheid.
Een stuk folie, die een spiegel symboliseert.
Een vilten krokus; de eerste bloem die uit de grond komt na de winter.
Een vilten bloemenmeisje met een gele krokus.

Lees hier wat ik eerder schreef over Imbolc. Of hier. Wil je meer lezen over godinnen, dan vind je het boek Godinnen van eigen bodem misschien interessant.




Een fijn weekend gewenst. Warme groet, Anita
2

Recept voor Groninger Poffert



Poffert is een Groninger gerecht en komt overeen met wat in andere streken trommelkoek wordt genoemd. Ik herinner me vooral dat mijn oma het maakte. Iedereen deed een sprongetje van vreugde als zij vertelde dat ze poffert op tafel ging zetten. Zij kon poffert als de beste maken. Oma's maken altijd alles het lekkerste.

Poffert is een boerengerecht en houdt het midden tussen een brood en een koek. Het is heel erg vullend en iets minder voedend. Zo had je in die tijd voor weinig geld toch iets op tafel wat de magen vulde en met boter en suiker is alles lekker tenslotte. In sommige gezinnen werd 'ie zonder rozijnen gegeten, dus helemaal zonder opsmuk. De enige opsmuk kwam van boter en suiker en dat was al een luxe. Mijn oma maakte 'm altijd met rozijnen, o o doe maar luxe.

Gewoonlijk wordt poffert als hoofdmaaltijd op tafel gezet (niet vergeten dat de hoofdmaaltijd vroeger - vooral op het platteland - tussen de middag was), maar ik gebruik het liever als uitgebreide lunch en heb 's avonds een reguliere hoofdmaaltijd. De traditie hier in huis is dat ik elke vrijdagmiddag iets speciaals maak voor de lunch. Als de meiden uit school komen, hebben we een gezellige afsluiter van de week. Dat kan tomatensoep zijn, Brusselse wafels, of tosti's, of wat we maar bedenken. Deze keer werd het poffert.

Dat kwam omdat ik in herinneringen verzeild was geraakt en iets te eten maken uit je jeugd is een mooie manier om iets met die herinneringen te doen. Ik had ooit een trommel van mijn moeder gekregen, maar die kon ik om onverklaarbare redenen nergens terugvinden, dus kocht ik maar een nieuwe. Zo'n gerecht als poffert is niet alleen heerlijk, maar tegelijk is het een gelegenheid om wat te vertellen over vroeger.

De huidige recepten van poffert bevatten allemaal zelfrijzend bakmeel. Eerder was het een mix van tarwemeel, boekweitmeel en gist.

Recept voor poffert

Je hebt in ieder geval een pofferttrommel nodig. De trommel heeft de vorm van een tulband, maar dan met deksel! De trommel wordt doorgaans geleverd in twee groottes. Eentje voor 2 L en eentje voor 1 L. Het recept hieronder is voor de 2L.





Ingrediënten:


500 gram zelfrijzend bakmeel
2 eieren
3 koppen melk (vergelijkbaar met 600 ml)
2 á 3 eetlepels suiker
mespunt zout
flinke handvol rozijnen

Zo maak je poffert: 


Laat de rozijnen wellen in warm water.

Klop de eieren en voeg daarna de melk, suiker en zout toe.
Mix tot een egaal beslag.
Doe het bakmeel erbij. Ik spatel dit er altijd in delen door, want met de mixer stuift het zo. Na het spatelen alsnog mixen met de mixer.

Giet de gewelde rozijnen af en droog ze in een schone theedoek.
Spatel de rozijnen er doorheen.

De poffert wordt au-bain-marie gaar gekookt.
Verwarm de buitenkant van de trommel in warm water (pan of onder de kraan).
Vet de trommel aan de binnenkant in met roomboter en bestrooi met bloem.
Schenk het beslag in de trommel. Doe het deksel er op.

Neem een grote pan, zo groot dat de poffertrommel er ruim in past.
Vul de pan met water, niet teveel, je kunt altijd bijvullen.
Plaats de poffertrommel (met deksel) in de grote pan. Controleer het waterniveau.
Ik zorg er altijd voor dat het niveau zeker tweederde van de poffertrommel heeft (zie op de foto van de trommel hierboven de bovenste kalklijn). Als het waterniveau namelijk te laag is, dan loop je het risico dat de poffert alleen maar gaar is tot het niveau waarop het onder water stond. Of dat het wel helemaal gaar is, maar heel bleek is op het deel wat niet onder water heeft gestaan (zoals je een beetje kunt zien op het eerste resultaat hieronder).
Het waterniveau moet ook weer niet te hoog, want als het water aan de kook komt dan borrelt het omhoog en je wilt niet het risico lopen dat er water in de trommel komt.
De subtiele kunst van het poffert bakken :-)

Staat je poffertrommel goed in het water?
Doe dan ook de deksel op de buitenpan, zo blijft de stoom onder het deksel.
Breng het water aan de kook op een half hoge vlam. Voor de duur van een half uur.
Daarna een uur laten doorkoken op een hoge vlam.
Tussendoor controleer ik of het waterniveau niet teveel gezakt is. Zo nodig schenk ik water bij.

Neem de pofferttrommel uit het water. Let op: heet! Ondersteun ook altijd even de trommel, stel je voor dat de poffertdeksel losschiet en je poffert alsnog in het kookwater ploft?!
Stort de poffert op een rooster en laat afkoelen. Of snij meteen aan en serveer warm.
Traditioneel wordt poffert gegeten met gesmolten roomboter en donkerbruine basterdsuiker.
Ook lekker bij een kopje koffie of thee op een gure winterse dag.

Eet smakelijk!
Warme groet
Anita








Wil je op de hoogte blijven van mijn artikelen? Meld je dan aan voor mijn maandelijkse nieuwsbrief.



10

The best of times. The worst of times.




Deze zin uit A tale of two cities kwam in me op toen ik weer eens in mijn grote digitale fotoarchief van baby en kinderfoto’s was beland. Ik weet nooit van te voren welk gevoel me overvalt als ik onze kinderfoto’s doorblader. Meestal, als ik aan die jaren terugdenk - minstens een tijdsspanne van 7 jaar - dan herinner ik me vooral een gevoel van zwaarte. Maar ook weemoed en een diep gemis. Het gevoel vooral heel veel mooie momenten te hebben gemist. Nooit de rust hebben gehad om te genieten. 


Ik was ontevreden, boos, verdrietig over het feit dat ik zowel de zorg voor kinderen en huishouden moest combineren met werken buitenshuis. Kwaad op mezelf en de man dat we niet beter financieel voorbereid waren of deze levensverandering. Kwaad op de man dat hij niet royaal zei, ‘we redden ons wel, stop jij maar een tijd met werken’. 

Ik had me er het liefst helemaal op willen toeleggen, op die eerste kinderjaren. Kinderen grootbrengen was zwaar, maar niet moeilijk; de omgang met andere anders vond ik veel moeilijker. Die babytijd en eerste kinderjaren heb ik als de meest fascinerende tijd ervaren. Het meest fascinerende van alles wat ik heb meegemaakt in mijn leven. Ik moet ook zeggen dat het fenomeen van gemiste tijd erg leeft onder tweelingmoeders. Het kwam recent nog weer aan de orde in de fb groep voor tweelingmoeders. En het kwam aan bod bij de meerlingendag. Dus pakte ik elke minuut om het te compenseren en te vullen met wat ik het allerbelangrijkste vond, ook al betekende dat ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de weer was. Ik was óf met de kinderen in de weer, óf op mijn werk. Per dag had ik ongeveer 10 minuten vrij. Ik verdiepte me in alles wat me boeide en interesseerde, maar dan opgepropt in de tijd. Ik zwoegde en ploegde. Ik rende achter de feiten aan. Het stemt me vaak treurig, al die gemiste momenten. Ik had mezelf meer gegund. Mezelf en mijn kinderen en mijn gezin. 

Toen ik voor de zoveelste keer door de foto’s bladerde, kwam ik een filmpje tegen van toen de meiden 3 jaar waren. De man tokkelt op zijn gitaar, de stukken karton liggen nog op de vloer, om de uitgehakte plekken van de vloerverwarming te maskeren, en de meiden zijn in de weer met de gitaarstandaard. Ze lopen in hun (vale tweedehands) pyjama. Nog even wat spelen voordat ze naar bed gaan. Hun zachte blonde haar, die best wel goed geborsteld lijken, niet in permanente flodderstand, zoals ik me herinner. Gemma probeert de gitaarstandaard als slee te gebruiken en wil er op gaan zitten. Ellie denkt daar anders over en probeert haar zus er af te duwen. Als dat niet lukt, trekt ze gewoon de standaard weg. En ik hoor mezelf lachen op film. Ja, ik vind mezelf stom klinken. Maar ik lach! In al die zwaarte heb ik ook gelachen! Toen werd er weer een stukje pijn zachter. Ik was gerustgesteld; de meiden hadden ook een moeder die niet alleen maar aan het zuchten was, die niet alleen altijd maar in de weer was, of op hen mopperde. Ze hadden ook een moeder gehad die ook zo af en toe met ze lachte. 

Wat ik er mee wil zeggen is dat wat ik heb ervaren als een hele zware tijd, tegelijk ook een lichte tijd is geweest. Wat de zwaarste tijd was, was tegelijk de mooiste tijd. Ik ben far beyond moe geweest, uitgeput, maar heb me tegelijk nog nooit zo levendig gevoeld. 
Dat wat zwaar is, kan ook licht zijn. Dat wat donker is, kan ook licht zijn. En andersom. Als je maar de tijd neemt, of als de tijd je gegeven is, om ook die andere kant te beleven. 

Onlangs las ik een mooi gedicht in dit boek. Over onopgeloste levensthema’s die maar op je pad blijven komen. Totdat je een passend antwoord hebt gevonden.

Ik wil u smeken
geduld te hebben met alles
wat onopgelost in uw hart is
en probeer van de vragen zelf te houden
net als gesloten kamers en als boeken
die geschreven zijn in een heel vreemde taal.

Zoek nu niet naar antwoorden
die u niet gegeven kunnen worden
omdat u niet in staat zou zijn
ze te leven
en het gaat erom alles te beleven.
Leef nu uw vragen
Misschien leeft u dan gaandeweg
onopgemerkt
op een dag in een ver verschiet
het antwoord.

--Rainer Maria Rilke


Een hele fijne week. 

Warme groet,
Anita

11