Maandagse Motivatie #103 ~ Zonde van de spullen?

foto via Canva.com

Maandagse Motivatie #103

 Hoe erg is het om bruikbare spullen weg te doen?

Dit is een van de grootste moeites die ik hoor over opruimen. De moeite die het kost om (gratis of voor weinig) bruikbare spullen weg te doen. 

Het voelt nooit goed om bruikbare spullen weg te doen. 
Sterker nog, het kan zelfs fysiek pijn doen, vooral als je je ermee verbonden voelde. 
Het kan voelen alsof je een deel van jezelf weggooit. 
Het kan voelen alsof je het niet kunt missen (wat als ik het straks nodig heb?!)
Het kan voelen alsof je geld weggooit (zo'n prijs als je er voor betaald hebt, gaat niemand er voor geven). 

Het is ook absoluut moeilijk. En soms pijnlijk. 
Het vraagt heel veel mildheid naar jezelf. En veel oefening. 

En ook een snufje realiteitszin. 

Hou in je achterhoofd dat je niet op zoek bent naar de juiste bestemming voor je spullen, maar naar de juiste bestemming voor jezelf. 

Hoe kom jij, hoe komen jouw talenten het best tot hun recht in jouw huis?

Meestal is dat niet met de grote voorraad lege conservenpotjes, of plastic bloempotten. Ook niet met de kleding die je niet meer draagt. Met de keukenmachines waar je niets meer mee doet. Met het kinderspeelgoed waar je kind te oud voor geworden is. Of de stapel klusbroeken en oude handdoeken. Of de materialen voor hobby's die je je voor had genomen om te gaan doen. 

Het is een oefening in vertrouwen ontwikkelen. Vertrouwen dat er naar je toekomt wat je nodig hebt, in plaats van het blijven vasthouden aan items waar je ooit mee verbonden was, maar niet met je meegegroeid zijn. 

Het helpt om je te oefenen in het loslaten van de onbeduidender items. 

al die elastiekjes in je keukenlade
en de broodclipjes
de restjes cadeaupapier
de lintjes die je uit je kleding geknipt hebt en de lintjes die op een boeket bloemen zat. 

Daarnaast is het goed om de andere kant te belichten: 
wanneer is iets pas echt zonde: als het onbenut en ongezien in jouw huis blijft, 
of wanneer je het doorgeeft (naar kringloop of verkopen). 
Zelfs weggooien is een vorm van doorgeven. 

Geef het terug aan de wereld, 
Het helpt vaak om er iets bij te zeggen als: ga, doe iets goeds voor een ander. 

Zo bevrijd je jezelf van een belemmering en maak je ruimte voor jouw talenten die tot dan toe ongezien bleven. 

Warme groet, Anita

Wil je elke week de Maandagse Motivatie in je mailbox? Sluit je aan bij meer dan 65 andere vrouwen en meld je hier aan.  

 

2

Maandagse Motivatie #102 ~ Herdenken en collectieve trauma's

In deze week waarin 4 en 5 mei valt wil ik iets ingaan op: 

Herdenken en collectieve trauma's. 

Vaak redeneren we vanuit onze eigen leefwereld. We weten bijvoorbeeld wel dat de Tweede Wereldoorlog in vele landen werd bevochten, maar we bezien het vanuit ons eigen land. Het trauma is collectief. Niet alleen de Tweede Wereldoorlog, maar alle oorlogen, alle misstanden. We gaan het steeds meer nodig hebben om gezamenlijk aan onze trauma's te werken. 

Veel van het verdriet of boosheid komt omdat er geen ruimte voor was, werd verzwegen of was onveilig om te delen. 

Heling komt wanneer je je meer kunt inleven in anderen.  

De dingen zijn ook zelden zwart-wit. Wanneer je oog en oor krijgt voor het verhaal van anderen, dan komt er meer inzicht. Elk land, elke bevolkingsgroep worstelt met collectieve trauma's. 

Werken aan het vormen van een collectieve bedding voor het verdriet of angst van al die verschillende groepen, geeft ruimte voor heling. Niet alleen mensen, maar ook wat Moeder Aarde te verduren heeft gehad, de ontginningen van grondstoffen, de boskap, de vervuiling van de oceanen. 

Ruimte geven aan verhalen. Niet wegpoetsen, excuses en weer doorgaan, goedpraten of verzwijgen, maar aandacht geven, zodat het breder gedragen kan worden. Een last die collectief gedragen wordt is een lichtere last. 

Werken aan het collectieve trauma kun je doen door te werken aan je eigen trauma’s. Stel dat het collectieve trauma een soort composthoop is. Een gigantische berg onverteerde pijn en leed en onrecht. Wat kun jij eraan doen om er gezonde compost aan toe te voegen? Geen extra troep op de hoop gooien. Door te werken aan je eigen moeilijke stukken, breek je het al een beetje op en kan het op de grote hoop beter verteerd worden. En dat maakt weer een gezondere voedingsbodem voor volgende generaties. 

Uiteindelijk zijn alle trauma’s in de wereld van iedereen. We leven in een collectief traumaveld, het is een structuur van trauma. Alle persoonlijke trauma’s zijn van het collectief en alle collectieve trauma’s zijn van het individu. Door trauma, moeilijke stukken in onszelf, tijd en ruimte te geven, kan er heling ontstaan. 

Warme groet, 
Anita

Wil je elke week de Maandagse Motivatie in je mailbox? Sluit je aan bij meer dan 65 andere vrouwen en meld je hier aan.  
 

1