Lange tijd keek ik vooral om even niet 'aan' te staan, maar echt een moment van ontspanning was het niet. Toen de kinderen klein waren wilde ik nog wel naar BBC Homes under the Hammer enzo kijken tijdens hun middagslaapje, maar dat was ook wel het uitgelezen moment om iets schoon te maken, de was op te vouwen of administratief iets te regelen.
Toen onze dochters wat groter werden keek ik heel graag mee met kinderseries. De Lassie animatie vond ik geweldig. En voor jeugdfilms heb ik ook altijd een zwak gehad.
Vorig jaar wilde ik film en serie kijken weer echt ter ontspanning gaan doen. Ik begon met de serie Bones (alle 12 seizoenen) van A tot Z te kijken. Een serie waarvan ik ooit op tv af en toe een aflevering zag, maar nooit heb kunnen volgen.
Een mooi fragment over herstellen van trauma, die ik genoteerd heb:
Bones episode "After trauma"
Season 10
Temperance "Bones":
"As a anthropologist I understand the danger of making your world too small.
After times of national trauma, many countries became isolationist.
Happened in Japan. Sakoku. (isolationist foreign policy)
In the United States after WW1.
Those countries needed time to rebuild
But then eventually they had to re-engage and recognize there is an alley they can trust.
You do too, Booth (=partner)."
Aan het begin van de zomer ben ik begonnen met kijken van de serie Monk.
Ik herinnerde me deze serie van tv, en was er destijds al meteen fan van, maar heb nooit consequent alle afleveringen gekeken. Nu dus van begin tot eind via streamingsdienst PrimeTv.
Monk is een perfecte serie voor mij: speelt zich af in San Francisco (locaties en huizen zijn om te smullen!). Het personage Mr. Monk is ongemakkelijk herkenbaar: continue nerveus, dwangneuroses, tics, veiligheidsgedrag. Allemaal neuroses die ook in mij wonen, maar zich niet in dezelfde extreme mate laten zien.
Monk is een perfecte serie voor mij: speelt zich af in San Francisco (locaties en huizen zijn om te smullen!). Het personage Mr. Monk is ongemakkelijk herkenbaar: continue nerveus, dwangneuroses, tics, veiligheidsgedrag. Allemaal neuroses die ook in mij wonen, maar zich niet in dezelfde extreme mate laten zien.
Monk werd destijds aangekondigd als: Obsessive Compulsive Detective.
Het karakter van Mr. Monk wordt verklaard door gebeurtenissen uit zijn verleden. Hij had een neurotische moeder, waardoor hij zelf ook veiligheidsgedrag ontwikkelde. En hij had een vader die er plotseling vandoor ging. Al op jonge leeftijd ontwikkelde hij dwangneuroses, maar hij kon er redelijk goed mee functioneren. Hij kon zelfs agent worden bij de politie.
Totdat zijn vrouw Trudy door een autobom om het leven komt. Daardoor worden zijn neuroses extreem. Het overlijden van zijn vrouw is een enorme trigger voor zijn zenuwstelsel. Heel de buitenwereld voelt bedreigend voor hem, waardoor zijn zekerheidsgedrag extreem wordt.
Hij moet elk paaltje aantikken waar hij langs loopt.
Pennen moeten recht liggen.
Hij drinkt alleen bronwater van een bepaald merk.
Hij heeft smetvrees en daardoor altijd zijn handen afveegt aan een wetwipe.
Hij kon zijn baan als agent niet meer doen en moest zijn uniform in de kast hangen. Sindsdien gaat hij meerdere keren per week in therapie en doet zijn uiterste best om weer zijn uniform aan te mogen. Wel kan hij werken als privé detective en wordt als consultant ingehuurd door de rechercheurs van politie.
Zijn obsessieve dwangmatige gedrag leidt ook tot komische situaties. Want het is weliswaar een klassieke detectiveserie, maar het is ook een komische detectiveserie.
Ik vond de serie altijd al herkenbaar, maar nu, met alles wat ik geleerd heb over traumawerk en een overprikkeld zenuwstelsel, kan ik Mr. Monk nog veel beter begrijpen.
Ik vond de serie altijd al herkenbaar, maar nu, met alles wat ik geleerd heb over traumawerk en een overprikkeld zenuwstelsel, kan ik Mr. Monk nog veel beter begrijpen.
Eigenlijk wordt in de serie vrij goed uitgebeeld wat trauma (en opeenstapeling van trauma) met een mens kan doen. Om jezelf staande te houden in een wereld die bedreigend voelt, om overeind te blijven als allerlei emoties door je heen razen, ga je gedrag ontwikkelen waarmee je je omgeving voorspelbaar maakt, zodat het niet als een bedreiging voelt.
De kernboodschap van mijn holistisch opruimwerk is dat een heftige gebeurtenis een trigger voor je kan zijn waardoor alles teveel is voor je zenuwstelsel. Er wordt iets aangeraakt, wat je onverwerkt bij je hebt gedragen.Wanneer je (weer) in een situatie terechtkomt wat een overbelasting is voor je zenuwstelsel, dan kan alles wat in de weg ligt stress opleveren.
Dat betekent ook dat als je zenuwstelsel tot rust gekomen is, je veel beter tegen 'rommel' kunt.
De stapels op tafel waar je eerder gillend gek van kon worden, hebben met een gereguleerd zenuwstelsel een heel ander effect; je schuift de spullen aan de kant, gooit wat weg, bergt iets op en dat is het.
Naarmate je meer en meer heelt, kun je jezelf beter opvangen.
In de serie Monk is een aflevering waarin dat prachtig aan bod komt:
Mr. Monk (rechts) is op spreekuur bij zijn therapeut.
Hij vertelt dat hij zich de laatste tijd gelukkig voelt.
Mr. Monk (rechts) is op spreekuur bij zijn therapeut.
Hij vertelt dat hij zich de laatste tijd gelukkig voelt.
Dat hij aan het eten was en hij zag dat een schilderij scheef hing. En dat hij niét opstond om het recht te hangen.
Hij durft het bijna niet te zeggen, maar hij denkt dat hij aan het herstellen is.
Zijn therapeut is blij voor hem en zegt dat hij dat ook denkt.
Want op tafel staat al de hele tijd een glas náást de onderzetter en Monk heeft er nog niets aan gedaan.
Wat mij betreft is het heel belangrijk om te begrijpen dat de overprikkeling een boodschap is. Iets in jou is geraakt, waardoor je niet meer tegen rommel om je heen kunt.
En het is ook belangrijk om te weten dat je kunt herstellen.
En het is ook belangrijk om te weten dat je kunt herstellen.
Als je hier nieuw bent en je bent benieuwd naar hoe het opruimen voor mij begon, begin dan met het downloaden van 30 lessen van een jaar lang opruimen.
Warme groet,
Anita
