Wat ik las deze zomer

Ik kan terugkijken op een hele fijne leeszomer. Wat ben ik blij met mijn keuzes aan (voorlees)boeken! Het is tenslotte altijd maar afwachten hoe het uitpakt op het moment dat je je boeken voorsorteert.



Heksenkind en Juniper van Monica Furlong hebben mijn hart gestolen! En ook dat van mijn dochters. Het spreekt heel erg tot onze verbeelding. Heel veel wijze lessen als je je kind wilt vertellen dat er meer is tussen hemel en aarde.



Maeve Binchy blijft een van mijn lievelingsauteurs. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat ik haar boeken wegminimaliseerde. En dat voor een schamele €5. In Hotel aan zee maken we niet alleen kennis met de vrouw die een hotel begint aan de Ierse kust, maar we leren ook alle gasten kennen die er als eerste een week doorbrengen. Ik heb er van genoten!


Vuur en as kocht ik bij de kringloop in de aanloop naar mijn vakantie. Ik was benieuwd naar hoe men vroeger converseerde, omdat ik het idee heb dat de gesprekken vroeger meer voorstelden. Oké, vooral omdat ik zelf een waardeloze converseerder ben. Misschien kon ik nog wat leren over hoe men dat vroeger deed.

Je denkt misschien, dat is toch niks, zo’n antiek boek, met al die ouderwetse opvattingen. Nou, think again! Zo’n boek is mega interessant, helemaal als je er even een googletje aan besteedt.

Blijkt dat schrijfster G. Sevensma-Themmen een begrip was in haar tijd. Waarschijnlijk vooral in christelijke kringen, maar evengoed een begrip. Haar boeken vallen onder de noemer neocalvinisme. Ze is geboren in Groningen en in haar boek noemt ze bekende Groninger plekken, zoals de Paterswoldseweg, de Friesestraatweg en V&D (nu verdwenen). Als ze het heeft over een fontein op de markt denk ik even dat ze haar wijsheid uit kaarten en boeken heeft gehaald, maar niets is minder waar. Er blijkt daadwerkelijk een fontein te hebben gestaan op de Vismarkt! Zie, zo leer je weer vanalles.

Op allerlei gebieden dus een echt goede kringloopvondst. Bovendien is het ook nog eens een heel aangenaam verhaal over een pasgetrouwde jonge vrouw. En ja, ik ontdekte meer over het sociale leven van de jaren 50.


[bron: Beeldbank Groninger Archieven]



In betrekking circuleert nu al een tijdje in mijn omgeving. Meerdere teamleden van Ogma lazen ‘m al. Mijn moeder las ‘m, zij leende ‘m weer uit aan een oudere koffievriendin die ‘m prachtig vond en nu lees ik ‘m. En ik vind ‘m ook prachtig! In betrekking is het verslag van Maria van der Ent (geboren in 1900) over haar leven in de jaren dat zij bij huishoudens in dienst was (van haar 12e tot haar 25e). Een magnifiek tijdsbeeld!

Wat kunnen boeken je toch verwennen op vakantie.


Ogma-collega Tineke verwende me ook nog eens met een pakket boeken, waaronder de editie van Colman die hoort in de uitgave van Heksenkind en Juniper (en moeilijk te krijgen is). Wil je lezen met welke boeken de andere leden van Ogma de zomer mee doorgebracht hebben, lees dan hier.


Hebben jullie ook goed gezelschap gehad van boeken deze zomer?

Warme groet,
Anita



Wat tuinieren je leert over jezelf



Sinds we de tuin opgeknapt hebben, ben ik weer meer aan het tuinieren. De nieuwe tuin geeft weer zin om er aan te werken. Nu het mooi is, wil ik het mooi houden. Met al dat schoffelen, poten en onkruid wieden verbaasde ik me er weer over hoe leerzaam tuinieren eigenlijk is. Ik keek er weer met heel hernieuwde blik naar. Met tuinieren graaf je je een weg naar jouw eigen diepere lagen. Alles wat in het leven speelt, komt ook aan bod bij tuinieren.

Hier kun je lezen over de helende energie van bomen. 

Met deze nieuwe tuin wilde ik er echt iets moois van maken. En het ook mooi houden.





In het afgelopen jaar had ik zakjes met bloemenzaad gespaard en dit strooide ik in mijn border. Dan had ik tenminste alvast wat bloeiends dit jaar, als ik in de tussentijd vaste planten zou gaan toevoegen. Echter, ik kreeg van mijn moeder 16 afstammelingen uit haar eigen tuin en ruilde ik heel veel spullen voor borderplanten. Ik slechts 1 seizoen had ik al een gevulde border! Ondertussen begon het bloemenzaad ook te ontkiemen.

Ik bestudeerde een beetje waar de groene sprietjes opkwamen, me afvragend of het een bloem zou worden of dat het door zou groeien tot onkruid. Uiteindelijk kwam van het zaad de prachtigste bloemen op, waarvan ik de meeste de namen niet weet. Nu het duidelijk was wat bloem was en wat onkruid, kon ik het onkruid ertussen uit halen. Wat een bloemenpracht!





Maar er gebeurde ook nog iets anders. Zo’n schone lei laat je opeens heel helder zien wat jouw ingebakken aanpak is. Hoe pak je de dingen aan? Doe je dat met ferme hand of met zachte hand. Kun je snel beslissen over waar iets komt te staan of ben je besluiteloos. Durf je in te grijpen of niet. Blijf je lang of kort proberen om een zieltogende plant te redden. Ga je te lang door met werken in de tuin of weet je wanneer je moet stoppen.

Wat komt er op?

Mijn moeder zaaide vergelijkbaar bloemenzaad bij haar in de tuin, maar ze stuurde mij al snel een appje dat zij haar spul had weggehaald, want het kwam niet op waar ze het had gestrooid en ze voorzag dat als ze het nu niet weg zou halen, dat het volgend jaar weer op zou komen. Ik keek eens naar de bloemen die bij mij waren opgekomen en realiseerde me dat ik een hele andere manier van omgaan heb met mijn planten. Ik zaai en wacht wat er opkomt. Is het blaadje groen onkruid of een bloem in wording? Ik ben benieuwd naar wat er komt. Ik volg wat er gebeurt. Ik laat de planten en de natuur haar gang gaan. Maar is dat nog steeds de goeie manier?

Het is een mooie eigenschap om dingen niet te forceren, ze te laten gebeuren. Dan ontstaan er vaak de mooiste dingen, krijg je prachtige inzichten (en bloemen). Maar de keerzijde is dat de tuin het van je over gaat nemen. Je raakt de sturing kwijt. Ze doen het prachtig goed, die planten van mij, maar vervolgens laat ik de lange stelen met bloemen maar wat over elkaar heen hangen. Of over het gazon hangen, waardoor ze gemaaid worden. Misschien is het tijd voor wat meer sturing en wellicht ook wat minder bescheidenheid over het resultaat?

Plantensoftie

Ik ben een vreselijke softie als het op planten aankomt. Alles wat groeit en bloeit trouwens. En zelfs materie, want alles heeft energie. Ik kan in de supermarkt een paprika oppakken om te voelen en te keuren. Daarna een ‘betere’ paprika zien, maar het vervolgens zielig vinden voor paprika nummer 1, want die kan er tenslotte ook niks aan doen dat ‘ie zo gegroeid is als ‘ie is. Dus ga ik vaak naar huis met meer dan 1 paprika.
Zo vind ik het vreselijk lastig om zieltogende planten weg te doen. Maar ik heb besloten dat dat moet veranderen. Ik moet niet meer zo lang vasthouden aan iets dat al afgestorven is.
Verwijder dat wat je niet meer in je leven wilt.




Als je het resultaat anders wilt, zul je je aanpak moeten veranderen.

Soms komt er iets op wat we nooit geplant hebben. Soms komt er iets op, waarvan we dachten dat het de strenge winter niet had overleefd. Soms zaaien we iets en komt er niks op. Sommige planten combineren niet met elkaar. Sommige moet je niet verpoten, andere juist wel om de zoveel jaar. Iets planten betekent er voor zorgen, als we willen dat datgene wat je gezaaid hebt, ook gaat ontkiemen. 


Tot de volgende keer!
Warme groet,
Anita

Boek ter inspiratie

Ik ging brood bakken in Noorwegen



Deze zomer gingen we naar Noorwegen. Dat kwam omdat ik zwijmelde bij een foto van Gerlinde’s zelfgebakken brood, waarop zij aanbod om het mij te leren. Ik kan namelijk best veel zelf maken, maar over mijn zelfgebakken broden ben ik nog niet erg te spreken.



Uiteindelijk liep het brood bakken niet helemaal zoals we gedacht hadden; vezels zijn goed voor je gezondheid, maar je kunt er ook  teveel van hebben. Dan blijft je brood compact en heeft moeite om te rijzen. Maar niet getreurd, de smaak was goed en dat brood bakken was natuurlijk maar bijzaak ;-).

Penvriendinnen nieuwe versie

Vroeger had ik penvriendinnen, waar ik dan op enig moment mee afsprak. Dat gaf dezelfde soort spanning als deze ontmoeting – want ‘op papier’ (online) merk je wel dat je op een zelfde golflengte zit, maar toch ben je een beetje nerveus voor hoe dat in het echt uit gaat pakken.
Nou, voor twee sociale vermijderaars hadden Gerlinde en ik heel veel te bepraten. We hadden nog genoeg gespreksstof voor een paar dagen meer.

Zoals zij in haar zomerverslag al schreef, speelden onze kinderen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Zo bijzonder om te zien hoe soepel die kinderen contact maken. Ze speelden dan weer in het huis boven en dan weer in het huis of zwommen in het water. Eigenlijk kwamen we tijd te kort.


We stopten ook nog een paar dagen in Denemarken – daar gingen we al een keer eerder naartoe. Vakantiepark Skallerup is zowel voor onze kinderen als voor ons een favoriete plek. We hebben het echt naar onze zin gehad.


Brekkestø

Aan de Blindlea

Een hele klim naar boven, maar een mooie tocht!

Welterusten zon, hopelijk tot morgen!

Skallerup, zwembad

Skallerup, Denemarken


Wat is vakantie?

De zomervakantie (schoolvakantie) nadert al weer zijn eind en wat zijn de weken weer voorbij gevlogen! Er was tijd om weer eens blue berry pancakes te bakken, om grotere fietsen te kopen voor de meiden, om mijn vloerkleed te wassen en de gordijnen te wassen. Tijd voor ditjes en datjes, maar vooral ook voor de kinderen om juist eens los te komen van het dagelijks ritme. Voor mij voelt het als echt vakantie wanneer er niemand de deur uit hoeft ’s ochtends!

Maar meer nog is vakantie voor mij geworden, een periode dat ik vrij ben om te genieten van het leven thuis. Thuis, waar ik het hele jaar zo mijn best voor heb gedaan om er wat moois van te maken, van onze tuin en van ons huis. Even geen werk buitenshuis dat me in beslag neemt, maar in plaats daarvan hele dagen om klusjes te doen, vrienden en familie te bezoeken, naar die ene film/tentoonstelling/kwekerij te gaan waar je anders niet aan toe komt. De tijd nemen om met de kinderen kleding te kopen. Of om maar een beetje te hangen. Die twee weken weg ‘op vakantie’ is geen heilig moeten meer. Als we gaan, dan is dat omdat we er zin in hebben.


Ik merk dat ik mijn vakanties anders vier dan vroeger. Voorheen – ca 8-10 jaar geleden – draaide vakantie om die twee weken dat we weg gingen. Voordat ik Michel leerde kennen koos ik vaak voor cultuurvakanties ‘want als je toch helemaal naar Italië/Spanje/Griekenland bent afgereisd kun je maar beter zoveel mogelijk zien’. Maar ook omdat ik heel veel interessant vindt.
Totdat ik moe werd van zulke vakanties. De cultuurvakanties maakten plaats voor natuurvakanties. Wandelen en fietsen, dorpjes bezoeken, niet meer volgens een vooraf opgestelde lijst met bezienswaardigheden, maar gewoon kijken wat we tegenkwamen. En zelfs die vakanties werden en worden steeds beknopter, met steeds minder ‘hoogtepunten’ op ons lijstje. We kochten twee jaar geleden een tent en het begrip ‘vakantie’ kreeg nog weer een heel andere dimensie.

Het is voor mij ook minder belangrijk om ‘op vakantie’ te gaan. Ik denk dat ik er vroeger niet eens over nadacht dat dat ook een optie was. Om niet te gaan. Ik liet me dat aanpraten door tijdschriften en tv en andere mensen die zeiden dat ik vakantie ‘verdiend’ had of er toch ‘het hele jaar voor gewerkt had’. Totdat dat idee me tegen ging staan. Als je twee weken vakantie naar een ver oord niet kunt overslaan, omdat je die twee weken nodig hebt om er de rest van het jaar weer tegen te kunnen, ik weet niet, dan is er toch iets niet helemaal goed met je leven de rest van het jaar.

Ik hoef zelf niet meer perse elk jaar op vakantie in de zomer, maar goed ik ben niet de enige in dit huishouden. Dat ik anders ben gaan denken over vakantie, is gekomen door het eenvoudiger leven. Voor wie doe ik wat ik doe? Wie bepaalt waar ik mijn geld aan uitgeef?  Vakantie is geen noodzakelijke onderbreking meer van de rest van het jaar, maar – als er vakantie is – is het een onderdeel van de rest van mijn leven.

Warme groet
Anita


Hoe je lichter kunt leven


Photo by Lisa Fotios from Pexels


Als somberaar, beroepsmopperaar en hypochonder kan het voor mij bij vlagen een hele uitdaging zijn om de jeu van het leven te voelen.

Maar door de jaren heen heb ik geleerd wat de dingen zijn waaraan ik mij oplaad. De dingen die voor mij van belang zijn om mijn sores makkelijker te dragen en datgene wat zwaar voelde, weer wat lichter wordt. Het zijn niet de grote dingen waardoor ik me lichter, vrijer en blijer voel. Het zit ‘m niet in het vergaren van bezittingen of in het vergaren van verre reisbestemmingen. Het zit ‘m in heel andere dingen. Inmiddels heb ik ook al heel veel over dit onderwerp gelezen en samen met mijn eigen ervaringen zitten daar heel veel overeenkomsten in.

Wanneer je mijn maandelijkse nieuwsbrief wilt ontvangen, meld je dan hier aan.

Tijd buiten doorbrengen

Wanneer je de natuur opzoekt, stem je je als vanzelf af op je omgeving. Het geruis van de bomen of de golven van zee. Het getjilp van vogels, het zoemen van hommels en bijen. Luisteren waar de wind vandaan komt en voelen hoe de temperatuur van de grond is. Als je je afstemt op de natuur om je heen, stem je je af op de natuur in jezelf. Je bent onderdeel van alles om je heen. Je staat niet alleen, je bent geen uitzondering. Je bent.
Wanneer ik teveel in mijn hoofd zit helpt het me om een wandeling in de natuur te maken. Of in de tuin te werken. Wat ook helpt om je meer af te stemmen is bezig zijn met de seizoenen. Dat kan door een seizoenstafel in te richten met vondsten uit de natuur. Of door bewuster stil te staan bij de betekenis van jaarfeesten. Leven met de maan kan je ook heel veel inzichten geven in hoe jij reageert op je omgeving.

Lees hier hoe je meer kunt leven met de seizoenen

Vertragen

Door je tempo te vertragen, wordt je hoofd minder actief. De drukte kan zakken en er komt opeens weer ruimte om te voelen met je middenlijf – je buik, je ribben, je hart - hoe moe je eigenlijk bent, hoe hard je hebt gewerkt of hoe verdrietig of eenzaam je eigenlijk bent. Het voordeel van vertragen is dat je niet op voorhand activiteiten hoeft laten vallen, want dat geeft vaak druk. Door te vertragen wordt als vanzelf duidelijk wat voor jou op dat moment prioriteit heeft. Wie weet vind je het helemaal niet zo belangrijk om elke maand de ramen te wassen of met die kennissen af te spreken of om elke week twee keer te sporten. Door te vertragen en datgene wat je doet, met aandacht te doen, ontstaan er nuance verschillen in de noodzaak van de dingen van de dag. Je ervaart meer kleurverschil tussen willen en moeten.

Zoek gelijkgestemden

Een van de dingen die ik echt heb gemist toen ik opgroeide, was mensen om me heen waar ik me aan kon relateren. Ik leek nooit echt aansluiting te kunnen vinden en dat gaf me het gevoel dat ik de vreemde eend in de bijt was. Ik was altijd de uitzondering. Wanneer je omringd bent door mensen die anders in het leven staan, wordt er (onbedoeld) elke keer benadrukt dat jij daar niet tussen past. Dat er iets aan jou mankeert. Als je dat maar vaak genoeg hoort en merkt, dan ga je er vanzelf in geloven.

Onlangs hoorde ik van een jonge vrouw die wel eens met een van haar vriendinnen op stap ging. Haar vriendin houdt er van om bier te bestellen, maar zij bestelde een kopje thee. Wat vervolgens voor opgetrokken wenkbrauwen zorgde bij haar bierbestellende vriendin. Deze jonge vrouw zei dat ze wel eens jaloers was op haar vriendin dat deze een vriend had en zo makkelijk een gesprek aan kon knopen met anderen. Fundamenteel zit het scheef in deze vriendschap, omdat er geen gelijkgestemdheid is.

Dit soort vriendschappen komen bij jongeren heel veel voor. Je kent elkaar van school of opleiding en je blijft een beetje aan elkaar plakken. Je bent bevriend, maar eigenlijk niet gelijkgestemd. Het is goed om je te omringen met mensen die dezelfde interesses hebben, die dezelfde waarden hebben en op dezelfde manier in het leven staan. Dat hoeft overigens niet te betekenen dat je gelijk aan elkaar bent, maar wel dat je een gedeelde basis heb. In mijn meditatiegroep of binnen de antroposofische huisartsenpraktijk waar ik bij aangesloten ben, zijn mensen heel erg verschillend, met verschillende achtergronden. Toch gaan de gesprekken heel makkelijk en over onderwerpen die ieder van ons interesseert. Ik heb sneller op een diepere manier contact met anderen – iets waar ik behoefte aan heb. Het element van gelijkgestemden speelt ook een rol bij de zevendedag adventisten, waarover in De Blauwe Zones wordt geschreven.

Omring je stap voor stap met mensen die passen bij jouw manier van in het leven staan. Sluit je aan bij een vereniging of een geloofsgemeenschap of bij een belangenvereniging of een koor of doe vrijwilligerswerk voor een instantie die jij belangrijk vindt – iets waarin jij jouw waarden herkent. Wanneer je gelijkgestemden om je heen hebt, voel je je gedragen. Je hele leven lang.

Koester gesprekken met vreemdelingen

Het lijkt in strijd met wat ik hierboven zei, maar onderschat nooit het belang van de woorden van willekeurige vreemdelingen. Ik draag ontelbare herinneringen bij me van ontmoetingen met mensen die mij onbedoeld (of soms wel bedoeld) bemoedigden.
Zo heb ik naar mijn idee meer gehad aan kleine gesprekjes over het ouderschap met (meestal oudere) mensen waar ik bijvoorbeeld in de speeltuin mee in gesprek raakte. Of tijdens een wandeling naar de winkels. Vooral ouderen delen ongevraagd hun levensverhaal. Niet zelden zijn dit verhalen met enorm veel levenswijsheid. Put daar uit voor jezelf. Ook deze mensen hebben zorgen doorstaan, verdriet gekend en geluk ervaren. Net als jij. Er gaan vaak grote levenslessen schuil in de kleine wijsheden van de verhalen die mensen jou vertellen.

Wat je feitelijk doet, is jouw eigen natuur afstemmen op de wereld om je heen. Dat geeft een groter gevoel van zingeving, van 'erbij horen'. Je bent meer in harmonie met jezelf en dat voelt lichter.

Warme groet,
Anita