De aantrekkingskracht van kamperen




Het begint een traditie te worden, om na de zomerpauze een stuk te schrijven over wat me zo boeit aan kamperen. 

Eerdere artikelen zijn: 



De aantrekkingskracht van kamperen

Kamperen heeft altijd een enorme aantrekkingskracht op me gehad. Vanaf mijn achtste namen mijn ouders mijn broer en mij mee op vakantie. Voor henzelf hoefde vakantie niet zo, maar het kwam steeds meer in de mode en ze vonden dat ze mij en mijn broer die ervaring ook moesten geven. De eerste vakantie was in een eenvoudige stacaravan van familie. Dat vond ik al geweldig, maar ik keek wel verlangend naar de kampeerders in een tent. 

De eenvoud van kamperen

Ik hou van de eenvoud van kamperen. Nou ja, ik noem het eenvoud. Want net als in het dagelijks leven is eenvoudig leven zo simpel nog niet. Toch, ik hou van het bezig zijn met de dagelijkse handelingen, in samenwerking met de natuur.  Bij het opzetten van je kamp hou je rekening met de stand van de zon, je positie op het veld. Je kiest de juiste haring voor de grond waar je op staat. Je zorgt dat je spullen geen vocht aan kunnen trekken, want ook in zonnige gebieden kan het ’s nachts vochtig zijn. Ook leer je om de dingen te nemen zoals ze zijn. Ja, die vliegen zijn er. Ondanks je spray. Ja het is lastig als het regent op de dag van je vertrek. Dat het regent is niemands schuld. Het is wat het is. Door kamperen leer je vaardigheden waar je in het dagelijks leven ook mee te maken krijgt. Leren omgaan met kleine tegenslagen maakt je weerbaarder voor de grote tegenslagen. 

Op de camping lijken de dingen des levens meer vanzelf te gaan. Ze ontstaan uit een natuurlijk ritme en een natuurlijke voorkeur van mensen. Ieder heeft zijn eigen gewoontes en al die verschillen blijken heel normaal. Er is daardoor ook meer ruimte voor jouw eigen ritme. Op een camping kun je sterker gemeenschapszin ervaren. Spullen worden van elkaar geleend. Mensen delen snel nuttige informatie met je. Het ieder-voor-zich-gevoel dat veel mensen in het dagelijks leven ervaren, valt op een camping voor een groot deel weg.  

Ouders van jonge kinderen noemen allemaal hoe fijn hun kinderen op de camping spelen. Hoe makkelijk er vriendschappen worden gesloten. Als hooggevoelig mens zijn sociale contacten voor mij altijd wat moeizaam, ik blijf altijd een beetje onhandig. Toch ben ik allerminst antisociaal.  Op de camping kan ik onder de mensen zijn. Ik kan rond mijn tent bezig zijn en toch niet alleen zijn. Ik geniet van korte gesprekken bij bijvoorbeeld het afwassen. Zo voel ik me op een eenvoudige manier toch verbonden met mensen, zonder dat ik er actief op uit moet om contacten te leggen. 





Eten bepaalt het ritme van de dag
Wat ook opvalt op de camping is de nadruk die komt te liggen op het eten. Het zoeken naar plekken waar je je boodschappen kunt halen, het bestellen van het brood, het bereiden van eten. Het valt opeens op hoeveel tijd hiermee gemoeid gaat. Het doet ook wat met jezelf als je zo bezig bent met je eten. Het koken van water (nadat je het eerst gehaald hebt bij de watertap), het zetten van koffie (opschenken met een filter of maken met een percolator), het plannen van de volgorde van pannen op je een-of-twee pits brander. Het wordt gelijk duidelijk waarom er in zuidelijke landen tussen de middag warm gegeten wordt. Overigens is dit ook een traditionele gewoonte van de noordelijke Europese landen. De ochtend is het koelst, dus de beste periode om inspannend werk te doen. Eten koken boven een vuur, snijden, wassen, dit doe je het liefst op het koelste deel van de dag. De dag is ook al vroeg begonnen en dus heb je tussen de middag de meeste honger. En niet vergeten dat je overdag het voordeel van daglicht hebt. Kook je ’s avonds, dan zul je lamplicht erbij moeten gebruiken. Het is dus logischer om te koken bij natuurlijk licht. Als je meer oog krijgt voor dit soort processen, dan valt het idee dat zaken ouderwets zijn of achterhaald (zoals de commercie je graag voorhoudt) steeds meer in het niet. Zodra je de achterliggende natuurlijke redenen voor dagelijkse activiteiten ziet, kom je een stukje losser van commercie en opgelegde ideeën. Dat geeft een gevoel van vrijheid. Door meer tijd door te brengen dichtbij de natuur, kom je dichterbij je eigen natuur. 


De dingen van het leven zelf, worden het dagelijks werk dat we doen. 




Als kamperen niet je ding is

Niet iedereen houdt van kamperen, dat snap ik ook wel, ondanks mijn eigen enthousiasme en fascinatie. Mijn echtgenoot hoopt dat ik ermee wil stoppen, maar is er voor nu tevreden mee dat we sinds dit voorjaar een camperbus hebben. Dat geeft al iets meer comfort ten opzichte van een tent. 

Ook als kamperen niet je ding is, zie je waarschijnlijk wel de onderliggende natuurlijke processen die ik beschrijf. Ook als je niet van kamperen houdt, kun je onderzoeken of enkele elementen van het campingleven aan je leven kunt toevoegen. 

Bestel je nu veelal je benodigdheden online? Welke dingen zou je in je directe omgeving kunnen kopen? Bij welke lokale winkels, ondernemers, particulieren?
Leer de kinderen in je buurt beter kennen. Wie zou je een heitje-voor-een-karweitje kunnen laten doen? Niet omdat je het niet zelf kunt, maar om mee te werken aan het netwerk van je omgeving en een kind goed over zichzelf te laten voelen. 
Ruim iets op in je eigen leefomgeving, in plaats van er melding van te maken bij de gemeente. 
Werk samen met buurtgenoten aan een gezamenlijk (groente)tuin. 
Zoek juist ook contact met mensen van een andere leeftijd dan jijzelf. Vooral ouders met jonge kinderen gaan vaak om met andere gezinnen met jonge kinderen. Dat is leuk voor de kinderen, maar de ouders ervaren vaak weinig steun. Als moeder heb ik vaker steun ervaren van vrouwen die de kinderen al groter hadden en begripvoller konden reflecteren. 

Door kleine handelingen werk je aan het netwerk in je directe omgeving en ontstaat er meer van alles wat een camping zo aantrekkelijk maakt. 

Onze vakantieroute dit jaar was: via Duitsland naar Luxemburg, daarna naar de kust van Bretagne met een tussenovernachting in Chartres. Kust van Bretagne verkend, daarna weer huiswaarts via Amiens. Een mooi rondje door de landen rondom ons. 

Warme groet, Anita 



Ps: in het najaar geef ik weer een opruimbingo. Startdatum is 1 november, tijdens Samhain. Als je op de hoogte wilt blijven, meld je dan aan voor mijn nieuwsbrief. 



Zelfzorg



Zelfzorg is de zesde manier in mijn rijtje van zes om op een praktische manier meer richting aan je leven te geven. 


Aanvankelijk had ik als nummer zes: meditatie 

Maar helemaal tevreden was ik niet met die zesde stap. Er klopte iets niet aan, hoewel mediteren voor mij wel een wezenlijk onderdeel van mijn leven is geworden. Na verloop van tijd zag ik waarom het niet een aparte zesde stap was; meditatie is voor mij overkoepelend. Ik maak bijvoorbeeld bij het coachen ook gebruik van meditatie oefeningen bij het opruimen. En de natuur is heel geschikt om in te mediteren


Rode draad

Het voelde dus niet als een afzonderlijke manier, maar als een rode draad door alle andere manieren. Toch was er gevoelsmatig nog een stap te maken na die eerdere stappen die ik gemaakt had: 


- Opruimen

- Besparen

- Zelf maken

- De natuur in

- Je ritme (her)vinden


Zelfzorg

Na verloop van tijd kwam ik uit op voor jezelf zorgen. Het was iets waar ik zelf steeds meer aandacht aan ging besteden. Zelfzorg voelde als de logische zesde stap na de vijf voorgaande stappen. 


Uiteindelijk zie je zelfzorg ook terug bij de eerdere stappen, maar als ik over dit onderwerp schrijf, dan gaat het specifiek over het verzorgen van je lijf, je geest en je ziel. De drie-eenheid. 


We worden allemaal steeds wakkerder


foto via canva.com


We worden allemaal steeds wakkerder


Steeds meer mensen ervaren een groter bewustzijn. Mensen worden wakkerder. Gestaag raken mensen zich ervan bewust dat we niet op aarde zijn als superieure wezens. Dat de aarde er niet is om ons te dienen, maar dat de mens een gelijkwaardige schakel is met alle andere onderdelen van de aarde. De bergen, de insecten, de rivieren, de wind, de bomen, het leven en de dood.


Degene die in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw zeiden dat door intensieve landbouw de grond verarmde en dat onze groente niet meer dezelfde voedingstoffen had als voorheen, diegene waren in de minderheid. Als ze zeiden dat de bij werd bedreigd, dan dacht men dat het zo’n vaart niet zou lopen. Ze werden alleen geloofd door de mensen in hun eigen cirkel.


Toen ik me ca. 10 jaar geleden bezig ging houden met eenvoudiger leven en dingen zelf maken en consuminderen, waren dit onderwerpen voor gierige mensen en voor de uitzonderingen. Toen werd minimalisme als extreem gezien, als iets wat je jezelf niet vrijwillig aan zou willen doen.


Maar inmiddels zijn de ideeën over minimalisme, duurzaamheid, groener leven, biodiversiteit, schuldenvrij leven steeds meer gemeengoed. Onderwerpen die eerst met het nodige gegrinnik werden bekeken, worden nu door het grote publiek toegepast. Het is een teken dat steeds meer mensen wakker worden.

Opruimen en grenzen stellen (voorbeeld uit de zomerbingo)


foto via canva.com

Een van de onderwerpen die in de zomeropruimbingo aan bod komen is: grenzen stellen. 

Om je een idee te geven van hoe een opdracht uit de bingo er uit kan zien, deel ik hier de opdracht uit week 4 over grenzen stellen. Dit is een langere mail. Ze zijn niet allemaal zo lang, want dan blijft er natuurlijk geen tijd meer over om op te ruimen :-).  

 

Het typische advies wat je hoort over grenzen stellen is: jij moet leren om nee te zeggen. 


Opvallend genoeg wordt dat vaak gezegd door mensen die juist over jouw grens heen zijn gegaan. Leren 'nee' zeggen is volgens mij maar de halve waarheid. Grenzen stellen werkt aan twee kanten, naar mijn mening. Grenzen stellen is reflecteren. Je leert aanvoelen wat jouw grens is, net zoals je moet leren om aan te voelen wat de grens van een ander is. Dat is wederkerig. Tenminste, dat is mijn kijk hierop. 


Niet alle situaties lenen zich ervoor om nee te zeggen

De meeste mensen kunnen niet zo goed uit de voeten met het advies om ‘nee’ te zeggen. Deels omdat een rechtstreeks ‘nee’ moeilijk is om te zeggen, want hé, als je het makkelijk vond dan had je het al lang gedaan. Maar ook deels omdat heel veel situaties zich er niet voor lenen om ‘nee’ te zeggen. Omdat er bijvoorbeeld een machtsverhouding is: als je baas/leidinggevende je vraagt om een opdracht vóór een bepaalde datum af te hebben, dan helpt een ‘nee’ niet zo goed. Of wat dacht je van sociale situaties: je zegt geen nee als er een begrafenis of een trouwerij is van een dierbare, ook al ben je bijna door je vrije dagen heen of heb je al 6 volle weekend achter elkaar gehad en wil je eigenlijk wel graag even op adem wilde komen. Je zegt geen nee tegen een opdracht als je daar weliswaar vier weken elke avond tot in de nachtelijke uren mee bezig bent, maar er ook 3 maanden inkomsten door krijgt. Je zegt geen nee als je kind is uitgenodigd voor een feestje, maar jij daarvoor heen en weer moet crossen (met misschien wel een baby in je kielzog). Ik bedoel maar te zeggen dat er heel veel situaties zijn die bij het leven horen en waar je niet echt nee op kunt zeggen, maar die je evengoed over jouw grenzen gaan en je als belastend en overprikkelend kunt ervaren. 


Maar hoe kan het dan anders? Want grenzen stellen is wel een thema als je wilt opruimen. 


De basis van ieder mens zit in het wortelchakra. Het punt net boven de bilnaad, iets hoger dan je stuitje. Het wortelchakra staat voor ons bestaansrecht. We hebben de neiging om onze basis weg te geven aan anderen. Door iets wat er in ons leven gebeurde zoeken we erkenning in de buitenwereld. Hierdoor vervagen grenzen. Je eigen basis terugvinden en meer te leven naar je kwaliteiten geeft je meer zelfvertrouwen. Dit kan een lange weg zijn. Opruimen geeft helderheid over welke weg je daarin kunt volgen. 


Gevoel voor tijd

In je wortelchakra zit ook je gevoel voor tijd. En tijd kun je heel praktisch inzetten bij het stellen van grenzen. Tijd is namelijk neutraal. Bij alles wat je doet, speelt het aspect tijd. Dus je kunt het ook bij alles wat je doet inzetten. 


Ga eens onderzoeken in welke setting je het gevoel hebt dat anderen over jouw grens zijn gegaan. Wanneer zei je 'ja', maar dacht je 'nee'. Zijn dat telkens dezelfde settings? Op het werk, bij je ouders, binnen familie, bij vrienden, in het openbare leven, bij instanties. Kijk eens of je vaker in een bepaalde setting het gevoel hebt dat er over je grenzen gegaan wordt, dan in een andere setting. Dit geeft al een beter beeld over de situaties waarin je je basis kwijtraakt. 


Onderzoekende opdracht: 


Speels eens met het idee van tijd. 

- Hoeveel tijd besteed ik aan een gesprek met iemand die ik maar vaag ken. En kan ik zo’n gesprek de volgende keer eerder beëindigen. 

- Hoeveel tijd besteed ik aan mijn werk. Maak je standaard overuren?

- Hoeveel tijd besteed ik het opruimen van mijn eigen spullen en hoeveel tijd aan het opruimen van andermans spullen. Kun je spullen minderen, zodat je ze ook niet op hoeft te ruimen?

- Hoeveel tijd besteed ik aan het doen van boodschappen en kan ik dit concentreren op een of twee vaste dagen in de week. 

- Hoeveel tijd besteed ik aan het onderhouden van moeizame vriendschappen of familiebanden.  


Onderzoek waar je tijd kunt begrenzen. Of juist tijd kunt uitbreiden. 

Plaats jezelf steeds meer als spil in de tijd, maak ruimte voor jezelf. 


Wil je meer weten over de zomeropruimbingo? Lees dan deze blogpost. 
Inmiddels is er al een fijne groep ontstaan en zijn we met z'n 8-en. Wees welkom om je erbij aan te sluiten. 


Warme groet, 

Anita