MMM #120 Van achterstallig opruimen naar natuurlijk, cyclisch opruimen

Minimalistische Motivatie op Maandag #120
Van achterstallig opruimen, naar natuurlijk, cyclisch opruimen

Heel lang dacht ik 'wanneer ben ik nu eens klaar met opruimen?!'

Gaandeweg heb ik geleerd dat er verschillende gradaties zijn in wanneer je 'klaar' bent. 

Eerst gaat het om achterstallig opruimen. 

Daar kun je heel lang mee bezig zijn.

Daarna kom je in een soort tussenfase. 

Je bent nog niet klaar met opruimen, maar je bent er wel een beetje 'klaar mee'. 

Dat is een signaal. 

Het signaal dat je toe bent aan de volgende fase. 

Alleen wat die fase precies inhoudt, dat is nog niet duidelijk en daarom ga je maar weer opruimen, omdat dat vertrouwd is. 

Als je in die fase bent, probeer dan om langere pauzes tussen het opruimen in te lassen. 
Toen ik in deze fase zat ging ik alleen opruimen bij de overgangen van de seizoenen. Dat voelt al natuurlijker, organischer en je lift mee op de stemming van dat moment. Het is tijdens de seizoenswisseling makkelijker om beslissingen te nemen. 

Als je je voorbereid op de zomervakantie, je wilt spelletjes doen met de kinderen, de koffer inpakken met kleding waarin je je top voelt, sandalen dragen waar je vrolijk van wordt.....dan kun je makkelijker afscheid nemen van die korte broek die je jaren niet meer draagt, de jurk die te kort is, de sandalen uit het jaar nul, het kapotte zwembad, het verweerde buitenspeelgoed. 

Ook het seizoensopruimen kan een paar jaar zo doorgaan, totdat je merkt dat het achterstallige geweest is. 

Daarna komt de fase van lichter opruimen. Je kunt nog steeds opruimen bij de wisseling van de seizoenen, maar de keuzes zijn niet meer zo intensief. Je bent beter in staat om afstand te nemen van items en er komt ook veel minder IN je huis. 

Dat is een meer natuurlijk manier van opruimen. Want, uiteindelijk is opruimen nooit klaar, het blijft een doorlopend proces, maar je gaat wel van achterstallig opruimen naar een natuurlijk, cyclisch ritme. 

Terug van vakantie, het werk begint weer, school begint weer; deze tijd van het jaar is voor mij een heel natuurlijk moment om spullen weg te doen. 

Dit deed ik de afgelopen tijd weg: 

• vaas (een onhandig model, bloemen komen nooit tot hun recht in deze vaas)
• metalen sorteervakken (gebruikt voor alle gekleurde knutselpapier van de meiden - nu overbodig)
• pot nutella (meiden hebben momenteel geen nutella-fase)
• conservenpot (afwijkend formaat)
• t-shirt (dochter had 'm bij de kringloop gekocht, nooit gedragen, prijskaartje zat er nog aan)
• picknickkleed (lag al jaren in de naaimand, omdat ik er een waterdichte achterkant tegenaan wilde naaien, maar laat ik reëel zijn; dat project gaat er nooit van komen. Bovendien, als ik toch een waterdichte picknickkleed wil, laat ik dan eentje kopen die ik wèl mooi vind). 
• vergeeld kussensloop (laat los, die zuinige fase. Koop frisse nieuwe kussenslopen als het nodig is)
• bh (ik draag niet vaak een bh. Deze te krap gekocht, te brede banden en daardoor niet lekker om te dragen - let it go!)
• fles sunlotion (van vorig jaar, dit jaar niet gebruikt omdat het te dik is en een witte waas achterlaat). 

Zo gaat opruimen meer 'in de loop weg'. Onthou welke beslissingen over je aankopen je volgende keer beter kan doen, en accepteer dat het nooit perfect foutloos gaat worden. 

Warme groet, 

Anita 

Ontspannen met Mr. Monk

  

Ter ontspanning kijk ik graag een fijne film of een serie. Dat is altijd al zo geweest, ook toen ik jong was. Ik kan daar helemaal in opgaan. 

Lange tijd keek ik vooral om even niet 'aan' te staan, maar echt een moment van ontspanning was het niet. Toen de kinderen klein waren wilde ik nog wel naar BBC Homes under the Hammer enzo kijken tijdens hun middagslaapje, maar dat was ook wel het uitgelezen moment om iets schoon te maken, de was op te vouwen of administratief iets te regelen.

Toen onze dochters wat groter werden keek ik heel graag mee met kinderseries. De Lassie animatie vond ik geweldig. En voor jeugdfilms heb ik ook altijd een zwak gehad. 

Vorig jaar wilde ik film en serie kijken weer echt ter ontspanning gaan doen. Ik begon met de serie Bones (alle 12 seizoenen) van A tot Z te kijken. Een serie waarvan ik ooit op tv af en toe een aflevering zag, maar nooit heb kunnen volgen. 

Een mooi fragment over herstellen van trauma, die ik genoteerd heb: 

Bones episode "After trauma"

Season 10

Temperance "Bones": 

"As a anthropologist I understand the danger of making your world too small. 

After times of national trauma, many countries became isolationist. 

Happened in Japan. Sakoku. (isolationist foreign policy) 

In the United States after WW1. 

Those countries needed time to rebuild

But then eventually they had to re-engage and recognize there is an alley they can trust. 

You do too, Booth (=partner)." 

Aan het begin van de zomer ben ik begonnen met kijken van de serie Monk. 

Ik herinnerde me deze serie van tv, en was er destijds al meteen fan van, maar heb nooit consequent alle afleveringen gekeken. Nu dus van begin tot eind via streamingsdienst PrimeTv. 

Monk is een perfecte serie voor mij: speelt zich af in San Francisco (locaties en huizen zijn om te smullen!). Het personage Mr. Monk is ongemakkelijk herkenbaar: continue nerveus, dwangneuroses, tics, veiligheidsgedrag. Allemaal neuroses die ook in mij wonen, maar zich niet in dezelfde extreme mate laten zien. 

Monk werd destijds aangekondigd als: Obsessive Compulsive Detective.  

Het karakter van Mr. Monk wordt verklaard door gebeurtenissen uit zijn verleden. Hij had een neurotische moeder, waardoor hij zelf ook veiligheidsgedrag ontwikkelde. En hij had een vader die er plotseling vandoor ging. Al op jonge leeftijd ontwikkelde hij dwangneuroses, maar hij kon er redelijk goed mee functioneren. Hij kon zelfs agent worden bij de politie. 

Totdat zijn vrouw Trudy door een autobom om het leven komt. Daardoor worden zijn neuroses extreem. Het overlijden van zijn vrouw is een enorme trigger voor zijn zenuwstelsel. Heel de buitenwereld voelt bedreigend voor hem, waardoor zijn zekerheidsgedrag extreem wordt. 

Hij moet elk paaltje aantikken waar hij langs loopt.
Pennen moeten recht liggen. 
Hij drinkt alleen bronwater van een bepaald merk. 
Hij heeft smetvrees en daardoor altijd zijn handen afveegt aan een wetwipe. 

Hij kon zijn baan als agent niet meer doen en moest zijn uniform in de kast hangen. Sindsdien gaat hij meerdere keren per week in therapie en doet zijn uiterste best om weer zijn uniform aan te mogen. Wel kan hij werken als privé detective en wordt als consultant ingehuurd door de rechercheurs van politie. 

Zijn obsessieve dwangmatige gedrag leidt ook tot komische situaties. Want het is weliswaar een klassieke detectiveserie, maar het is ook een komische detectiveserie. 

Ik vond de serie altijd al herkenbaar, maar nu, met alles wat ik geleerd heb over traumawerk en een overprikkeld zenuwstelsel, kan ik Mr. Monk nog veel beter begrijpen. 

Eigenlijk wordt in de serie vrij goed uitgebeeld wat trauma (en opeenstapeling van trauma) met een mens kan doen. Om jezelf staande te houden in een wereld die bedreigend voelt, om overeind te blijven als allerlei emoties door je heen razen, ga je gedrag ontwikkelen waarmee je je omgeving voorspelbaar maakt, zodat het niet als een bedreiging voelt. 

De kernboodschap van mijn holistisch opruimwerk is dat een heftige gebeurtenis een trigger voor je kan zijn waardoor alles teveel is voor je zenuwstelsel. Er wordt iets aangeraakt, wat je onverwerkt bij je hebt gedragen.Wanneer je (weer) in een situatie terechtkomt wat een overbelasting is voor je zenuwstelsel, dan kan alles wat in de weg ligt stress opleveren. 

Dat betekent ook dat als je zenuwstelsel tot rust gekomen is, je veel beter tegen 'rommel' kunt. 
De stapels op tafel waar je eerder gillend gek van kon worden, hebben met een gereguleerd zenuwstelsel een heel ander effect; je schuift de spullen aan de kant, gooit wat weg, bergt iets op en dat is het. 

Naarmate je meer en meer heelt, kun je jezelf beter opvangen. 

In de serie Monk is een aflevering waarin dat prachtig aan bod komt: 
Mr. Monk (rechts) is op spreekuur bij zijn therapeut. 
Hij vertelt dat hij zich de laatste tijd gelukkig voelt. 

Dat hij aan het eten was en hij zag dat een schilderij scheef hing. En dat hij niét opstond om het recht te hangen. 

Hij durft het bijna niet te zeggen, maar hij denkt dat hij aan het herstellen is. 

Zijn therapeut is blij voor hem en zegt dat hij dat ook denkt. 

Want op tafel staat al de hele tijd een glas náást de onderzetter en Monk heeft er nog niets aan gedaan. 

Wat mij betreft is het heel belangrijk om te begrijpen dat de overprikkeling een boodschap is. Iets in jou is geraakt, waardoor je niet meer tegen rommel om je heen kunt. 
En het is ook belangrijk om te weten dat je kunt herstellen. 

Als je hier nieuw bent en je bent benieuwd naar hoe het opruimen voor mij begon, begin dan met het downloaden van 30 lessen van een jaar lang opruimen. 

Warme groet, 

Anita

 

 

MMM #119 ~ Een opbergsysteem voor mentale rust

 

foto: canva.com

Minimalistische Motivatie op Maandag #119

Afgelopen week zag ik op socials een account voorbij komen van een vrouw die elke dag haar huis stukje bij beetje opruimde. 

Dat kon ik herkennen, omdat ik zelf ooit ook begon met elke dag een kastje opruimen. 

Deze vrouw liet zien hoe ze opruimde met ADHD. 

Overigens heb ik wel steeds meer het gevoel dat er een overlap is tussen ADHD en symptomen van trauma. Ik denk dat ik volgens sommige testen best autistisch kan zijn of ADHD, maar telkens als ik me verdiep in de dingen waarin ik vastloop, dan kom ik uit bij traumareacties. Maar dit terzijde. 

Om orde aan te brengen was het voor deze vrouw nodig om alle verschillende items - met name van knutselmateriaal - apart in plastic opbergbakken op te bergen en te labelen. 

Ze had grote rijen en stapels met doorzichtige plastic bakken. Eentje voor knopen. Eentje voor linten. Eentje voor stickers. etc. 

En ik bedacht me: een van de dingen die ik vertel in mijn opruimtrajecten is om niet in de valkuil te trappen om geld te steken in een opbergsysteem voor je spullen, maar te gebruiken wat je voorhanden hebt. 

Nu kom ik daarvan terug. 

Als het nodig is om orde aan te brengen in jouw spullen door je spullen eerst te sorteren in identieke opbergbakken, zodat er in jouw hoofd en jouw lijf ook orde en rust en overzicht ontstaat.....dan moet je dat doen. 

En als ik terugkijk, dan heb ik weliswaar niet groot geïnvesteerd in een opbergsysteem, maar ik heb wel postvakjes gekocht bij de kringloop om mijn papierstapels te sorteren. Ik heb ook tijdschriftcassettes gekocht in de hoop dat er daarmee geen rondslingerende tijdschriften meer waren. Ik heb ook sorteervakjes gehad waar ik de verschillende kleuren papier voor de kinderen in bewaarde. En ik heb ook zát mandjes, bakjes en dienbladen gehad om losse onderdelen van lego, lege batterijen, knikkers en wat-al-niet in te bewaren. 

Het was geen gelikt opbergsysteem van uniforme mandjes of opbergbakjes, maar wél een manier om gelijksoortige items bij elkaar te bewaren, zodat ik ze later - zodra ik het idee had dat ik alles bij elkaar had - kon uitzoeken en uitdunnen. 

Dus, ik ben tot een nieuw inzicht gekomen, dat het soms nodig kan zijn om te investeren in een voor jou passend systeem om orde aan te brengen. Als het rustiger is voor jouw hoofd om uniforme opbergbakjes te hebben, dan is dat hoe dan ook een goeie investering. En om te besparen kun je vast en zeker op Marktplaats iets geschikts vinden. 

Het hoeft ook niet voor altijd te zijn. Net zo lang tot je orde hebt aangebracht. Daarna gaat je systeem weer de deur uit. Net zoals al mijn opbergbakjes, mandjes en vakken weer mijn huis uit zijn gegaan. 

Warme groet, Anita

 

Ps: Vandaag is de laatste dag dat ik mijn nieuwe Werkboek Opruimen voor Overvloed aanbied voor €7.
Daarna wordt het werkboek onderdeel van mijn vaste aanbod en pas ik de prijs aan. 🌱
 
fotocredit: canva.com

MMM #118 ~ Waarom we lege organzazakjes bewaren

Minimalistische Motivatie op Maandag #118 Waarom we lege organzazakjes bewaren Ik kreeg een aandenken in een organzazakje en ik voelde meteen dat dit zakje aan mij zou blijven kleven.  Waarom voelt het toch zo onmogelijk om bruikbare (maar niet essentiële) items weg te doen?! Het voelt bijna strafbaar.  Er mankeert niks aan het organzazakje. Het is feitelijk nog nieuw. Ongetwijfeld specifiek gekocht om uit te delen. Iemand anders zou het prima opnieuw kunnen gebruiken. Sterker nog, die iemand zou IK kunnen zijn. Maar heeft het verleden mij niet geleerd dat ik van alle organzazakjes die ooit in mijn bezit is gekomen, ik er nog nóóit een echt zinvol opnieuw heb gebruikt? Ja, misschien een keer om in de doos te doen van een item dat ik verkocht had via Marktplaats. Maar alleen omdat ik er op die manier voor mijn gevoel een nuttige bestemming voor had gevonden. Niet omdat het essentieel was.  Er komen heel veel van dit soort niet-essentiële items in ons leven. Of gedragingen. Of mensen.  Ze lijken onschuldig, maar ze nemen meer ruimte in beslag dan op het eerste gezicht lijkt. Ze raken een gevoelige snaar bij je: zonde om iets bruikbaars zomaar weg te gooien iemand anders kan het vast goed gebruiken altijd handig om achter de hand te hebben, voor het geval ik het een keer nodig heb, en dan hoef ik het niet te kopen zonde van de grondstoffen als ik het zomaar weggooi, dus laat ik het vooral nuttig gaan gebruiken of iemand anders zoeken die het kan gebruiken.   Het ideaal erachter is heel nobel, want je gaat bewust om met spullen. Maar wat het óók doet is jou in een web verstrikken van verantwoordelijkheden die niet in verhouding staat tot het item.  Door items zoals organzazakjes te lang en te veel vast te houden, belemmeren ze doorstromingen en ontwikkeling.  Maak ruimte voor wat essentieel is, laat los wat niet essentieel is.  Warme groet, Anita   Ps: Nog tot en met 31 augustus bied ik mijn nieuwe Werkboek  Opruimen voor Overvloed aan voor €7. Daarna wordt het werkboek onderdeel van mijn vaste aanbod en pas ik de prijs aan naar €21. 🌱