Maandagse Motivatie #95

  

Steeds lichter wil ik leven. 

Hoe meer ruimte ik krijg, hoe minder ik het wil vullen. 
Mijn eerste neiging is nog steeds bij het eerste beetje ruimte te denken: wat zou ik kunnen doen?!
Maar ik leer steeds meer om op mijn handen te gaan zitten en wachten. 

Eigenlijk denk ik steeds vaker; waar haalde ik überhaupt de tijd vandaan?
Ik werkte en als mijn gezin onder werktijd mijn zorg nodig had, dan zorgde ik voor hen en daarna ging ik het werk inhalen in gezinstijd of in mijn vrije tijd. Als je er maar lang genoeg inzit, dan wordt dat de norm. En wanneer ik vrij had dan ging ik opruimen en schrijven over opruimen. Gedreven door noodzaak. Om mentaal overeind te blijven.  
Maar het doel was uiteindelijk om meer rust in mijn leven te hebben. En nu heb ik die rust, omdat mijn baan niet meer zo absurd druk is. 
Van een parttime huismoeder met jonge kinderen ben ik nu de moeder van twee pubers. Pubers hebben andere zorg nodig, het is niet perse makkelijker, maar de ontwikkelingen volgen elkaar niet zo snel meer op als in de kindertijd. Dit is een tempo wat ik aan kan. 

Elke nieuwe fase is weer een herontdekking. 

Mijn schrijftempo is ook veranderd. Ik doe langer over het schrijven van een tekst. Tegenwoordig zit ik niet meer elk gestolen half uur achter de computer, maar kijk ik een serie, ga breien, doe ik de dagelijkse dingen meer op mijn gemak, houden mijn man en ik ons bezig met het doen van achterstallige klussen en maak ik veel vaker schoon. Het jakkeren is er vanaf. Dat was eerst onwennig, maar terug naar hoe het was wil ik niet meer. Afgezien van of ik het zou trekken....

Holistisch opruimen is oneindig interessant, oneindig verdiepend. Elke nieuwe fase leert me weer iets nieuws. Geduld hebben om te mogen ontvangen.

Steeds lichter wil ik leven. 
Lichter in mijn huis. 
Lichter in mijn verplichtingen. 
Lichter in mijn gevoel van terughoudenheid. 
Lichter in mijn zorgen. 

Elke dag een stukje lichter.

Steeds meer van Minder. 

Heb een fijne week. 

Warme groet, 
Anita
​​​​​​​ 

 

Maandagse Motivatie #94

 Vandaag zit het Voorjaarsopruimtraject op dag 13 van 30. 

Het leek me leuk om even wat te delen van hoe mijn afgelopen week er ongeveer uit zag. Dit was mijn week in 10 foto's. 

1. Vensters zijn de ogen van je huis. Ik waste de ramen en met een blik van buiten naar binnen keek ik opeens met heel andere ogen. Lees verder bij nr. 2. 

2. De bloempot met orchidee heeft teveel verstekelingen. Het tulpje op stokje heb ik ooit een keer in de bloempot gestoken en daarna vond ik het telkens moeilijk om er afstand van te doen. Je raakt er aan gehecht als je het elke dag ziet. En het extra plantje is ontkiemd omdat dit nog in de oude aarde zat. 

3. Ik schrijf graag op mijn bingokaart welke items ik weggedaan heb. De checklijsten zijn nieuwe toevoegingen aan het traject.

4. Lade met pasta's en meel. Uitzoeken en schoonmaken. 

5. Dagelijkse was. 

6. Ik liet weer eens mijn pan met havermout aanbranden. Ik begin de dag met een bordje havermout. Ik heb alleen mijn routine wat aangepast omdat ik geleerd heb dat ik havermout kort aan de kook moet brengen en dan moet laten rusten. Helaas is deze routine nog niet helemaal ingesleten waardoor ik vergeet dat ik de pan op het vuur heb staan. Totdat ik het ruik....

7. Na een nacht of twee weken in de Burnex van Prowin kan ik het aangebrande vuil er zo afvegen. Dit middel raad ik echt aan. Het is krachtig, zonder dat het agressief is. Vriendelijk voor mens en milieu. Het is een soort gel, die spuit ik in de pan en veeg het uit met een kwastje. Daarna huishoudfolie erover en wegzetten. De volgende dag wrijf ik het folie voorzichtig heen en weer om te zien hoeveel aangekoekte plak is losgekomen. Eventueel nog een nacht of langer laten staan. Ook ideaal voor de oven. Prowin wordt verkocht via consulentes. 

8. Drinkbekers van de dochters. Ze worden niet meer gebruikt, maar ik kan het nog niet over mijn hart verkrijgen om er afstand van te doen. Als emo-moeder sta ik mezelf toe om ze te bewaren. Ik wil me niet verplicht voelen om ze weg te doen, puur om de regel 'als je het een jaar niet gebruikt heb, doe het wel'. Ik volg mijn eigen tempo hierin. 

9. Plank met schoonmaak- en onderhoudsmiddelen VOOR.

10. Plank met schoonmaak- en onderhoudsmiddelen NA. 

Een van de deelneemsters aan het traject mailde me dat ze weliswaar nog niets heeft weggedaan, maar dat ze wel kan merken dat er in haar binnenwereld een verschuiving is gekomen. 

Het is iets wat ik vaker hoor: mijn trajecten zetten iets in beweging. Vooral bij taaie stukken. Als je veel hebt meegemaakt, dan is het idee om spullen weg te doen soms benauwend. Door de onderzoekende vragen uit het traject, komt er steeds weer een beetje meer vertrouwen. De opdrachten werken vaak langer door dan de 30 dagen. Soms zijn de resultaten meteen zichtbaar, en soms zijn ze onzichtbaar, maar wel merkbaar. 

Warme groet, 

Anita 

Wil je elke week de Maandagse Motivatie in je mailbox? Sluit je aan bij meer dan 60 andere vrouwen en meld je hier aan.  

Maandagse Motivatie #93

 

Het thema van deze week gaat over dankbaarheid.

Vorige week begon het 30 daags opruimtraject. Het is nu de 5e keer dat ik dit organiseer en ik moest van mezelf bewust opsommen waarom ik dankbaar ben over dit werk. Ik merkte namelijk dat ik een beetje treurig was omdat er minder deelnemers meedoen dan andere jaren, waardoor ik uit het zicht verloor wat er óók is:

Dankbaar dat ik deze lessen zelf kon leren en nu mag overbrengen.
Dankbaar dat ik dat er deelnemers zijn die vaker meedoen.
De dankbaarheid van nu is dezelfde dankbaarheid als de allereerste. 'Als ik maar 1 vrouw kan helpen, dan heeft het al zin gehad'. 
Dankbaar dat ik zoveel support terugkrijg van deelnemers. 


Door dankbaarheid te oefenen - ook in tijden dat je het niet zo voelt - geef je jezelf meer ankers. 
Het is een oefening in leren dat dingen naast elkaar kunnen bestaan. Je kunt zowel totaal overweldigd zijn door alle spullen die je nog hebt uit te zoeken, als dankbaar zijn voor de mogelijkheid dát je het kunt uitzoeken, omdat je gezondheid het toelaat. 
Je kunt klagen over de gestegen prijzen van boodschappen én dankbaar zijn dat je het kúnt betalen.
Je kunt mopperen over hoe je achter je kinderen hun rommel moet opruimen, maar je kunt ook dankbaarheid voelen over hoeveel plezier ze in hun spel hebben.
Je kunt zuchten over de bende die ze er van maken aan tafel en op de grond én je kunt tegelijk dankbaar zijn dat ze weer goed gegeten hebben. 
 
Het is angstigheid die de kop opsteekt als de druk groot is en overweldiging groot. Door dankbaarheid te oefenen ontstaat er iets meer ruimte om te ervaren wat er nog meer is.

De geest kan niet tegelijkertijd in dankbaarheid en in angst zijn. 

Het geeft vrijheid in je hoofd wanneer je de andere kant kunt ervaren. 

Er is altijd meer dan alleen het een. Er is ook iets anders, maar daar voel je je niet altijd mee verbonden. Door holistisch opruimen kom je meerdere lagen tegen. 

Een van mijn vaste lezeressen en oud-deelneemster aan een van de trajecten schreef op instagram:

"Opruimen geeft opluchting, maar ook een raar gevoel."

Ze beschrijft hoe ze pullen uit de jaren 80-90 tegenkwam. O.a. floppy's en diskettes en totaal vergeten was dat ze ze had. 

"Echt al die tijd bewaard? Nu zijn ze weg. Opluchting, met een raar gevoel."

Ik vroeg haar of dat rare gevoel kwam door weemoed, naar een voorbije tijd. Wat dat rare gevoel bitterzoet?

Ze antwoordde: "Ja. Maar ook dat de tijd zo snel gaat. Dat ik toen zo blij was met die floppy's en ze nu totaal vergeten ben. Het heden is de werkelijkheid. Het verleden is weg. Weemoed en verbazing."


Het is er beide: de opluchting en de weemoed en de verbazing. 

Als je dankbaarheid kunt beoefenen voor de dingen die je zijn overkomen, niet alleen de negatieve effecten, maar ook de positieve levenslessen, dan komt er meer mentale ruimte. 

Een hele fijne week gewenst. 

Warme groet, 
Anita

Ps: mijn low-sugar vastentijd gaat redelijk goed. Mijn zwakke punten zijn sociale settings, soms wil ik zoetigheid niet afslaan. Ook is de middag voor mij een lastige. Dan kan ik eigenlijk niet rustig gaan zitten, want dan komt de drang voor een koekje. Om mezelf af te leiden neem ik een mandarijn of ik ga huishoudelijk werk doen. 
Wat me opvalt is dat die vaste momenten waarop ik altijd een koekje bij de thee nam, even lastig voelen, maar de drang vrij snel wegebt. 
Ook merk ik dat fruit steeds zoeter gaat smaken. 

Wil je elke week de Maandagse Motivatie in je mailbox? Sluit je aan bij meer dan 60 andere vrouwen en meld je hier aan.  

 

Maandagse Motivatie #92

De week gaat de Maandagse Motivatie over comfort. 

Wie houdt er niet van comfortabele kleding, van een bank die lekker zit, een bed dat lekker ligt en een dekbedovertrek dat zacht aanvoelt. Ook een gevulde bankrekening geeft een comfortabel gevoel. Als je een hotelkamer boekt, of een vakantiehuisje, dan ben je altijd positief over je accommodatie als je verblijf comfortabel was. 

Het nadeel van comfort is dat het nooit genoeg is, er is altijd wel iets te verbeteren. En als je bepaald comfort gewend bent, dan wil je die eigenlijk ook niet kwijt. Het is heel erg moeilijk voor mensen om in te leveren. 

Dat is precies waar de Vastentijd zich op richt. 

Anselm Grün schrijft: 
"We worden opgeroepen om steeds meer te consumeren. Maar we verleren te genieten van datgene wat we consumeren. Te veel consumptie berooft ons van het vermogen om te genieten. Dat geldt niet alleen voor eten en drinken, maar ook voor de prikkels die de media in ons teweegbrengen. We gaan van het ene beeld naar het andere en zijn iet in staat om aandachtig naar iets te kijken. Er zijn veel beelden die ons prikkelen, maar ze roepen geen diepere gevoelens in ons op. 

De bedoeling van de vastentijd is dat we ons minder door prikkels laten verlokken en dat we meer gevoel krijgen voor de essentie van het leven."

Hoe fijn comfort ook is, het houdt ons ook gevangen. Vanuit comfort is het lastiger om naar een andere situatie te bewegen. We willen wel verandering, maar we willen comfort niet opgeven. 

Het gekke is, dat iedereen die vrijwillig of gedwongen (door omstandigheden) zonder comfort moest, allemaal zeggen dat het ze heel veel heeft opgeleverd. 

Tijdens deze vastentijd ga ik low-sugar. Ik had heel lang de manie dat ik 's ochtends tussendoor glutenvrije koekjes at - die moést ik hebben! Nu, door het vasten kom ik los van dat heilige moeten. 

Het is een verrijking om te merken wanneer je zonder iets kunt. 

Een hele fijne week gewenst. 

Warme groet, 
Anita