In deze Maandagse Motivatie wil ik iets vertellen over de Mental Load (Mentale Belasting).
Met de hoeveelheid hedendaagse termen die er circuleren (gaslichting, burn-out, bore-out, burn-on, FOMO, selfcare, trauma, cortisol niveau - en dus de mental load) zou je bijna overvoerd raken met oorzaken en redenen. Misschien zelfs denken dat het allemaal overdreven is. Of vind je zelf dat je niet zo moet overdrijven, dat anderen het toch ook kunnen, en waarom jij dan niet?
Maar, jij ervaart het zo, dus daar kun je niet omheen. Voor jou is het waarheid, want je leeft dagelijks met de mental load.
Als je het herkent dat je je uitgeput voelt door alles wat je op je bordje hebt. Dat er telkens iets van je gevraagd wordt, een beroep op je gedaan, een vraag aan je gesteld. Ben je moe van alle microbeslissingen die je moet nemen? Waar je om moet denken. Wat je niet moet vergeten. En je maakt een lijstje, wat wel helpt, maar neemt niet weg dat de bal nog steeds bij jou ligt?
Voor jou heb ik deze blogpost geschreven.
De mental load is echt!
En het zuigt al het leven uit je.
==>Maandag 23 februari start ik met een nieuwe ronde van het Voorjaarsopruimtraject.
🌱 30 dagen opruimen. 30 dagen groeien 🌱
Waarschijnlijk herken je het gevoel dat je dag alleen maar een opeenstapeling van taakjes is. Je bent de hele tijd lijstjes aan het afvinken.
Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Allemaal microhandelingen. Dingen die moeten gebeuren, maar tegelijk onzichtbaar zijn.
Kinderen uit bed halen.
Gordijnen open doen.
Vaatwasser uitruimen
ontbijt maken.
Toiletrol vervangen. (en opschrijven als je nieuwe moet kopen)
Kliko bij de weg zetten. (letten op de afwijkende ophaaldagen)
Bekers en trommels vullen.
Tas kinderen inpakken.
Batterijen op boodschappenlijstje zetten.
Rekeningen betalen.
Vrij vragen van werk voor 10 minutengesprek op school
Afspraak maken bij de huisarts
Was uit de machine halen
Verjaardagskaart versturen
Cadeau kopen (en bedenken wat voor cadeau)
Uitje organiseren voor werk
Oppas regelen voor buiten schooltijd
Die stapeltjes op de trap meenemen
Eten maken voor Paasontbijt op school
Huisdier medicijnen geven.
’s avonds slingers ophangen voor de verjaardag volgende dag
Moet ik nog doorgaan? Vast niet. Je voelt ’t wel.
Jij bent degene die de verantwoording draagt voor dagelijkse beslissingen.
Jij bent altijd voorbereid. Denkt vooruit. Plant vooruit. Jij ziet wat er nodig is, nog voordat anderen het zelf zien.
Het geeft een gejaagd gevoel en een robot-achtig gevoel. Je kunt je een zombie voelen en het idee dat je alles op de automatische piloot doet. Je doet eindeloos taakjes, zonder zichtbaar resultaat. Of laat ik het anders zeggen: het resultaat is wel zichtbaar, maar is telkens dezelfde basisniveau. Eigenlijk zijn je taken erop gericht om telkens op hetzelfde niveau uit te komen, het is een voorkómen van afglijden van het basisniveau. De keuken op een zelfde niveau houden, de koelkast, de voorraadkast, kleding op eenzelfde niveau houden (schoon en netjes), financiën op eenzelfde niveau houden (rekeningen betaald, spaarniveau terugbrengen na gebruik).
Ik vond die mental load uitputtend en het zoog alle energie uit me.
Wat specifiek de mental load zo zwaar maakt, is de beklemming. Geen bewegingsruimte hebben, geen vrijheid ervaren. Die ruimte is er wel, maar ligt totaal buiten jouw bereik doordat je ingeklemd zit.
Ook als je je eraan wilt onttrekken ontkom je er niet aan, want het losmaken kost net zo goed bandbreedte in je hoofd. Moeten uitleggen. Moeten verdedigen. Moeten verklaren.
De mental load komt niet door een drukke periode van een paar weken of paar maanden, het is dagelijks, de hele dag, langdurig, tot wel jarenlang. Het is een opeenstapeling van kleine taken. Dat heeft ermee te maken dat je telkens gebruik van hetzelfde deel van de hersenen. Voor kleine, korte taken waarvoor je moet plannen, oplossen, regelen en organiseren, maak je telkens gebruik van de prefrontale cortex. Het is niet dat de taak op zichzelf belastend is en ook niet moeilijk - een toiletrol vervangen is geen hogere wiskunde en ook niet fysiek zwaar, maar het is wel belastend omdat het een beroep doet op telkens hetzelfde deel van je hersenen.
Daarom voel je je aan het eind van de dag uitgeput, met een zwaar hoofd. Je bent heel druk bezig geweest, maar vaak heb je voor je gevoel niks gedaan.
Je tapt steeds uit hetzelfde vaatje en dat is uitputtend.
Wanneer je volledig in die beklemming zit is het moeilijk om nog een uitweg te zien. Je ziet en ervaart alleen maar de onmogelijkheden en die beklemming. Daardoor komt er ook een vernauwing in ons bewustzijn. Je bent geblokkeerd, maar tegelijk ben je de hele tijd bezig met die blokkade.
Het helpt misschien al een beetje als ik zeg dat je zowel die vernauwing kunt ervaren als dat het ook een houvast geeft. Want die mental load werkt soms ook een beetje als een anker. Als we alles maar geregeld hebben en voor elkaar hebben, dan hebben we alles onder controle.
Wanneer er ook maar één klein vonkje is waardoor je bewustzijn wordt aangewakkerd, dan kan er iets meer ruimte komen. Want vaak spelen eigen onderliggende conflicten in onszelf mee waardoor we helemaal vastlopen in die mental load. Je kunt daar doorheen bewegen, soms in vernauwing, soms in verruiming. Dat vraagt oefening. Veel en milde oefening.
Er zijn een paar dingen die helpen bij het verminderen van de mental load:
1) binnen de beperkte ruimte die je hebt, met kleine stapjes proberen ruimte te maken. Het opruimen van spullen is een belangrijk begin. Wanneer je iets in handen krijgt wat je ervaart als ballast, leg het terzijde. Misschien kun je zelfs een deel van een kast vrijmaken voor dit soort items. Denk aan keukenapparaten die veel schoonmaakwerk kosten. Denk aan kleding met speciale wasvoorschriften. Denk aan speelgoed wat telkens uit elkaar gehaald wordt en verspreid door de kamer ligt. Haal het uit de roulatie en als je het wilt gebruiken, kun je het zo weer pakken en als niemand er om vraagt scheelt dat weer.
2) door jezelf routines en handigheidjes aan te leren voor het dagelijks leven, wordt de last behapbaarder en heb je het gevoel de regie te hebben. Dat gevoel van regie hebben is heel belangrijk voor je zelfbeeld. Als je altijd achter de feiten aanholt, dan verlaagt je zelfbeeld. Je word boos op jezelf omdat je dingen vergeet. Je moet vaak excuses aanbieden, je moet vaker misverstanden ophelderen, dat levert extra ballast op.
3) hoe onmogelijk het soms lijkt probeer om je werklast te verminderen.
Dat kan deels door je huishouden te vereenvoudigen met minder spullen, minder abonnementen. Maar dat kan ook door taken te vermijden.
Ik zal de laatste zijn die je zegt dat je moet leren ‘nee’ zeggen, want zo werkt dat gewoon niet in de praktijk (zeg maar eens 'nee' tegen een baby die gevoed moet worden). Waar je wel mee kunt oefenen is: een ‘ja’ uitstellen. Vraagt de klassenouder om hulp, stel jouw reactie uit. Vraagt je teamleider in de app of je een dienst kunt invallen? Probeer dan om een reactie zo lang mogelijk uit te stellen.
Er is nog een vierde manier die je kunt gebruiken en dat is meteen de belangrijkste, is mijn ervaring. Als het lukt om dit toe te passen, dan komt er echte verandering, een langetermijn verandering.
Wat je overeind houdt in tijden van mentale belasting is iets toevoegen dat groter is dan things-to-do. Iets wat zinvol voor jou is. Niet zinvol voor een ander, maar zinvol voor jou. Omdat het jouw ziel voedt.
Ik begon met bloggen en schrijven, dat gaf me het gevoel dat ik aan iets groters werkte dan alleen dagelijkse taakjes. Het schrijven laadt mij op.
Het kan vanalles zijn, maar een kenmerk van zinvol werk is vaak iets wat gemeenschappelijks is. Iets waarmee je andere mensen helpt of raakt. Waar je gemeenschapszin ervaart. Denk aan: meewerken aan een vereniging waar je lid van bent. Of als je nergens lid van bent, sluit je dan ergens bij aan. Dat kan een belangenvereniging zijn, een vereniging van vakgenoten, sportvereniging, toneelvereniging. Het kan ook een politieke partij zijn of een vakbond. Of een geloofsgemeenschap. Door bij te dragen aan iets gezamenlijks, werk je aan een gezamenlijk doel.
Je kunt het ook dichter bij jezelf houden. Misschien wil je bij een koor gaan zingen, of bij een boekenclub - of zelf een boekenclub starten. Misschien wil je een boek schrijven of een webwinkel beginnen. Of wellicht wil leren beleggen samen met andere vrouwen. Je kunt ook je eigen ervaringen gebruiken om anderen te helpen.
Ja, dit kost ook bandbreedte en het maakt je bordje met taken die je al hebt niet leger, maar je bent bezig met iets wat het dagelijkse overstijgt. Wat je merkt is dat je bewustzijn erdoor verruimt. Je voelt hoe je heen en weer kunt bewegen tussen vernauwing en verruiming. Dat maakt de mental load beter te dragen.
Warme groet,
Anita
Ben je er aan toe om je huis en je leven te ontdoen van de nodige ballast en kun je wel wat steun en begeleiding gebruiken? Op 23 februari start ik een nieuwe ronde van het 30 daags Voorjaarsopruimtraject. Doe je mee?
.png)
.png)
.png)
.png)
