MMM #122 ~ Terug naar de FlyLady routines

 

Minimalistische Motivatie op Maandag #122
Terug naar de FlyLady routines

Nog een ander ding dat ik anders doe sinds ik de insta pauze hou, is dat ik me weer aangemeld heb voor de dagelijkse mails van FlyLady. 

Als ik moet kiezen tussen opruimen en schoonmaken, dan is opruimen nog altijd waar ik het eerste naar grijp. Gaandeweg heb ik wel geleerd om de schoonmaakspier te trainen, maar een beetje stimulans is altijd welkom. 

FlyLady's mails geven mij altijd een opkikker. De eerste opmerking die mensen over haar mails maken is altijd dat het zoveel informatie is. Dat klopt ook, maar tegelijk hou ik er wel van. Het heeft iets gezelligs. Er zit altijd wel een tekst voor je bij die precies is wat je nodig had.

In de loop der jaren heb ik al een aantal gewoontes aangeleerd, maar 100% haar routines volgen dat was nog niet gelukt. Dan komt de dagelijkse opdracht net niet goed uit voor mij. Of denk ik 'maar eerst dit of dat schoonmaken'. Je snapt wel dat dat niet werkt :-)

Daarom nam ik me deze keer voor om gewoon letterlijk de opdracht te doen die FlyLady geeft. Zien waar me dat brengt. 

Een van de opdrachten voor de badkamer afgelopen week, was om de prullenbak schoon te maken. 

Terwijl ik water in het bad had laten lopen en de sanitair prullenbak emmer uit gehaald had, en ook die uit de kamers van de meiden gehaald had, gingen mijn gedachten naar dat ik jáááren over gedaan heb om een nieuwe prullenbak voor de badkamer te kopen. 

Ik merk dat het iets is waar veel vrouwen mee stoeien wanneer ze gaan opruimen en zuiniger leven - ze willen doen met wat er is. 

Dan ga je in gebruik nemen wat voorhanden is. 

Opmaken wat je al hebt. 

Een nieuwe prullenbak in de badkamer vond ik geen prioriteit. Hij werd een beetje roestig en de klep zat inmiddels een beetje scheef en de buitenkant kreeg ik niet mooi meer gepoetst. Maar hé, het was een prullenbak! Waar hebben we het over?! 

Functioneel: er kan afval in en welke verwachtingen wil een mens nog meer? Er waren wel andere uitgaven die hoger op de prioriteit stonden! 

Net zoals dat ik de prullenbak voor dochter 1 op de kamer ook elders had vrijgespeeld. 

En die voor dochter 2 ook. 

Het waren eigenlijk ondingen en de kleur matcht niet.

Maar zoals gezegd : welke verwachtingen heb je van een prullenbak

Waar mijn gedachten deze week naartoe gingen terwijl ik de prullenbak (die ik uiteindelijk ca. 3 jaar geleden nieuw kocht)* aan het soppen was: ik heb geleerd dat je niet te lang moet blijven hangen in kleine zuinigheid.  

Je gevoel over jezelf wordt beter wanneer je zoiets simpels - wat vaak al jaren op je lijstje staat - vervangt door iets nieuws. 

Het is goed voor je eigenwaarde om dit soort kleine wensen in vervulling te laten gaan. Je hebt eer van je huishouden. Wees er ook trots op. Door iets simpels als een prullenbak aan te schaffen, geef je de waarden over wat jij belangrijk vindt in een huishouden (en je leven) prioriteit. 

Dus kijk deze week eens naar je spullen in huis, met name de items die je dagelijks gebruikt. Items die functioneel zijn, maar die je eigenlijk niet mooi vindt. Items die een beetje kapot zijn, maar nog wel bruikbaar.......(denk aan een spatel, paraplu, onderzetters, badmat) .....en vervang het voor een nieuw exemplaar. 

Lees hieronder wat ik deze week weg deed: 

Ik deed deze week de volgende items weg: 
- manicure etui van de echtgenoot - hij gebruikt de nagelknippers wel, maar de etui niet - die was vies en stoffig geworden

- zonnebrandcrème - gekregen van een collega, alweer twee jaar geleden; destijds wel gebruikt, maar dit jaar niet, nu te oud

- grote pukka theedoos - twee stuks gekregen afgelopen Sinterklaas / Kerst. Ik vind de dozen prachtig, maar ga ze echt niet bewaren. Ene doos bijna leeg, restant overgedaan in de andere doos. Doos nummer 1 bij oud papier

- hoes voor een hoofdsteun die je aan je gordel kunt doen. Dochter gebruikt het kussen op vakantie tijdens lange ritten. Ik heb altijd veel moeite (gehad) met het weggooien van de bijbehorende verpakking, maar deze kwam ik tegen achterin een keukenkastje, wist niet meer dat ik 'm bewaard had. Tegenwoordig lukt het me wel om verpakking en product van elkaar te scheiden. 

- geel tafelzeil - paar jaar geleden gekocht voor Pasen, maar nooit gebruikt. Vooral omdat ik het geplastificeerde niet prettig vind.

 

- bewaarbakje. Wordt niet meer gebruikt. 

- superschattige kartonnen kaart. De meiden kregen deze ooit bij een bestelling o.i.d. Twee, die andere was met een konijn meen ik. Word er heel blij van als ik ze tegenkom bij het opruimen, maar eerlijk gezegd kun je er niks mee. Als onderzetter zijn ze niet geschikt omdat ze karton zijn en niet tegen vocht kunnen. Ik kom ze nu al heel wat jaren tegen bij het opruimen en nog nooit een bestemming voor gevonden.

Warme groet, 

Anita

*=affiliate link naar Bol. Mocht je daar iets bestellen, dan ontvang ik een kleine vergoeding. Voor jou niks extra, maar voor mij een bijdrage om in dit blog actief te houden. 

MMM #121 ~ Instagram-pauze, journalen en Eenvoud in Overvloed

 

Minimalistische Motivatie op Maandag

#121

Deze maand september heb ik een pauze genomen van Instagram. 

Instagram is een van de sociale platforms die ik gebruik om over holistisch opruimen te vertellen. Facebook gebruik ik ook. 

Instagram werd steeds meer een platform waarin ik verzandde. Ik kijk om te delen, maar ook contact te hebben en voor luchtig vertier. Aan de ene kant zag ik berichten, reels of carrousels die mij weer inspireerden 'goh, wat leuk gemaakt, zoiets kan ik ook wel proberen te maken' om vervolgens tijd te spenderen aan het vinden van de juiste foto die bij mijn tekst past. Of vastlopen op de techniek omdat mijn versie van instagram weer niet de features heeft die een ander heeft. Of handige features niet terug kunnen vinden 'goh, ik heb dat toch een keer eerder gebruikt, waarom kan ik dit filmpje nu niet in één keer inkorten?!' Om daarna tijd te spenderen aan het googlen naar antwoorden op mijn technische vraag. 

Aan de andere kant kom ik veel berichten tegen die mij activeren '5 signs of....' 'this is what i learned from...'

Allemaal postst die iets in mij aanwakkeren, maar uiteindelijk mij vooral afleiden van mijn eigen boodschap. Eigenlijk raakte ik vooral verder weg bij wat ik zelf wil vertellen. 

Ik vroeg me af 'wat wil ik eigenlijk nog bereiken met Instagram?' Ik dacht erover om er gewoon mee te stoppen, maar dat drastisch kan altijd nog.

Daarom eerst een pauze van een maand. 

En al na 1 dag wist ik dat het een goeie keus was!

Meteen ontwikkelde ik een nieuwe ochtendroutine. 

Ik pakte een nieuw notitieboek en begon te journalen. 

Het schoot me te binnen dat ik een keer een dikke eenvoudig-leven 'bijbel' had gekregen - Eenvoud in Overvloed, met inspirerende teksten voor elke dag van het jaar. 

Ik sloeg de dikke pil open op de datum van die dag en ik voelde me meteen kalmer worden en écht gevoed door de woorden. In plaats van 'beziggehouden'. 

Als vanzelf kwam ik weer meer bij wat er in mijn eigen hart leefde. 

Nieuwe ideeën kwamen opborrelen. Van binnenuit. 

Soms raak je het contact kwijt met je droomleven. Het kan voelen of alles tegenwerkt. 

Het lijkt eerder verder weg te gaan dan dichterbij te komen, hoe hard je er ook aan werkt. Zulke periodes heb ik de afgelopen jaren vaak genoeg gehad. Soms leek het dweilen met de kraan open. 

Dan is deze tekst uit Eenvoud in Overvloed een bemoediging: 

"Vervolgens moet je, als je probeert een droom ter wereld te brengen terwijl je voor een gezin zorgt en je baan aanhoudt, je eigen tempo bepalen. We moeten allemaal rekening houden met onze verplichtingen en er tevens mee zien te leven."

Warme groet, 

Anita

MMM #120 Van achterstallig opruimen naar natuurlijk, cyclisch opruimen

Minimalistische Motivatie op Maandag #120
Van achterstallig opruimen, naar natuurlijk, cyclisch opruimen

Heel lang dacht ik 'wanneer ben ik nu eens klaar met opruimen?!'

Gaandeweg heb ik geleerd dat er verschillende gradaties zijn in wanneer je 'klaar' bent. 

Eerst gaat het om achterstallig opruimen. 

Daar kun je heel lang mee bezig zijn.

Daarna kom je in een soort tussenfase. 

Je bent nog niet klaar met opruimen, maar je bent er wel een beetje 'klaar mee'. 

Dat is een signaal. 

Het signaal dat je toe bent aan de volgende fase. 

Alleen wat die fase precies inhoudt, dat is nog niet duidelijk en daarom ga je maar weer opruimen, omdat dat vertrouwd is. 

Als je in die fase bent, probeer dan om langere pauzes tussen het opruimen in te lassen. 
Toen ik in deze fase zat ging ik alleen opruimen bij de overgangen van de seizoenen. Dat voelt al natuurlijker, organischer en je lift mee op de stemming van dat moment. Het is tijdens de seizoenswisseling makkelijker om beslissingen te nemen. 

Als je je voorbereid op de zomervakantie, je wilt spelletjes doen met de kinderen, de koffer inpakken met kleding waarin je je top voelt, sandalen dragen waar je vrolijk van wordt.....dan kun je makkelijker afscheid nemen van die korte broek die je jaren niet meer draagt, de jurk die te kort is, de sandalen uit het jaar nul, het kapotte zwembad, het verweerde buitenspeelgoed. 

Ook het seizoensopruimen kan een paar jaar zo doorgaan, totdat je merkt dat het achterstallige geweest is. 

Daarna komt de fase van lichter opruimen. Je kunt nog steeds opruimen bij de wisseling van de seizoenen, maar de keuzes zijn niet meer zo intensief. Je bent beter in staat om afstand te nemen van items en er komt ook veel minder IN je huis. 

Dat is een meer natuurlijk manier van opruimen. Want, uiteindelijk is opruimen nooit klaar, het blijft een doorlopend proces, maar je gaat wel van achterstallig opruimen naar een natuurlijk, cyclisch ritme. 

Terug van vakantie, het werk begint weer, school begint weer; deze tijd van het jaar is voor mij een heel natuurlijk moment om spullen weg te doen. 

Dit deed ik de afgelopen tijd weg: 

• vaas (een onhandig model, bloemen komen nooit tot hun recht in deze vaas)
• metalen sorteervakken (gebruikt voor alle gekleurde knutselpapier van de meiden - nu overbodig)
• pot nutella (meiden hebben momenteel geen nutella-fase)
• conservenpot (afwijkend formaat)
• t-shirt (dochter had 'm bij de kringloop gekocht, nooit gedragen, prijskaartje zat er nog aan)
• picknickkleed (lag al jaren in de naaimand, omdat ik er een waterdichte achterkant tegenaan wilde naaien, maar laat ik reëel zijn; dat project gaat er nooit van komen. Bovendien, als ik toch een waterdichte picknickkleed wil, laat ik dan eentje kopen die ik wèl mooi vind). 
• vergeeld kussensloop (laat los, die zuinige fase. Koop frisse nieuwe kussenslopen als het nodig is)
• bh (ik draag niet vaak een bh. Deze te krap gekocht, te brede banden en daardoor niet lekker om te dragen - let it go!)
• fles sunlotion (van vorig jaar, dit jaar niet gebruikt omdat het te dik is en een witte waas achterlaat). 

Zo gaat opruimen meer 'in de loop weg'. Onthou welke beslissingen over je aankopen je volgende keer beter kan doen, en accepteer dat het nooit perfect foutloos gaat worden. 

Warme groet, 

Anita 

Ontspannen met Mr. Monk

  

Ter ontspanning kijk ik graag een fijne film of een serie. Dat is altijd al zo geweest, ook toen ik jong was. Ik kan daar helemaal in opgaan. 

Lange tijd keek ik vooral om even niet 'aan' te staan, maar echt een moment van ontspanning was het niet. Toen de kinderen klein waren wilde ik nog wel naar BBC Homes under the Hammer enzo kijken tijdens hun middagslaapje, maar dat was ook wel het uitgelezen moment om iets schoon te maken, de was op te vouwen of administratief iets te regelen.

Toen onze dochters wat groter werden keek ik heel graag mee met kinderseries. De Lassie animatie vond ik geweldig. En voor jeugdfilms heb ik ook altijd een zwak gehad. 

Vorig jaar wilde ik film en serie kijken weer echt ter ontspanning gaan doen. Ik begon met de serie Bones (alle 12 seizoenen) van A tot Z te kijken. Een serie waarvan ik ooit op tv af en toe een aflevering zag, maar nooit heb kunnen volgen. 

Een mooi fragment over herstellen van trauma, die ik genoteerd heb: 

Bones episode "After trauma"

Season 10

Temperance "Bones": 

"As a anthropologist I understand the danger of making your world too small. 

After times of national trauma, many countries became isolationist. 

Happened in Japan. Sakoku. (isolationist foreign policy) 

In the United States after WW1. 

Those countries needed time to rebuild

But then eventually they had to re-engage and recognize there is an alley they can trust. 

You do too, Booth (=partner)." 

Aan het begin van de zomer ben ik begonnen met kijken van de serie Monk. 

Ik herinnerde me deze serie van tv, en was er destijds al meteen fan van, maar heb nooit consequent alle afleveringen gekeken. Nu dus van begin tot eind via streamingsdienst PrimeTv. 

Monk is een perfecte serie voor mij: speelt zich af in San Francisco (locaties en huizen zijn om te smullen!). Het personage Mr. Monk is ongemakkelijk herkenbaar: continue nerveus, dwangneuroses, tics, veiligheidsgedrag. Allemaal neuroses die ook in mij wonen, maar zich niet in dezelfde extreme mate laten zien. 

Monk werd destijds aangekondigd als: Obsessive Compulsive Detective.  

Het karakter van Mr. Monk wordt verklaard door gebeurtenissen uit zijn verleden. Hij had een neurotische moeder, waardoor hij zelf ook veiligheidsgedrag ontwikkelde. En hij had een vader die er plotseling vandoor ging. Al op jonge leeftijd ontwikkelde hij dwangneuroses, maar hij kon er redelijk goed mee functioneren. Hij kon zelfs agent worden bij de politie. 

Totdat zijn vrouw Trudy door een autobom om het leven komt. Daardoor worden zijn neuroses extreem. Het overlijden van zijn vrouw is een enorme trigger voor zijn zenuwstelsel. Heel de buitenwereld voelt bedreigend voor hem, waardoor zijn zekerheidsgedrag extreem wordt. 

Hij moet elk paaltje aantikken waar hij langs loopt.
Pennen moeten recht liggen. 
Hij drinkt alleen bronwater van een bepaald merk. 
Hij heeft smetvrees en daardoor altijd zijn handen afveegt aan een wetwipe. 

Hij kon zijn baan als agent niet meer doen en moest zijn uniform in de kast hangen. Sindsdien gaat hij meerdere keren per week in therapie en doet zijn uiterste best om weer zijn uniform aan te mogen. Wel kan hij werken als privé detective en wordt als consultant ingehuurd door de rechercheurs van politie. 

Zijn obsessieve dwangmatige gedrag leidt ook tot komische situaties. Want het is weliswaar een klassieke detectiveserie, maar het is ook een komische detectiveserie. 

Ik vond de serie altijd al herkenbaar, maar nu, met alles wat ik geleerd heb over traumawerk en een overprikkeld zenuwstelsel, kan ik Mr. Monk nog veel beter begrijpen. 

Eigenlijk wordt in de serie vrij goed uitgebeeld wat trauma (en opeenstapeling van trauma) met een mens kan doen. Om jezelf staande te houden in een wereld die bedreigend voelt, om overeind te blijven als allerlei emoties door je heen razen, ga je gedrag ontwikkelen waarmee je je omgeving voorspelbaar maakt, zodat het niet als een bedreiging voelt. 

De kernboodschap van mijn holistisch opruimwerk is dat een heftige gebeurtenis een trigger voor je kan zijn waardoor alles teveel is voor je zenuwstelsel. Er wordt iets aangeraakt, wat je onverwerkt bij je hebt gedragen.Wanneer je (weer) in een situatie terechtkomt wat een overbelasting is voor je zenuwstelsel, dan kan alles wat in de weg ligt stress opleveren. 

Dat betekent ook dat als je zenuwstelsel tot rust gekomen is, je veel beter tegen 'rommel' kunt. 
De stapels op tafel waar je eerder gillend gek van kon worden, hebben met een gereguleerd zenuwstelsel een heel ander effect; je schuift de spullen aan de kant, gooit wat weg, bergt iets op en dat is het. 

Naarmate je meer en meer heelt, kun je jezelf beter opvangen. 

In de serie Monk is een aflevering waarin dat prachtig aan bod komt: 
Mr. Monk (rechts) is op spreekuur bij zijn therapeut. 
Hij vertelt dat hij zich de laatste tijd gelukkig voelt. 

Dat hij aan het eten was en hij zag dat een schilderij scheef hing. En dat hij niét opstond om het recht te hangen. 

Hij durft het bijna niet te zeggen, maar hij denkt dat hij aan het herstellen is. 

Zijn therapeut is blij voor hem en zegt dat hij dat ook denkt. 

Want op tafel staat al de hele tijd een glas náást de onderzetter en Monk heeft er nog niets aan gedaan. 

Wat mij betreft is het heel belangrijk om te begrijpen dat de overprikkeling een boodschap is. Iets in jou is geraakt, waardoor je niet meer tegen rommel om je heen kunt. 
En het is ook belangrijk om te weten dat je kunt herstellen. 

Als je hier nieuw bent en je bent benieuwd naar hoe het opruimen voor mij begon, begin dan met het downloaden van 30 lessen van een jaar lang opruimen. 

Warme groet, 

Anita