Zelfzorg en achterstallig onderhoud



De laatste weken zit ik in een bijzondere tijd. Ik heb het in jaren niet zo rustig gehad. Zelfs met het organiseren, schrijven en begeleiden van de najaarsopruimbingo had ik avonden vrij. 


Op mijn werk is het nu even niet zo schreeuwend druk, zoals het de afgelopen jaren continue was. Ik had een berg ongebruikt verlof staan van de afgelopen jaar/jaren en tot en met januari heb ik om de week een dag vrij op vrijdag. Dat alleen al vind ik een verademing. Wat een verschil om de dag mee te beginnen: de gedachte aan een theeafspraak met een vriendin of de gedachte aan weer een volle mailbox is een hele andere start van de dag! 


Mijn meiden zitten inmiddels zo goed in het zadel op de middelbare school en is hun agenda niet meer heel de dag ook mijn agenda. Soms moeten ze nu mij herinneren aan een afspraak. Zo kan het ook gaan. 


Vanaf mijn zwangerschap was er altijd wel iets wat zorg nodig had. Zorg voor de gezondheid van de kinderen, bezorgdheid, maar ook dagelijkse verzorging. Zorgen voor/om de echtgenoot, zorgen voor het huishouden (als ik huishouden zeg dan is dat niet alleen schoonmaken, maar ook boodschappen doen, eten koken, maaltijd plannen, huisraad vervangen, onderhoud huis en tuin, feestdagen voorbereiden en plannen), zorg voor de financiën, een operatie, veel stressvolle jaren op het werk. Kortom, er was altijd wel iets waar ik me niet eenvoudig aan kon onttrekken. 


Op een of andere manier is het ook makkelijk om voor anderen te zorgen. Er is tenslotte altijd wel iets. De waan van de dag. Probleem oplossen en hup weer door naar het volgende, want kind moet alweer gebracht en gehaald worden van muziekles en er moet een cadeautje gekocht en die declaratie moet ingediend, er moet geld meegegeven worden voor de avondvierdaagse, niet vergeten de foto’s op tijd te downloaden, anders is de wetransfer verlopen, er moet oppas geregeld worden omdat ik geen vrij kan nemen en de echtgenoot in het buitenland is, kind is ziek en moet naar de huisarts. 


Aan zorg voor mezelf kwam ik niet echt toe. In ieder geval niet in de mate die ik echt nodig had. Het volgen van de meditatieopleiding was mijn grootste zegen, daarmee heb ik gezorgd voor mijn mentale gezondheid. 


Lijfsbehoud en zelfzorg

1

Opruimen en antwoorden vinden op innerlijke vragen



In de stilte van je eigen innerlijk,

wordt je duidelijk wat waar is. 

~ Confucius


Soms ben je zoekende naar antwoorden op vragen waar je in de buitenwereld geen antwoord op krijgt. De spullen in je huis groeien je boven het hoofd. Je vraagt je af wat de zin van alles is. Verplichtingen groeien je boven het hoofd. Stille pijn of verdriet ligt aan de oppervlakte, maar je bedekt het nog.


Het opruimen van je huis en je leven geeft je antwoorden op innerlijke vragen.  


Het vinden van de juiste hulp is niet altijd makkelijk. Wat heb je aan vrienden of collega’s die op je glimpje van openheid reageren met ‘gelukkig is nu alles weer goed’. Wat heb je aan een therapeut die na je relaas van gebeurtenissen, gemeenplaatsen zegt als ‘maar hoe gaat het nu met joù’. Wat heb je aan die mede-vriendin met jonge kinderen nóóit worstelt met kinderen die 's avonds niet willen slapen 'echt?! nou, daar heb ik met mijn kinderen nooit problemen mee.' Openheid levert je dan alleen maar teleurstelling op. Je voelt je niet gehoord. 


Vooral als je nog zoekende bent naar welk aspect in jezelf de meeste heling nodig heeft (is dat fysiek herstellen, is dat het kind in jezelf, is dat je relatie of je zelfwaarde, of je woede), dan haken mensen aan op iets wat ze zelf uit het gesprek pikken. Iets waar ze zelf op aanhaken, maar wat voor jou helemaal niet de essentie hoeft te zijn. Sterker nog, er is vaak is er niet één essentie. Alles is een samenspel. 


Bij het opruimen van je huis ben je helemaal op jezelf gericht. Je bent als het ware je eigen hulpverlener. Alles wat je door je handen laat gaan leidt terug naar jezelf. Als je de tijd en de aandacht ervoor neemt, ontwikkel je een steeds groter inzicht in welke boodschap je spullen voor je hebben. Ook als je opruimt met het idee dat het moet voor de buitenwereld, dan alsnog werk je indirect aan je eigen binnenwereld. Soms is het best gezond om delen van jezelf privé te houden. Zo bepaal je waar een ander zeggenschap over heeft en waarover niet. Opruimen kun je doen in de privacy van je eigen huis en in de privacy van je eigen innerlijk leven. Al die verschillende aspecten in jezelf krijgen aandacht en wordt het je ook duidelijker op welke punten, wanneer en van wie je af en toe hulp kunt gebruiken. 


Warme groet, 

Anita


==================================================================

In 2012 begon in mijn leven te vereenvoudigen door het opruimen van mijn huis. 


Mijn belevenissen over opruimen en minimaliseren, over eenvoudiger leven ben ik bij gaan houden op dit blog. Hier lees je mijn terugblik. Omdat ik het een enorm leerzaam proces vond - en nog steeds vind - ben ik blijven bloggen en vertellen over hoe je op een praktische manier meer richting aan je leven kunt geven en veerkrachtiger wordt en een groter gevoel van zingeving krijgt. 

Heb je behoefte aan begeleiding, dan kun je contact voor een e-mail consult. 

Wil je op de hoogte blijven, meld je dan aan voor mijn maandelijkse nieuwsbrief. Elke maand deel ik mijn gedachtes, meditaties of tips die passen bij het seizoen. 




4

Voorbeeld uit de opruimbingo: Onderzoek je sociale relaties


foto via canva.com


Er is weinig schrijftijd voor het maken van een nieuwe blogpost momenteel. Naast mijn baan en het maken van de opruimbingo ging mijn aandacht deze weken ook naar mijn ouders. Mijn vader is geopereerd en heeft een nieuwe hartklep gekregen. Het gaat de goeie kant op, maar er waren veel teleurstellingen die verwerkt moesten worden. We zullen straks opgelucht zijn als hij weer naar huis mag en zijn eigen dingen weer kan doen. 


Inkijkje in de najaarsopruimbingo

Het leek me leuk om een inkijkje te geven in hoe de najaarsopruimbingo eruit gaat zien. Zelf vind ik 'm nog weer mooier dan de zomeropruimbingo, maar dat komt vast ook omdat ik er zelf zo'n plezier aan beleeft om 'm te maken. Wat wel hetzelfde is, is de combinatie van praktische opruimopdrachten en onderzoekende opdrachten voor het innerlijke opruimwerk. Om je een idee te geven van hoe zo'n opdracht voor innerlijk werk eruit kan zien, deel ik hieronder een opdracht uit week 3. Die week staat in het teken van Balans vinden tussen behouden en afbreken. Ervaring leert uit de vorige bingo's is dat iedereen zo haar eigen weg vindt in het toepassen van de opdrachten. Soms doe je ze letterlijk en soms is er een bepaalde zin uit de mail van die dag die bij je blijft haken en neem je die zin in je achterhoofd mee terwijl je je eigen spullen opruimt. 

4

Geen groepsmens en toch verbonden zijn



Ik zou mezelf nooit als groepsmens omschrijven. Als ik er goed over nadenken ben ik ook nog nooit iemand tegengekomen die van zichzelf zegt ‘ik ben een echt groepsmens’. Onlangs deed ik mee aan een 5-daagse Nature Retreat en vrijwel alle deelnemers (allen dames) hebben iets gezegd over dat ze aanvankelijk opzagen tegen het groepsgebeuren. En uiteindelijk viel het voor iedereen mee. 


Maar ik ben wel veranderd in de manier waarop ik me in een groep voel. Vroeger ging ik groepen uit de weg, voelde me vaak misplaatst, onhandig. Na afloop was ik gesloopt en in mijn hoofd passeerden nadien nog een keer alle gesprekken en welke onnozele dingen ik had gezegd. 


Groepen zorgen er nog steeds voor dat ik meer zelfbewust word, maar ik kan me er inmiddels soepeler in bewegen. Sinds ik in 2011 met een meditatieopleiding begon, heb ik ervaren wat de meerwaarde van een groep is. Samen mediteren brengt véél meer teweeg, dan dezelfde oefening thuis in je eentje nadoen. De gezamenlijk energie zet iets in gang. Daarbij komt dat ik me meer ben gaan mengen in groepen waar ik me meer in thuis voel. Gelijkgestemden. 


Ik doe nog steeds graag dingen in mijn eentje, dan kan ik doen wat ik zelf graag wil en hoef ik niet het compromis van de groep te volgen. Ik hou ervan om alleen met mijn eigen gedachten te zijn, ik hou ervan om de dingen te doen zoals ik ze in mijn hoofd heb en gaandeweg iets uit mijn handen te laten ontstaan. Ook als ik tussentijds tien keer van idee verander. Dat is het creatieve aspect wat me voedt. 


De dingen graag zelf doen en de dingen graag zelf uitzoeken en oplossen, in een eigen tempo, dat is iets wat ik vaak terugzie bij jullie als lezers van mijn blog. Ieder doet graag haar (en soms zijn) ding in de geborgenheid van haar eigen huis en haalt de inspiratie uit mijn artikelen wat op dat moment van toepassing is. 


Maar uiteindelijk zijn we geen kluizenaar. Die verbinding willen we wel degelijk graag voelen. 


Sociale verbinding en het solar plexus

Sociale verbinding begint vanuit het solar plexus - de zonnevlecht. Deze zit drie vingers onder je borstbeen. Het is verbonden met levensplezier, vreugde en genot. 

Solar plexus is de plek van waaruit verbinding begint. Sociale angsten en angst voor afwijzing kom je tegen in dit chakra. Als je gevoelig bent of als je al wat bewuster bent over hoe je lichaam reageert, dan kun je afwijzing fysiek voelen op de plek van de solar plexus. Een hele sterke onverwachte afwijzing kun je ervaren als een stomp in je maag. 


Solar Plexus heeft alles te maken met veiligheid; kun je zorg dragen voor je eigen veiligheid? Of wacht je op de buitenwereld om je veiligheid te bieden. Misschien ben je hierin teleurgesteld of werd je telkens gecorrigeerd. En wacht je nu maar op de goedkeuring van anderen, zodat je het niet fout kunt doen. Als je je niet veilig voelt, dan is je basis verplaatst van het bekken naar het solar plexus. Je bent niet verankerd in jezelf. Je kunt bekken oefeningen doen om meer te zakken en weer het verschil te voelen van leven naar je eigen waarden en leven naar de goedkeuring van je omgeving. 


Wat vaak schuilgaat achter sociale angst is de angst om afgewezen te worden. Angst om raar gevonden te worden, niet interessant genoeg te zijn, iets verkeerds te zeggen of verkeerds te doen. We zetten ons vaak al een beetje schrap voor het geval iemand ons ergens op aan gaat spreken. Eigenlijk sluiten we ons uit voorzorg al een beetje af. Daardoor komen we in eenzaamheid terecht. En dat voelt al helemaal niet prettig! Want als mens willen we diep vanbinnen wel heel graag verbonden voelen. We willen bij het geheel horen, want dat herinnert ons aan de oerplek waar we vandaan komen. 


We kunnen ons ook afgewezen voelen als een ander een grens trekt. Als iemand jouw uitnodiging afslaat. Of als je iemand een cadeau gegeven hebt en je ziet het nooit weer terug bij hen in huis. Je wordt afgewezen na een sollicitatie. Een vriendschap of een relatie die verbroken wordt. Die grens van de ander voelt voor jou als een afwijzing van jou, van jou als persoon. Dat leidt er vaak toe dat we ons gaan aanpassen. Kleine aspecten van onszelf stoppen we weg in de hoop daarmee wel te voldoen aan de ander. 


Vaak denken we dat we iets moeten opgeven, iets van onszelf moeten inleveren, om bij het geheel te horen. Dat we onszelf niet helemaal kunnen laten zien, iets van onszelf in moeten houden, om door de groep (het geheel) geaccepteerd te worden. Het is inderdaad lastig om én helemaal jezelf én om helemaal in verbinding te zijn. Om je helemaal vrij en jezelf te voelen en tegelijk het contact aan te gaan met anderen is lastig en misschien wel een levenslange oefening. 


Ook als je meer zakt in je bekken en meer leeft volgens je eigen waarden en je eigen kompas, dan blijft het lastig om je in een groep te bewegen. We kunnen ons nog niet goed voorstellen dat beide kan bestaan, dat je én jezelf bent én onderdeel van een geheel. Soms ben je in contact met anderen en soms uit contact. Uiteindelijk ben je alle momenten jezelf, je kwaliteiten blijven overeind, ook als een ander jou afwijst. 


Wat ons huis en onze spullen betreft kunnen we ook afwijzing voelen. Achterstallig werk verhindert je om te doen wat je liever wilt. Ze geven je een schuldgevoel (kleding waar je niet meer in past, sportatributen die staan te verstoffen, was die gevouwen moet worden, vergeten groente in je koelkast) of je krijgt het gevoel dat die spullen je verhinderen om te zijn wie je wilt zijn. 


Hoe zou het zijn als we leren om soepeler in ons eigen huis te bewegen? Kunnen we meer aarden in ons eigen huis. Meer vrede hebben met onze spullen, minder oordeel. Minder angst. Minder angst om opmerkingen te krijgen over onze spullen (en dus indirect over onszelf). Kunnen we in contact en uit contact gaan met onze spullen, zonder dat die spullen een oordeel geven. 


Ook deelnemers aan de opruimbingo’s vertellen me dat ze geen groepsmens zijn, maar dat ze de groepsvorm van mijn online opruimbingo’s toch prettig vinden. In de opruimbingo starten we weliswaar allemaal tegelijk – als groep – maar ieder is in haar eigen huis. We komen niet fysiek bij elkaar. Er is geen online openingsmoment. Je begint op 1 november op een zelfgekozen moment. Of misschien begin je al op 31 oktober of op 2 november. Aan de hand van de mails start je zoals het bij je eigen situatie past. Binnen de groep volgt iedereen zijn eigen tempo. Het is ook niet verplicht om je vordering te delen. De een heeft daar wel behoefte aan en de ander niet. Je mag het ook alleen met mij delen. Het werkt vaak al motiverend alleen te weten dat anderen net als jij aan het opruimen zijn. Dat je niet in je eentje bezig bent, ook al is het jouw eigen proces. 


Het opruimen van je huis leert je om je weer te verankeren in jezelf.


Wil je ook in de beslotenheid van je eigen huis, op je eigen manier - maar toch gezamenlijk - je huis opruimen? Je bent van harte welke om mee te doen aan de najaarsopruimbingo die begint op 1 november. Kosten hiervoor zijn €15. Meer informatie vind je bij mijn vorige blogpost. 


Warme groet, 
Anita




5

Najaarsopruimbingo start 1 november ~ aanmelden kan vanaf nu


Na de voorjaarsbingo, de zomerbingo volgt dan nu de – je raadt het al – najaarsopruimbingo!


Op dinsdag 1 november starten we en gaan we 30 dagen lang opruimen in ons huis en in ons (innerlijk) leven. 


Als je (weer) mee wilt doen, dan kun je je hier aanmelden


Hoe werkt dat ook al weer, zo'n opruimbingo?

Het idee van de opruimbingo is dat we gezamenlijk online starten op 1 november. Vanaf die dag gaan we 30 dagen lang ons huis opruimen. Je ontvangt van mij elke dag een mail met een bingogetal. Dat getal is het aantal items dat we die dag gaan opruimen. Je ontvangt een bingokaart helemaal in stijl bij het seizoen met daarop 30 vakjes om in te kleuren. Op zondag stuur ik geen mail, om een beetje rust in te bouwen. 

Elke dag geef ik een suggestie voor wat je kunt opruimen of een voorbeeld uit mijn eigen opruimervaring, een onderzoekende opdracht of een inspirerende quote. 


Het overkoepelende thema van de najaarsopruimbingo is: Terug naar je bron

We gaan o.a. werken met het (her)vinden van onze kwaliteiten en het vinden van balans tussen behouden en afbreken


Elke week heeft een subthema

Week:

1) Welk web heb je geweven? Sta je nog in het centrum van je eigen leven? 

2) Stilstaan om weer verder te gaan ~ bedenk alvast wat je het komende jaar wilt opbouwen. 

3) Balans vinden tussen behouden en afbreken ~ wat is goede voeding voor je ‘composthoop’

4) (her)ontdek jouw structuur ~ leer van de kruinen van de bomen

5) Een nieuw begin is in zicht ~ voorbereiden op de yule feesten 


Zelfzorg

Omdat het najaar een tijd is waarin we meer binnenshuis zijn en ook nog eens intensief met opruimen aan de slag gaan, leek het me goed om ook aandacht aan zelfzorg te besteden. Zelfzorg is een van de 6 manieren waarop je meer richting aan je leven kunt geven. Naast de opruimopdracht geef ik een kleine suggestie waarop je aandacht kunt besteden aan zelfzorg. Dat kan gaan over fysieke zorg, zoals het masseren van je voeten, maar kan ook gaan over het onder de loep nemen van je vriendenkring. 


Samhain en terug naar je bron

Samhain is het Keltisch jaarfeest. Voor de Kelten begon het nieuwjaar op 1 november. Voor hen begon het leven vanuit de duisternis. Vergelijkbaar met de geboorte van de mens. We zijn allemaal in ons eigen licht geboren. Vanuit het duister van de baarmoeder, worden we geboren in het licht. In ons eigen licht, onze eigen kwaliteiten. 


Deze tijd van het jaar is een mooie ondersteuning om te onderzoeken waar je vandaan komt. Wat is je bron. Waar liggen je roots. Je kunt onderzoeken welke voorkeuren je had als kind. Maar als je daar al meer vertrouwd mee bent, dan kun je onderzoeken hoe de lijnen van je voorouders zijn. 


Samhain is een melancholische tijd. Een tijd van terugblikken. De sluiers tussen het aardse en het hemelse zijn dun. Je kunt een sterker contact voelen naar overledenen. Door terugblikken, herinneren, eren, haal je alshetware de tijd van ‘daar’ naar ‘hier’. Het verleden wordt heden. Het krijgt  tijd en ruimte. Bezig zijn met het opruimen van je huis in deze tijd van het jaar helpt bij het maken van keuzes. 


Het is ook een tijd waarin je voelt dat je vooruit wilt. Dat is waar de ruimte zit om op te ruimen. Welke items passen niet meer in het web van je leven dat je wilt weven. Welke emoties heb je genoeg doorleefd dat ze niet meer zo zwaar zijn om te dragen. Kijk naar wat je in het licht kunt zetten van het nieuwe. 


Deze tijd van het jaar – in de aanloop naar Samhain -  is een geschikte tijd om biografieën te lezen. Over levens uit vervlogen tijden. Welke aspecten spreken je aan? Waarin zie je dat de wereld nauwelijks veranderd is? Het lezen van een oude roman is ook leuk. Of het bezoeken van een openluchtmuseum; om te ervaren hoe er in de tijd van onze voorouders geleefd werd. 


De insteek van mijn opruimbingo’s is: het praktische met het spirituele verbinden. We gaan lekker fysiek in de weer in ons huis, maar terwijl we bezig zijn met kasten uitpakken, uitzoeken en weer inpakken, met ritjes naar de kringloop of de stortplaats, zijn we ook bezig met innerlijk werk. Door items vast te pakken, voelen wat het voor ons betekent, door keuzes te maken, werken we aan onze groei. 


Kortom, er valt weer genoeg te ontdekken en op te ruimen in deze tijd van het jaar!


Lijkt het je ook leuk om op een laagdrempelige manier je huis en je leven op te ruimen? Ben je op zoek naar dat zetje om uit de startblokken te komen? Gezamenlijk werken - vanuit je eigen huis - is een grote stimulans. 


Deelname aan de najaarsopruimbingo kost €15

Aanmelden kan door hier te klikken. Of door de velden hieronder in te vullen. 


Warme groet, 

Anita






2

Zelf appelazijn maken




Na de appelmoes en de appeltaartvulling breidde ik mijn zelf-maak repertoire uit met appelazijn

De werkwijze voor het maken van appelazijn haalde ik uit het Kookboek van Het kleine huis op de prairie, een heerlijk experimenteel kookboek van een Amerikaanse vrouw die recepten probeert na te maken uit Het kleine huis. Mijn werkwijze heb ik aangevuld met tips die ik kreeg op de fb kookgroep. 

Werkwijze zelf appelazijn maken:

1

Drie soorten trauma




Bij trauma dacht ik altijd aan mishandeling, misbruik, verwaarlozing of aan een zwaar ongeval, maar inmiddels zie ik trauma in een breder perspectief. Het hoeft niet altijd het meest afschuwelijk denkbare te zijn. Ook ogenschijnlijk onschuldige voorvallen kunnen voor een trauma zorgen. De dingen des levens, zeg maar. Ook met een gelukkige jeugd en fijne ouders kun er iets gebeuren wat traumatisch voor je was. Een trauma ontstaat als een gebeurtenis een schok teweegbrengt, een gebeurtenis die te groot voor je is om op dat moment te verwerken. Je zenuwstelsel kan het niet aan. Iets in jou raakt daardoor geblokkeerd. 

Dat kan een gebeurtenis in je kindertijd geweest zijn, als baby, of in je pubertijd. Of juist op volwassen leeftijd. Iets wat een schok bij je heeft teweeggebracht, iets wat je op dat moment niet kon verwerken. Wat ook niet onbelangrijk is om te noemen: een gebeurtenis kan goed afgelopen zijn, bijvoorbeeld omdat je bij een ongeval gewond bent geraakt, maar je het wonderwel overleefd hebt. Het neemt niet weg dat het voorval zelf wel traumatisch was. Of je brengt een gezond kind ter wereld, maar de bevalling zelf was verschrikkelijk. Soms is een heftige gebeurtenis niet jou rechtstreeks overkomen – bijvoorbeeld een ernstig ongeval – maar was jij hier getuige van, wat bij jou als omstander zijn sporen heeft nagelaten

Trauma’s hebben een enorme invloed op ons fysieke lijf. Ons lichaam reageert erop met stress, grote onrust, verlies van contact met ons lijf. Trauma heeft ook een hele grote invloed op onze manier van hechting, hoe we relaties aangaan. Vooral als een trauma ons op jonge leeftijd overkomt. Trauma’s zijn zelfs terug te zien in ons DNA. 

Bij het opruimen van je huis kun je zulke blokkades in jezelf tegenkomen. Spullen waarbij alleen de gedachte om ze kwijt te raken je al paniek bezorgd. Spullen die té pijnlijk zijn. Spullen die je telkens uit de weg gaat. Vaak moeten we eerst door andere moeites heen ploegen en dan opeens herken je een patroon en zie je hoe een bepaalde gebeurtenis je gedrag daarna beïnvloed heeft.


Drie soorten trauma

In deze blogpost neem ik je mee door drie soorten trauma. Er valt nog veel meer over te zeggen, maar ik neem je mee aan de hand van mijn hoe ik het zelf ervaren heb en wat ik er gaandeweg over geleerd heb en ben gaan begrijpen. Bij elke categorie geef ik een handreiking voor hoe je er met het opruimen van je spullen mee kunt werken. 

Individueel of persoonlijk trauma

Dit trauma is het meest herkenbaar. Dit is wat er in jouw leven gebeurd is. Dit is jou overkomen. Toen je heel jong was, misschien een baby nog, of toen je al ouder was. Gescheiden worden van je moeder. Een vechtscheiding van je ouders. Overlijden van een ouder of broer of zus. Ongeval. Operatie. Pesten op school. Of pesten op de werkvloer. Een gecompliceerde bevalling. Verlies van een partner. Iets wat een schok bij jou teweegbracht op enig moment in je leven. Of op meerdere momenten in je leven. Datgene wat je een schok heeft bezorgd kan zich zelfs herhalen in je leven; dezelfde emotie, maar dan in andere gebeurtenissen. 

Met betrekking tot spullen: 
Spullen zullen je aan het voorval, verlies, het gemis en de pijn herinneren. Items hoeven niet altijd rechtstreeks met een voorval te maken hebben, maar het is het gevoel wat eraan gekoppeld is. De items zelf (een omvangrijke verzameling, babykleertjes, een ansicht van een dierbare, paperassen uit een bepaalde periode, je knuffeldoekje van vroeger) kunnen een betekenis voor je hebben. Maar ook de afwezigheid van iets kan een betekenis voor je hebben. Bijvoorbeeld spullen die verloren zijn gegaan in een brand of bij een verhuizing. Er is tijd voor nodig om hierin een weg te vinden. Soms geeft het item een pijnlijke herinnering, maar is het te moeilijk om daadwerkelijk het item weg te doen. Kijk hoe je de herinnering op een andere manier kunt vormgeving. Door het symbolisch planten van een boom in je eigen tuin, of een geadopteerde boom. Door elk jaar op een bepaalde dag een ritueel te doen. Een taart te bakken of een gerecht te maken. Door een bepaalde plek te bezoeken. Door een schilderij te maken of door een gedicht te maken. Een vuurtje stoken en woorden op papier opstoken. 

Overgeërfd trauma (inherited trauma of ancestral trauma)

We erven van alles van onze voorouders. Onze neus, onze kleur ogen, ons loopje, ons talent voor zaken doen, ons talent voor kunst, ons gevoel voor taal en onze platvoeten. Maar we kunnen ook trauma’s erven van onze voorouders. Meer ontdekken over hoe dit werkt geeft je een enorm inzicht in je eigen innerlijk leven. Overgeërfd trauma zit in ons DNA. Epigenetische markeringen (tags) die we doorgeven aan de volgende generatie. Epigenetica gaat over de erfelijkheid van onze ervaringen en onze omgeving. Elke schokkende gebeurtenis geeft een kleine wijziging in het functioneren van ons DNA. Het DNA zelf verandert niet, maar de manier waarop het functioneert verandert. 

Het werd me voor het eerst duidelijk dat bepaalde afkeren en gevoeligheden die ik had niet puur van mezelf waren, niet puur ontstaan door gebeurtenissen uit mijn eigen leven, maar veel ouder waren – ouder dan ikzelf – toen ik mijn vader een van zijn herinneringen hoorde vertellen die ik nog niet eerder van hem had gehoord en waarbij hij een kant van zichzelf liet zien die ik niet van hem wist én hij beschreef exact een gevoel waar ik als kind ook mee had geworsteld. Zonder dat ik daar een duidelijk aanwijsbaar voorval bij had. Toen wist ik dat ik iets op het spoor was. 

Overgeërfd trauma is vaak te herkennen aan een extreme of irrationele gevoeligheid, een felle reactie, die je niet rechtstreeks kunt herleiden naar een gebeurtenis uit je eigen leven. Je kunt bijvoorbeeld een irrationele woede voelen als het gaat om onrecht. Een woede die groter voelt als jijzelf wanneer je merkt dat iemand je knollen voor citroenen heeft verkocht op MP of Vinted. Je gaat aan alle mogelijke loketten je beklag doen. Terwijl de daadwerkelijke schade misschien maar €10 is, is het voorval een poort naar woede om het bedrog. Als je dan ontdekt dat je ouders of grootouders ooit opgelicht en zwaar gedupeerd zijn en nergens terecht konden voor genoegdoening, dan valt die woede over onrecht opeens beter op zijn plaats. Andere voorbeelden van een sterke reactie zijn angst of innerlijke onrust (anxiety). 
Overgeërfd trauma komt vaak naar voren bij een grote gebeurtenis in iemands leven. Zoals huwelijk, moeder worden, verhuizing. 

Het heeft mij heel veel inzicht in mezelf gegeven door me in dit type trauma te verdiepen. Ik deed o.a. een training bij de ISSP (de school waar ik ook mijn meditatieopleiding heb gevolgd). Er zijn meerdere therapeuten die zich met overgeërfd trauma bezighouden. Mark Wolynn is er een van. Hij schreef het boek It didn’t start with you. 

Bij overgeërfd trauma gaat het niet altijd specifiek over een gebeurtenis die zich herhaalt binnen generaties – bijvoorbeeld dat elke generatie met faillissement te maken krijgt, of waarin echtscheiding veel voorkomt, of tienerzwangerschappen, maar het gaat vaker om de emotie die ermee gepaard gaat. Die emotie is zo heftig geweest dat het niet binnen één generatie verwerkt kan worden. Emoties als diepe schaamte, onrechtvaardigheid, een diep verdriet, een geheim. Deze emoties kunnen zich bij latere generaties in een ander verhaal opnieuw laten zien. 

Je zou kunnen denken: o jee, moet ik ook nog het juk van het trauma van mijn voorouders dragen, ik heb al genoeg aan mijn eigen juk. Maar ik merkte dat ik het bevrijdend vond door de lijnen van mijn voorouders te ontdekken. Ik hoefde het niet allemaal alleen te dragen, of alleen op te lossen. Er waren al generaties voor mij geweest die zich hetzelfde gevoeld hadden, ik was niet alleen. Het reist door jou heen. Jij bent het niet zelf, dat trauma. Met elk stukje heling dat jij eraan kunt geven, maak je het draaglijker voor de generaties na jou. 


Met betrekking tot spullen: 
Probeer zoveel mogelijk de verhalen te vertellen bij items in je huis. Erfstukken hebben hun verhaal. Wat kocht jij van je eerstverdiende loon en heb je dat item nog? Wat was het eerste plaatje of cd dat je kocht? Welke spullen kreeg je voor je huwelijk? Eigenlijk kun je dit soort verhalen niet vaak genoeg herhalen naar je gezins- en familieleden. Probeer ook verhalen te verzamelen van je familie. Hoor je ouders uit – als je ze nog hebt – ooms, tantes, buren van vroeger. Je hoort soms onverwachte dingen, waardoor je jezelf beter gaat begrijpen. Ze maken het beeld van je roots meer en meer compleet. Geef de verhalen door, je nakomelingen zullen er hun voordeel mee kunnen doen. [link invoegen] Wat je ook meer duidelijkheid kan geven is te oefenen met familieopstellingen. 


Collectief trauma

Hoe heeft de Tweede Wereldoorlog nog invloed op jouw leven, als je de oorlog niet hebt meegemaakt? Hoe heeft de oorlog in Afghanistan impact op jouw leven als je niemand kent die hierdoor geraakt is? Hoe hebben overstromingen in verre landen impact op jou, als je niemand kent die daarbij omgekomen is. Hoe heeft de Toeslagenaffaire invloed op jou als het jouzelf niet trof?

We gaan het steeds meer nodig hebben om gezamenlijk aan onze trauma’s te werken. De oorlog in Oekraïne is niet alleen tussen Oekraïne en Rusland. Dingen worden nog teveel weggemoffeld. Het voelt als een ver-van-ons-bed show. Het regenwoud in Brazilië wordt gekapt, en daar zijn we het niet mee eens, maar tja wij wonen hier. En wat kan een mens nou werkelijk doen? Probeer om je niet teveel te richten op het falen van beleid van de overheid, maar werk aan het vormen van een collectieve bedding voor het verdriet of angst die groepen ervaren hebben. 

We hoeven geen tradities af te schaffen, of onze geschiedenis te herschrijven, naambordjes van zeehelden hoeven niet weggehaald te worden, maar het verhaal moet verteld blijven worden. Niet wegpoetsen, excuses en weer doorgaan, goedpraten of verzwijgen, maar aandacht geven aan het leed dat groepen ervaren hebben. Zodat het breder gedragen kan worden. Een last die door meer mensen gedragen wordt is een lichtere last. 

Met betrekking tot spullen: 
Werken aan het collectieve trauma kun je denk ik doen door te werken aan je eigen trauma’s. Stel dat het collectieve trauma een soort composthoop is. Een gigantische berg onverteerde pijn en leed en onrecht. Wat kun jij eraan doen om er gezonde compost aan toe te voegen? Door te werken aan je eigen moeilijke stukken, breek je het al een beetje op en kan het op de grote hoop beter verteerd worden. En dat maakt weer een gezondere voedingsbodem voor volgende generaties. 


Aanvankelijk dacht ik dat een mens een of wellicht een combinatie van trauma’s kon hebben, maar inmiddels denk ik dat een mens door al deze lagen heen gaat. Uiteindelijk zijn alle trauma’s in de wereld van iedereen zijn. Alle persoonlijke trauma’s zijn van het collectief en alle collectieve trauma’s zijn van het individu. Door trauma, moeilijke stukken in onszelf, tijd en ruimte te geven, kan er heling ontstaan. 

Warme groet, 
Anita


Als je meer wilt lezen over trauma’s, dan helpt dit lijstje je vast op weg. 
Deze onderzoekers houden zich bezig met trauma. Hun werk is makkelijk te vinden op het web, op youtube, via hun boeken e.d.: 
Dr. Diane Poole Heller (gespecialiseerd in hechtingsstijlen)
Mark Wolynn (gespecialiseerd in overgeerfd trauma)
Dr. Bessel van der Kolk
Dr. Thomas Hübl (gespecialiseerd in collectief trauma) 
Dr. Peter Levine hij schreef o.a. De tijger ontwaakt over lichaamsgerichte therapie bij herstel van trauma


==================================================================

In 2012 begon in mijn leven te vereenvoudigen door het opruimen van mijn huis. 


Mijn belevenissen over opruimen en minimaliseren, over eenvoudiger leven ben ik bij gaan houden op dit blog. Hier lees je mijn terugblik. Omdat ik het een enorm leerzaam proces vond - en nog steeds vind - ben ik blijven bloggen en vertellen over hoe je op een praktische manier meer richting aan je leven kunt geven en veerkrachtiger wordt en een groter gevoel van zingeving krijgt. 

Heb je behoefte aan begeleiding, dan kun je contact voor een e-mail consult. 

Wil je op de hoogte blijven, meld je dan aan voor mijn maandelijkse nieuwsbrief. Elke maand deel ik mijn gedachtes, meditaties of tips die passen bij het seizoen. 






6

Recept: soep van (vlees)tomaten en courgette

 



Augustus en september zijn de oogstmaanden. Als je een groentetuin hebt (of hebt gehad) of een volkstuin of je hebt vrienden of familie met een tuin dan krijg je in deze periode vast veel courgettes of tomaten toegestopt. Courgettes zijn ook ruim voorradig in de supermarkt en heel voordelig. Courgettes zijn trouwens ook heel geschikt om in te vriezen, dan heb je over een paar maanden er ook nog plezier van. Wil je ze invriezen, snij ze dan in stukjes in een formaat zoals je ze doorgaans in je gerechten gebruikt (met of zonder schil) en doe ze in ziplock zakjes of in bewaarbakjes. Niet blancheren o.i.d. 


Soep van courgettes en tomaat

Deze soep van courgettes en tomaat is heel eenvoudig en je kunt 'm eten bij de hoofdmaaltijd, maar ook heel geschikt voor de lunch. Het oorspronkelijke recept las ik bij de ekonoom waar ik ook mijn groenteabonnement heb. 


ca. 500 gr. courgettes

ca. 500 gr. (vlees)tomaten - vleestomaten hebben meer 'body', maar roma tomaten kan ook. 

bosui of dunne prei

1 of 2 middelgrote uien

1 of 2 teentjes knoflook

roomboter of olie

tomaten frito

bouillonblokjes

peper en zout



Kijk bij het maken van deze soep vooral naar de verhoudingen tussen de groentes. De verhouding tussen het gewicht van de courgettes en de tomaten moet ongeveer gelijk zijn. Daar pas je het aantal stuks prei/bosui en uien op aan. Bij de verhouding 500 gr. courgettes plus 500 gr. tomaten voeg ik ongeveer 1 liter bouillon toe (=twee bouillonblokjes).


- Smelt wat roomboter in een soeppan (of gebruik olie). 

- Snipper de uien en de knoflookteentjes en fruit ze in de roomboter of olie. Laat ze glazig worden, maar voorkom dat ze aanbakken. 

- Snij de courgettes en (vlees)tomaten in stukjes. Snij de prei in dunne ringen en eventueel nog halveren. 

- Doe dit bij de uien en laat de groentes zachtjes gaar worden. 

- Voeg peper en zout toe. 

- Voeg de bouillon toe. 

- Laat nog even doorkoken. Roer op het laatst de tomato frito erdoor. 


Eet smakelijk!


Warme groet, 

Anita


Ps: de link van de bouillonblokjes is een affiliate link. Mocht je via die link iets bestellen, dan krijg ik daarvoor een kleine vergoeding, het kost jou niets extra's. De meeste van mijn boodschappen doe ik in fysieke winkels, maar ongeveer 1 x per maand bestel ik bij Deonlinedrogist. Ze hebben niet alleen een groot duurzaam assortiment van drogisterijartikelen, maar ook reformartikelen. Die bestel ik dan gelijk mee. 

==================================================================

In 2012 begon in mijn leven te vereenvoudigen door het opruimen van mijn huis. 


Mijn belevenissen over opruimen en minimaliseren, over eenvoudiger leven ben ik bij gaan houden op dit blog. Hier lees je mijn terugblik. Omdat ik het een enorm leerzaam proces vond - en nog steeds vind - ben ik blijven bloggen en vertellen over hoe je op een praktische manier meer richting aan je leven kunt geven en veerkrachtiger wordt en een groter gevoel van zingeving krijgt. 

Heb je behoefte aan begeleiding, dan kun je contact voor een e-mail consult. 

Wil je op de hoogte blijven, meld je dan aan voor mijn maandelijkse nieuwsbrief. Elke maand deel ik mijn gedachtes, meditaties of tips die passen bij het seizoen. 




2

Overvloed en schaarste


foto via canva


Verwachte schaarste

Elk jaar heeft een aantal logische momenten om naar je financien te kijken. Januari is er een van – na de feestdagen willen mensen de broekriem weer aantrekken. Na de zomervakantie is een ander natuurlijk moment. Als je op vakantie geweest bent, dan zijn je reserveringen hiervoor vast aardig geslonken. Of helemaal op. Of meer dan op. Misschien had je geen budget en heb je alles van de gewone lopende rekening betaald. En denk je: dat moet volgend jaar echt anders. Neem nu je kans. Inventariseer wat je deze vakantie hebt uitgegeven (verblijf, reis, eten, uitjes, spullen die je van tevoren hebt gekocht) en neem dat als leidraad voor volgend jaar. Wat wil je volgend jaar anders?


Niet alleen wat betreft kosten voor vakantie is het goed om te inventariseren, te reserveren en mogelijk te besparen door andere keuzes te maken. Het geldt ook voor andere kosten die er aan komen. Energie gaat overduidelijk de pan uit rijzen, maar ik verwacht dat we als gehele samenleving te maken gaan krijgen met tekorten op allerlei vlakken. Prijzen voor brandstof stijgen, tarieven voor gas vliegen omhoog. Werkloon gaat omhoog. Er valt te weinig regen, wat gevolgen heeft voor oogsten. De berichten hierover stapelen zich op. Toch denk ik dat dit nog maar het begin is van meer tekorten waar we mee om moeten gaan, omdat dit soort collectieve processen een opstuwende werking hebben. Het is goed om jezelf alvast financieel weerbaarder te maken.


Als je je leven wilt vereenvoudigen, dan is dit het moment om veel te oefenen en kennis op te doen. Waar je maar kijkt, lees je over manieren om te besparen. Dit is je kans om je kennis te vergroten of op te frissen. Sommige van de duurzame en spaarzame inspirators van 10 jaar geleden zijn gestopt of iets anders gaan doen, maar er zijn ook nieuwe mensen actief met heel veel tips over duurzamer en zuiniger leven. Ook als je al langer eenvoudig leeft, geeft dat nieuwe inspiratie. Bijvoorbeeld duurzamekeuzes.nl of leefzuinig.be



Nog steeds overvloed

Naast de tekorten die er zijn, zie ik ook nog steeds overvloed. Als er geld ingezameld moet worden, dan worden nog telkens records gebroken, ook als er spullen ingezameld worden dan komen grote hoeveelheden beschikbaar. Op individueel vlak kan het heel wat nijpender voelen, maar in zijn geheel zijn er nog steeds overvloeden. Ook aan activiteiten die georganiseerd worden zie ik nog steeds overvloed. Na alle covid restricties valt het op hoeveel aanbod aan vertier en vrijetijdsbesteding er vóór die tijd was. Ondanks alle tekorten aan grondstoffen is er nog steeds een enorme hoeveelheid aan activiteiten. Open dagen, grote en kleine evenementen, proeverijen, cursussen, concerten, feestjes en borrels, markten. Het een nog aantrekkelijker dan het andere. Als je vanwege beperkingen de afgelopen jaren het was afgewend om hier naartoe te gaan, dan is nu je kans om hier blijvend een rem op te zetten. Je niet weer overenthousiast te laten maken door al dat leuks wat er te doen is. En ja, ik heb het ook over mezelf ;-)


Zolang het nog kan in relatief goede tijden, denk ik dat dit juist het moment is om jezelf voor te bereiden op tekorten. Die tekorten zullen onherroepelijk volgen op tijden van overvloed. Als je vrijwillig met minder kunt leven, is dat een heel ander gevoel dan wanneer je noodgedwongen met minder moet leven. Ik ben blij met alle vaardigheden die ik ontwikkeld heb op gebied van besparen. Als je al een tijdje bezig bent (geweest) met consuminderen, minimaliseren, opruimen en/of eenvoudiger leven, dan heb je kunnen ervaren hoeveel rijkdom eenvoud geeft en ook hoe gul de aarde is. Er is zóveel te zien, te krijgen, te vinden. Ik denk zelfs dat als we wereldwijd de helft minder zouden consumeren of produceren van wat we nu doen, dat zelfs dán er nog meer dan genoeg is voor iedereen.


Weerbaarheid vergroten

Ik denk dat als je jezelf gaat leren hoe je krap kunt leven – juist in een tijd dat het niet perse hoeft – dat je jezelf weerbaarder maakt. Je hebt jezelf al een beetje voorbereid op tijden die er mogelijk gaan komen. Omgaan met schaarste op gebied van geld, spullen, verplichtingen of liefhebberijen, leert je om te gaan met schaarste op gebied van andere tegenslagen. Bijvoorbeeld hoe je omgaat wanneer je gezondheid je (tijdelijk) in de steek laat of hoe je er mee omgaat wanneer je op gebied van relaties armoede kent.


Op de meeste processen hebben we geen invloed. Aan de processen op wereldniveau kun je denk ik alleen maar wat doen door in je eigen leven verandering aan te brengen. Als je je onafhankelijker kunt bewegen dan wordt je gevoel van vrijheid vergroot. Schuldenlast verlagen; leningen en kredieten aflossen, roodstand wegwerken, hypotheek aflossen of oversluiten, leren om zelf te klussen. Je gevoel van eigenheid groeit en daardoor word je weerbaarder. Je geest wordt vrijer. En als je geest vrijer wordt, kun je makkelijker leven met beperkingen.


Een paar van de blogs waarin ik schreef over budgetteren of besparen op boodschappen. 

Hoe begin ik met besparen?

Financiele flexibiliteit

Tijd en geld


Warme groet, 

Anita

=======================================================================

In 2012 begon in mijn leven te vereenvoudigen door het opruimen van mijn huis. 


Mijn belevenissen over opruimen en minimaliseren, over eenvoudiger leven ben ik bij gaan houden op dit blog. Hier lees je mijn terugblik. Omdat ik het een enorm leerzaam proces vond - en nog steeds vind - ben ik blijven bloggen en vertellen over hoe je op een praktische manier meer richting aan je leven kunt geven en veerkrachtiger wordt en een groter gevoel van zingeving krijgt. 


Wil je op de hoogte blijven, meld je dan aan voor mijn maandelijkse nieuwsbrief. Elke maand deel ik mijn gedachtes, meditaties of tips die passen bij het seizoen. 

2

De aantrekkingskracht van kamperen




Het begint een traditie te worden, om na de zomerpauze een stuk te schrijven over wat me zo boeit aan kamperen. 

Eerdere artikelen zijn: 



De aantrekkingskracht van kamperen

Kamperen heeft altijd een enorme aantrekkingskracht op me gehad. Vanaf mijn achtste namen mijn ouders mijn broer en mij mee op vakantie. Voor henzelf hoefde vakantie niet zo, maar het kwam steeds meer in de mode en ze vonden dat ze mij en mijn broer die ervaring ook moesten geven. De eerste vakantie was in een eenvoudige stacaravan van familie. Dat vond ik al geweldig, maar ik keek wel verlangend naar de kampeerders in een tent. 

De eenvoud van kamperen

Ik hou van de eenvoud van kamperen. Nou ja, ik noem het eenvoud. Want net als in het dagelijks leven is eenvoudig leven zo simpel nog niet. Toch, ik hou van het bezig zijn met de dagelijkse handelingen, in samenwerking met de natuur.  Bij het opzetten van je kamp hou je rekening met de stand van de zon, je positie op het veld. Je kiest de juiste haring voor de grond waar je op staat. Je zorgt dat je spullen geen vocht aan kunnen trekken, want ook in zonnige gebieden kan het ’s nachts vochtig zijn. Ook leer je om de dingen te nemen zoals ze zijn. Ja, die vliegen zijn er. Ondanks je spray. Ja het is lastig als het regent op de dag van je vertrek. Dat het regent is niemands schuld. Het is wat het is. Door kamperen leer je vaardigheden waar je in het dagelijks leven ook mee te maken krijgt. Leren omgaan met kleine tegenslagen maakt je weerbaarder voor de grote tegenslagen. 

Op de camping lijken de dingen des levens meer vanzelf te gaan. Ze ontstaan uit een natuurlijk ritme en een natuurlijke voorkeur van mensen. Ieder heeft zijn eigen gewoontes en al die verschillen blijken heel normaal. Er is daardoor ook meer ruimte voor jouw eigen ritme. Op een camping kun je sterker gemeenschapszin ervaren. Spullen worden van elkaar geleend. Mensen delen snel nuttige informatie met je. Het ieder-voor-zich-gevoel dat veel mensen in het dagelijks leven ervaren, valt op een camping voor een groot deel weg.  

Ouders van jonge kinderen noemen allemaal hoe fijn hun kinderen op de camping spelen. Hoe makkelijk er vriendschappen worden gesloten. Als hooggevoelig mens zijn sociale contacten voor mij altijd wat moeizaam, ik blijf altijd een beetje onhandig. Toch ben ik allerminst antisociaal.  Op de camping kan ik onder de mensen zijn. Ik kan rond mijn tent bezig zijn en toch niet alleen zijn. Ik geniet van korte gesprekken bij bijvoorbeeld het afwassen. Zo voel ik me op een eenvoudige manier toch verbonden met mensen, zonder dat ik er actief op uit moet om contacten te leggen. 





Eten bepaalt het ritme van de dag
Wat ook opvalt op de camping is de nadruk die komt te liggen op het eten. Het zoeken naar plekken waar je je boodschappen kunt halen, het bestellen van het brood, het bereiden van eten. Het valt opeens op hoeveel tijd hiermee gemoeid gaat. Het doet ook wat met jezelf als je zo bezig bent met je eten. Het koken van water (nadat je het eerst gehaald hebt bij de watertap), het zetten van koffie (opschenken met een filter of maken met een percolator), het plannen van de volgorde van pannen op je een-of-twee pits brander. Het wordt gelijk duidelijk waarom er in zuidelijke landen tussen de middag warm gegeten wordt. Overigens is dit ook een traditionele gewoonte van de noordelijke Europese landen. De ochtend is het koelst, dus de beste periode om inspannend werk te doen. Eten koken boven een vuur, snijden, wassen, dit doe je het liefst op het koelste deel van de dag. De dag is ook al vroeg begonnen en dus heb je tussen de middag de meeste honger. En niet vergeten dat je overdag het voordeel van daglicht hebt. Kook je ’s avonds, dan zul je lamplicht erbij moeten gebruiken. Het is dus logischer om te koken bij natuurlijk licht. Als je meer oog krijgt voor dit soort processen, dan valt het idee dat zaken ouderwets zijn of achterhaald (zoals de commercie je graag voorhoudt) steeds meer in het niet. Zodra je de achterliggende natuurlijke redenen voor dagelijkse activiteiten ziet, kom je een stukje losser van commercie en opgelegde ideeën. Dat geeft een gevoel van vrijheid. Door meer tijd door te brengen dichtbij de natuur, kom je dichterbij je eigen natuur. 


De dingen van het leven zelf, worden het dagelijks werk dat we doen. 




Als kamperen niet je ding is

Niet iedereen houdt van kamperen, dat snap ik ook wel, ondanks mijn eigen enthousiasme en fascinatie. Mijn echtgenoot hoopt dat ik ermee wil stoppen, maar is er voor nu tevreden mee dat we sinds dit voorjaar een camperbus hebben. Dat geeft al iets meer comfort ten opzichte van een tent. 

Ook als kamperen niet je ding is, zie je waarschijnlijk wel de onderliggende natuurlijke processen die ik beschrijf. Ook als je niet van kamperen houdt, kun je onderzoeken of enkele elementen van het campingleven aan je leven kunt toevoegen. 

Bestel je nu veelal je benodigdheden online? Welke dingen zou je in je directe omgeving kunnen kopen? Bij welke lokale winkels, ondernemers, particulieren?
Leer de kinderen in je buurt beter kennen. Wie zou je een heitje-voor-een-karweitje kunnen laten doen? Niet omdat je het niet zelf kunt, maar om mee te werken aan het netwerk van je omgeving en een kind goed over zichzelf te laten voelen. 
Ruim iets op in je eigen leefomgeving, in plaats van er melding van te maken bij de gemeente. 
Werk samen met buurtgenoten aan een gezamenlijk (groente)tuin. 
Zoek juist ook contact met mensen van een andere leeftijd dan jijzelf. Vooral ouders met jonge kinderen gaan vaak om met andere gezinnen met jonge kinderen. Dat is leuk voor de kinderen, maar de ouders ervaren vaak weinig steun. Als moeder heb ik vaker steun ervaren van vrouwen die de kinderen al groter hadden en begripvoller konden reflecteren. 

Door kleine handelingen werk je aan het netwerk in je directe omgeving en ontstaat er meer van alles wat een camping zo aantrekkelijk maakt. 

Onze vakantieroute dit jaar was: via Duitsland naar Luxemburg, daarna naar de kust van Bretagne met een tussenovernachting in Chartres. Kust van Bretagne verkend, daarna weer huiswaarts via Amiens. Een mooi rondje door de landen rondom ons. 

Warme groet, Anita 



Ps: in het najaar geef ik weer een opruimbingo. Startdatum is 1 november, tijdens Samhain. Als je op de hoogte wilt blijven, meld je dan aan voor mijn nieuwsbrief. 



0

Zelfzorg



Zelfzorg is de zesde manier in mijn rijtje van zes om op een praktische manier meer richting aan je leven te geven. 


Aanvankelijk had ik als nummer zes: meditatie 

Maar helemaal tevreden was ik niet met die zesde stap. Er klopte iets niet aan, hoewel mediteren voor mij wel een wezenlijk onderdeel van mijn leven is geworden. Na verloop van tijd zag ik waarom het niet een aparte zesde stap was; meditatie is voor mij overkoepelend. Ik maak bijvoorbeeld bij het coachen ook gebruik van meditatie oefeningen bij het opruimen. En de natuur is heel geschikt om in te mediteren


Rode draad

Het voelde dus niet als een afzonderlijke manier, maar als een rode draad door alle andere manieren. Toch was er gevoelsmatig nog een stap te maken na die eerdere stappen die ik gemaakt had: 


- Opruimen

- Besparen

- Zelf maken

- De natuur in

- Je ritme (her)vinden


Zelfzorg

Na verloop van tijd kwam ik uit op voor jezelf zorgen. Het was iets waar ik zelf steeds meer aandacht aan ging besteden. Zelfzorg voelde als de logische zesde stap na de vijf voorgaande stappen. 


Uiteindelijk zie je zelfzorg ook terug bij de eerdere stappen, maar als ik over dit onderwerp schrijf, dan gaat het specifiek over het verzorgen van je lijf, je geest en je ziel. De drie-eenheid. 


2

We worden allemaal steeds wakkerder


foto via canva.com


We worden allemaal steeds wakkerder


Steeds meer mensen ervaren een groter bewustzijn. Mensen worden wakkerder. Gestaag raken mensen zich ervan bewust dat we niet op aarde zijn als superieure wezens. Dat de aarde er niet is om ons te dienen, maar dat de mens een gelijkwaardige schakel is met alle andere onderdelen van de aarde. De bergen, de insecten, de rivieren, de wind, de bomen, het leven en de dood.


Degene die in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw zeiden dat door intensieve landbouw de grond verarmde en dat onze groente niet meer dezelfde voedingstoffen had als voorheen, diegene waren in de minderheid. Als ze zeiden dat de bij werd bedreigd, dan dacht men dat het zo’n vaart niet zou lopen. Ze werden alleen geloofd door de mensen in hun eigen cirkel.


Toen ik me ca. 10 jaar geleden bezig ging houden met eenvoudiger leven en dingen zelf maken en consuminderen, waren dit onderwerpen voor gierige mensen en voor de uitzonderingen. Toen werd minimalisme als extreem gezien, als iets wat je jezelf niet vrijwillig aan zou willen doen.


Maar inmiddels zijn de ideeën over minimalisme, duurzaamheid, groener leven, biodiversiteit, schuldenvrij leven steeds meer gemeengoed. Onderwerpen die eerst met het nodige gegrinnik werden bekeken, worden nu door het grote publiek toegepast. Het is een teken dat steeds meer mensen wakker worden.

8