Over de drempel, het nieuwe jaar in



De helft van januari is al weer voorbij. Ik maak een rustige start, er heerst nog een soort kalmte in mij. Januari heeft iets verwachtingvols. Een onbeschreven blad, de eerste van het nieuwe jaar, waarin jij zelf de toon mag zetten voor de rest van het jaar. Alles is kaal en die kaalheid vind ik juist zo mooi. Het legt alle structuren bloot, er wordt niks verdoezeld door een dik groen bladerdag. Je kunt aan de structuren van de takken herkennen waar je in het afgelopen jaar teveel aandacht of juist te weinig aandacht aan hebt gegeven. Januari voelt als een drempel waarover ik heen moet stappen. Ongetwijfeld heb ik het vaker gezegd, maar na heel veel mega drukke jaren, voel ik nu een kalmere tijd aanbreken. Loslaten, loslaten, loslaten. Ik dacht er zelfs over om mijn blog los te laten. Een balsturig opwelling waarin ik er over dacht om er mee op te houden.

Maar ik ben er nog.

Ik vond januari overigens niet altijd een fijne maand. Vroeger vond ik het een beetje een onbestemde maand. Een soort anticlimax na de feestdagen; een jaar vol belofte maar er leek nooit iets te komen. 
Sinds ik veel meer let op de seizoenen, ervaar ik het heel anders. Nu vind ik die kaalheid juist fijn. Net als de kale boomtakken, mag ik nu kijken aan welke takken ik iets wil laten groeien.
In mijn nieuwsbrief van januari schreef ik dat ik in de aanloop naar nieuwjaar altijd zeg dat ik niet aan goede voornemens doe. Toch klopt dat niet helemaal. Ik neem me weliswaar geen meetbare doelen voor, zeg maar een x aantal kilo's er af, x aantal stappen per dag doen, een x aantal spullen uit huis doen, maar onwillekeurig ontstaan er toch altijd punten waar ik aan wil werken. Ik denk dat het een natuurlijk gegeven is dat je juist in de jaarwisseling nieuwe plannen maakt en inzichten krijgt. De twaalf heilige nachten laten dat ook zien. Die periode is eigenlijk een leegte in de tijd. In de telling van de maanden is er tijd 'over'. Door het terugblikken op het afgelopen jaar en bezig zijn met de dromen die een voorspelling zijn voor het komende jaar, werd me duidelijker waar ik het komende jaar aandacht aan wil geven. Doordat je afstand neemt tot de tijd, zie je waar de tijd rijp voor is.

Ik wil mezelf wat vaker op de eerste plaats zetten. Mijn vele verantwoordelijkheden meer delen met mijn gezinsleden, want dat voelt niet in balans. Mijn gezondheid serieuzer nemen. Mezelf wat serieuzer nemen, in de zin van dat ik er toe doe en mijn plaats mag innemen, mezelf iets gunnen, me minder schuldig voelen over wat ik wel heb en een ander niet. Verder neem ik mezelf al serieus genoeg en ik wil komend jaar juist wat speelser in het leven staan. Dosering: één huppeltje per dag. 

Wanneer je ook mijn maandelijkse nieuwsbrief wilt ontvangen, dan kun je je hier aanmelden. Let er wel op dat je je aanmelding ook nog moet bevestigen, dat bericht kan in je spambox terecht zijn gekomen. Dit laatste geldt ook voor degene die zich al hebben aangemeld, maar zich afvragen wanneer ze hun nieuwsbrief krijgen, kijk even in je spambox. Nazenden kan ook, laat maar even weten of je dat wilt. Wat een gedoe hè, zo'n nieuwsbrief.  En waarvoor?! Tja, eerlijk gezegd weet ik ook niet precies wat de toegevoegde waarde is van mijn nieuwsbrief, maar ik vind 'm zelf er wel leuk geworden en ik merk dat het bij mezelf werkt als een soort proeftuin voor nieuwe artikelen. Voor al die keren dat ik iets wel wil melden, maar niet hier op het blog.

Warme groet,
Anita

6

Van voorbijgaande aard


Omdat mijn plan is om dit jaar de zolderkamer helemaal op orde te brengen en er een rustgevende meditatieruimte van te maken, ben ik weer aan het opruimen geslagen. Ik merk dat het zóveel makkelijker gaat dan toen ik in 2012 begon.

Er zijn altijd nog dingen die zijn blijven liggen, maar er veel meer doorstroming in de spullen. Als de kinderen schoenen in een maat groter hebben gekregen, bewaar ik de oude schoenen niet meer 'voor het geval dat'. Want 'het geval dat' blijkt meestal niet te komen. Hetzelfde geldt voor hun kleding.

Ook herken ik nu heel snel of spullen die mee naar huis worden genomen op blijvende belangstelling kunnen rekenen. Dat is vaak niet het geval en het gaat vaak om gekregen spullen. De interesse is van zeer voorbijgaande aard.

Sinds een paar jaar kies ik voor heel veel spullen om tweedehands te kopen. Eerst vooral kinderkleding en kinderspul, maar steeds meer voor het hele huishouden. Van kleding voor mezelf tot tuintafelset. Van keukengerei tot fiets. Vrijwel alles is tweedehands te vinden heb ik ontdekt.

Er zijn heel veel voordelen van het kopen van tweedehands spullen, zo schreef ik in dit artikel over 3 goede redenen om tweedehands te kopen. Bij het opruimen merk ik nog een ander voordeel: je laat tweedehands gekochte spullen sneller weer gaan. Je hebt geen last van al die andere elementen die een rol spelen bij het loslaten van spullen, zoals 'zonde, het was zo duur', 'ik heb er zo lang voor gespaard', 'dit is echt kwaliteit hoor, dat doe ik niet zomaar weg?!' Tweedehands spullen of gratis spullen sluis ik véél gemakkelijker door dan mijn nieuw gekochte spullen. Wat een verlossing! Wat een vrijheid!

Nu moet je niet met hetzelfde impulsgedrag dat je had bij het kopen van nieuwe spullen overgaan op het kopen van tweedehands, want dat is het andere uiterste van hetzelfde gedrag. Minder spullen is gewoon veel beter voor mens en milieu. Tweedehands veel makkelijker doorsluizen. Ik heb het in huis gehaald, ik heb het gebruikt, het heeft zijn dienst gedaan, zijn nut bewezen, maar nu mag het weer door naar iemand anders. Wel even je spul bedanken op z'n Marie Kondo's ;-).

Warme groet, Anita
6

Wanneer is het tijd om spullen los te laten?



De laatste weken was ik weer helemaal into minimaliseren. Consumed op Netflix, een boek met (her)nieuw(d)e inzichten en ik nam in mijn eigen huishouden onze gewoontes en onze spullen nog maar weer eens onder de loep. Op heel veel vlakken heb ik dingen kunnen veranderen; ik heb bespaard, ik besteed elk jaar minder aan Sinterklaas cadeaus, ik sla steeds vaker gratis merchandise af, ben creatief met restjes in de koelkast. Maar toch zie ik struikelblokken die maar niet verdwijnen. Nu geef ik met alle plezier mijn man en kinderen de schuld, maar aangezien die methode tot nu toe geen vruchten heeft afgeworpen, besloot ik het eens over een andere boeg te gooien en vond dat ik de hand in eigen boezem moest steken.

Ik besloot dat ik me vooral ging richten om het minderen van mijn eigen spullen. Handwerkmateriaal, schrijfwerk, oude hobby’s. Het werd tijd om weer wat oude herinneringen los te laten.

Ik weet niet meer precies hoe het kwam, maar in ieder geval had ik de bak, waarin ik de papieren van onze rampzalige opknapbeurt van ons huis uit (we hebben het over 2011) had bewaard, weggedaan en waren de papieren ‘even’ op de grond geparkeerd. Of eigenlijk legde ik ze eerst op een stapel tijdschriften en belandden ze later op de grond. Da’s ook een tactiek: gooi de bewaarbak weg, dan ben je verplicht iets met de inhoud te doen. Ahum.

Ik heb een hekel aan die stapel papieren. Vanwege de herinneringen die er aan kleven. Wat ik voor ogen had met de opknapbeurt van ons huis was een mooie benedenverdieping voor mijn gezin om te wonen. Eentje zonder gaten in de kurkvloer en een keuken waarin ik uit de voeten kon. Met werkende apparatuur. Ik wilde een comfortabele plek voor mijn gezin.

Het tegenovergestelde gebeurde: we zaten maandenlang in de rommel. Met een opengekapte betonvloer omdat de vloerverwarming ergens lek was. En geen van de partijen vond het hun pakkie an. Dat was erg. Maar onrecht en moeten opdraaien voor de kosten was niet het enige dat erg was. Dat ik me er alleen voor voelde staan was veel zwaarder. Alle partijen waren afwachtend, niet bezig met een oplossing. Onze advocaat vond ik ook niet heel doortastend en zelfs mijn man hield zich afzijdig. Dat was een heel donker jaar.

Opeens vroeg ik me af waarom ik die papieren nog bewaarde. Als bewijsmateriaal? Om wat te bewijzen? Mijn recht? Er was ons destijds al geen recht gedaan, dan zou er niet nu opeens wel recht gedaan worden. Dat opeens de loodgieter zou bellen en vragen, goh, je had gelijk, wij zaten fout, heb je die bon nog, dan gaan we je vergoeden. Eh…niet waarschijnlijk. Maar ik zat er nog mee. Letterlijk, met de papieren. En figuurlijk, met de last.
Door die papieren in huis te houden blijft die negatieve sfeer die er aan kleeft ook in mijn huis. Als een ongenode gast.

Ik dacht aan een verhaaltje van de maankalender:

Twee monniken, die op reis waren, kwam bij een rivier aan. Daar stond een vrouw die over wilde steken. Omdat ze bang was voor de stroming in de rivier vroeg ze of de monniken haar naar de overkant wilden helpen. De jongste monnik aarzelde. De oudste zette haar op zijn schouders, waadde door de rivier en zette haar aan de overkant neer op de oever. De vrouw bedankte hem en vertrok. De monniken vervolgden hun reis. De oudste monnik stapte rustig door en genoot van het mooie landschap. De jongste was in zichzelf gekeerd en broedde op iets. Na twee uur te hebben gelopen, verbrak de jongste het zwijgen en zei wat hem dwarszat: 'Broeder, wij hebben geleerd dat we contact met vrouwen moeten vermijden, maar jij zette haar op je schouders en droeg haar!' 'Broeder,' antwoordde de oudste monnik: 'Ik heb haar neergezet aan de overkant, terwijl jij haar nog steeds bij je draagt.'


Dus gooide ik de papieren weg.


Wanneer je je aanmeldt voor mijn nieuwsbrief, dan ontvang je één keer per maand een mail van mij. In de mail knoop ik de individuele blogposts aan elkaar. Soms zal ik terugblikken en soms vooruitblikken. Met gedachten, voorzichtige inzichten of recepten. 

Herhaalde besluitvorming

Wat er ook nog gebeurde:
Ik borg de Kerstspullen weer op. Het ritueel dat zich elk jaar voltrekt, voltrok zich ook nu weer. Ik zie een leren attache koffer achter het knieschot en denk ‘oh ja, dat is de bestekcassette. Zou er nog wat in zitten?’ En ik maak ‘m open en zie weer dat het de messenkoffer is. Wat ik dus elk jaar vergeet. En ik denk: goh, hier zit nog een schaar in en een messenslijpding. Beide heb ik onlangs respectievelijk nieuw en tweedehands gekocht. En ik denk: dat geld had ik me dus kunnen besparen. Weet je wat: ik bewaar de koffer voor de volgende keer dat ik een schaar nodig heb. Of een vleesvork.
Op dat moment zie ik opeens helder hoe lastig het is om je gedachtegang om te buigen. Een andere beslissing te nemen. Blijkbaar kom ik al jaren tot steeds dezelfde conclusie en speelt zich steeds dezelfde scene af. Als een soort Groundhog Day. Nu moest het anders. De koffer gaat op MP, daar is vast wel iemand die nog een vlijmscherp hakmes nodig heeft. Zo niet, dan naar de kringloop.


Herinneringen die milder worden

Achter hetzelfde knieschot vond ik ook nog een schoenendoos met fotomapjes. Fotomapjes heb ik allemaal weggegooid. Het waren foto’s van vakanties vroeger met vrienden of vriendinnen. Ik maakte rete-saaie foto’s, van alleen natuur, zelden met mensen er op. De foto’s waren ook nog uit de tijd dat je fotorolletjes had. Dan liet je ze standaard twee keer afdrukken zodat de vriendin waarmee je op vakantie was geweest de andere helft kon krijgen. Maar die nam natuurlijk nooit alles, dus bleven alleen de lelijke, onscherpe, donkere foto’s over. In tweevoud. Dus die gingen weg. Maar er zaten ook twee ansichten in van mijn vriend van vroeger waar ik met gemengde gevoelens op terugkijk. Het was niet een heel evenwichtige relatie. Ik heb de ansichten uiteraard vaker gelezen en hoewel ze me altijd wat irriteerden heb ik ze toch bewaard. De ene kaart kreeg ik van hem na het overlijden van mijn oma. Hij had in gezet over hoe hij zulke mooie herinneringen had aan mijn oma. Ik weet nog dat ik destijds met mijn ogen draaide. Maar nu voelde ik een mildheid over me neerkomen. Hij bedoelde het goed. Het was goed geweest om de kaarten te bewaren. Door de kaarten voor de zoveelste keer te herlezen was er eindelijk iets in me wat los kon laten. Ze gingen nog wel weer terug in de doos, nog een ronde heb ik nodig denk ik.

Van alle verhalen over mensen met teveel spullen in huis merk ik dat mensen er naartoe moeten werken om iets los te laten. Mensen die door overlijden van een dierbare vasthouden aan spullen. Door (gedwongen) verhuizing en andere indeling van het huis blijven zitten met hun spullen. Gezinsverandering die om herverdeling van spullen vraagt. Geboorte van kinderen. Het zijn allemaal grote gebeurtenissen in het leven van mensen. Die vragen niet om een drastische aanpak. Ook niet om geforceerd spullen weg te gooien. Neem afstand van wat je makkelijk weg kunt doen. Heb er vrede mee dat je sommige spullen pas na 10 jaar los kunt laten.

Neem de tijd die je nodig hebt. 


Warme groet,
Anita

14

Nieuwjaarswens 2019




Nieuwjaarswens 2019

Mijn nieuwjaarswens voor jullie voor het nieuwe jaar is:

Volg je natuur.
Leef met steeds een beetje minder.
Koester wat je gegeven is.
Leer van je voorouders.
Praat met een boom.
Maak je eten zelf.
Leer iets nieuws.
Wees dankbaar voor de liefde om je heen.
Doe iets creatiefs.
Volg jouw weg.


Alle goeds gewenst!

Anita


Fotocollage:
Op instagram kwamen veel collages met  'best nine' voorbij. Ik bladerde door mijn foto's en verbaasde me over wat er allemaal voorbij is gekomen in mijn leven het afgelopen jaar. Van links naar rechts, van boven naar beneden:
Het jaar begon met flinke vorst en we gingen schaatsen bij een klasgenootje.
Man en ik vierden ons 12,5 jarig huwelijk
Ik volgde een driedaagse cursus over overgeërfd trauma.
Ik maakte heel veel zelf, o.a. vlierbloesemazijn.
Ik begon het jaar met een kruidenkaartlegging bij Marjanne Huising.
De man en ik gingen een weekendje weg en wandelden door prachtige verstilde natuur in Drente.
Boeken kwamen er op allerlei manieren voorbij. De kinderen werden fan van de boekjes op de foto. Ik stopte met mijn vrijvilligerswerk bij de schoolbieb, maar bleef schrijven voor Ogma.nu. 
Yoga pak ik regelmatig op. Dat betekent dat ik het ook regelmatig laat liggen. De benen omhoog is goed voor het hart.
In de meivakantie gingen we naar het Gardameer.

Ik ontdekte dat er ontzettend veel gebeurd is het afgelopen jaar. Teveel om in foto's te laten zien.
De rode draad blijft: meditatie, gezin, natuur, zelf maken en boeken.


10