Het leven zelf is onze mooiste loopbaan

Al op jonge leeftijd krijgen we de vraag ‘wat wil jij later worden?’ Tegen jonge kinderen die lenig zijn zeggen we ‘jij kunt later wel bij het circus’. Tegen kinderen die goed kunnen schilderen ‘jij wordt later vast kunstenaar.’

Nog niet zo lang geleden hoorde ik iemand zeggen tegen een groepje kinderen (waar een van onze dochters deel van uit maakte) dat de keus over wat je later wilt gaan worden, de Allerbelangrijkste Vraag is.

Er viel een plechtige stilte.
Ik kreeg het er benauwd van.

Nu ik volwassen ben, kan ik gerust stellen dat ik de vraag ‘wat wil jij later worden?’ een van de moeilijkste ‘opdrachten’ vond die volwassenen mij als kind hebben voorgehouden.

‘Wat wil je later worden? Vroeg de juf. 

‘T was in de derde klas.

Ik keek haar aan 

En wist het niet

Ik dacht dat ik al iets was

Toon Hermans

Identificatie met onze baan

27

The best of times. The worst of times.

Deze zin uit A tale of two cities kwam in me op toen ik weer eens in mijn grote digitale fotoarchief van baby en kinderfoto’s was beland. Ik weet nooit van te voren welk gevoel me overvalt als ik onze kinderfoto’s doorblader. Meestal, als ik aan die jaren terugdenk - minstens een tijdsspanne van 7 jaar - dan herinner ik me vooral een gevoel van zwaarte. Maar ook weemoed en een diep gemis. Het gevoel vooral heel veel mooie momenten te hebben gemist. Nooit de rust hebben gehad om te genieten. 

Ik was ontevreden, boos, verdrietig over het feit dat ik zowel de zorg voor kinderen en huishouden moest combineren met werken buitenshuis. Kwaad op mezelf en de man dat we niet beter financieel voorbereid waren of deze levensverandering. Kwaad op de man dat hij niet royaal zei, ‘we redden ons wel, stop jij maar een tijd met werken’. 

Ik had me er het liefst helemaal op willen toeleggen, op die eerste kinderjaren. Kinderen grootbrengen was zwaar, maar niet moeilijk; de omgang met andere anders vond ik veel moeilijker. Die babytijd en eerste kinderjaren heb ik als de meest fascinerende tijd ervaren. Het meest fascinerende van alles wat ik heb meegemaakt in mijn leven. Ik moet ook zeggen dat het fenomeen van gemiste tijd erg leeft onder tweelingmoeders. Het kwam recent nog weer aan de orde in de fb groep voor tweelingmoeders. En het kwam aan bod bij de meerlingendag. Dus pakte ik elke minuut om het te compenseren en te vullen met wat ik het allerbelangrijkste vond, ook al betekende dat ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de weer was. Ik was óf met de kinderen in de weer, óf op mijn werk. Per dag had ik ongeveer 10 minuten vrij. Ik verdiepte me in alles wat me boeide en interesseerde, maar dan opgepropt in de tijd. Ik zwoegde en ploegde. Ik rende achter de feiten aan. Het stemt me vaak treurig, al die gemiste momenten. Ik had mezelf meer gegund. Mezelf en mijn kinderen en mijn gezin. 

Toen ik voor de zoveelste keer door de foto’s bladerde, kwam ik een filmpje tegen van toen de meiden 3 jaar waren. De man tokkelt op zijn gitaar, de stukken karton liggen nog op de vloer, om de uitgehakte plekken van de vloerverwarming te maskeren, en de meiden zijn in de weer met de gitaarstandaard. Ze lopen in hun (vale tweedehands) pyjama. Nog even wat spelen voordat ze naar bed gaan. Hun zachte blonde haar, die best wel goed geborsteld lijken, niet in permanente flodderstand, zoals ik me herinner. Gemma probeert de gitaarstandaard als slee te gebruiken en wil er op gaan zitten. Ellie denkt daar anders over en probeert haar zus er af te duwen. Als dat niet lukt, trekt ze gewoon de standaard weg. En ik hoor mezelf lachen op film. Ja, ik vind mezelf stom klinken. Maar ik lach! In al die zwaarte heb ik ook gelachen! Toen werd er weer een stukje pijn zachter. Ik was gerustgesteld; de meiden hadden ook een moeder die niet alleen maar aan het zuchten was, die niet alleen altijd maar in de weer was, of op hen mopperde. Ze hadden ook een moeder gehad die ook zo af en toe met ze lachte. 

Wat ik er mee wil zeggen is dat wat ik heb ervaren als een hele zware tijd, tegelijk ook een lichte tijd is geweest. Wat de zwaarste tijd was, was tegelijk de mooiste tijd. Ik ben far beyond moe geweest, uitgeput, maar heb me tegelijk nog nooit zo levendig gevoeld. 

Dat wat zwaar is, kan ook licht zijn. Dat wat donker is, kan ook licht zijn. En andersom. Als je maar de tijd neemt, of als de tijd je gegeven is, om ook die andere kant te beleven. 

Onlangs las ik een mooi gedicht in dit boek. Over onopgeloste levensthema’s die maar op je pad blijven komen. Totdat je een passend antwoord hebt gevonden.

Ik wil u smeken

geduld te hebben met alles

wat onopgelost in uw hart is

en probeer van de vragen zelf te houden

net als gesloten kamers en als boeken

die geschreven zijn in een heel vreemde taal.

Zoek nu niet naar antwoorden

die u niet gegeven kunnen worden

omdat u niet in staat zou zijn

ze te leven

en het gaat erom alles te beleven.

Leef nu uw vragen

Misschien leeft u dan gaandeweg

onopgemerkt

op een dag in een ver verschiet

het antwoord.

--Rainer Maria Rilke

Een hele fijne week. 

Warme groet,

Anita

11

Review: Kraamglossy Moederen ~ Natuurlijk kramen

Hoewel de kraamtijd al weer lang geleden is voor mij, kan ik die tijd nog levendig terug halen. Er ging een wereld voor mij open; een wereld aan zachtheid, inzichten, kracht, verbondenheid, de wil om te overleven. De processen van groei vond ik mateloos interessant. Er wordt wel gezegd dat baby’s nog niks kunnen of zelfs nog niks zijn. Dat je niet met ze kunt praten. Maar communiceren is veel meer dan praten. Ik vond het zelfs helemaal niet moeilijk om mijn kinderen te begrijpen. Oké, soms wel, maar het viel mij vooral op dat ik alleen maar hoefde te kijken en te volgen wat hun gewoontes waren en dan wist ik wat ze nodig hadden.

Moederen ~ Natuurlijk kramen

Ik zat laatst in de wachtkamer van de (antroposofische) huisartsenpraktijk en op de leestafel lag een exemplaar van Moederen ~natuurlijk kramen. Ik bladerde het door en voelde onmiddellijk weer die herkenning van de tijd rond de geboorte van een kind. De verwondering, de warmte. Dit waren precies de onderwerpen waar ik over wilde lezen toen ik moeder werd. Eigenlijk vind ik ze nog steeds interessant.

Aan de uitgever vroeg ik een recensie-exemplaar die ik heel vriendelijk kreeg toegestuurd.



Ik neem jullie mee langs een aantal artikelen die mij aanspraken.

Wolletjes en omhullen

Het belang van natuurlijke materialen

Ik was niet heel streng in de leer over natuurlijke kleding. De nuttige eigenschappen van wol kende ik wel, maar had me er niet zo in verdiept.

Gaandeweg ben ik steeds kritischer geworden op kleding. Niet alleen vanwege de chemicaliën en materialen, maar ook vanwege de omstandigheden waarin het gemaakt wordt.

Het fijne van wol zit ‘m niet alleen in de isolerende eigenschappen of dat het veel vocht kan opnemen, maar het materiaal werkt omhullend.  Want dat je kind graag omhult wil worden, dat kon ik zo wel merken. Je houdt ze in je armen om te troosten. Je omhult ze met jouw warmte. Maar ook kleding kan je omhullen. Sinds ik ben overgestapt op wolzijden hemden voor mezelf, voel ik mijzelf ook meer ‘omhuld’.

Als ik terugdenk aan de eerste weken met onze meiden; zij droegen de eerste dagen en nachten een mutsje. De meisjes waren klein en het was okt/nov. Kleintjes raken via hun hoofd teveel warmte kwijt. Het kost ze dan teveel energie om op temperatuur te blijven. Die energie moet in andere dingen gestopt worden. Ik had gewoon katoenen mutsjes van de prenatal. Waar ik hun initiaal op geborduurd had, om ze te herkennen en hen iets speciaals te geven voor hun geboorte. Nu zou ik kiezen voor een zacht wollen mutsje. Ach ja, wijsheid achteraf.

Moederen is een werkwoord

Al vaker heb ik op mijn blog aandacht besteed aan hoe ik de rol van moeder ervaren heb. Bijvoorbeeld in Het leven thuis of Tropenjaren.

In het magazine staat een mooi interview met Charlotte Berg die bij haar derde kind besloot om een tijd te stoppen met haar baan in loondienst (let ook even op de formulering ‘een tijd te stoppen’. Er wordt in de huidige tijd te veel in harde termen gesproken over ‘stoppen’ versus ‘blijven werken’ – alsof elke keus definitief is. Tijdelijk is nooit een term die daarin gebruikt wordt).

Ze zegt in het interview – op de vraag hoe ze zich ontwikkelt:
‘Door steeds naar mijn kinderen te kijken en me af te vragen hoe het met ze gaat. Als ik vind dat iets niet lekker loopt, onderzoek ik bij mezelf wat kan ík doen om te veranderen of de situatie om te buiten zodat zij zich anders gedragen of reageren.  Vaak hoor ik dat mensen het gedrag van hun kinderen buiten zichzelf plaatsen, maar ik zie opvoeden als een continu proces waarbij je als ouder aan het roer staat.’
Dat ervaar ik net zo. Het is fijn om hierin herkenning te vinden.

Ontluikend ouderschap

Mooie column van Manon Berendse.

Zelf heb ik vreselijk lang getwijfeld of ik kinderen wilde of niet. De echtgenoot en ik leerden elkaar ook pas kennen toen we 30 waren. Ik vond meestal dat ik een kind niet zoveel te bieden had.

Daarna was het heel lang een non-topic. Ik wees het niet per definitie af, maar ik zag het mezelf ook niet echt doen. Moeder zijn. In de column zegt Manon daarover: ‘Marketeers noemen dit soort bedachtzame types ‘rotondevrouwen’. Bij twijfel niet afslaan, maar liever nog een rondje bedenktijd.’ Maar uiteindelijk vond ik de gedachte om het dan maar helemaal niet te proberen en op voorhand mijn kansen af te slaan ook te ver gaan. En zo werd ik toch nog moeder (=korte versie)

Zoals ik al aan het begin van dit stuk zei: het moederschap is voor mij een grote verrijking. Niet alleen mijn kinderen zelf, maar ook het moederen. Het heeft mij meer geleerd over mezelf dan enig andere baan.

Ik bleek veel standvastiger in mijn opvattingen over verzorging en opvoeding dan ik tot dan toe over enig onderwerp was geweest. De kinderen daagden mij uit om te handelen naar wat ik voelde. En niet dat wat ik voelde weg te drukken ten gunste van aangeleerde opvattingen.

‘Negen maanden zwangerschap transformeert niet alleen een embryo tot een mensenkind. Het luidt ook de fonkelnieuwe periode in waarin een moeder en een vader geboren worden.’

Berendse merkt op dat over het ontluikend ouderschap weinig gedeeld wordt.

Het huishouden als tool

Dit artikel is echt op mijn lijf geschreven! Het leven thuis is zo ontzettend rijk! Alles wat er te leren valt in het leven speelt zich thuis af. Het kind word geboren met een ‘aard’ – het IS al iemand. Maar daarnaast valt er nog zóveel te leren over van alles en nog wat. Over eten en voeding. Over warm en koud. Over kleuren. Over zorg voor elkaar. Over het werk dat gedaan moet worden om in eigen onderhoud te voorzien. Over de seizoenen.

Wil je tijd en aandacht aan je kind schenken? Laat ze bij jou in de buurt zijn. Als je de was sorteert. Als je kookt, als je de plantjes water geeft, als je boodschappen doet. Het is gouden aandacht en zal veel langer in het geheugen van je kind blijven als die keren dat je met ze naar monkey town ging.

Massage en aanraking

Wat ik vaak terug zag komen in de artikelen was dat, binnen natuurlijke kraamzorg, het heel gewoon is om de kraamvrouw te masseren.

Vorige winter heb ik twee massages cursussen gevolgd. Een cursus intuïtieve massage en een workshop kindermassage. Het geven van massages vond ik minstens zo ontspannend als het krijgen van massages!

Mijn kraamtijd was geen ontspannen tijd. Evenmin was mijn zwangerschap zorgeloos of ontspannen. Ik had graag een kraamtijd willen hebben waar ik me aan over kon geven, maar ik werd er steeds uit getrokken. Plotselinge bezoekjes aan ziekenhuis, artsen, therapeuten, telefoontjes, consultatieconsulentes; allemaal onderbrekingen van wat een ontspannen flow had moeten zijn.

Ik denk dat massages mij goed hadden geholpen om meer te kunnen ontspannen en betere beslissingen te nemen.

Verder..

Een ontroerend en eerlijk ervaringsverhaal over wel of niet een tweede durven, een verhaal van een alleenstaande moeder. Een prachtig interview met een moeder die haar zoontje van 5 verloor aan een hartstilstand. Kort daarop beviel ze van haar derde kind.
Niet te vergeten de vele ervaringsverhalen van kraamhulpen. Allen zijn ze werkzaam in het kraamzorg collectief Natuurlijke Kraamzorg in Amsterdam. Kraamzorg vanuit de antroposofische visie.
Dit was slechts een kleine greep uit de vele prachtige ervaringsverhalen, columns, recepten, achtergrondverhalen. Een dikke kraamglossy met 130 pagina’s aan inspiratie en herkenning. Om voor jezelf te lezen, om door te geven of om te bewaren. De beleving van het ouderschap in deze verhalen zijn tijdloos.

Het magazine is een eenmalige uitgave en is voor €9,50  te bestellen via www.natuurlijkkramen.nl

==================================================================

In 2012 begon in mijn leven te vereenvoudigen door het opruimen van mijn huis. 

Mijn belevenissen over opruimen en minimaliseren, over eenvoudiger leven ben ik bij gaan houden op dit blog. Hier lees je mijn terugblik. Omdat ik het een enorm leerzaam proces vond - en nog steeds vind - ben ik blijven bloggen en vertellen over hoe je op een praktische manier meer richting aan je leven kunt geven en veerkrachtiger wordt en een groter gevoel van zingeving krijgt. 

Heb je behoefte aan begeleiding, dan kun je contact voor een e-mail consult. 

Wil je op de hoogte blijven, meld je dan aan voor mijn maandelijkse nieuwsbrief. Elke maand deel ik mijn gedachtes, meditaties of tips die passen bij het seizoen. 

6

Het leven thuis

Ik vertel heel weinig over mijn baan buitenshuis. Schrijf er ook weinig over. Niet dat er niks over te vertellen valt of dat ik er niks beleef, want er is genoeg interessants en spannends over te zeggen. Dat ik werk voor de eerste filosoof die de Spinoza-premie - de hoogste onderscheiding in de Nederlandse wetenschap - heeft gewonnen, doet het bijvoorbeeld heel goed op feestjes. Maar ik zeg dat bijna nooit en als ik het wel zeg, dan is het altijd met schroom. Ik vind het gewoon meestal niet interessant om over mijn werk te vertellen. Niks ten nadele van mijn collega's en mijn werk, maar ik praat liever over andere dingen.

Toch is het vaak het eerste wat mensen vragen 'wat doe je'. Of nog erger 'wat ben je'. (Mammalien schreef er een mooie blogpost over). En ik weet dan eigenlijk ook niks anders te zeggen dan dat ik als secretaresse werk. Om dat vervolgens nog een beetje weg te moffelen door te zeggen dat ik 'maar' 20 uur werk en dat ik vooral zorg voor mijn gezin. Dan is er dat stemmetje in mijn hoofd dat vertwijfeld roept 'waarom zeg je dan dat je secretaresse bent!' Het is gewoon een reflex, zo'n vraag. En het antwoord is ook een reflex. Net zoals wanneer iemand je vraagt 'hoe is het?' en je hoort jezelf zeggen 'goed' en je denkt bij jezelf 'waarom zeg ik dat terwijl ik me kloten voel?!' Tegenwoordig probeer ik uit of ik ook een ander antwoord kan geven, maar dat komt er vaak nog wat gekunsteld uit. Want wat doe ik dan in plaats van secretaresse zijn? Ga ik vertellen over wat ik allemaal gemaakt heb van de oogst appels van mijn eigen appelboom? Ga ik vertellen over hoe ik weer een leuk stukje heb getypt? Of over de uitdagingen van het grootbrengen van een tweeling en de perikelen die het geeft rond hun verjaardag? Ga ik vertellen over dat ik bezig ben geweest als vrijwilliger voor de schoolbibliotheek? Dan sterft een gesprek al vrij snel uit, omdat het lastiger zoeken is naar raakvlakken.
Nee, als ik vertel waar ik werk en wat ik doe is men snel tevreden en krijg ik enthousiaste tegenvragen.

Lees hier over mijn overpeinzingen over thuisblijfmoederschap of werken buitenshuis

Maar diep in mijn hart vind ik het leven thuis vele malen interessanter dan het leven buitenshuis. Als ik denk aan de laatste jaren met de kinderen, dan heb ik veel meer geleerd van het leven thuis, dan van mijn betaalde baan. Door het ritme van de kinderen te volgen, (her)ontdekte ik mijn eigen ritme. Ik leerde dat ik door grip op mijn financien te hebben, meer kon 'verdienen' dan door meer uren te werken. Door meer tijd en aandacht te besteden aan het eten en koken, leerde ik wat de basis is van alle eten. Ook van kant-en-klaar eten. Ik hoef maar naar mijn kinderen te kijken en ik weet het belang van rust, reinheid en regelmaat. Door naar mijn kinderen te kijken, leer ik meer over mezelf en over andere volwassenen. Ik merk dat ik daardoor sneller kan inschatten waarom volwassenen reageren zoals ze reageren. Uiteindelijk zit er in ieder van ons nog een kind en reageren we soms heel primair. Verklaart meteen waarom vergaderingen altijd verlopen zoals ze verlopen, met altijd die ene die het hoogste woord moet hebben en altijd die ander die niet aan bod komt. Altijd die ene die te laat komt en die ander die het er nooit mee eens is. Een betaalde baan buitenshuis, een hooggeplaatste functie, veel geld verdienen, dat is volgens mij niet het doel van het leven. Je gebruikt werk - betaald of onbetaald - om jezelf te ontwikkelen. Dat kan in een betaalde baan zijn, maar ook thuis.

Thuis is de basis van alles. De plek waar liefde voor jouw eigenheid wordt geweekt, de plek waar liefde voor dieren, liefde voor voeding, liefde voor zorg wordt ontwikkeld. Dat is de plek van waaruit ik de wereld inga, want het leven zelf is mijn loopbaan.

Warme groet,
Anita

24

Tropenjaren

Alle clichés zijn waar.
De eerste jaren met kinderen zijn tropenjaren.
Zeven intensieve en zware jaren, waarvan de eerste vier jaar het allerzwaarst.

Ik was niet moe, ik was niet uitgeput, nee ik was ver voorbij de uitputting.
Sinds een tijdje merk ik dat ik het tot ’s avonds elf uur vol kan houden en dan Gewoon Vermoeid naar bed ga. En de volgende ochtend (min of meer) uitgerust weer opsta.  Dat ik niet met brandende ogen van uitputting en een lijf dat aan alle kanten zeer doet om  10 uur uitgeput in slaap val. En dat je dan al lang blij was dat het bed niet afgehaald was waardoor je jezelf nog weer door de klus van bed opmaken moest heen slepen.

Eenzaam was het ook.  Emotioneel eenzaam. Steun bij andere moeders? Ik heb in mijn donkerste tijden in een praatgroep gezeten voor moeders die in de veiligheid van een kleine groep lotgenoten hun diepste worstelingen konden delen(mijn huisarts dacht dat ik daar gebaat bij was). Een van de vrouwen vond dat ik ‘wel heel onaardig’ was over mijn teleurstelling over de rol die mijn man in het hele opvoeden en ondersteunen vervulde. Ik leerde er van dat ik beter mijn eenzaamheid voor me kon houden als ik me niet nog eenzamer wilde voelen.

Sociaal eenzaam was het ook. Mijn kinderen zijn inmiddels wat zelfstandiger, maar ik zie het om me. Op een feestje, in een groot gezelschap. Wie geen kleintjes heeft zit gezellig met elkaar te kletsen, heeft de vrijheid om even naar een andere tafel te lopen. Wie kleintjes heeft, scharrelt achter het kleintje aan, loopt flesjes warm te maken, moet gesprekken onderbreken om luiers te verschonen, of troostkusjes te geven, moet naar een stille plek lopen om kinderen die overstuur troost en rust te geven. Manlief heeft zich al snel uit de voeten gemaakt en zit bij te praten met anderen en heeft het duidelijk naar zijn zin. Jij hangt er maar een beetje bij in gezelschap.

Ik las een stukje van een moeder van een drieling in het Meerlingen Magazine. Zij schreef recht uit het hart over de eerste 7 jaar met haar drie kinderen. Ze raakte me er heel erg mee. Vooral toen ze zei dat ze haar man vervloekt had.
Van nul naar twee (laat staan drie) baby’s legt een enorme druk op jezelf en op je relatie. De ernstige complicaties die ik had in de zwangerschap maakten dat we met een achterstand begonnen aan de babytijd. Ik geloof niet dat de echtgenoot zag welke strijd ik leverde. Waarschijnlijk omdat hij teveel in beslag genomen was door zijn eigen strijd. Ik heb op hem gescholden en ik heb gehuild en gedacht dat het makkelijker was om alleen verder te gaan. Even zoveel keer had ik intense dromen waarin ik hem smeekte om niet weg te gaan. Die dromen waren mijn houvast.

Ik deed eens mee aan een kennismakingsles mindfulness. Een van de oefeningen was om van je ergernissen, kwetsuren, verdriet, boosheid, frustraties een ballon te maken. Elke ballon stond voor een ding. Vervolgens moest je een voor een die ballonnen loslaten. Mijn ballonnen met dagelijkse ergernissen vlogen zo weg.
Maar de ballonnen met het achterliggende emotionele aspect bleven liggen als een baksteen.

Het wordt lichter na zeven jaar. Ik merk dat er ruimte komt, maar ik merk ook dat het licht juist gaat schijnen op al die zwaarte die er nog ligt. Een berg zwaarte dat ligt te wachten totdat ik het omarm en doorleef. Een berg met pijnplekken van eenzaamheid en onbegrip, afwijzing, teleurstelling, van hulp vragen en het niet krijgen, een eindeloze cirkel van verwijten, het gevoel tekort te komen en afwijzing en tekortschieten. Het licht is nog teer, maar ik heb vertrouwen. Tot aan hier zijn we tenslotte al samen gekomen.

Every little thing, every little thing will be good again
Stars come out, they'll light your way
Soon you're gonna be that girl on the mountain

Heather Nova
Girl on a Mountain

2006 Olympic nat. park

32

Mildheid en waarom je soms dingen mag bewaren

'Ik zie het...jullie zijn spullenmensen', concludeerde de man die onze zolder kwam bekijken op mogelijkheden voor meer licht en lucht. 

Het was geen onvriendelijke man. Integendeel eigenlijk. Hij vond dat het licht op zolder al optimaal was. Bergruimte, of vooral het gebrek daar aan, was een bekend probleem met deze nieuwbouwhuizen. Of misschien wel met alle huizen van de laatste 50 jaar? In ieder geval vervaagde mijn idee dat een grondige zolderverbouwing 'het' zou zijn.

Mildheid

Ik voelde me niet geroepen om me te verontschuldigen voor al mijn spullen op zolder. Ik wist hoeveel werk ik al gestoken had in het opruimen van de zolder en ik wist dat wat er nu stond, niet weg zou gaan. Een ander zou misschien de boeken wegdoen, of de cd's of speelgoed (little People, poppenwiegjes, duplo) van de kinderen. Maar ik niet, wat er nog staat is belangrijk voor me. Of ik heb het nodig voor mijn huishouden (wasrekjes, wasvouwtafel, extra koelkast, extra vriezer) Die milde gedachten hierover zijn nieuw voor mij, maar het geeft zóveel ruimte in mezelf. 

Vorig voorjaar en zomer heb ik voor het eerst ervaren hoe mildheid voelt. Maandenlang lagen mijn leidinggevende en ik elkaar niet. Haar visie - over mij en over gebeurtenissen - stond lijnrecht tegenover mijn visie. Ik vermoedde een dubbele agenda, bijbedoelingen en had geen vertrouwen. Dat zou niet het geval zijn, zo zei zij. Het was op zijn zachtst gezegd onplezierig. Heel veel gesprekken heb ik gehad met mijn meditatiedocente, het was een warboel in mijn hoofd en in mijn lijf. Een van de dingen die mij erg is bijgebleven is het advies om al die gevoelens te accepteren voor wat ze zijn. Dus geen tegengedachten als 'misschien heb ik het verkeerd begrepen', 'misschien had ik het anders moeten zeggen', 'ik bedoelde het niet zo.' Nee...je voelt je boos, verdrietig, wantrouwend, gekwetst...en dat is prima. Opvallend hieraan is dat ik recent ontdekte dat mijn vermoedens over een dubbele agenda achteraf waar bleken.

Boodschap van een krachtdier

In die tijd droomde ik over een jong hert. Ik schreef eens over krachtdieren (klik voor de blogpost). En ik voelde meteen dat het hert een boodschap bracht. Ik kwam een mooie uitleg tegen die precies verwoordt hoe ik er in stond. Wanneer het hert verschijnt wordt je gevraagd van anderen te houden omwille van henzelf en daarmee ook hun zwakheden te respecteren.  (De heldere bron.)

Toch wist die man mij op de valreep nog te raken. Hij zag de kinderledikantjes staan en ik zag 'm denken 'wat moet je daar nog mee, kunnen die niet weg?'. 'Jullie hebben een tweeling?' vroeg hij. Ja.
Hij vroeg nog iets over of de bedjes ook uit elkaar geschroefd konden worden, maar ik wist niets meer uit te brengen. Nee, de bedjes zullen niet meer gebruikt worden voor gezinsuitbreiding. Toch zou ik er geen afstand van kunnen doen. De bedjes hebben een symbolische betekenis. Als de man wist dat het maar zo had kunnen gebeuren dat één bedje, of misschien wel allebei onbeslapen zou blijven, dan had hij wel begrepen hoe symbolisch de bedjes voor mij waren. Maar dat vertelde ik hem niet.

Spullen zijn meer dan materiële zaken. Dat we er aan vasthouden is geen teken van zwakte. Minder spullen bezitten is een trend, maar heeft als oorsprong wel een reden, het is niet een doel op zich. Spullen kunnen ballast zijn, door hun lading. Door afscheid te nemen van spullen, kan er ruimte komen voor iets nieuws. Maar het is niet erg om aan sommige spullen langer vast te houden. Voor sommige spullen geldt dat als je het wegdoet de emotie die er aan gekoppeld is, niet ook meteen verdwenen is. Het is geen teken van zwakte als het je niet lukt om op te ruimen, wil ik maar zeggen. Het is alleen een teken dat je die spullen nog steeds nodig hebt voor de verwerking. 

Iedereen heeft recht op zijn eigen crisis (uit: Huis en ziel)

18

De snoepvierdaagse

De wandelvierdaagse zit er weer op. Of, zoals ik het noem, de Snoepvierdaagse. Vorig jaar viel mij al op dat het een gewoonte begint te worden om snoepend de wandelvierdaagse te lopen, dus dit keer was ik voorbereid. Van te voren heb ik tegen mijn kinderen gezegd dat ze alleen de laatste dag snoep mochten hebben en dat ze ook niks van andere kinderen mogen aannemen. Of dan in ieder geval het gekregen snoep te bewaren tot de laatste dag.

Dat verliep heel goed. Ze hebben zich er goed aan gehouden. Ik weet wel dat mensen het oke vinden, vanwege het gezellige karakter, zoals bij een schoolreis. Maar het is een trend die niet alleen ongezond is, maar ik vind het gewoon allemaal niet nodig, dat gesnoep bij de wandelvierdaagse. Het gaat toch juist om het sportieve element van de vierdaagse? Het is ook niet zo alsof kinderen op andere dagen geen snoep krijgen. Dus een uitzondering is het niet. Het is ook niet zo alsof kinderen hongerig aan de tocht beginnen, ze hebben allemaal net hun avondeten op. Het is ook niet zo dat het een barre tocht is, waarbij je absoluut niet zonder proviand kunt; we wandelen 5 km. door bewoond gebied.

lekker samen met mama :-)

de jumbo sponsorde met een tas, water en een appel.
voor zover ik begreep is de rest van school.
wat mij betreft kan dit wel overgeslagen worden, iedereen heeft zelf wel. 

deze paarden rennen altijd mee

Aan het eind kregen ze van mij hun beloofde snoep. De volgende keer wil ik kijken of ik iets anders dan snoep kan bedenken om te geven.

Snoepen en kinderen is een terugkerend onderwerp voor mij. Zelf let ik er heel erg op, maar dan nog vind ik dat mijn kinderen veel snoep krijgen. Deze week waren er op tv meerdere programma's op tv over voeding. Over de hoeveelheid suiker dat in ons eten is verwerkt. Momenteel zijn er veel tegenstrijdige berichten over suiker. Ik denk dat het nog steeds niet helemaal erkend wordt hoeveel suiker de voedselindustrie in ons eten verwerkt. Zelf heb ik al wel een grote slag geslagen, maar nog steeds leer ik bij en ontdek ik ook dat er nog veel verbeterd kan worden.
Iets voor een andere keer om uitgebreider over te schrijven.

De wandelvierdaagse zelf is al heel inspannend voor de kinderen, maar voor de ouders is het een heuse marathon. Plannen, vroeg eten, laat naar bed.
Dit blogje schrijf ik, maar tijd is er eigenlijk niet. Ik wilde het graag nog schrijven, anders is het ook mosterd na de maaltijd.

Ik heb massa's leuke blogonderwerpen en héél veel foto's die ik nog graag met jullie wil delen.
Dus graag tot ziens en voor nu een fijn weekend!

Warme groet
Anita

17

7 jaar - de basis is gelegd

Afgelopen oktober zijn onze meiden al weer zeven jaar oud geworden. Zeven jaar is een symbolische tijd. Een tijd van vernieuwing. Het is voor mij echt een tijd van omzien, merk ik. Alsof het niks is, zijn de jaren voorbij gevlogen. Maar het was niet niks. Het waren echte tropenjaren – ze waren zwaarder dan ik kan vertellen. Ergens zou ik het graag over willen doen, met de kennis van nu, zodat ik ze dan wèl kan beleven. Toch…ik voel dat het tijd is voor een nieuwe periode, een periode waarin meer ruimte komt, meer rust. Waarin ze losser zijn van mij.

Het zijn nog maar subtiele veranderingen, signalen waaraan ik merk dat de tijden veranderen. Er komt een bepaalde rust in ons gezin. Af en toe laten ze mij alleen en doen hun eigen dingen. Hun ontwikkeling gaat nog steeds snel, maar iets minder snel dan hiervoor. Het is tijd voor mij om even stil te staan en te herkauwen wat ik allemaal heb moeten verorberen.  Juist door het aanbreken van die nieuwe tijd, merk ik dat al het oude nog niet verwerkt is. Wat onverwerkt is gebleven, dringt zich nu naar het oppervlak. Nu er lucht komt merk ik hoe zwaar die olifant is die op mijn borstkas zit. Ook merk ik dat mijn lijf verandert. De eerste tekenen van de overgang dienen zich aan.

De meiden worden groter. Ik merk het niet zozeer aan kleding die te klein wordt of aan schoenen waar ze uit groeien, maar aan hun voorkeuren. Ze krijgen kleine-meisjes-voorkeuren. Gemma wil alleen in de badkamer, met de deur op slot. Of ze willen alleen op haar kamer zitten en niemand mag bij haar komen. Tweedehands kleding wordt niet meer zo gewaardeerd of kledingstukken zijn opeens ‘kinderachtig’. In het weekend gaan ze ’s ochtends zelf naar beneden en ze kunnen zich wel even zonder ons redden,  dankzij de tv. Ze maken in het weekend soms zelf hun ontbijt en soms ook voor ons. Verveling is opeens een woord waarvan ze de betekenis ervaren. Ze ontdekken zelf youtube en leren mij wie Katie Perry is (blijkt best leuk). Ze vinden Nickelodeon eigenlijk leuker dan Ned3, maar zappen soms snel naar Ned3 als ze denken dat ik het er niet mee eens ben. Eerst maakte ik er een punt van, maar ze ontwikkelen hun eigen smaak en de programma’s die ze uitkiezen blijken de slechtste nog niet te zijn (Alvin en de chipmunks…wist niet dat dat nog bestond). Dus laat ik het los en zorg liever dat ze in het algemeen niet teveel tv kijken.

Mijn gedachten gaan naar de mensen die zeggen ‘als ze jong zijn kun je ze nog weghouden van tv/suiker/snoep/prikkels wacht maar tot ze groter worden, dan wordt dat anders.’  Nu er voor mij een andere fase lijkt in te gaan vraag ik me af of ik ook op dat standpunt ben beland. Had ik al die dingen eerder ook zonder zorgen moeten toestaan? Had ik het dan al die jaren hiervoor ook losser kunnen doen, als het uiteindelijk toch gebeurt?

Gek genoeg ben ik meer dan ooit er van overtuigd dat het in die eerste jaren heel belangrijk is om je kind weg te houden van al die verleidingen. En heel opvallend: ik merk aan mijn eigen kinderen dat ze eigenlijk niks om snoep geven, want het Sint Maartensnoep bleef na twee dagen al liggen en ook andere gekregen lekkernijen worden na bewondering in de kast gelegd en vervolgens vergeten. Het is voor de kinderen meer de traditie van het krijgen die hen blij maakt, niet het snoep zelf. Hoewel ik best tevreden ben over hoe ik prikkels en verleidingen heb weten te reduceren, vind ik toch dat ik nòg meer had willen en kunnen doen. Zo belangrijk vind ik het! In die jonge jaren wordt de basis gelegd voor de rest van het leven. Die eerste jaren kun jij je kind bewust weghouden van prikkels van tv (of ipad op pc), teveel speelgoed, lawaaierig speelgoed, van suikers die je kind niet voeden, maar letterlijk zoethouden. Elk jaar dat het je lukt om die invloeden te minimaliseren, heb je voor ze gewonnen in hun latere leven.

10