Wat tuinieren je leert over jezelf

Sinds we de tuin opgeknapt hebben, ben ik weer meer aan het tuinieren. De nieuwe tuin geeft weer zin om er aan te werken. Nu het mooi is, wil ik het mooi houden. Met al dat schoffelen, poten en onkruid wieden verbaasde ik me er weer over hoe leerzaam tuinieren eigenlijk is. Ik keek er weer met heel hernieuwde blik naar. Met tuinieren graaf je je een weg naar jouw eigen diepere lagen. Alles wat in het leven speelt, komt ook aan bod bij tuinieren.

Hier kun je lezen over de helende energie van bomen. 

Met deze nieuwe tuin wilde ik er echt iets moois van maken. En het ook mooi houden.

In het afgelopen jaar had ik zakjes met bloemenzaad gespaard en dit strooide ik in mijn border. Dan had ik tenminste alvast wat bloeiends dit jaar, als ik in de tussentijd vaste planten zou gaan toevoegen. Echter, ik kreeg van mijn moeder 16 afstammelingen uit haar eigen tuin en ruilde ik heel veel spullen voor borderplanten. Ik slechts 1 seizoen had ik al een gevulde border! Ondertussen begon het bloemenzaad ook te ontkiemen.

Ik bestudeerde een beetje waar de groene sprietjes opkwamen, me afvragend of het een bloem zou worden of dat het door zou groeien tot onkruid. Uiteindelijk kwam van het zaad de prachtigste bloemen op, waarvan ik de meeste de namen niet weet. Nu het duidelijk was wat bloem was en wat onkruid, kon ik het onkruid ertussen uit halen. Wat een bloemenpracht!

Maar er gebeurde ook nog iets anders. Zo’n schone lei laat je opeens heel helder zien wat jouw ingebakken aanpak is. Hoe pak je de dingen aan? Doe je dat met ferme hand of met zachte hand. Kun je snel beslissen over waar iets komt te staan of ben je besluiteloos. Durf je in te grijpen of niet. Blijf je lang of kort proberen om een zieltogende plant te redden. Ga je te lang door met werken in de tuin of weet je wanneer je moet stoppen.

Wat komt er op?

Mijn moeder zaaide vergelijkbaar bloemenzaad bij haar in de tuin, maar ze stuurde mij al snel een appje dat zij haar spul had weggehaald, want het kwam niet op waar ze het had gestrooid en ze voorzag dat als ze het nu niet weg zou halen, dat het volgend jaar weer op zou komen. Ik keek eens naar de bloemen die bij mij waren opgekomen en realiseerde me dat ik een hele andere manier van omgaan heb met mijn planten. Ik zaai en wacht wat er opkomt. Is het blaadje groen onkruid of een bloem in wording? Ik ben benieuwd naar wat er komt. Ik volg wat er gebeurt. Ik laat de planten en de natuur haar gang gaan. Maar is dat nog steeds de goeie manier?

Het is een mooie eigenschap om dingen niet te forceren, ze te laten gebeuren. Dan ontstaan er vaak de mooiste dingen, krijg je prachtige inzichten (en bloemen). Maar de keerzijde is dat de tuin het van je over gaat nemen. Je raakt de sturing kwijt. Ze doen het prachtig goed, die planten van mij, maar vervolgens laat ik de lange stelen met bloemen maar wat over elkaar heen hangen. Of over het gazon hangen, waardoor ze gemaaid worden. Misschien is het tijd voor wat meer sturing en wellicht ook wat minder bescheidenheid over het resultaat?

Plantensoftie

Ik ben een vreselijke softie als het op planten aankomt. Alles wat groeit en bloeit trouwens. En zelfs materie, want alles heeft energie. Ik kan in de supermarkt een paprika oppakken om te voelen en te keuren. Daarna een ‘betere’ paprika zien, maar het vervolgens zielig vinden voor paprika nummer 1, want die kan er tenslotte ook niks aan doen dat ‘ie zo gegroeid is als ‘ie is. Dus ga ik vaak naar huis met meer dan 1 paprika.
Zo vind ik het vreselijk lastig om zieltogende planten weg te doen. Maar ik heb besloten dat dat moet veranderen. Ik moet niet meer zo lang vasthouden aan iets dat al afgestorven is.
Verwijder dat wat je niet meer in je leven wilt.

Als je het resultaat anders wilt, zul je je aanpak moeten veranderen.

Soms komt er iets op wat we nooit geplant hebben. Soms komt er iets op, waarvan we dachten dat het de strenge winter niet had overleefd. Soms zaaien we iets en komt er niks op. Sommige planten combineren niet met elkaar. Sommige moet je niet verpoten, andere juist wel om de zoveel jaar. Iets planten betekent er voor zorgen, als we willen dat datgene wat je gezaaid hebt, ook gaat ontkiemen. 


Tot de volgende keer!
Warme groet,
Anita

Boek ter inspiratie

8

Hip in de tuin met een hangmat

*deze blogpost is een samenwerking met Tropilex/Hangmatgigant*

Ik vind het altijd lastig om te bepalen of ik inga op een vraag van een bedrijf voor een samenwerking. Dit is tenslotte geen verkoopblog, eigenlijk zelfs het tegenovergestelde. Maar dat wil dan weer niet zeggen dat ik helemaal nooit iets koop of dat ik geen wensen zou hebben. Hoewel ik heb ontdekt dat je met veel minder wensen toe kunt dan je aanvankelijk denkt, zijn er best wel spullen waar ik heel vrolijk van kan worden of spullen die ik best wel zou willen hebben. Ik ben tenslotte niet helemaal ongevoelig voor de effecten van reclames. Maar niet alles ligt in mijn bereik en dan blijft het bij wensen.
Zo’n hangmat is een voorbeeld van een artikel die normaal gesproken buiten het budget valt, wegens niet noodzakelijk en andere uitgaven die voor gaan. Maar dat wil niet zeggen dat ik er niet eentje zou willen.

Dus toen Team Tropilex mij mailde en vroeg of ik wilde samenwerken, zat ik wel een beetje in tweestrijd. Zou ik een stukje schrijven over een product wat ik voor mijzelf niet zo snel zou kopen? Dilemma. Maar uiteindelijk had ik gewoon zin in die hangmat en schrijf ik er nu een stukje over :-).

Op het moment van schrijven is het stormachtig weer, niet echt aanlokkelijk om buiten in een hangmat te gaan liggen of zitten. Maar een tijdje terug waren er een paar heerlijk warme en zonnige dagen. En de verwachting is toch wel dat er weer meer zonnige dagen aan gaan komen, ondanks alle klimaatgerommel. Precies in die periode van een paar weken geleden kreeg ik mijn hangstoel (ik koos een hangstoel in plaats van een hangmat) thuisgestuurd. Kon ik ‘m meteen uittesten! Ik moest overigens wel weer op mijn beurt wachten, want de kinderen hadden ‘m natuurlijk al ingepikt. Ik had de komst van de hangstoel ook niet aangekondigd; stel dat het niet door zou gaan, dan had ik mijn kinderen blij gemaakt met een dooie mus.

Als kind was ik dol op schommelen. Uren achtereen kon ik er op zitten. Het schijnt zelfs dat ik in slaap viel op de schommel. Dat relaxte gevoel kreeg ik meteen weer toen ik er in ging hangen. Ik merkte dat de spieren in mijn rug gelijk gingen ontspannen. Je kunt ook niet zoveel als je in een hangstoel zit. Je moet steeds anderen vragen of ze jouw thee aan willen geven. Of jouw boek…. Ontspannen word je op deze manier extra makkelijk gemaakt. Let er overigens wel op dat je in het vroege voorjaar je rug niet teveel laat afkoelen. Er trekt nog veel kou vanaf de grond op.

Ik vertelde eerder al dat we bezig zijn met onze tuin. Het vordert niet rap, maar wel gestaag. Mijn onvolprezen broer en mijn neef(je) hebben de blokhut in elkaar gezet. Zo geweldig wat mijn broer allemaal kan. Het hele proces van de tuin is een kwestie van elke keer plannen bijstellen en aanpak herzien. Soms vanwege de kosten, soms vanwege de inspanning en soms omdat we niet meer achter ons eerste plan stonden. De echtgenoot en ik waren nooit de beste combi als het om klussen ging, maar ik moet zeggen; wij stijgen boven onszelf uit.

De kapschuur is nu al een succes. Heimelijk dacht ik dat we er toch nooit in zouden zitten, maar het blijkt echt een aantrekkingskracht te hebben. We hebben er zelfs al een keer op een avond gekaasfonduet. De kapschuur leent zich ook uitstekend voor het ophangen van een hangstoel. Echtgenoot gebruikte onderdelen van het bijgeleverde ophangsysteem; touw over een dwarsbalk, zekerheidshaak er aan en klaar! Geen geboor, geen geschroef, gebruiksklaar in een ommezien.

Een echte hangmat was ook super leuk geweest, maar we hebben geen twee bomen om ‘m tussen te hangen. Hij zou nu nog aan de schommel kunnen, maar over niet al te lange tijd verdwijnt ook de schommel uit de tuin, dus dat zou niet slim zijn. De hangmatgigant heeft ook standaards voor hangmatten, maar dat zijn wel enorme gevaarten en ze zijn zeker niet goedkoop.

[ps: de hond op de foto is niet van ons; die logeert af en toe bij ons]

Een hangstoel was in ons geval een veel praktischer keus. Ik hou van praktisch tenslotte. Wij hebben ‘m aan een balk van de kapschuur opgehangen. Het viel me overigens mee hoe groot zo’n hangstoel is. Hij is namelijk nog best groot. Op de foto zit ene dochter er in (verstopt), maar het is beslist niet zo dat het een kinderformaat is. Echtgenoot en ik passen er ook gewoon in. Weliswaar niet tegelijk, maar daar is ‘ie ook niet voor bedoeld. Als je lenig genoeg bent, (of 10 jaar bent) dan kun je er zelfs met opgetrokken benen in. De minihangmat voor je voeten vond ik wel een must. Het is goed voor je hart om je benen af en toe omhoog te leggen. Van het meegeleverde ophangsysteem (touw, een zekeringshaak en een veer) hebben wij de veer er niet tussen, want dan zitten we met de billen op de grond. Dat ophangsysteem is denk ik heel goed te gebruiken in huis. Stel, je hebt een hoge zolderruimte, dan kun je daar je hangstoel aan hangen. Ook al zo hip.

Wat de tuin betreft: het eerstvolgende wat op het programma staat is een nieuwe schutting tussen ons en de buren. De oude was verrot en is inmiddels helemaal weggehaald. We hebben nu opeens een heel brede tuin en dat geeft een hele andere kijk vanuit de woonkamer. Leuk voor zolang het duurt, maar uiteindelijk wil je weer je de privacy van je eigen tuin. Ook zijn we bezig met andere tegels zoeken voor het terras. De gele klinkers die onder de kapschuur liggen zijn hergebruikt uit onze eigen tuin. De dakpannen die er op liggen zijn ook gebruikte pannen. Voor een kleine oppervlak als zo’n schuurtje kun je heel goed een restant (soms nieuw) of een gebruikte partij kopen. Heel vaak zelfs gratis af te halen. Zo zoeken wij dus ook op MP voor restanten terrastegels. Soms moet je geduld hebben, maar uiteindelijk bespaar je er flink op.

Kortom, voorlopig genoeg vertier in tuin. Met af en toe een ontspannen momentje in de hangstoel.

Warme groet,
Anita Willems

Team Tropilex, hartelijk dank voor de fijne samenwerking!

16

De tuin en ik

Bedankt voor jullie reacties op mijn vraag waar ik de komende tijd over moet gaan schrijven. Ik was erg benieuwd hoe mijn vraag zou vallen. Was het wel of niet de goeie keus om het zo te doen, vroeg een vertwijfeld stemmetje in mijn achterhoofd? Al snel was ik gerustgesteld, dat kan ik voelen in mijn lijf. Jullie reacties zette bij mij weer iets in beweging. Soms benoemden jullie iets wat bij mij alleen nog sluimerde en nog niet in woorden was omgezet.

De tuin werd een paar keer genoemd, dus daar begin ik mee.  Zo vroeg Es me hoe ik de tuin beleefde. En precies bij dat laatste woord werd er bij mij iets geraakt. Een gevoelige snaar.

Even de geschiedenis van onze tuin in het kort: toen we hier in 2006 kwamen wonen was de tuin aangelegd. Dat was fijn, want dan hoefden wij het niet meer te doen. Door de jaren heen hebben wij dingen veranderd, maar de lay-out is min of meer gelijk gebleven. De vijver is dichtgegooid en er kwam gras op, wat later weer moestuin werd. Het houten pad is vervangen door klinkers. Een schutting geplaatst langs de verlaagde vlonder – tegen inkijk en insluipers. Planten zijn doodgegaan, er zijn nieuwe planten gepoot, plantenbakken verplaatst, borders aangepast. Steeds met zo weinig mogelijk geld.

Ik vond laatst een foto van onze tuin zoals deze in het begin was. Genomen in 2007. Ik kon me niet eens meer herinneren dat deze er ooit zo heeft uitgezien. Groen, met mooi bijgehouden bloemenborders. Bijna weelderig. De foto is het bewijs, maar ik kan me niet herinneren dat ik het in het moment destijds ook zo ervaren heb. Misschien eventjes, omdat ik er een foto van maakte tenslotte. Die gedachte, dat ik er niet van genoten heb toen het er was, daar voel ik me niet prettig bij. Iets van spijt wat er bij komt kijken. In het algemeen denk ik alleen maar aan het werk wat nog gedaan moét worden, niet aan wat er al is.

Foto genomen vanaf het huis. De beukenboom is nog klein. 

De vijver is er nog. Het gele klinkerpad ligt er al. Daar lagen eerst houten planken. Altijd goed voor een glijpartij...

Op het verlaagde vlonder hebben we één keer een zomers terras gehad. Daarna werd het opslag voor bloempotten e.d.

De vijver is dicht. Rechts nog een mooie border. En het was blijkbaar weer zo'n dag om de was buiten te hangen. 

Als ik naar de tuin nu kijk, dan is er helemaal niets meer van over van die tuin van toen. Sterker nog, er ik zelfs niks meer over van de tuin van vórig jaar. Ik kan er niks aan doen, maar dat is heel confronterend. Het is alsof de tuin me ergens op wil wijzen en dat voelt niet prettig. Dat ik ondanks alle uren die ik er door de jaren heen aan besteed heb, er niks van de grond is gekomen, niks tot bloei is gekomen. Om even in de spirituele tuin-termen te blijven. Er komt een gevoel van falen en een moegestreden gevoel bij kijken. Waar heb ik het allemaal voor gedaan?

Ik noem het een minimalistische tuin. Vroeger was ik erg gehecht aan mijn planten, maar alles wat ik nog mooi vond is doodgegaan afgelopen winter en wat ik niet mooi meer vond heb ik er uit gehaald. Er is bar-weinig meer over. 

Dat is meteen het antwoord op de vraag hoe ik mijn tuin beleef: vrij spiritueel. Toen we het huis bekeken in 2006 vond ik het huis mooi, maar de tuin vond ik het allermooist, die overtuigde mij meteen. Al met al word ik momenteel nogal somber van de tuin.

Wat zijn de plannen?
Ik zou het zo kunnen laten als het is en kijken wat de natuur uit zichzelf doet, maar ondanks het moegestreden gevoel, blijven er visioenen komen over weelderige en rijk gevulde borders. Met veel bloeiende bloemen en eetbare planten. Dus zal ik toch weer aan de bak moeten.
Plan A was om achter op de tuin een groot tuinhuis te plaatsen, inclusief riolering en elektra, waar ik eventueel een eigen praktijk in kan beginnen. Maar dat plan heb ik laten varen, wegens teveel stress en te hoge kosten. Wel hebben we inmiddels de tuin op gelijk niveau – verlaagde vlonder is weg – en een beschoeiing langs de gehele achterkant. Vinex aan Zee noemen we onze grote zandbak :-).

Een tuin professioneel aan laten leggen is veel te duur, dus hebben de man en ik zelf een tekening gemaakt. Onze ideeën waren nagenoeg gelijk, alleen zijn idee had allemaal rechte lijnen en ik had er rondingen in gemaakt. Met hulp van mijn altijd vaardige en bloedfanatieke vader moet het ons zelf wel lukken om de tuin aan te leggen. In plaats van een tuinhuis zal het waarschijnlijk een prieel worden, zo’n eigentijds ding met een loungehoek en een houtkachel, zoiets.
Ik ben alleen nog niet overtuigd dat het deze keer zin gaat hebben.

Lieve groet,
Anita

14

Moestuin Maandag: vol verwachting

 Van twee vruchten heb ik hoge verwachtingen: 

De Japanse wijnbes zit bomvol. Ik hoop op eindeloos veel snoepplezier. 

De cherrytomaten beginnen rood te kleuren. Superspannend!! Ik weet niet waarom ik altijd zo tegen het tuinwerk opzie.  Uiteindelijk is het niet enorm veel werk, toch geeft het resultaat zoveel plezier. 

Twee buurjongetjes kwamen vragen of ik een heitje voor een karweitje had. (Of statiegeldflessen). Ze wilden namelijk sparen voor een hamster + kooi. Hoe schattig.
Kwam dat even goed uit, want ik had vier stokrozen meegenomen van de kweker van Schiermonnikoog en die wilde ik juist vandaag gaan poten.
De jongens hebben de stenen er uit gehaald. Beetje grond afgegraven, nieuwe potgrond er in. En zo kon ik - eindelijk, de plantjes staan al weer ruim een week te wachten - de stokrozen er in zetten.
Niet alle kinderen in mijn straat zijn vandalen ;-). Ik liet ze mijn tomaten zien en heel wijs vertelden ze dat ik die - ene - rode en de oranje er maar af moest halen, want: 'ze kleuren nog na'.
Schattig hè.

0

Moestuin Maandag: how does your garden grow?

Het blijft leuk om bij andere moestuinierders te kijken. Wat groeit er 'bij de buren'? Kijken hoe het elders gaat met groente en fruit. 

How does your garden grow?

Dat is een verhaal van Agatha Christie, waarin Poirot een vrouw op een tuinshow tegenkomt. 

En het is een kinderversje, wat dan weer terugkomt in het verhaal van Agatha Christie. 

Er is een moord en schelpen in de tuin. 

Geen van al heb ik in mijn tuin. Wees gerust.

Wat ik wel heb is sla die niet groeit omdat de grond arm is. 

Tot die conclusie ben ik gekomen. 

Het grootste deel van de slaplantjes had ik in plantenbakken gepoot in (niet eens verse) potgrond. 

Toen ik geen ruimte meer over had pootte ik de rest in de volle grond. 

Zoals je hierboven kunt zien, blijven dat ukkies. 

Het onkruid ben ik daar nog steeds niet de baas. Eerlijk gezegd denk ik dat 'm dat ook niet meer gaat worden dit jaar. 

Volgend jaar gaat er een nieuwe laag potgrond overheen. 

Hieronder staat de sla in plantenbakken. 

Dat gaat uitstekend. 

In de rucola komen bloemen. Dan heb ik zeker te lang gewacht met oogsten?

Ik las dat je er pesto van kunt maken. Misschien waag ik me daar nog aan. 

In de tomatenplanten heb ik de eerste tomaatjes gezien. Ik ben heel benieuwd of dat gaat lukken. 

De Groninger Kroon komt lekker op gang. Helaas zit er ongedierte op. Ik heb opzocht wat het is en het aangetaste blad kan eenvoudig weggeknipt worden. Dat zou ik eigenlijk nog moeten doen, maar ja, er moet wel meer. Ik heb ontdekt dat ik niet zo'n actieve moestuinierder ben :-)

8

Moestuin Maandag

Laatst las ik bij andere bloggers over Moestuin Maandag. Dat zag er allemaal zo leuk uit. Enigszins teleurgesteld dacht ik dat het jammer was dat ik dit jaar geen moestuin heb. Ik had dus niet echt een reden om mee te doen.

Dit is mijn moestuinperk. 

Want ik had dit jaar besloten om eens een jaar over te slaan en mijn energie niet in het opkweken van slazaad en doorgeschoten courgette te steken. Ik wilde het eens met bloembollen proberen. Leek me leuk om een vaas te vullen met bloemen uit eigen tuin. Ik kocht dahliabollen en gladiolen. De gladiolen zijn opgekomen, maar de dahlia's? Tussen het onkruid vermoed ik een paar opgekomen bollen, maar zeker weten doe ik het niet. Daarom durf ik ook nog niet zo goed onkruid te wieden. Straks trek ik het verkeerde blad er uit.

Terwijl ik rustig in afwachting was van mijn bloembollen, groeide de rest van de tuin door. De druif is behoorlijk groot geworden. De japanse wijnbes komt dit jaar op drie plaatsen op en zit volop in knop. De oregano groeit ongemoeid door. De aardbeiplanten van vorig jaar hebben de winter overleefd en groeien flink. De braam (boison berry) die ik dit voorjaar geplant heb zet goed aan en heeft op dit moment witte bloesems. Een goed teken?

En op een gegevens moment realiseerde ik me dat ik onbewust toch een moestuin heb. Dus kan ik met een gerust hart meedoen aan Moestuin Maandag.

Een paar weken geleden maakte ik voor de kinderen een mud pie kitchen inclusief een kweekbak voor slaplantjes en tomatenplanten. 

Ook de ah-mini's komen goed op :-)

Kijk eens hoe het er nu bij staat!

Het eerste kropje sla is dit weekend geoogst. 

Aardbeiplanten in de kas. Ze worden bijna overschaduwd door de japanse wijnbes.

Ik verwacht een enorme oogst van de japanse wijnbes. 

Daar kan ik me nu al op verheugen, want het is een heerlijke vrucht. 

De druif. Voorgaande jaren hebben we niet veel aandacht aan de druif besteed, maar dit jaar gaat het anders. Ik heb overhangende bladeren en dieven weggehaald. 

Er zitten heel veel druiventrossen in wording aan. Ik ben benieuwd hoe het afloopt. 

Niks is zo lekker als vers regenwater. 

De braam met bloesems. 

Ik heb 'm pas dit voorjaar gepoot, dus heel hoge verwachtingen heb ik er niet van. 

Een plaag sinds vorig jaar is het pispotje. Tegen de schutting zie ik ook weer zo'n vervelende uitloper. 

Ze klimmen omhoog langs andere planten, verstikken de boel en verspreiden zich onder de grond door de tuin. 

En dan is er nog deze boom. Daar hebben we een wat lastige verhouding mee. 

Hij is enorm groot geworden en neemt op het terras best veel zon weg, maar we kunnen het nog niet over ons hart verkrijgen om 'm om te hakken. 

Dit voorjaar hebben we als experiment de onderste takken er af gezaagd. Daarmee wordt het al een stuk lichter in de tuin en in huis.

's Winters verliest hij z'n zachte naalden en het is een heerlijke plek voor vogels. Vanuit de woonkamer kunnen we ze dan op de takken zien huppen. 

De vogels geven daarvoor ook wat terug! Mest en zaden.

Omdat er onder de boom niet geschoffeld wordt, komt er vanalles op. 

Ik heb een hulst gezien en meerdere laurierplantjes. 

Ook is er al een flinke loot van de vlierbes. 

Een dikke bos (vermoedelijk) aalbes. En dat allemaal omdat een vogel zijn zaadjes onder onze boom uitpoept. 

Het is mij inmiddels wel duidelijk dat de achtertuin feitelijk één grote moestuin geworden is. Gek is dat: het gebeurt waar je bij zit, maar je ziet het niet bewust. 

En door het op de foto te zetten ziet het er ook nog eens heel idyllisch uit. 

4

Mud pie kitchen (of is het toch een moestuin?)

Hier en daar in blogland las ik over een mud pie kitchen. En zoals dat met wel meer dingen gebeurt: ik wilde dat ook.

Ik groepeerde wat ongebruikte tuinspullen bijelkaar, zaagde de poten van het oppottafeltje korter, zodat de kinderen er beter bij konden en toen de meiden bloemetjes gingen plukken en dit in de lange bloembakken gingen planten dacht ik dat het leuk zou zijn om ze echte plantjes te geven.

Op de markt kocht ik slaplantjes en tomatenplanten. 

Ellie zwaaide met haar toverstaf en sprak de spreuk:

tover, tover, toverstaf, ik wou dat er een tomaatje was...

Nou ja, misschien is het meer een moestuin geworden dan een mud pie kitchen :-|

3

Oogst van de Groninger Kroon

Dit jaar was ik helemaal in mijn nopjes met de appels aan mijn appelboom. Hij staat er nu vier jaar en de oogst kwam steeds niet verder dan 1 of 2 appels. Dit jaar zat hij helemaal vol!

Dit was de oogst. 

Ruim 50 appels!

Na wat google werk kwam ik er achter dat de appels van de Groninger Kroon nog moeten narijpen tot december. Dat ga ik dan ook maar proberen. Een koele donkere plaats is in een nieuwbouwhuis wel lastig te vinden, maar ik probeer het achter het knieschot. Ik heb ze zo in dozen gelegd dat de appels elkaar niet raken. Af en toe kijk ik of het nog goed gaat. Tot nu toe gaat het prima. 

En als de tijd (of de appels) rijp is (zijn) dan maak ik er appelmoes van en een appeltaart. 

3