In chaos is geen ruimte voor iets nieuws

Dit weekend schreef ik een stukje voor inspirerend leven. Ik denk dat dat ergens komende week wel online zal komen. Het gaat over spiritualiteit in de tuin, dat seizoenen nut hebben en antwoord kunnen geven op levensvragen als we maar de tijd nemen om er bij stil te staan. Dat met name de verstilling van de winter je meer zicht geeft op de hoofdlijnen, omdat al het andere is weggevallen. Zoals bij een boom die al zijn blad heeft laten vallen, de structuur van de takken goed zichtbaar wordt.

foto via pixabay

Het stukje ging een eigen leven leiden, zo leek het wel. Opeens zag ik overal de boodschap die ik zelf had opgeschreven. Letterlijk, omdat ik kortgeleden de appelboom had gesnoeid. Ik had wat nieuwe snoeikennis opgedaan, namelijk dat je de dikkere takken die zijwaarts groeien moet laten zitten. Overigens was nu ook zichtbaar waar ik het andere jaren niet goed had gedaan…

Ik bracht ook weer wat meer tijd door in mijn ‘bovenkamer’. Ongemerkt was de zolder weer voller gaan lopen. Wil ik nog steeds wat met deze spullen? Heb ik ze nog nodig in deze fase van mijn leven? Eigenlijk wil ik ruimte voor iets anders. Wat moet is er voor loslaten?

Zoals wel vaker gebeurt zijn mijn kinderen altijd heel goede boodschappers om tot een dieper inzicht te komen.

Ik ging de voorzolder stofzuigen en maakte ruimte door de koffer weer achter het schot te doen en de schaatsen weer in hun doos en ook achter het schot op te bergen. Met de wasrekjes aan de kant geschoven was er in het midden opeens heel veel ruimte. Ellie kwam bij me en zei ‘ik ga hier een hut maken met mijn knuffels’.

Ik had letterlijk ruimte gemaakt en dat leverde nieuw spel op voor mijn dochter.

Het is mij wel vaker opgevallen dat mijn kinderen niet gaan spelen in een ruimte die rommelig is. Ze gaan ook geen knutselpapier pakken uit een kast die uitpuilt, ook al hebben ze het zelf de vorige dag er ingepropt. Ze pakken gewoon een nieuw vel papier en beginnen iets nieuws te maken.

En eerlijk gezegd, is het bij mezelf ook al opgevallen dat het in een opgeruimd huis veel uitnodigender is om op te ruimen dan in een rommelig huis. Terwijl er dan toch juist meer te doen is. En ook heb ik meer zin om een schone wastafel schoon te maken dan om een vieze te poetsen. Terwijl het in het eerste geval niet nodig is, en in het tweede geval wel.

Dus daar waar het schoon en opgeruimd is, gaat energie naar toe. Daar is ruimte om het te vullen met jouw bezigheden. Maar daar waar het vies is en vol, wordt de ruimte al in beslag genomen. De spullen en de rommel duwen de energie weg.

Tot slot nog een inzicht van Gemma. Wij waren met z’n tweetjes naar ouder en kindyoga. Dat wilde ze graag een keer samen met mij doen. Het was een erg leuke workshop op een heel sfeervolle locatie. Ik kon niet helemaal goed peilen of Gemma het naar haar zin had gehad. Maar ze vertelde me na afloop dat ze de zaal heel fijn vond. Want ‘je hebt niet veel nodig om het gezellig te maken. Alleen gladde zachte muren, en een paar lampen aan de wand en matjes en kussentjes. En een kast.’ Thuis ging ze meteen aan het knutselen.

Precies! Wat heb je nou eigenlijk nodig?

Dat soort inzichten kun je krijgen in de winter, als je het rustiger aan doet. Zien waar het om gaat, de hoofdlijnen onderscheiden van dezijlijnen, zodat je in het voorjaar weet waar je je energie aan gaat geven.

20

Happinez 40 dagen slow challenge

Zaterdag viel de nieuwe Happinez op de mat. Het thema van deze editie is take it slow. Dat is een hele goeie reminder voor mezelf. Het mag dit jaar allemaal wel wat langzamer.

Als bijlage zit er een kalender in voor een 40 dagen slow down challenge. Ik scheurde de kalender er uit en heb 'm een mooi plaatsje gegeven op de bijzettafel.

De challenge is: 40 dagen lang extra aandacht voor alles wat je normaal op de automatische piloot doet. Als je 40 dagen iets meer tijd neemt voor vanzelfsprekende handelingen zul je meer ruimte in je hoofd krijgen. Waarom 40 dagen? Er wordt gezegd dat je 40 dagen nodig hebt om een nieuwe gewoonte aan te leren.

Ik had geen vooropgezet idee voor vandaag welke handeling ik met aandacht zou doen. Het werd uiteindelijk dweilen. Ik testte de HaRa dweil uit. De HaRa party van vorige maandag was heel geslaagd. Zeven dames vroegen de demonstratrice het hemd van het lijf. Een van de buurvrouwen wilde voordat ze eventueel tot aankoop van de dweil over zou gaan, 'm wel graag testen. Dat mocht. Gisteren kwam ze 'm bij mij terugbrengen. Zij wist het zo net nog niet, ook vanwege de prijs, en zag van aanschaf af.

Als gastvrouw van de party mocht ik een cadeau uitzoeken en dat had de dweilstok mogen zijn. De rest had ik dan bij moeten kopen. Toen trapte ik even op de rem (slow down), want ik had daar geen budget voor, ook al had ik er wel een verlangend oogje op laten vallen. Ook ga ik in de achteruit als ik het gevoel krijg dat ik als consument tot een aankoop wordt aangezet. Want aan alleen een stok had ik niks, er moest ook een dweil bij. En een emmer is ook wel handig. In plaats van een cadeau koos ik er voor om de aankopen die ik al had gedaan als cadeau te laten tellen. Zodoende hoef ik nauwelijks iets te betalen. Dat krijg je er van als je gaat letten op je koopgedrag. :-)

Vanmorgen besloot ik om zelf de dweil ook eens te testen. Ik had 'm nu tenslotte toch in huis. Dat deed ik met volle aandacht. Niet rits rats, om er zo snel mogelijk weer van af te zijn, maar letten op hoe de dweil z'n werk doet en kijken naar de leefsporen op de vloer. En kijken naar wat ik er plezierig aan vind. En ik moet eerlijk zeggen dat ik spijt heb dat ik de dweil niet genomen heb. Ik zou niet eens kunnen zeggen wat ik het meest plezierig er aan vond; de dikke microvezel zelf of de stok of de emmer waarmee ik mijn dweil kan persen. De groeven van de pvc vloer waren in de loop der tijd groezelig geworden, maar dat is allemaal weer fris. Misschien toch een beetje verkeerde zuinigheid. En dat terwijl ik het laatst zelf nog zei in het logje 'tools not toys.'  Eigenlijk was dit een dubbele slow down; eerst met weerstaan van verleidingen en de tweede keer beseffen dat ik het niet aan mezelf wilde besteden. Verwarrende les.

10

Henry David Thoreau - Walden, Burgerlijke ongehoorzaamheid

Vergat ik in mijn vorige blogpost maar zo de belangrijkste persoon die mij op het pad van minimalisme heeft gebracht. Nou ja, eigenlijk is het wel de moeite waard om er een afzonderlijke blogpost over te schrijven.

"Ons leven wordt verspild aan details. 

Vereenvoudig, vereenvoudig."

Het boek Walden van Henry David Thoreau (1817-1862) verscheen in 1854. En nog steeds wordt zijn gedachtengoed besproken.

Walden - Henry David Thoreau

Even voor het gemak meer informatie over het boek gehaald van Wikipedia:
"Walden; or, Life in the Woods, of kortweg Walden, is een boek van de Amerikaanse schrijver Henry David Thoreau. Thoreau publiceerde dit boek in 1854, na er negen jaar aan te hebben gewerkt.

Walden beschrijft een poging die Thoreau deed om een tijdlang eenvoudig te leven in een zelfgebouwd huisje in een bos vlak bij een meer. Het boek is vernoemd naar de naam van dit meer: Walden Pond. In werkelijkheid duurde deze periode in Thoreaus leven twee jaar en twee maanden, maar in het boek zijn de gebeurtenissen verteld alsof ze in één jaar hebben plaatsgevonden.

Walden is niet eenvoudig in een bepaald genre te plaatsen. Het heeft een duidelijk autobiografisch aspect, maar het is vooral bekend geworden om zijn filosofische, spirituele en maatschappij-kritische boodschap die aansluit bij het transcendentalisme. In het boek levert Thoreau (gedeeltelijk impliciet) kritiek op een aantal waarden in de Amerikaanse maatschappij; met name op de waardering van persoonlijk bezit en hard werken. Hij stelt daar zijn eigen manier van leven tegenover als alternatief."

Aan dit boek kleeft een heel specifieke herinnering. Ik associeer het namelijk onmiddellijk met een vriendin van de meao. Zij deed na de meao toelatingsexamen voor een universitaire opleiding Engels. De universitaire wereld was toen nog echt een ver-van-mijn-bed show (inmiddels niet meer, volgend jaar werk ik er 10 jaar) en zij nam mij een keer mee naar haar faculteit, want ja ja ja....daar had je maar zo gratis toegang tot een computer èn ....het wereldwijde web!! Het was ergens in de beginjaren 90.

Voor haar studie had ze juist het boek Walden (ook wel 'On Walden Pond' genoemd met of zonder de subtitel 'burgerlijke ongehoorzaamheid') gelezen en ze was er helemaal wèg van. Nu had ze ontdekt dat je via het web Walden-souvenirs kon kopen. Zo liet ze me zien waar je ansichten kon bestellen. Haar enthousiasme en de foto's van Walden grepen me meteen en ik voelde gelijk aan waar Thoreau kritiek op had. Op de hang naar bezit en het adagium van werken om meer en meer bezit te krijgen. Kritiek op de effecten van het consumentisme op natuur en maatschappij.

Hoewel de titel en de auteur nooit meer uit mijn hoofd zijn verdwenen, duurde het nog heel veel jaren voordat ik bij een ramsj een exemplaar zag liggen en zo ver was dat ik me er in wilde verdiepen.
Ik ben in het boek begonnen, ook al weer een paar jaar geleden, maar hoewel ik het niet uitgelezen heb (afgeleid door iets anders) heeft het evengoed veel indruk op me gemaakt. Het terug gaan naar de natuur, afstand nemen tot de consumptiemaatschappij, onderzoeken wat een mens daadwerkelijk nodig heeft. Specifieker, wat je zelf als mens nodig hebt; heel boeiend voor mij.

Thoreau was in de twee jaren dat hij aan het meer Walden woonde volledig zelfvoorzienend. Hij maakte zelf zijn brood van slechts twee ingrediënten: water en meel.
Zijn gedachten over de landbouw waren heel opvallend. Zo zag hij hoe kleine boeren in de schulden raakten. Een boer begon grootschaliger te verbouwen. Deze boer moest hiervoor geld lenen. Vervolgens had de boer geen andere keus meer dan uit te breiden en prijzen te verhogen, want de schulden moesten afgelost worden. En er moest meer geïnvesteerd worden. Voor de kleiner
e boeren in de omgeving was er weinig keus; ook zij moesten aan schaalvergroting doen, dus lenen om te investeren en dan productie maken en prijzen omhoog.
Dat dit proces scheef is, had Thoreau heel goed gezien.

Nu ik de lijn van inspirators helemaal terug ben gevolgd, sta ik er versteld van hoe lang het al in meer of mindere mate mijn interesse heeft. Elke keer tref ik weer een snipper inspiratie aan en voeg dat bij wat ik zelf ervaren heb. Ik krijg nu ik naar foto's gezocht heb over Walden Pond wel zin om er een keer naartoe te reizen....en dat is niet zo milieuvriendelijk :-)

Het boek is nog steeds te koop. O.a. bij bol.com.

12

Focus

Deze zomer kwam het woord focus heel vaak voorbij. Ik las het woord vaak als er geschreven werd over de Helweek, het boek dat je uitnodigt om 7 dagen om 5 uur op te staan en om 10 uur naar bed te gaan. En om je te focussen op waar je mee bezig bent, of wat je af moet krijgen.

Ik deed niet mee aan de helweek. Het prikkelde me wel, maar om 5 uur opstaan wilde ik mezelf niet aandoen, wéér een uur minder slaap. En ik weet dat wanneer ik slaap te kort kom, mijn focus heel ver te zoeken is.

Het concept 'tijd' interesseert me heel erg. Hoe vullen we onze tijd, wanneer hebben we het gevoel dat de tijd snel gaat en wanneer hebben we het gevoel dat de tijd voorbij kruipt. De tijd waarin we nu leven is een tijd van volle agenda's en multitasken. Tijdenlang was het gebruikelijke antwoord op de vraag 'hoe gaat het?' - 'Druk druk druk'. Gelukkig hoor je dat de laatste tijd iets minder.
Volle agenda's geeft het idee dat we heel veel kunnen doen in korte tijd. Alle dagen, uren, kwartieren moeten optimaal benut worden. Toch blijkt er uit onderzoeken dat onze hersenen 10 tot 20 minuten nodig hebben om te herstellen van een simpele onderbreking. Zoveel willen doen is dus helemaal niet efficiënt gebruik van tijd.
Dat gevoel heb ik vaak genoeg ervaren. Al dat geswitch, ik werd er moe van. Al die onderbrekingen op kantoor van mensen die binnenlopen, telefoon die gaat, mails die beantwoordt moeten worden en al die tijd hangen mijn vingers boven het toetsenbord om bijvoorbeeld een brief af te maken. Als ik geluk had, dan was die brief aan het eind van de dag klaar, maar had ik voor mijn gevoel die dag niks gedaan.
Thuis ervoer ik precies hetzelfde. Dan zette ik de strijkplank neer, maar dan had een kind weer een beker omgegooid, dan kon het niet bij haar speelgoed, dan zat er een vinger tussen de deur, dan was het al weer tijd om te eten en kon ik de strijk weer aan de kant leggen.
De dagen waren aaneenschakelingen van onderbrekingen. Er was geen flow.

Afgelopen zomer had ik een minder volle agenda, want ik hoefde niet naar kantoor of de kinderen naar school te brengen. Toch heb ik een heel voldaan gevoel over de zomer, ik heb het gevoel dat ik aan meer dingen toe ben gekomen dan normaal. Ik sliep ontspannen, werd elke ochtend kwiek om 7 uur wakker, begon de dag met wat yoga in de buitenlucht, deed overdag in huis wat er gedaan moest worden en ging moe maar voldaan slapen. Het huishouden liep ook veel soepeler, ik had mijn vaste routines. Ik focuste me als eerste op het uitruimen van de vaatwasser en daarna op eten voor de kinderen en daarna op eten voor mezelf. Er ontstond een flow waardoor alles in een vloeiend ritme terechtkwam. Het voelde heel natuurlijk aan, met natuurlijke rustmomenten.

Nu is het leven weer gevuld met werk buitenshuis, activiteiten van school, activiteiten van het werk, ook die van de man. Het lukt me weliswaar steeds beter om ook in drukke tijden de focus te houden, maar de flow is er een beetje uit. In plaats van de ochtend gelijk te beginnen met het uitruimen van de vaatwasser, begin ik nu met het openen van mijn ipad. De yoga in de ochtend is er ook al weer af en ik word niet meer kwiek wakker. Al helemaal niet om 7 uur. Eerder om 6 uur.

Ik wilde me deze winter focussen op mijn manuscript van Moord in Blair House, met in mijn achterhoofd het idee van eindeloos lange winteravonden. Maar dat is een illusie, want eigenlijk zijn dit de drukste maanden van het jaar. Met de verjaardag van onze meiden, Sint Maarten, Sinterklaas, Kerst en Nieuwjaar. Allemaal feestelijkheden die het ritme bepalen.
Ik hou mezelf voor om me te focussen op wat prioriteit heeft, maar ik ontdek dat het zelfs dàn moeilijk is om uit te komen met mijn tijd.

Vorige week liep ik met de gedachte rond om het bloggen maar een tijdje te pauzeren, zodat ik de tijd zou hebben voor mijn manuscript. En niet alleen aandacht voor mijn manuscript, maar ook voor mijn man en kinderen. Vooral aandacht voor man schiet er nogal eens bij in, want kinderen gaan altijd voor.

Uiteindelijk heb ik besloten om geen blogpauze in te lassen. Ik zou het bloggen teveel missen en ik heb nog heel veel schrijfmateriaal. (En ik word onrustig als ik ze niet op kan schrijven). De frequentie kan wat afnemen, want ik voel wel de noodzaak om mijn rust te nemen. Dus als je je afvraagt waar ik ben, dan ben ik me even aan het focussen!



Interessant artikel om te lezen over timemanagement. Uit de intermediair.

14