Sint Michäel en de innerlijke criticus

Meer leven met de seizoenen en meer verdiepen in seizoensfeesten geeft meer inzicht in onszelf en in de wereld om ons heen. 

Tegelijk kun je veel ontvankelijker worden voor alle impulsen van de natuur. Je kunt je eigen stemming beter begrijpen aan de hand van de energie van de seizoenen, maar je kunt ook ervaren dat alles veel harder en intenser bij je binnenkomt. 

Creativiteit en inspiratie komen in sommige seizoenen zó overweldigend naar je toe, dat je volledig overspoeld raakt door je eigen ideeën. 

Maar ook het verlangen om zaken los te laten kan zó sterk voelen dat je aan alles en iedereen de brui wilt geven. 

Het vraagt best wel wat om al die impulsen op waarde te schatten. 

De periode van Sint Michaël is zo'n seizoensfeest dat heel erg sterk op het gemoed kan werken. Sint Michaël is de aartsengel die vaak geassocieerd wordt met moed, licht, en de strijd tegen het kwaad. Daar zijn hele sterke emoties aan verbonden. 

Het Sint Michaëlsfeest wordt gevierd op 29 september. Het beeldverhaal van Joris en de Draak hoort hier bij. 

Joris die met zijn zwaard de draak verslaat. Het zwaard als symbool van helderheid, wilskracht, of licht. De draak als vertegenwoordiger van duistere gedachten, verslavingen, of innerlijke demonen.

Het is niet voor niets dat dit feest in deze periode valt. De tijd van het jaar waarin we merken dat de zomer echt voorbij is, ondanks dat er nog aangename temperaturen kunnen komen. Het is de tijd van het jaar dat de oogst van het afgelopen jaar is binnengehaald. Soms is die oogst teleurstellend. De cyclus van school en werk wordt hervat en je merkt misschien dat je al na één week weer die kribbige moeder bent. Of je merkt de sleur van je werk. Of je beseft dat je al voor het zoveelste jaar niet meer deelneemt aan het arbeidsproces. 

Dat zijn allemaal hele confronterende gevoelens die boven komen drijven. De herfst kan mooi en gezellig zijn, met films en boeken en dekentjes en chai thee. Maar de herfst kan ook de zoveelste reminder zijn van een jaar dat voorbij is gegaan waarin er blijkbaar niks is verbeterd. 

Ik zie het verhaal van Joris en de Draak als een verbeelding van de dialoog met je innerlijke criticus, je innerlijke slavendrijver, of inner demon (net welke term voor jou het meest aanspreekt). 

Die draak die je bestookt met angst, twijfel en zelfkritiek: het heeft allemaal geen zin. Het wordt niks. Het is hopeloos. Ik ben hopeloos. Ik kan er net zo goed mee ophouden. Ik heb het geprobeerd en het werd toen ook al niks. Anderen lukt het wel, maar mij niet. Wat voor zin heeft het? Had ik maar beter mijn best moeten doen. Ik ben een schijterd. Het gaat me nooit lukken. En nog meer van zulks opbeurends :-) 

Het is de les van Joris en de Draak die ons eraan herinnert dat we al die niet-helpende gedachten niet de overhand moeten laten krijgen. Niet voor waar aannemen. Zodat we niet onze negatieve gedachten gaan geloven. Ons gaan vereenzelvigen met onze gedachten. We moeten de regie houden over onze innerlijke criticus en de zelfkritiek temmen. 

Het feest van Sint Michael nodigt ons uit om onze innerlijke draken te verslaan. 

Misschien is het waar dat je al eerder hebt geprobeerd om op te ruimen en ben je na verloop van tijd gestopt.  

Misschien is het waar dat andere mensen al veel verder zijn dan jij nu bent. 

Dat kan theoretisch kloppen. Maar het helpt je niet verder. 

Het is zaak om er niet in te blijven hangen, die gedachten niet de overhand te laten nemen en verzwelgen in zelfkritiek. 

Herinner jezelf aan wat jouw waarden zijn voor een authentiek leven, neem het zwaard op en zet de innerlijke criticus op zijn plaats. 

Warme groet,

Anita