Minimalistische Motivatie op Maandag
#121
Deze maand september heb ik een pauze genomen van Instagram.
Instagram is een van de sociale platforms die ik gebruik om over holistisch opruimen te vertellen. Facebook gebruik ik ook.
Instagram werd steeds meer een platform waarin ik verzandde. Ik kijk om te delen, maar ook contact te hebben en voor luchtig vertier. Aan de ene kant zag ik berichten, reels of carrousels die mij weer inspireerden 'goh, wat leuk gemaakt, zoiets kan ik ook wel proberen te maken' om vervolgens tijd te spenderen aan het vinden van de juiste foto die bij mijn tekst past. Of vastlopen op de techniek omdat mijn versie van instagram weer niet de features heeft die een ander heeft. Of handige features niet terug kunnen vinden 'goh, ik heb dat toch een keer eerder gebruikt, waarom kan ik dit filmpje nu niet in één keer inkorten?!' Om daarna tijd te spenderen aan het googlen naar antwoorden op mijn technische vraag.
Aan de andere kant kom ik veel berichten tegen die mij activeren '5 signs of....' 'this is what i learned from...'
Allemaal postst die iets in mij aanwakkeren, maar uiteindelijk mij vooral afleiden van mijn eigen boodschap. Eigenlijk raakte ik vooral verder weg bij wat ik zelf wil vertellen.
Ik vroeg me af 'wat wil ik eigenlijk nog bereiken met Instagram?' Ik dacht erover om er gewoon mee te stoppen, maar dat drastisch kan altijd nog.
Daarom eerst een pauze van een maand.
En al na 1 dag wist ik dat het een goeie keus was!
Meteen ontwikkelde ik een nieuwe ochtendroutine.
Ik pakte een nieuw notitieboek en begon te journalen.
Het schoot me te binnen dat ik een keer een dikke eenvoudig-leven 'bijbel' had gekregen - Eenvoud in Overvloed, met inspirerende teksten voor elke dag van het jaar.
Ik sloeg de dikke pil open op de datum van die dag en ik voelde me meteen kalmer worden en écht gevoed door de woorden. In plaats van 'beziggehouden'.
Als vanzelf kwam ik weer meer bij wat er in mijn eigen hart leefde.
Nieuwe ideeën kwamen opborrelen. Van binnenuit.
Soms raak je het contact kwijt met je droomleven. Het kan voelen of alles tegenwerkt.
Het lijkt eerder verder weg te gaan dan dichterbij te komen, hoe hard je er ook aan werkt. Zulke periodes heb ik de afgelopen jaren vaak genoeg gehad. Soms leek het dweilen met de kraan open.
Dan is deze tekst uit Eenvoud in Overvloed een bemoediging:
"Vervolgens moet je, als je probeert een droom ter wereld te brengen terwijl je voor een gezin zorgt en je baan aanhoudt, je eigen tempo bepalen. We moeten allemaal rekening houden met onze verplichtingen en er tevens mee zien te leven."
Warme groet,
Anita
Geen opmerkingen
Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!