Voor alles een budget

Toen ik begon met grip krijgen op onze financiën en begon te werken met budgetten was dat een beetje met tegenzin. Ik was van de 'ongeveer administratie' en nu moest ik alles in potjes verdelen. Maar inmiddels heb ik de smaak te pakken. Sterker nog: ik ben overtuigd budgetteerder. Aangespoord door een uitspraak om alles te budgetteren op een Amerikaans blog, ben ik dat ook gaan doen.

Een van de dingen die ik niet budgetteerde waren cadeautjes. Eigenlijk omdat ik dacht dat dat er niet zoveel zouden zijn en dat het wel van het potje onvoorzien of huishoudpotje af kon, maar vooral omdat ik niet wist hoeveel ik er aan uitgaf. Totdat ik door kreeg dat het om best veel cadeaus gaat èn de verjaardag van onze eigen kinderen en aan Sinterklaas en Kerst hier ook bij hoort. Tijd om dit anders aan te pakken!

De discussie over wel of niet apart budgetteren voor verjaardagen zie ik vaker voorbij komen op consuminderblogs. Ik heb geprobeerd hoe het gaat zonder budget en dat werkt voor mij niet plezierig. Het drukt teveel op het huishoudbudget en het potje onvoorzien wordt al zo vaak belaagd. Dus komend jaar ga ik werken met een budget voor verjaardagen en feestdagen. 

Waar moet dat van af?
Hèt grote voordeel van budgetten is dat keuzes heel snel duidelijk worden. De vraag of je iets kunt betalen is snel duidelijk. En als ik een budget oneigenlijk gebruik voel ik meteen dat dat ten koste van iets anders gaat. Als we een extra uitstapje maken en dit betalen van het kledingbudget dan weet ik dat het nog een maand langer duurt voordat een van ons nieuwe schoenen kan kopen. Dat zorgt er voor dat ik keuzes beter afweeg. Is deze aanschaf het mij waard? Ook voel je het meteen wanneer tarieven van abonnementen omhoog gaan. Je zult je budget hier op aan moeten passen en als je inkomen niet omhoog is gegaan, zal het ten koste gaan van iets anders. Het geld moet tenslotte ergens vandaan komen.

Dus als ik een budget 'verjaardagen en feestdagen' wil instellen dan moet er bij andere potjes wat van af. Hoe ga ik dat doen? Om de druk op de bestaande budgetten niet teveel op te voeren, besloot ik om het daar niet van af te schrapen. Als ik de krant mag geloven dan gaan we er dit jaar in koopkracht op vooruit. Nog geen idee hoeveel dat concreet is, maar allicht genoeg voor een verjaardagsbudget. Mocht dat tegenvallen, dan gaat het van het spaarbedrag af.

Cadeautjeskast
Sinds een aantal maanden heb ik een cadeautjeskast en dat bevalt uitstekend. Wanneer ik in een winkel iets zie wat sterk is afgeprijsd en waarvan ik weet dat dit een geliefd cadeau is voor kinderen, dan neem ik het mee. Het is wel heel verleidelijk heb ik gemerkt om heel veel te kopen dat in de opruiming is. :-)  Ook probeer ik zelf cadeautjes te maken. Het ene zelfgemaakte cadeautje pakt wat goedkoper uit dan het andere.

vlierbloesemsiroop en insectenhotel

vetplantje in een kop en schotel

 Succesbudgetten
De budgetten waar ik héél blij mee ben zijn het budget voor abonnementen. Wij betalen de krant in een keer. Dat is het voordeligst, maar ook een hap geld in een keer. Vroeger was dat altijd weer schrikken als hierover bericht kwam. Nu heb ik er een spaarpotje voor. Kleedgeld ben ik ook blij mee. Kleding was altijd een sluitpost. Er bleef nooit geld over voor iets nieuws. De garderobe van de echtgenoot en mij kunnen wel wat aandacht gebruiken het komende jaar. Het afgelopen jaar werkte het al behoorlijk goed. Het potje voor zorgkosten vind ik ook ideaal. Daar gaat elke maand 1/12 deel in van het eigen risico (ik noem het liever no-claim). Als er dan kosten gemaakt zijn, valt me dat niet zo rauw op het dak en als het niet gebruikt wordt is het een mooi spaarpotje. Dat spaarpotje bleek heel goed van pas te komen voor Gemma's nieuwe bril. Zo kan ik de onverwachte uitgaven wat beter opvangen. Want van onverwachte uitgaven krijg ik de kriebels.

Verder heb ik nog een onuitgewerkt idee om benzinegeld te reguleren door per maand een bedrag op de credit card te storten, waarmee vervolgens getankt kan worden. Dus de credit card omgekeerd gebruiken als het ware. Ik tank namelijk zelden tot nooit, dus heb geen zicht op wanneer er weer een tankbeurt nodig is. De echtgenoot zegt wel eens beteuterd dat ik altijd het benzinegeld vergeet mee te nemen in de boekhouding :-\   Dat kan toch ook niet, dat de chauffeur altijd zonder benzinegeld zit. :-)
Suggesties hierin zijn welkom!

13

Een kastje per dag: bankafschriften onder de loep

Het was een hectische week. Met feestelijkheden op het werk, sociale contacten, marktplaatshandel, plannen maken voor de verjaardag van de meiden eind oktober, dreigende luizenaanval, schoolboeken en wat dies meer zij. Helemaal fit was ik ook niet. Vorige week last van een verkoudheid, maar ik merkte dat ik de vermoeidheid die daar bij hoorde nog niet helemaal kwijt was. En oh ja, het winterdekbed kwam er op te liggen....voor mij te vroeg bleek nadat ik een nacht in het zweet had gedreven. Manlief en ik gaan er nog even over in conclaaf....(lees hier wat ik eerder schreef over dekbedden en dekens.)

Ik noem dit blogonderwerp trouwens nog steeds 'Een kastje per dag', maar ik het is meer Een kastje per week.
Deze week heb ik niet letterlijk een kastje opgeruimd, maar was het terugkerend thema 'de administratie'. Ik heb de laatste jaren al heel veel aan de administratie gesleuteld. Van elk een eigen hoofdbankrekening, naar een gezamenlijke hoofdbankrekening, van een budget voor boodschappen naar een aparte boodschappenrekening. Alle automatische afschrijvingen omzetten naar de gezamenlijke rekening. Budgetten vastgesteld, spaardoelen aangemaakt.

Maar er sluipen weer betalingen in die ik eigenlijk niet wil. Twee (?) jaar geleden gingen we met de meiden naar K3 en liepen in de merchandise trap. Ze mochten gratis K3 spullen uitzoeken. Het werd een jurk en een microfoon voor de meiden. En een lidmaatschap van de TROS voor papa en mama. Je voelt 'm al aankomen: dat lidmaatschap hebben we nog steeds....(de jurk en de microfoon trouwens ook).

Ook deed Michel een keer mee met het KRO popduel. Daar hield hij een T-shirt aan over en een lidmaatschap van de KRO. Eerst kregen we de Mikrogids gratis, maar na verloop van tijd werd het een betaald lidmaatschap. Dat was vast een voorwaarde van deelname.

Het zijn kleine bedragen, maar ze zijn gewoon niet nodig. Daar wil ik mijn geld niet meer aan uitgeven. Ze passen ook niet in mijn budgetten.

En deze week ontdekte ik dat de FNV inkomensdrempels hanteert voor het lidmaatschapsgeld. Zo kwam ik er achter dat ik al jaren teveel betaald heb, aangezien ik minder uren ben gaan werken en mijn salaris is gedaald. Nooit geweten dat dat zo werkte. Ook nooit over nagedacht. De pijn wordt iets verzacht doordat ik de contributie bruto-netto terug kan krijgen via mijn werkgever. Maar toch, het zijn uitgaves geweest die niet nodig waren.

De afgelopen dagen had ik te weinig tijd om er concreet mee aan de slag te gaan, maar het was deze week duidelijk een terugkerend thema. Dus alles verzamelen en tijd voor actie!

Wat ik ook nog wil delen uit de financiële hoek, is dat ik de chat van de ING uitgeprobeerd heb. Kent iemand dat? In ieder geval, ik was in een experimentele bui en stelde mijn vraag aan de chat.
Alleraardigste conversatie.
Mijn vraag was of het mogelijk is om meer dan 10 spaardoelen in te stellen bij mijn ING rekening. Ik gebruik de spaardoelen namelijk voor mijn budgetten. Dus voor o.a. onderhoud auto, onderhoud huis, abonnementen, kinderbijslag, kleding, buffer.
Dit is niet mogelijk, maar de medewerkster heeft wel mijn verzoek voor uitbreiding genoteerd.
Wanneer jij het ook handig vindt om meer dan 10 spaardoelen in te kunnen stellen dan roep ik je op om dit vooral te melden aan de ING. Hoe meer verzoeken er voor komen, hoe groter de kans is dat het verzoek gehonoreerd wordt!

Een alternatief is om een tweede spaarrekening te openen, op die manier kun je weer 10 spaardoelen instellen.

Fijn weekend!

4

De vakantie - financieel - geëvalueerd

We zijn al weer anderhalve week thuis na onze week vakantie op Schiermonnikoog.

Wat vliegt de tijd! Het is al weer de laatste dag dat we samen thuis zijn, morgen gaat de echtgenoot weer aan het werk. Volgende week werk ik ook, de week daarna – de laatste week van de schoolvakantie – ben ik nog weer vrij, de echtgenoot misschien een paar dagen.

Gemma en Ellie gaan volgende week een paar dagen en/of nachten naar mijn ouders.

Dit jaar kozen we er voor om in de meivakantie onze ‘grote vakantie’ te houden. Toen gingen we naar Zweden. (Lees hier hoe dat was). Maar om een jaar helemaal niet naar onze geliefde Schiermonnikoog te gaan konden we ons ook niet voorstellen, dus kozen we voor één week in de zomer en de rest thuis. Zo zouden we ook eens tijd hebben voor al die plannen en ideeën waar we normaal niet aan toe komen.

De lijst die ik gemaakt had is geslonken, maar nog lang niet leeg. In de praktijk blijkt het net zo moeilijk om ergens tijd voor vrij te maken wanneer je vrij bent als wanneer je werkt. Maar genieten doe ik enorm.

Hoewel ik niet in een fase zit waarin ik de behoefte heb om (veel) te reizen, geniet ik er heel erg van om even weg te zijn uit de eigen omgeving. Even afstand nemen en met een andere blik kijken naar waar ik sta. Een pas op de plaats en mijmeren…

Mijn gedachten gingen veel over wat ik nou eigenlijk eenvoud vind. Dat ik merk dat ik met steeds minder net zo tevreden ben. En dat het helemaal niet zo simpel is om het eenvoudig te houden. Ook niet op vakantie. Eenvoudige activiteiten blijken soms best veel geld te kosten. 

Heel eenvoudig toch, een dagje met de kinderen op een kindertandem? Wel even 25 euro afrekenen alstublieft voor twee fietsen.

En ik dacht na over hoe de zomer een tijd is waarin je je – soms ongemerkt – laat gaan. Ongeremd. Je hoort het ook zoveel om je heen. ‘je hebt er het hele jaar voor gewerkt’ ‘nu wil ik het er van nemen’ ‘nu is het tijd om te genieten’. Ik heb daar vaak over nagedacht in de vakantie. Het lijkt echt iets van deze tijd. Alle remmen los, genieten tot je niet meer kunt. Ik begin te denken dat we ons ook moeten leren afremmen. De verplichtingen afwerpen op zijn tijd is nodig om je even weer vrij te voelen, maar je kunt er al snel in doorslaan.

Zo mogen wij graag op een terrasje zitten, daar beleven we veel plezier aan, maar het is tegelijk een dure hobby. Als je kinderen ‘restaurantje gaan spelen’  en doen alsof zij de serveerster zijn en een bestelling bij je gaan opnemen, dan weet je dat je iets te vaak op een terras hebt gezeten. J

Die uitdaging wil ik wel met mezelf aangaan, dergelijke uitstapjes minderen. Want iets minder kan best wel, en dan ben ik ook tevreden. Het is ook niet een boodschap die ik wil uitzenden aan mijn kinderen, dat het allemaal maar normaal is om bij elke gelegenheid ergens wat te gaan drinken.

De tuin is een goeie spiegel voor wat er gebeurt wanneer je je laat gaan, de boel de boel laat, heb ik gemerkt. De slakken hebben de peulen tot de grond toe opgepeuzeld en het onkruid heeft de overhand gekregen. Weer een wijze les van de natuur. 

Je ziet de daders nog lopen. Nog slomer, natuurlijk door die dikke vette buik die ze rond hadden gegeten...

De framboos die zo goed zijn best doet dit jaar, is bijna niet te zien door de wilde wingerd.

Wat betreft huur van het vakantiehuisje hadden we het dit jaar bewust gekozen voor een goedkoper huisje. Het was de helft goedkoper dan twee jaar geleden. Wel moet ik zeggen dat het ook de helft aan voorzieningen en sfeer had, maar het was een manier om een stapje terug te doen en dan kijken of je daar ook genoeg aan hebt. 

Dit jaar heb ik bijzonder weinig aankopen voorafgaand aan de vakantie gedaan. Een nieuwe fles zonnebrand, factor 50 voor ons allemaal, een strip/knutselboek voor de kinderen, maar geen nieuwe spelletjes. Wat ik ook nog gekocht heb waren twee afneembare fietstassen. Daar ben ik heel blij mee. Het zijn tegelijk koeltassen. Ideaal voor het doen van boodschappen op vakantie en om mee te nemen naar het strand en voor aan de (huur)fiets. Ik vond ze voor 4 euro per stuk bij de Big Bazar. Dat was echt een toevalsvondst. 

Ik heb heel veel boeken gelezen en tijdschriften, dat is echt heel lang geleden dat ik daar tijd of rust voor had. Momenteel lees ik De Japanse minnaar van Isabel Allende. Ik geniet van de tijd die we als gezin bij elkaar zijn en ik verveel me nog lang niet! Ik zie de kinderen met de dag groter worden. Oh, die lange benen die ze krijgen. Gelukkig hebben ze alleen nog teenslippers aan, want ze zijn uit hun dichte schoenen gegroeid. En ik heb iets geleerd over de echtgenoot wat ik nog niet van hem wist. Dat koester ik omdat het zo bijzonder is om iets nieuws te ontdekken van de man die ik al 12,5 jaar ken. We hebben heel veel familie en vrienden bezocht en we zijn nog een dagje en een nachtje naar Leiden geweest, waarover een andere keer. Verder rommel ik lekker in en rond huis. Er is genoeg om me bezig te houden.

Ik probeer de enorme hoeveelheden wasgoed de baas te blijven. Op de zonnige dagen kan het lekker wapperen aan de droogmolen. Of anders hangt het op de rekjes op zolder.

De zomer is nog maar half voorbij en ik kan nu al terugkijken op heel veel rijke ervaringen, maar de bodem van de portemonnee is in zicht. Tijd weer om de hand op de knip te houden, het uitgeefgedrag intomen, want anders gaat het van kwaad tot erger. Net als de tuin.

Ook heb ik weer een overvloed aan onderwerpen om over te schrijven. Misschien moet ik dat ook wel intomen, me ook daarin niet teveel laten gaan, want ook tijd is beperkt. 

Warme groet, 

Anita

8

Consuminderen versus budgetteren

Ik heb het wel vaker gezegd: het kastje-per-dag heeft heel veel opgeleverd. Inzicht krijgen in de redenen waarom kastjes rommelig worden en rommelig blijven. Leren hoe je jezelf vaardigheden eigen kunt maken om hier verandering in te brengen.
Na het opruimen ging ik consuminderen, dat bleek een heel natuurlijk vervolg op het opruimen. Dat gebeurde gewoon. Zoeken naar alternatieven in uitgaves, jezelf beheersen, aankopen uitstellen.

Maar het consuminderen in huize Willems heeft zijn bodem wel een beetje bereikt. Op een gegeven moment is de rek er wel uit. Het heeft ons veel opgeleverd, maar het werd tijd voor een volgende stap:

Budgetteren
De administratie deed ik altijd volgens het principe 'ongeveer'. Ik wist wel ongeveer hoeveel en wanneer er geld binnenkwam en ik wist wel ongeveer waar we het aan uitgaven. En dat ging ook ongeveer altijd goed.
Een jaar geleden vond ik 'ongeveer' niet meer genoeg. Ik wilde het precies weten. Ik ging budgetten maken.

Ik keek hier en daar en maakte voor ons huishouden een passende budgetindeling. Het moesten budgetgroepen zijn die niet teveel aan verandering onderhevig zijn, maar wel ruimte voor flexibiliteit bieden.

*hypotheek of huur
*verzekeringen (ik heb dit in mijn excel sheet uitgesplitst, maar je kunt er ook een totaalsom van maken)
*gemeentelijke belastingen
*waterschap
*energie
*telefoon, tv, internet, mobiel
*auto; wegenbelasting, benzine, onderhoud
*boodschappen
*persoonlijke verzorging (zoals kapper)
*abonnementen
*onderwijs
*kleding/schoenen kinderen
*kleding/schoenen M&A
*vrije tijd
*huisdier
*huis; onderhoud, inrichting
*onvoorzien
*sparen

De laatste maanden heb ik er weinig aandacht aan geschonken (in beslag genomen door mijn gezondheid) en het valt me op hoe snel het stramien ontspoord. Het nieuwe jaar komt er weer aan, dus een mooie gelegenheid om er weer scherper op te zijn.

Aanpassen
Nu ik het overzicht er voor mezelf weer bij gepakt heb, zie ik meteen waar ik het budget moet aanpassen. We betalen namelijk niet meer maandelijks voor de TMO (tussen de middag opvang) omdat de school over is gestapt op een continuerooster op de maandag, dinsdag en donderdag. Die post kan geschrapt worden.

Een nieuw budget voor het komende jaar wordt het Eigen Risico van de zorgverzekering. Dat zijn altijd onverwachte uitgaves (want je weet ten slotte niet altijd van te voren of je zorg nodig hebt of niet) en daarom ga ik daar voor 2015 een potje voor maken. Elke maand een bedrag opzij zetten. Wanneer we een nota krijgen kunnen we dat uit dat potje betalen en wanneer we aan het eind van het jaar niet het volledige eigen risico nodig blijken te hebben, dan hebben we een mooi startbedrag voor het jaar daarop.

Soms denk ik er over om ook een potje voor cadeaus te maken, maar dat schuif ik nog even op de lange baan. Ik wil ook weer niet teveel aparte potjes maken en ik betwijfel of ik het type ben die zich er aan kan houden.

Of ik echt ooit precies zal weten hoeveel er in komt en hoeveel er uit gaat, vraag ik me af. Daarvoor is mijn belangstelling voor de materie niet groot genoeg. Tenminste niet langdurig :-) Maar ik heb wel geleerd dat het beheren van een huishoudboekje - of dat nu digitaal of op papier is - een onontbeerlijke vaardigheid in het voeren van een huishouden is. Je krijgt inzicht en je kunt er sturing aan geven. Heel belangrijk is ook om regelmatig - liefst elke week - met je partner de financiën te bespreken. Het heeft ons in ieder geval geholpen om meer op een lijn te komen en doelen worden daardoor sneller bereikt.

Weten dat ik genoeg geld heb, geeft mij een enorm gevoel van rijkdom. Dat is voor mij de winst geweest.

5

De 6 lessen die geld mij geleerd hebben

Bij bewust leven hoort ook bewust omgaan met geld. Na het opruimvirus werd ik door het consumindervirus gegrepen en bezuinigde waar ik kon. Ik schreef er o.a. over in het stuk micro-consuminderen.

Op een gegeven moment was daarin mijn grens wel bereikt en begon het me zelfs wat tegen te staan. Ik vroeg me af of het mijn ideaal was om zo weinig mogelijk geld uit te geven. Nee, eerlijk gezegd zag ik mezelf niet als een van nature zuinig of sober mens, hoewel ik weinig nodig heb en heel erg de charme inzie van een leven in eenvoud. Wat is dan wel mijn verhouding tot geld? Ik onderzocht dat eens wat nader...jawel, daar ben ik goed in ;-) en kwam tot de volgende 6 lessen die geld mij geleerd hebben.

1. If you think you don't have enough money, you're probably not spending it right. 
Het is een uitspraak van een econoom (ik weet niet meer wie, want ik kan het niet terugvinden) en het was de eerste aanzet naar mijn zoektocht naar mijn verhouding tot geld. Vast al wel weer 4 jaar geleden. Ongetwijfeld ten tijde van het begin van de crisis.
Ik kon er namelijk maar niet over uit, dat wij met best een goed inkomen, toch steeds geld te kort kwamen. 'Altijd maar weer die vaste en verplichte lasten, er is nooit geld voor wat ik belangrijk vind', was een vaak terugkerende gedachte.
Toen kwam die uitspraak voorbij en wist ik dat dat precies de kern was van mijn frustratie. Niet de vraag of ik genoeg geld had, maar of mijn uitgaven mij voldoening gaven. Zo ontdekte ik dat ik geld uitgeven aan diensten héél onbevredigend vond. Ik heb zelden het gevoel dat ik waar krijg voor mijn geld. Uitgaven aan diensten probeer ik daarom zoveel mogelijk te vermijden. O.a. door goedkopere alternatieven te zoeken, zelf iets te repareren of een dienst gewoon niet meer afnemen.

2. Deel alleen wat je zelf kunt missen
Een van de dingen die wij onder de loep namen waren de uitgaves aan goede doelen. Dat bleken er ontzettend veel. En al die goede doelen dragen wij een warm hart toe en elke keer dachten we dat we die paar euro per goede doel wel konden missen (want al die mensen en dieren in nood hadden het tenslotte véél slechter getroffen dan wij, nietwaar??), maar bij elkaar opgeteld was het maandelijks toch een behoorlijk bedrag en bleek bovendien dat wij het zelf meer nodig hadden. Dit was best een lastig punt, maar ik ontdekte wel dat het een patroon was in mijn dagelijkse leven; ik gaf meer weg (van mezelf) dan ik kon missen.
Daarom moest er schoon schip worden gemaakt en werden alle goede doelen opgezegd. Tegenwoordig beoefen ik de kunst om niet iets weg te geven van wat ik heb, maar een ander te laten delen in wat ik kan missen.

3. Zuinigheid is niet het hoogst haalbare ideaal
Hoewel ik zuinigheid toejuich (omwille van het milieu, de portemonnee en opvoedkundig verantwoord gedrag), is zuinigheid an sich niet mijn hoogst haalbare ideaal in het leven. Zuinigheid lijkt de oplossing voor alles en de weg naar een zorgenvrij leven. Zeker sinds we allemaal met de crisis zijn geconfronteerd. Maar ik denk dat zuinigerds niet zonder risiconemers kunnen bestaan.
Als een schoolverlater geld leent om een auto te kunnen kopen om zo betere kansen te hebben op de arbeidsmarkt, is dat dan onverstandig geld lenen of investeren? En op meer huishoudelijk niveau: is de aanschaf van zonnepanelen een luxe investering of is het vooruitzien? Soms moet je een weloverwogen investering durven doen om vooruit te komen.

4. Geld heeft aandacht nodig
Geldzaken zijn niet boeiend, althans dat vind ik. Leerzaam, ja dat wel, maar om nou te zeggen dat het me dezelfde vreugde geeft als een mooi handwerkje..nee.
Maar helaas, je moet er bovenop zitten! Elke week, elke maand weer moet je die cijfers bekijken en controleren of je nog op de goede weg bent. Regelmatig bijsturen, want het leven is niet statisch, dus je geld ook niet. Geld heeft niet alleen aandacht nodig om het binnen te houden, maar wanneer het op je spaarrekening staat heeft het ook aandacht nodig. Zonder aandacht groeien de planten niet, zonder aandacht groeien kinderen niet, zonder aandacht groeit liefde niet en zonder aandacht groeit je geld ook niet.

5. Je opvoeding zegt niets over je latere financiële gedrag
Dit is de grootste les die ik geleerd heb. Iemand die in armoede is opgegroeid heeft niet per definitie meer waardering voor geld of de waarde van spullen. Sterker nog, de kans is heel groot dat diegene denkt 'ik wil nooit meer arm zijn' en gaat op grotere voet leven dan verantwoord is. En iemand die is opgegroeid met geld is zich niet per definitieve bewust van het werk dat ervoor gedaan is om het te verdienen. Als er altijd geld is, kun je gaan denken dat het ook makkelijk verdiend wordt. Dit inzicht heeft er voor gezorgd dat ik mijn eigen verhouding tot geld, de waarde van geld, wat ik waard ben op de arbeidsmarkt beter ben gaan begrijpen. En het heeft er ook voor gezorgd dat ik van mening ben dat financiële opvoeding moet gaan over mensen wijzer maken, niet om mensen te veroordelen.

6. Rijkdom zit in ervaring
Maar pas op! dit betekent niet dat je maar veel vakanties moet gaan boeken om ervaringen op te doen en herinneringen te maken of cursussen gaan volgen om alles wat je maar ooit enigszins heeft geboeid verder te gaan bestuderen.
Nee, het betekent dat het gevoel van rijkdom zit in het feit dat geld je de kans geeft om iets te ervaren wat voor jou belangrijk is. Een ervaring die groter is dan geld.

2006 was het jaar dat echtgenoot en ik trouwden. Wij vierden het niet met een groots feest, maar met alleen de naaste familie en gingen daarna zes weken naar Amerika. Dat konden wij toen betalen.
In een heel charmant plaatsje, Port Angeles, waar we meerdere memorabele ontmoetingen hebben gehad, zag ik bij een kerk het volgende aangeplakt: never mistake money for riches.

Die tekst deed me toen even stilstaan. Daar moest ik een foto van nemen, want wat voelde ik me rijk! Niet omdat we het geld hadden om de reis te betalen, maar omdat ik hier was met de man waarvan ik hield. Een man die het zag zitten om met mij te trouwen. Dat al mijn lieve familieleden bij mijn huwelijk waren en dat er niemand ontbrak. Dat het mogelijk was dat ik aan de andere kant van de aardbol liep en mensen mij warm onthaalden. Dankbaar dat dit geluk mij gegund werd.
Dat was pas rijkdom!


Warme groet,
Anita

Aan het eind van elke maand stuur ik een nieuwsbrief met bemoediging op het gebied van eenvoudiger leven. Wil je deze nieuwsbrief ook ontvangen, klik dan hier.

14