snapshot van vakantie in Baskenland / San Sebastian.
De Motivatie voor deze maandag kreeg ik door een vraag in een opruimgroep op facebook.
Deze vrouw voelde wanhoop, ze was al een aantal jaren aan het opruimen, maar voor haar gevoel schoot het maar niet op. Spullen die in de ene ruimte geparkeerd stonden (voor verkoop of voor later gebruik) werden verplaatst naar een andere ruimte, omdat ze die eerste ruimte op orde wilde maken.
Zóveel weggedaan, maar er leek geen eind aan te komen.
Haar verhaal raakte me heel erg, omdat ik het zo herken!
Die wanhoop. De frustratie. Het schiet niet op.
Ooit schreef ik de blogpost: Hoe weet je wanneer je klaar bent met opruimen?
"[.. ] viel me op dat ik steeds terugviel op het opruimen. Als ik even niet wist hoe ik ergens mee verder moest, wanneer mijn hoofd in de knoop zat, dan ging ik maar opruimen. Als ik merkte dat ik onrustig werd, dan ging ik opruimen. Dat werkte kalmerend. Steeds vaker bekroop mij het gevoel dat ik mezelf bezig aan het houden was.
Waarom?
Veel van onze houding tot onze spullen en onze redenen om er geen afstand van te doen, komt vanuit onze overlevingsstand.
Onze huis is in overlevingsmodus.
Ons fysieke lijf is in overlevingsmodus.
Wij wonen in ons lijf en in ons huis.
Soms blijven we langer wonen in overlevingsstand, omdat dit nu eenmaal is wat vertrouwd is gaan voelen. We vergeten dat we dit huis kunnen verlaten.
Elk huis in overlevingsstand heeft een tijdstip om uit te checken.
Moeilijke periodes leren ons om te overleven:
- niet teveel verwachten
- jezelf klein houden
- alles alleen dragen
- doorgaan ook als je moe bent
Onbewust wordt dat je manier van leven die je kent.
Je denkt dat je je huis en je huishouden aan het management bent. Maar je runt het nog steeds op overlevingsstand.
- alles 10 keer in je hoofd plannen wordt 'voor de zekerheid'
- altijd maar doorwerken wordt 'verantwoordelijkheidsgevoel'
- afstandelijkheid wordt 'wat is ze sterk!'
Je weet inmiddels hoe je moet overleven. Dat is bekend terrein.
Daar kunnen we soms wat te lang in blijven hangen.
In die blogpost schreef ik:
"Durf ik wel in die ruimte te stappen die ik voor mezelf heb vrijgeruimd?"
De motivatie van deze week is om te onderzoeken:
Waar val ik in herhaling, omdat het vertrouwd is?
Wat blijf ik doen omdat ik dat ooit nodig had om te overleven?
Natuurlijk ben je je huis en je spullen dankbaar voor alles wat het voor je gedaan heeft om te overleven in moeilijke periodes.
Maar op een gegeven moment kan het niet meer passend voelen. Het voelt te klein voor de versie van jezelf die je graag wilt worden.
Warme groet,
Anita
Ps: Nog tot eind augustus bied ik mijn nieuwe Werkboek Opruimen voor Overvloed aan voor €7.
Daarna pas ik de prijs aan.
Geen opmerkingen
Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!