Impulsaankoop of buitenkansje en andere bespaar-dilemma’s

Impulsaankoop of buitenkansje?

Laatst moest de man nieuwe schoenen. Dat was echt wel nodig. Hij had nog één goed paar en er stonden nog twee paar in de kast maar totaal niet meer geschikt voor kantoor. Het ene paar was lek en het andere was, nou ja…zelfs niet meer geschikt voor de kringloop. Verzolen van het lekke paar schoenen zou alleen zin hebben als het voetbed nog goed was, en dat was niet meer het geval. Verzolen is een kostbare aangelegenheid.

We togen met z’n allen naar de Stad met een afgepast budget. Bleek dat de winkel waar wij vaker komen ermee ophield (iets wat wel vaker gebeurt als wij een goeie winkel gevonden denken te hebben. Heel raar. Wij laten een spoor van failliete en opgedoekte zaken achter ons. Middenstand beware: als wij graag bij je kopen, is de kans groot dat je er binnen afzienbare tijd mee op moet houden) Maar goed, dit had te maken met het veranderen van locatie en ze gaven 50% korting. Wat een mazzel! Nu kon de man twee paar schoenen kopen binnen hetzelfde budget!

deze gaan de kliko in. Ooit echt paars, maar nauwelijks meer iets van te zien.

Al snel bedacht ik dat het misschien verstandig was als ik voor mezelf ook ging kijken of er wat tussen zat. Ik heb namelijk twee paar laarsjes en een paar sandalen. Dus voor alle uiterste weersomstandigheden zit ik goed, maar voor de tussenin-dagen zou ik wel graag een lage dichte schoen willen hebben. En misschien voor de kinderen ook? Daarvoor zou ik wel de spaarpot aan moeten spreken. Zou dat verstandig zijn?
Sinds ik bewuster met aankopen omga is het mij wel duidelijk geworden dat impulsaankopen in 99% van de gevallen niet opleveren wat je er van had verwacht. Achteraf gezien zeg je tegen jezelf dat je het eigenlijk niet had moeten doen. Maar wat nou als je zoals nu het gevoel hebt dat het je te maken hebt met een buitenkansje en dat het verstandig is om je slag te slaan?

Ik redeneerde dat dit een geval van buitenkansje was. 50% korting op de schoenen die wij kopen is een percentage wat eigenlijk nooit voor komt. Ik koos een leuke lage veterschoen van Durea en ik ben zó blij dat ik ze gekocht heb! Ik heb ze al heel vaak aangehad, ze lopen heerlijk.

Ondanks dat ik inmiddels een vrij goede inschatting kan maken wanneer een impulsaankoop een miskoop wordt, kan ik niet alles voorkomen.
Zo koos dochter Gemma een paar roze schoenen. Niet mijn smaak, maar zij vond ze helemaal geweldig. De verkoopster had gemeten en ze pasten goed.
Al vrij snel viel me thuis op dat ze ze bijna niet aantrok. Eerst was het mooi weer, wat een goeie reden is natuurlijk om sandalen aan te trekken i.p.v. dichte schoenen. Maar ook toen het regende liet ze ze staan. Dus ik vroeg haar of er misschien is met die schoenen was. Ze deden zeer bij haar tenen, zei ze. Dus helaas, dat lijkt op een miskoop, hoewel ik misschien bij de schoenmaker ze wat kan laten oprekken - of bij de winkel zelf, als 'ie nog open is.

No-spend halve-maand-dip

Aanvankelijk leek het alsof ik van het boodschappenbudget een best bedrag over kon houden. Zoveel dat ik er aan dacht om als traktatie naar de pizzeria te gaan aan het eind van de maand. Normaal gesproken gaan zulke traktaties uit het vrijetijdsbudget, maar dat had ik bij het totaal te sparen bedrag opgeteld.
Maar voorbij de helft van de maand vond ik het allemaal niet zo gemakkelijk meer. De voorraadkast werd al behoorlijk leeg en opeens vond ik het nogal stom om nu nog twee weken zuinige maaltijden te maken om aan het eind 1 avond naar de pizzeria te kunnen. Zou ik dan niet liever de rest van de maand losser boodschappen willen doen en niet uit eten gaan? Wat is het no-spenden mij waard? Kort gezegd: de tweede helft van de maand is aangebroken en ik ga het echt niet redden met het eten dat ik nog in huis heb en we zijn afgelopen weekend naar de pizzeria geweest. (zie hieronder het weekend kamperen). Volgens mij is die dip er elke maand, daar wil ik eens op letten.

Wat gaat goed, wat gaat minder goed

Met de MP verkopen gaat het goed. Toch weer ongeveer €80 bij elkaar. De tijd die er mee gemoeid gaat blijft een punt.
Minder stress gaat mondjesmaat. Het is in ieder geval fijn dat de schoolvakantie begonnen is, dat scheelt het ochtendritueel. Volgend jaar gaan onze meiden naar groep 6. Dan horen ze opeens bij de bovenbouw. Zij zitten al te tellen na hoeveel jaar ze al naar de middelbare school gaan, waarbij het lijkt of het ze niet snel genoeg kan gaan. Wat mij betreft duurt het nog héél lang. Wellicht dat vanaf groep 6 de vraag om ouderparticipatie afneemt. Maar ja, dat zei ik vorig jaar ook. Wat hobby’s betreft realiseerde ik me dat ik dit jaar aan mijn tuinhobby niet of nauwelijks tijd heb besteed. Het is erg groen in de tuin, maar niet alles wat er groeit heb ik er vrijwillig geplant. En er bloeit weinig, wat het een nogal saaie aanblik geeft.

Ik verkocht een oude analoge camera die maar wat op zolder lag.

Ik heb een mooi stukje om te delen over het reduceren van mentale stress.
Maar daar moet een foto bij gemaakt worden en mijn kinderen willen niet meewerken. Ik moet namelijk beide handen op iemands (kind 1) hoofd houden en tja dan heb ik geen handen meer vrij om een foto te nemen. Daarvoor zou kind 2 uitkomst kunnen bieden, maar die zegt ‘nee’. Nou, dat moet ik eens zeggen als ze vraagt of ze op mijn ipad mag! Kinderen. Je krijgt er zóveel voor terug, moet je maar denken.

Zo gewonnen, zo geronnen

We gingen afgelopen weekend kamperen, om het begin van de schoolvakantie te vieren en om in de buurt van mijn schoonvader te zijn die jarig was in het weekend. Zijn vrouw is afgelopen december overleden, dan is voor het eerst alleen je verjaardag vieren een wat beladen dag.
Vorig jaar kochten we een nieuwe tent, slaapzakken en luchtbedden en sprokkelden de rest van de uitrusting tweedehands bij elkaar. Nu we een tent hebben zijn we wat flexibeler om er op uit te gaan. Net als met MP verkopen is de tijdsinvestering die je steekt in de voorbereiding en het kamperen zelf niet altijd in verhouding met de vakantiebeleving, maar ik blijf het leuk vinden, hoewel volgens de man ik altijd riep dat ik niet wilde kamperen. Wat kan ik zeggen. Niks menselijks is mij vreemd.

Tent opzetten is echt mijn ding. Ruimtelijk inzicht, dit stokje moet hier, dit klemmetje eerst, dan die andere, anders staat ie niet mooi. Ik ga helemaal los! Da’s maar goed ook, want de echtgenoot heeft geen ruimtelijk inzicht, maar kan dan wel weer verdraaid goed de auto inpakken.
Nadeel van zo’n weekend is dat het geld snel uitgegeven wordt, ook al was ik alert op overbodige uitgaven. Zo had ik bijvoorbeeld nog een Camping Key Card bij de ANWB aangevraagd. Dat leverde ons op de camping 5% voordeel op. In het laagseizoen uiteraard meer korting. Over een paar weken gaan we naar Denemarken en dan komt de CKE-kaart ook weer van pas. Ik ben in het algemeen niet zo liefhebber van het eerst aanschaffen van een pas om dan later korting te krijgen, maar aangezien in Denemarken de CKE-kaart op veel campings verplicht is, besloot ik er nu ook maar van te profiteren.
We stonden trouwens op camping Den Blanken in Diepenheim. Een supermooie en schone camping. Mooi aangelegd met heggen en borders, speeltuinen en heul schoon sanitair. Er was de hele dag door animatie voor de kinderen. De echtgenoot en ik tegen elkaar: hoe komen wij hier terecht?! Hadden wij vroeger niet een ongelooflijke hekel aan campings met animatie?
De kinderen hadden er geen hekel aan in ieder geval. Het voordeel was dat we dichtbij het zwembad zaten, maar het nadeel was dus dat die animatieoptocht er drie keer per dag langs kwam. Als je hele jonge kinderen hebt, dan zou ik een mooie plek achter op de camping vragen. Want als je net je peuter in slaap hebt gekregen en er komt om half 9 ’s avonds nog een groep kinderen langs, dan is dat geen prettige combi.
Financieel dus niet erg no-spend. Low-spend. Het drukte me nog weer eens op het feit dat je hard gespaarde geld ook zo weer gevlogen kan zijn.

Zonnepanelen

Het geld voor de zonnepanelen staat veilig op een spaarrekening. Eentje waar we geen lopende rekeningen hebben, dus waar we moeite voor moeten doen om in te loggen. Heel verstandig voor geld waar je zuinig op bent.
Ik vroeg een offerte aan en kreeg ‘m meteen dezelfde dag binnen. Daar werd ik vrolijk van! Soms denk ik wel eens dat sommige bedrijven helemaal niet meer op klandizie zitten te wachten, want je hebt contact over een offerte en je hoort nooit meer iets. Ik zit onderhand ook al 6 weken te wachten op gordijnrails voor Gemma’s gordijnen. ‘Ja, komt goed’. Overigens heb ik de nota voor de gordijnen zelf ook nog niet gehad.

In het kader van minder stress vraag ik maar 1 offerte aan voor zonnepanelen. Ik heb inmiddels online al zoveel voorwerk gedaan, dat ik wel ongeveer weet wat ze kosten. Ik heb ons lid gemaakt van Grunneger Power (€10 per jaar), waarmee we bij deze zonnepanelenleverancier korting krijgen  (ca. 7%). Meer offertes opvragen kost mij meer tijd en ik heb op gevoel toch al voor deze gekozen. Bovendien viel mij de offerte heel erg mee, dus geen reden om verder te shoppen.

Dakkoffer

Voor de vakantie hadden we nog een dakkoffer nodig. Vorig jaar konden we er eentje lenen, maar het is handiger om er zelf eentje te hebben. Ik had op MP een zoekopdracht ingevuld en kreeg zo wekenlang elke dag een mail zodra er weer nieuwe advertenties op stonden. Meestal was het te ver weg of te onbetrouwbaar of al weer gereserveerd. Maar opeens had ik mazzel. De koffer was wat groter dan we bedacht hadden, maar uiteindelijk past ’t prima en hij is zo goed als nieuw. Helemaal blij, een mooie vondst voor €125. Wel wederom: ik stak heel veel tijd in het zoeken naar een geschikte.

een betere foto van de dakkoffer heb ik niet gemaakt blijkbaar

Nou, voor nu genoeg verteld! Met het lezen van deze long-read zijn jullie de rest van de week wel weer zoet.

Warme groet,
Anita

Foto voor de leuk; ik haalde Ellie op van een vriendinnetje waar ze net een nieuwe parkiet (??) hadden.

Geen berichten meer missen? Vul dan je e-mail adres in en je ontvangt nieuwe berichten per mail. Of blijf op de hoogte via facebook.

7

Wat je kunt leren van een maand lang de hand op de knip houden

Waarom zou je dat doen, een no-spend maand?

Mijn echtgenoot besprak de no-spend challenge met collega’s en iemand stelde de waarom-vraag. Ja, waarom zou je dat doen, een maand lang de hand op de knip houden?
Om geld uit te sparen. Dat natuurlijk. Maar vooral vanwege bewustwording.

Laatst had dezelfde echtgenoot per ongeluk het verlengsnoer met de grasmaaier doorgesneden. Het eerste wat je denkt: ik heb een nieuwe nodig. Maar tijdens een no-spend maand leer je dat je veel meer keus hebt. Stel jezelf een aantal vragen: kan ik het repareren? Heb ik het meteen nodig? Heb ik het überhaupt nog wel nodig? Heb ik iets anders in huis waarmee ik hetzelfde kan? Kan ik het lenen? Waar vind ik de voordeligste koop?

Toen begon er iets te dagen bij zijn collega’s.

Zodra je doorhebt dat je niet beperkt bent tot één oplossing, gaat er een wereld voor je open. Je blijkt opeens veel meer invloed uit te kunnen oefenen op je inkomsten en uitgaven! Het zijn niet meer alleen de omstandigheden die je in je huidige financiële positie hebben gedrukt, maar er bestaan mogelijkheden om die te veranderen.  En die mogelijkheden kun jij helemaal zelf bewerkstelligen. Wat een vrijheid!

Die no-spend maand is heel leerzaam. 

Ik ben best tevreden over hoe onze no-spend gaat. Ik let op onze uitgaven, maar ik ben er niet heel krampachtig mee bezig. Een beetje minder gestresst er over. Ik kijk niet meer op een tientje. Maar dat is alleen maar omdat het kan. Daar keek ik een paar jaar lang wel op. Want dat was nodig.
Ik had destijds heel veel spullen bewaard. Ik ging aan het opruimen en begreep steeds meer waarom ik spullen bewaarde. Als ik het weg zou gooien zou het betekenen dat ik op enig moment weer iets nieuw zou moeten kopen. Ik hoorde mensen achteloos zeggen: ach, gooi toch weg. Voor een tientje koop je een nieuwe (pet, vaas, wasrek, kabel, oplader, gereedschap). Een tientje klinkt niet veel, maar als je elke week iets moet kopen omdat je dat eerder hebt weggegooid, dan kost je dat € 520 op jaarbasis. Ik dacht bij al die spullen: ik bewaar het, dan hoef ik het niet meer te kopen. Elk tientje wat ik niet uit hoefde te geven was winst.

Er zijn gradaties in het proces van financiële bewustwording heb ik ontdekt. Onze financiële situatie is sterker, we houden meer over en ik kan wat losser zijn. Er is een verschil tussen het hebben van een budget waar je niet overheen kan en een budget waar je wel overheen kan.

Ook kost het me niet veel moeite meer om spullen te laten liggen in de winkel. Sterker nog, ik voel nog maar weinig de echte drang om iets te kopen. Die blije fladder die je kunt voelen bij iets moois dat je ziet in de winkel? Ik haal vaak mijn schouders op. Ik ben blij met wat ik heb. Ik hoef het niet meer te hebben. Maar ik voel me ook niet meer bezwaard als ik wel eens iets koop wat niet strikt noodzakelijk is.

Mijn bespaarbuddy

Van mijn buddy Saskia leer ik ook heel veel. De problemen waar mensen tegenaan lopen zijn eigenlijk in alle soorten huishoudens vergelijkbaar. Ook als de financiële situatie verschillend is. Pech die nooit alleen komt bijvoorbeeld. Maar ook dat er altijd ruimte te vinden is in je financiën, hoe hopeloos het er soms uit ziet. En een gedachte die bij me opkwam: wat als je altijd uit noodzaak kringloopspullen moet kopen, omdat je je het niet kunt veroorloven om nieuw te kopen? Hoe leuk is dat dan nog? En hoe voordelig is dat dan nog? Je moet vaker je spullen vervangen omdat de levensduur lager is. Denk aan auto, computer, koelkast, vriezer, fiets, tv, bed, meubilair. Zomaar een gedachte die bij me opkwam.

Marktplaatsperikelen

Ook stak ik nog maar weer wat tijd in mijn marktplaats-handel. Vooruit, ik probeer het nog een keer ook al levert het me onrust op en kost het me veel tijd. Ik kies er steeds vaker voor om spullen naar de kringloop te brengen. De spullen zijn allemaal nog prima voor een tweede ronde, maar soms is het al te oud, niet meer courant en is het me al dat werk om het te verkopen niet meer waard.
De verkopen liepen eerst nauwelijks maar het wonder is geschied: ik verkocht onze kinderbox voor een mooi bedrag van €20. De keukenmachine wordt ook opgehaald als het goed is. In totaal heb ik dan ongeveer voor €55 verkocht. Wat ik vaak gek vind is dat ik soms dingen op mp of in fb groepen aanbied voor een heel klein prijsje waar iedereen  voor weg loopt. Vervolgens breng ik het naar de kringloop en zie ik dat bijvoorbeeld kinderkleding geprijsd wordt voor €3,50 (was notabene een kinderbroek met een gat er in!!!) en het vervolgens een week later al verkocht is. Terwijl men het bij mij voor €0,50 hadden kunnen krijgen. Een observatie waar ik maar niet teveel gedachtes aan wijd, behalve ze hier neer te zetten.

Minder onrust

Wat reduceren van stress betreft kom ik er nog niet helemaal uit. Lezeres Ageeth merkte op ‘de vraag is of je er iets voor moet doen of laten’ en dat is precies de vraag die steeds door mijn hoofd speelt. Er zijn heel veel plichtplegingen van school en werk waar ik niet onderuit kom en dan vind ik al dat ik heel zorgvuldig mijn keuzes maak. Aan het begin van het schooljaar heb ik bijvoorbeeld met mezelf afgesproken dat ik niet zoveel meer mijn hulp aan zou bieden als er ouderparticipatie werd gevraagd. Zo heb ik het eerste half jaar niet gereageerd op het verzoek om vervoer naar de schooltuintjes want dat is altijd op een dag dat ik werk. Maar we lopen aan het eind van het schooljaar en dan zie je dat andere ouders ook niet meer zo te porren zijn en dan bied ik mijn hulp wel aan, anders gaat zo’n uitje niet door. Dat betekent wel dat ik die verloren werkuren op een andere tijd weer in moet halen, wat eigenlijk altijd ten koste gaat van huishouden en schrijftijd.
Met een oude goede vriendin ga ik soms op vrijdagmorgen een uurtje of anderhalf wandelen. Er was ook een tijd dat ik dat liever afzegde of oversloeg, want dan kwam ik weer in de knoei met de andere dingen die ik nog wilde doen. Maar tegenwoordig wil ik dat niet meer opschorten, ik wil geen spijt krijgen dat ik dat te weinig heb gedaan.

De dingen die ik doe, daar sta ik wel achter. Toch blijft wel het verlangen om wat vaker een adempauze te hebben. Minder onrust en onderbrekingen. Ik voel ook wel een noodzaak, want als ik veel aan mijn hoofd heb gaat de pieptoon in mijn oor omhoog. Er is dus nog ruimte voor verbetering. Eigenlijk zou ik ook wat minder afleiding moeten zoeken op social media.

Afgelopen vrijdagmiddag hadden de meiden een vriendinnetje te spelen en ik heb ze amper gemerkt (dat wil nog wel eens per vriendinnetje verschillen). Wat een rust! Toen heb ik mijn momentje wel gepakt. Hier kan ik wel aan wennen, dacht ik.

Poes en ik hadden even een momentje met ons twee

Ben je op zoek naar meer bewustwording over geld en zoek je naar eenvoud in je leven, maar tegelijkertijd een rijker leven? Ik kan je daarbij ondersteunen. Neem gerust contact met me op of lees alvast het artikel 6 praktische manieren om meer richting aan je leven te geven.

Warme groet,
Anita

18