Maandagse Motivatie #92

 

Het thema van deze week gaat over dankbaarheid.

Vorige week begon het 30 daags opruimtraject. Het is nu de 5e keer dat ik dit organiseer en ik moest van mezelf bewust opsommen waarom ik dankbaar ben over dit werk. Ik merkte namelijk dat ik een beetje treurig was omdat er minder deelnemers meedoen dan andere jaren, waardoor ik uit het zicht verloor wat er óók is:

Dankbaar dat ik deze lessen zelf kon leren en nu mag overbrengen.
Dankbaar dat ik dat er deelnemers zijn die vaker meedoen.
De dankbaarheid van nu is dezelfde dankbaarheid als de allereerste. 'Als ik maar 1 vrouw kan helpen, dan heeft het al zin gehad'. 
Dankbaar dat ik zoveel support terugkrijg van deelnemers. 


Door dankbaarheid te oefenen - ook in tijden dat je het niet zo voelt - geef je jezelf meer ankers. 
Het is een oefening in leren dat dingen naast elkaar kunnen bestaan. Je kunt zowel totaal overweldigd zijn door alle spullen die je nog hebt uit te zoeken, als dankbaar zijn voor de mogelijkheid dát je het kunt uitzoeken, omdat je gezondheid het toelaat. 
Je kunt klagen over de gestegen prijzen van boodschappen én dankbaar zijn dat je het kúnt betalen.
Je kunt mopperen over hoe je achter je kinderen hun rommel moet opruimen, maar je kunt ook dankbaarheid voelen over hoeveel plezier ze in hun spel hebben.
Je kunt zuchten over de bende die ze er van maken aan tafel en op de grond én je kunt tegelijk dankbaar zijn dat ze weer goed gegeten hebben. 
 
Het is angstigheid die de kop opsteekt als de druk groot is en overweldiging groot. Door dankbaarheid te oefenen ontstaat er iets meer ruimte om te ervaren wat er nog meer is.

De geest kan niet tegelijkertijd in dankbaarheid en in angst zijn. 

Het geeft vrijheid in je hoofd wanneer je de andere kant kunt ervaren. 

Er is altijd meer dan alleen het een. Er is ook iets anders, maar daar voel je je niet altijd mee verbonden. Door holistisch opruimen kom je meerdere lagen tegen. 

Een van mijn vaste lezeressen en oud-deelneemster aan een van de trajecten schreef op instagram:

"Opruimen geeft opluchting, maar ook een raar gevoel."

Ze beschrijft hoe ze pullen uit de jaren 80-90 tegenkwam. O.a. floppy's en diskettes en totaal vergeten was dat ze ze had. 

"Echt al die tijd bewaard? Nu zijn ze weg. Opluchting, met een raar gevoel."

Ik vroeg haar of dat rare gevoel kwam door weemoed, naar een voorbije tijd. Wat dat rare gevoel bitterzoet?

Ze antwoordde: "Ja. Maar ook dat de tijd zo snel gaat. Dat ik toen zo blij was met die floppy's en ze nu totaal vergeten ben. Het heden is de werkelijkheid. Het verleden is weg. Weemoed en verbazing."


Het is er beide: de opluchting en de weemoed en de verbazing. 

Als je dankbaarheid kunt beoefenen voor de dingen die je zijn overkomen, niet alleen de negatieve effecten, maar ook de positieve levenslessen, dan komt er meer mentale ruimte. 

Een hele fijne week gewenst. 

Warme groet, 
Anita

Ps: mijn low-sugar vastentijd gaat redelijk goed. Mijn zwakke punten zijn sociale settings, soms wil ik zoetigheid niet afslaan. Ook is de middag voor mij een lastige. Dan kan ik eigenlijk niet rustig gaan zitten, want dan komt de drang voor een koekje. Om mezelf af te leiden neem ik een mandarijn of ik ga huishoudelijk werk doen. 
Wat me opvalt is dat die vaste momenten waarop ik altijd een koekje bij de thee nam, even lastig voelen, maar de drang vrij snel wegebt. 
Ook merk ik dat fruit steeds zoeter gaat smaken. 

Wil je elke week de Maandagse Motivatie in je mailbox? Sluit je aan bij meer dan 60 andere vrouwen en meld je hier aan.