Zelf maken: griesmeelpudding



Ouderwetse griesmeelpudding. Ik geloof niet dat ik er als kind zo dol op was. Maar ik had een pak griesmeel in huis om griesmeelkoekjes te maken - die overigens niet voor herhaling vatbaar waren - en dochter zag dat je er pudding mee kon maken. Dat leek haar wel wat en zodoende gingen we aan de slag in deze zomervakantie.

De pudding was ontzettend goed gelukt! Verbazingwekkend goed gelukt, maar ik had er dan ook geen hoge verwachtingen van, maar de smaak van de citroen was heerlijk fris en de gries was heel subtiel. Niet zoals ik me herinner van de pudding van mijn moeder, waarin de gries grover was. Dat kan met het merk te maken hebben. Ik had het huismerk van de AH, omdat dat het enige was wat beschikbaar was in de winkel.

Wat is griesmeel?

Griesmeel kan gemaakt worden van bijvoorbeeld tarwe, spelt, rijst of maïs. In Nederland gebruiken we meestal tarwe. De korrels worden niet fijngemalen, zoals je bijvoorbeeld doet om broodmeel te maken. Voor griesmeel worden de korrels grof gemalen.

Gruus
In de Middeleeuwen bestond er al een woord voor grofgemalen: gruus. Denk maar eens aan gruis (verbrokkelde stenen) of iets aan gruzelementen slaan. De naam voor grofgemalen graan is later gries(meel) geworden. Bron: Willem Wever.

Voor herhaling vatbaar.

Deze griesmeelpudding is beslist voor herhaling vatbaar. Zo'n pudding is een mooie basis voor een feestelijk toetje. Je houdt zelf in de hand hoeveel suiker je erbij doet en je bepaalt zelf de kwaliteit van de griesmeel, omdat je voor deze pudding alleen met basisproducten werkt. Bij de kringloop kun je vast mooie vormen vinden voor elke gelegenheid. Versieren met vers fruit of een (vruchten)saus. Wij maakten er chocoladesaus bij, maar andere soorten kunnen ook. Niet duur, maar je zet wel iets moois op tafel.

De pudding kwam ook nog eens goed uit de vorm, waar ik me wel een beetje zorgen om maakte. Dochter wilde namelijk de grote baktulband gebruiken en daarin komt de pudding niet tot de rand. Ik vreesde dat de pudding zou breken, maar hij kwam er heel uit.



Hoe maak je griesmeelpudding: 

Nodig:
1 (biologische) citroen (biologisch, want dan zitten er geen bestrijdingsmiddelen op en je gebruikt de schil)
1 liter volle melk
100 gr. griesmeel
snufje zout
70 gr. suiker

Was 1 (biologische)citroen. Schil er het gele deel van de schil af. Doe de schil bij 1 liter melk en breng het in een pan op matig vuur langzaam aan de kook, maar laat het niet overkoken.

Strooi er al roerend geleidelijk 100 gram griesmeel en een snufje zout door. Laat de griesmeelpap al roerend in ca. 5 minuten op een laag vuur tegen de kook aan, gaar en dik worden.

Haal de citroenschil er uit en haal de pan van het vuur. Roer de 70 gram suiker er door.

Spoel een puddingvorm van ca. 1,5 liter water om met koud water. Het koude water zorgt er voor dat de pudding later makkelijker uit de vorm glijdt. Giet de hete dikke griesmeelpap in de vorm.

Laat de pudding afkoelen. Ik liet 'm eerst even buiten de koelkast afkoelen, daarna zette ik 'm in de koelkast. Minstens 3 uur nodig om op te stijven.








Serveren: 

Spoel een platte schaal/bord af met koud water. Plaats de schaal/het bord op de kop op de vorm. Daarna draai je bord en vorm in zijn geheel om. Als het goed is glijdt de pudding uit de vorm. Mocht dit niet het geval zijn, dan draai je bord en vorm weer terug en snij je met een scherp mes langs de rand van de pudding. Dan doorbreek je het vacuüm effect. Nogmaals omkeren. Doordat je het bord nat gemaakt hebt, kun je de pudding nog een beetje - schuddend- verschuiven als je wilt dat de pudding mooi in het midden komt te liggen.

Eet smakelijk!

De tuin en ik

Bedankt voor jullie reacties op mijn vraag waar ik de komende tijd over moet gaan schrijven. Ik was erg benieuwd hoe mijn vraag zou vallen. Was het wel of niet de goeie keus om het zo te doen, vroeg een vertwijfeld stemmetje in mijn achterhoofd? Al snel was ik gerustgesteld, dat kan ik voelen in mijn lijf. Jullie reacties zette bij mij weer iets in beweging. Soms benoemden jullie iets wat bij mij alleen nog sluimerde en nog niet in woorden was omgezet.

De tuin werd een paar keer genoemd, dus daar begin ik mee.  Zo vroeg Es me hoe ik de tuin beleefde. En precies bij dat laatste woord werd er bij mij iets geraakt. Een gevoelige snaar.

Even de geschiedenis van onze tuin in het kort: toen we hier in 2006 kwamen wonen was de tuin aangelegd. Dat was fijn, want dan hoefden wij het niet meer te doen. Door de jaren heen hebben wij dingen veranderd, maar de lay-out is min of meer gelijk gebleven. De vijver is dichtgegooid en er kwam gras op, wat later weer moestuin werd. Het houten pad is vervangen door klinkers. Een schutting geplaatst langs de verlaagde vlonder – tegen inkijk en insluipers. Planten zijn doodgegaan, er zijn nieuwe planten gepoot, plantenbakken verplaatst, borders aangepast. Steeds met zo weinig mogelijk geld.

Ik vond laatst een foto van onze tuin zoals deze in het begin was. Genomen in 2007. Ik kon me niet eens meer herinneren dat deze er ooit zo heeft uitgezien. Groen, met mooi bijgehouden bloemenborders. Bijna weelderig. De foto is het bewijs, maar ik kan me niet herinneren dat ik het in het moment destijds ook zo ervaren heb. Misschien eventjes, omdat ik er een foto van maakte tenslotte. Die gedachte, dat ik er niet van genoten heb toen het er was, daar voel ik me niet prettig bij. Iets van spijt wat er bij komt kijken. In het algemeen denk ik alleen maar aan het werk wat nog gedaan moét worden, niet aan wat er al is.

Foto genomen vanaf het huis. De beukenboom is nog klein. 

De vijver is er nog. Het gele klinkerpad ligt er al. Daar lagen eerst houten planken. Altijd goed voor een glijpartij...


Op het verlaagde vlonder hebben we één keer een zomers terras gehad. Daarna werd het opslag voor bloempotten e.d.


De vijver is dicht. Rechts nog een mooie border. En het was blijkbaar weer zo'n dag om de was buiten te hangen. 



Als ik naar de tuin nu kijk, dan is er helemaal niets meer van over van die tuin van toen. Sterker nog, er ik zelfs niks meer over van de tuin van vórig jaar. Ik kan er niks aan doen, maar dat is heel confronterend. Het is alsof de tuin me ergens op wil wijzen en dat voelt niet prettig. Dat ik ondanks alle uren die ik er door de jaren heen aan besteed heb, er niks van de grond is gekomen, niks tot bloei is gekomen. Om even in de spirituele tuin-termen te blijven. Er komt een gevoel van falen en een moegestreden gevoel bij kijken. Waar heb ik het allemaal voor gedaan?


Ik noem het een minimalistische tuin. Vroeger was ik erg gehecht aan mijn planten, maar alles wat ik nog mooi vond is doodgegaan afgelopen winter en wat ik niet mooi meer vond heb ik er uit gehaald. Er is bar-weinig meer over. 


Dat is meteen het antwoord op de vraag hoe ik mijn tuin beleef: vrij spiritueel. Toen we het huis bekeken in 2006 vond ik het huis mooi, maar de tuin vond ik het allermooist, die overtuigde mij meteen. Al met al word ik momenteel nogal somber van de tuin.

Wat zijn de plannen?
Ik zou het zo kunnen laten als het is en kijken wat de natuur uit zichzelf doet, maar ondanks het moegestreden gevoel, blijven er visioenen komen over weelderige en rijk gevulde borders. Met veel bloeiende bloemen en eetbare planten. Dus zal ik toch weer aan de bak moeten.
Plan A was om achter op de tuin een groot tuinhuis te plaatsen, inclusief riolering en elektra, waar ik eventueel een eigen praktijk in kan beginnen. Maar dat plan heb ik laten varen, wegens teveel stress en te hoge kosten. Wel hebben we inmiddels de tuin op gelijk niveau – verlaagde vlonder is weg – en een beschoeiing langs de gehele achterkant. Vinex aan Zee noemen we onze grote zandbak :-).

Een tuin professioneel aan laten leggen is veel te duur, dus hebben de man en ik zelf een tekening gemaakt. Onze ideeën waren nagenoeg gelijk, alleen zijn idee had allemaal rechte lijnen en ik had er rondingen in gemaakt. Met hulp van mijn altijd vaardige en bloedfanatieke vader moet het ons zelf wel lukken om de tuin aan te leggen. In plaats van een tuinhuis zal het waarschijnlijk een prieel worden, zo’n eigentijds ding met een loungehoek en een houtkachel, zoiets.
Ik ben alleen nog niet overtuigd dat het deze keer zin gaat hebben.

Lieve groet,
Anita








Het leven op de camping




We gingen een paar nachten kamperen. Zoals ik al schreef – of eigenlijk niet schreef – gaan we deze zomer niet op vakantie. Wegens allerlei redenen; we zijn in mei al naar Italië geweest, er was werk te doen aan de tuin met bijbehorende kosten, Michel heeft op zijn werk een grote klus waarvan hij geen vrij kan nemen en tussendoor hebben we ook de nodige (on)kosten gehad.
Overigens ben ik er helemaal niet rouwig om, dat we geen vakantie in het vooruitzicht hebben. Nu hoefde ik namelijk helemaal niks voor te bereiden en niks te plannen. En vervelen hoef ik me niet, want er is genoeg te doen. Toen Michel en ik nog met z’n tweeën waren keek ik meer uit naar een vakantie, maar ik merk dat met kinderen het huishouden al genoeg vertier geeft. Voor mij in ieder geval wel. Dan is een vakantie alleen maar extra werk waar ik niet op zit te wachten.

Toch gingen we nog een paar nachtjes met de tent weg. Dat we die tent twee of drie jaar geleden kochten vind ik nog steeds een goed idee! Het maakt ons wat flexibeler in onze keuzes. Michel kon onverwacht een week vrij nemen – dat krijg je als er deadlines voor een project worden verschoven – en we pakten de boel in voor een korte rit naar camping Bensersiel aan de Noord Duitse kust. Vier nachten was het plan, maar het werden er uiteindelijk drie, vanwege het slechte weer dat voorspeld werd. En de kampeerder wil als het even kan de tent droog opbergen ;-).
Oooo zo heerlijk overzichtelijk voor mij om maar voor vier dagen in te pakken! Een stuk relaxter dan wanneer ik voor twee week moet.


Ik kocht bij de kringloop een mooie pannenset voor 3 euro. Er zat geen handgreep meer bij en geen riem, maar die kocht ik er later nieuw bij. 


Het huishouden in het klein. 

We hadden met onszelf en de kinderen afgesproken dat we niet van de camping af zouden gaan. Het doel van deze vakantie was tenslotte niet om de omgeving te verkennen, het plan was om het dagelijkse te doen en vertier te zoeken in strand, spel, dutjes en lezen. Even in een parallelle wereld van tijd stappen. Waarbij alles doorgaat, maar je toch net anders leeft dan in de ‘echte’ wereld. Bijna gingen we de mist in toen we op een avond wilden eten en het heel hard waaide en we voorzagen dat het koken nog wel eens een uitdaging zou gaan worden, en ik voorstelde om naar het dorp te gaan voor een restaurant die een P serveerde, maar ik kwam op tijd op mijn woorden terug. We aten de worstjes die de meiden hadden gekocht bij de vleeskar en grilden tosti’s in een pan, zoals het oorspronkelijke plan was. En dat was super! Daar kon geen P-restaurant tegenop.


Koken ondanks harde wind. 


Het campingleven fascineert me elke keer weer. Als je net als ik geïnteresseerd bent in hoe huishoudens werken (of hoe ze niet werken), dan is het kijken naar andere kampeerders heel leerzaam. Tenten en caravans zijn huishoudens in het klein. Ieder doet het op zijn eigen wijze. Ik heb tent-huishoudens gezien die binnen 2 uur opgebroken waren, ik heb tent-huishoudens gezien die er de hele dag voor nodig hadden, ik heb tent-huishoudens gezien waarbij de vrouw regelmatig een boekje zat te lezen, maar de voortent desondanks toch tot in de puntjes verzorgd was. Ik heb tent-huishoudens gezien met een auto kleiner dan de onze, maar waar een verrassend complete uitrusting uit tevoorschijn kwam. De vraag ‘hoe doet een ander het toch’ kwam regelmatig voorbij in mijn hoofd. En wij? De man klaagt dat wij teveel spullen meenemen op vakantie, maar neemt wel altijd de beste stoel in gebruik. Dus zo overbodig zijn die stoelen dan ook weer niet. Ik neem altijd teveel eten mee, net zoals ik altijd teveel rijst kook.



Ons meisje nam een verzwakte zeemeeuw mee. Helaas liet hij snel daarna zijn kopje zakken, maar hij stierf in ieder geval niet alleen. 



Prachtig zicht op de ondergaande zon!

Het zegt zoveel, al die verschillende huishoudens. Het zegt iets over hoe je in het leven staat. Over waar je voor staat, maar ook hoe je zaken aanpakt. Aan het huishouden herken je het type gezin. Ik zit weer middenin een minimaliseer en opruimronde en ben opnieuw verrast door de magie van het opruimen en door de kracht ervan. Weinig spullen hebben maakt je leven flexibeler. Je kunt sneller inspelen op de veranderingen die op je pad komen. Je bent weerbaarder. Je kunt je tent snel opbreken als het nodig is. Een grote mate van discipline is ook noodzakelijk. Je moet bereid zijn om klussen dagelijks te herhalen als je niet wilt dat het werk de overhand neemt. Is er één ideale methode om een opgeruimd, eenvoudiger en geolied huishouden te krijgen? Nee, dat niet. Binnen die variabelen is het zoeken naar wat bij jou als persoon en jou als gezin past. Het minimaliseren is tenslotte geen wedstrijd in wie de minste spullen heeft, het gaat er om dat de spullen die je hebt iets voor jou toevoegen, je helpen in je dagelijks werk en je niet belemmeren. Dat is – heb ik gemerkt – een oneindig boeiend en leerzaam proces.

Warme groet,
Anita



Waar moet ik over schrijven de komende tijd? Jullie mogen het zeggen.



Ik was met een blogartikel bezig over dat wij deze zomer niet op vakantie gaan, maar thuisblijven. Over het waarom en over hoe dat kwam en over allerlei dingen daar omheen die er de afgelopen weken de revue passeerden. Het werd al weer echt een Anita-lang verhaal om jullie een beetje bij te praten. Ik had 'm bijna klaar, dat blogartikel. Maar toen ik 's avonds in bed lag en het artikel nog eens bij langs liep in mijn hoofd vond ik het opeens maar niks meer. Had ik nou echt zoveel woorden nodig om te zeggen dat we deze zomer thuis blijven, dat ik dat heerlijk relaxt vind, dat we het doen omdat we andere kosten hebben en ondanks dat we niet op vakantie gaan, het geld er hoe dan ook uit vliegt en oh ja, dat we toch nog 4 nachtjes gaan kamperen? Wat een flauwekul van mezelf.

Dus gooide ik dat artikel terzijde en ging verder met mijn volgende idee voor een blogpost. Het heerlijke van het bloggen is dat ik er zelf wat over te zeggen heb. Zoals dat ik besluit om een blogpost die al bijna af is toch terzijde schuif. Ook kan ik zelf beslissen welke onderwerpen ik kies en die zijn best wel breed.
Maar na zoveel jaar bloggen waarbij ik het zelf beslis, wil ik jullie de keus geven wat mijn volgende onderwerp wordt. Velen van jullie lezen immers al heel lang mee dat er een band ontstaat en ben ik wel nieuwsgierig naar waar jullie behoefte nu ligt. Ik snap dat dat voor iedereen verschillend is, maar ik wil de artikelen waar de meeste vraag naar is, het eerst publiceren. Alle gekozen artikelen komen aan bod.

Je mag een titel kiezen uit de lijst hieronder, maar je mag ook een vrij onderwerp kiezen. Iets waarvan je zou willen dat ik er iets meer over vertel. Of misschien zelfs iets waar ik in het verleden over geschreven heb en je je afvraagt 'goh, hoe is het nu met....?' of waarvan ik beloofd heb op terug te komen maar het nooit gedaan heb. Het mag zelfs het blogartikel zijn waar ik het hierboven over heb, die ik dus zelf terzijde heb geschoven :-).

Mijn blogartikelen beginnen met een idee en als ik dat idee kan vangen in een titel dan schrijf ik snel de titel op. Soms met steekwoorden over welk aspect ik wil belichten of wat de aanleiding was. Ik heb dus alleen nog maar de titels en een insteek voor het verhaal, maar het artikel zelf moet ik nog schrijven.

In willekeurige volgorde:


  • Verbondenheid
  • Mijn 5 favo vega gerechten
  • Top (#) van favoriete bespaarboeken
  • Wat is mediteren eigenlijk?
  • Waar ik op let bij het vinden van een goeie coach
  • 5 x wasbaar in plaats van wegwerp
  • De valkuil/paradox van duurzame marketing
  • Over bpa en zalige onwetendheid
  • 3 manieren om een weekmenu te maken
  • Wat neem ik mee naar mijn eerste yoga les?
  • Ayurvedische eetgewoonten
  • Hoe maak je een boek van je blog via blog2print
  • Elk kind heeft zijn eigen energie
  • Chakra stenen en hun betekenis
  • Wat is tijd voor jezelf?
  • Financiele bewustwording gaat over meer dan geld (alleen)
  • Wat tuinieren en opvoeden met elkaar te maken hebben
  • [x] Misvattingen over tweedehands
  • Geld lenen; een lust of een last?
  • Yoga oefening voor de schouders
  • Mijn [x] beste tweedehands aankopen
  • [x] ongebruikelijke tweedehands aankopen
  • Ayurveda en de overgang
  • Waarom ik de eerste vier levensjaren van mijn kinderen het meest bijzonder vond
  • Chinese orgaanklok
  • De wederkerigheid van geld
  • [x] dingen die ik vandaag nog weggegooid heb
  • Beginnen met minimaliseren? Maar hoe dan?
  • Feng shui voor beginners


Ondertussen vieren wij voorlopig de zomer aan het privé strand in onze achtertuin. Over die tuin wil ik ook wel vertellen als daar belangstelling voor is :-).

Ik zie erg uit naar jullie reacties!

Lieve groet
Anita

Ps: de foto van de typemachine hierboven is een eigen foto. Genomen in Blair House, het huis dat te zien is in de serie Murder, she wrote.