zaterdag 27 mei 2017

Soort van dagboek-column

Ik zocht iets tussen al mijn aantekeningen. Wat, weet ik niet meer. Maar ik ontdekte dat ik al véél meer geschreven heb dan ik zelf had gedacht. Niet alleen hier op het blog, maar ook heel veel ongepubliceerd.
Ik kwam mijn dagboek tegen dat ik bijhield toen mijn meisjes klein waren. De enige manier om niet gek te worden, was om dingen op te schrijven. Op een gegeven moment werden het een soort column-achtige stukken. Een van die columns vond ik zo leuk gelukt dat ik 'm hier plaats.

Een van de dingen waar ik mee worstelde was de combi werken-zorgen. Of eigenlijk: zoeken naar de zin van het werken. Ik vond het namelijk voor 80% van de tijd volledig zinloos (als in: zonder voldoening), terwijl iedereen dacht dat ik het vast heel fijn zou vinden om even niet voor de kinderen te zorgen. Ik heb wel eens geprobeerd te zeggen dat ik niet zo van de 'ik ben een betere mama als ik werk-stroming' ben, maar dat werd nooit geloofd, dus ben ik er mee opgehouden dat te zeggen.

Onderstaande stukje geeft het wel een beetje weer, die worsteling. Wat voor zin had het om de zorg te delen als je dit krijgt als je thuiskomt...

13 oktober 2000

Welkom thuis


De dagen dat Michel thuis is met de kinderen en ik aan het werk ga, stel ik me altijd voor als de makkelijker dagen. Ten opzichte van de dagen dat onze (schoon)ouders oppassen of ze naar de creche gaan. Want geen overdracht.
Ik ga op tijd weg en krijg door manlief de vraag gesteld hoe laat ik thuis ben. Om half 5 ga ik weg, zeg ik. Dan kan ik om 5 uur thuis zijn.

In mijn lunchpauze heb ik de treinset gekocht voor Gemma's verjaardag en breng die bij thuiskomst meteen naar boven, uit het zicht.

Wat ik achtereenvolgens zie is: de katten hebben nog geen brokken gehad, de tafel is nog niet gedekt, Gemma heeft kleren aan, Ellie heeft haar broek uit en is in de weer met potje-plassen. Op het antwoordapparaat knippert een lampje. Gemist bericht van de hypotheekman over een afspraak die ik de dag ervoor had proberen te maken. Dat mag ik nu alsnog zelf afhandelen - nog een dag later. Het eten is nog niet klaar, Michel maakt het allersimpelst: vegetarische pasta met spinazie en gorgonzola. De zwarte olijven vergeet hij uiteindelijk nog.

Moet Ellie een luier? Of ik dat even wil doen? Ja en misschien moet Gemma ook een schone. De luiers zijn nog niet gevouwen. Boven zijn de gordijnen nog niet open, zwerven kleren door hun kamer, staat het doosje babywipes met het deksel open uit te drogen, brandt het licht nog in de kleedkamer.

Ja, wat een makkelijke dag.
Echt een warm welkom thuis.

3 opmerkingen :

  1. Leuk geschreven! Ik heb een dagboek bijgehouden tijdens mijn zwangerschap, ook leuk om terug te lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zou me gewoon omdraaien en roepen 'Je redt het nog wel even schat?!' En een fijne wandeling gaan maken . Eerst even ontspannen voordat je in het gekkenhuis terugkeert. (En ja..... dat loslaten kun je leren).
    Het is/ was heel herkenbaar bovenstaande.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik heb nooit gewerkt dus ik ken dit alleen van als ik oppas had. Dan had ik ook dat gevoel...alsof alles over mij heen viel. Ik voelde het altijd alsof ik de verbinding met met dagelijkse werk even kwijt was. Dat ik dat weer opnieuw moest maken...zodat ik weer mee kon gaan in de stroom van het huishouden en het zorgen voor de kleintjes...in mijn stroom mee kon gaan. Want dat is het! iedereen heeft een eigen stroom en dat is wat ik voelde als ik thuiskwam...de verbinding van die ander. Ik heb ook dagboeken vol maar ik vind het niet fijn meer om erin te lezen.Ik weet van heel veel stukjes nog precies hoe ik mij voelde en wanneer ik het schreef...Het was vaak een uitlaatklep voor mij dus het waren ook vaak mijn struggles, mijn twijfels, mijn angsten. Misschien was opschrijven voor mij genoeg en hoef ik daar niks meer mee. Daar ben ik nog niet helemaal uit ;) Lieve groet Petra

    BeantwoordenVerwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!