maandag 29 mei 2017

Trek het je niet aan





Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik me niets aantrek van wat anderen vinden of zeggen, maar het tegendeel is eerder waar. Ik ben erg gevoelig voor de mening van een ander.

Het gezegde 'trek het je niet aan', klink zo simpel. Maar ik vond het nooit simpel. Als ik afging op wat er allemaal tegen mij gezegd werd, dan viel op alles aan mij wel iets aan te merken. Wat ik zei, of wat ik niet zei. Hoe mijn haar zat, welke blik ik gaf. Wat mijn interesse had - en anderen meestal niet. Alles leek aanleiding te geven tot commentaar, wat ik ook zei of wat ik ook deed. Als je iets maar vaak genoeg hoort dan ga je het vanzelf geloven. Je raakt er van overtuigd. Door meditatie leer je dat je overtuigingen kunt hebben, maar dat dat niet betekent dat je die overtuigingen ook bènt.

Een tijd geleden realiseerde ik me dat ik die overtuigingen ben gaan dragen als kledingstukken. Opeens kwam dat gezegde 'trek het je niet aan' bij me naar voren. Als verbeelding van wat er met overtuigingen gebeurt. Al die meningen, opmerkingen, reacties en kritiek van anderen ben ik gaan aantrekken en ik ben het gaan dragen als kleding. Ik heb het als een lap stof over me heen gelegd en ik liep er jarenlang in rond. Alsof het van mij was. Maar ik wàs het kledingstuk niet. Toen ik eenmaal dat verschil kon ervaren, was het makkelijk om het kledingstuk van me af te gooien.

Achter die overtuigingen schuilen onze kwaliteiten. Al die kwaliteiten mogen er zijn. Er hoeven geen voorwaarden aan verbonden te worden. Soms voelt zo'n kledingstuk van overtuigingen heel vertrouwd, zou je je bloot voelen als je het uittrok. Maar als je je meer verbindt met je kwaliteiten, merk je dat het makkelijker is om het kledingstuk af te leggen.

Warme groet,
Anita


PS: ik heb het oude sjabloon voorlopig teruggezet. Er waren teveel bezwaren met het andere sjabloon; teveel klikken om bij vorige blogposts te komen en ik had geen plek meer voor de lijst met blogs waar ik zelf altijd lees. Later wellicht een betere layout. 

zaterdag 27 mei 2017

Soort van dagboek-column

Ik zocht iets tussen al mijn aantekeningen. Wat, weet ik niet meer. Maar ik ontdekte dat ik al véél meer geschreven heb dan ik zelf had gedacht. Niet alleen hier op het blog, maar ook heel veel ongepubliceerd.
Ik kwam mijn dagboek tegen dat ik bijhield toen mijn meisjes klein waren. De enige manier om niet gek te worden, was om dingen op te schrijven. Op een gegeven moment werden het een soort column-achtige stukken. Een van die columns vond ik zo leuk gelukt dat ik 'm hier plaats.

Een van de dingen waar ik mee worstelde was de combi werken-zorgen. Of eigenlijk: zoeken naar de zin van het werken. Ik vond het namelijk voor 80% van de tijd volledig zinloos (als in: zonder voldoening), terwijl iedereen dacht dat ik het vast heel fijn zou vinden om even niet voor de kinderen te zorgen. Ik heb wel eens geprobeerd te zeggen dat ik niet zo van de 'ik ben een betere mama als ik werk-stroming' ben, maar dat werd nooit geloofd, dus ben ik er mee opgehouden dat te zeggen.

Onderstaande stukje geeft het wel een beetje weer, die worsteling. Wat voor zin had het om de zorg te delen als je dit krijgt als je thuiskomt...

13 oktober 2000

Welkom thuis


De dagen dat Michel thuis is met de kinderen en ik aan het werk ga, stel ik me altijd voor als de makkelijker dagen. Ten opzichte van de dagen dat onze (schoon)ouders oppassen of ze naar de creche gaan. Want geen overdracht.
Ik ga op tijd weg en krijg door manlief de vraag gesteld hoe laat ik thuis ben. Om half 5 ga ik weg, zeg ik. Dan kan ik om 5 uur thuis zijn.

In mijn lunchpauze heb ik de treinset gekocht voor Gemma's verjaardag en breng die bij thuiskomst meteen naar boven, uit het zicht.

Wat ik achtereenvolgens zie is: de katten hebben nog geen brokken gehad, de tafel is nog niet gedekt, Gemma heeft kleren aan, Ellie heeft haar broek uit en is in de weer met potje-plassen. Op het antwoordapparaat knippert een lampje. Gemist bericht van de hypotheekman over een afspraak die ik de dag ervoor had proberen te maken. Dat mag ik nu alsnog zelf afhandelen - nog een dag later. Het eten is nog niet klaar, Michel maakt het allersimpelst: vegetarische pasta met spinazie en gorgonzola. De zwarte olijven vergeet hij uiteindelijk nog.

Moet Ellie een luier? Of ik dat even wil doen? Ja en misschien moet Gemma ook een schone. De luiers zijn nog niet gevouwen. Boven zijn de gordijnen nog niet open, zwerven kleren door hun kamer, staat het doosje babywipes met het deksel open uit te drogen, brandt het licht nog in de kleedkamer.

Ja, wat een makkelijke dag.
Echt een warm welkom thuis.

woensdag 24 mei 2017

Afwegingen die ik maak bij de keuze voor biologisch of niet-biologisch

Laatst liep ik in de supermarkt en toen bedacht ik dat mijn lezers - als ze me nu konden zien - vast verbaasd zouden vragen 'maar jij koopt toch biologisch?'.

Het is waar dat ik grotendeels biologisch koop, ongeveer 75% van onze etenswaren zijn biologisch. Dat is met de jaren steeds meer geworden. Twintig jaar geleden alleen een paar lievelingsproducten, zoals diksap en jam. Met de jaren ben ik steeds meer op biologisch overgestapt.
Ik vind het fijn dat er geen bestrijdingsmiddelen op mijn eten zit. En ik vind het fijn dat die bestrijdingsmiddelen niet in de grond komen, zodat ze ook gewassen voor de toekomst niet kunnen schaden en de micro-organisme hun werk kunnen blijven doen. Ik vind het fijn dat bio landbouwers aan diversiteit doen, zodat landbouwgrond niet verarmt.

Wij hebben een bio-groente-en fruitabonnement. Dat is echt superhandig. Vroeger kregen we eens in de twee weken groente van mijn oom, gratis. Dat was niet biologisch. Toen mijn oom wegens zijn leeftijd er mee stopte hebben we een bio-abonnement genomen bij de Ekonoom. Eens in de twee weken wordt er aan huis een krat groente en fruit geleverd. Sinds een paar maand heb ik er een fruitabonnement bij genomen, want er gaat nogal wat fruit door met twee schoolgaande kinderen. Die krat met fruit komt ook om de andere week. Dus de ene week een krat fruit, de andere week een krat groente en fruit. Zo'n abonnement werkt voor ons erg goed.

Ook in de supermarkt kies ik vaak voor biologisch, maar niet altijd.
Ik maak elke keer afwegingen en het leek me leuk om die eens op een rij te zetten.

Wanneer heb ik het nodig?

Soms sta ik in de supermarkt met een lijstje met specifieke producten. Omdat ik een bepaald gerecht wil maken. En daarvoor heb ik bijvoorbeeld zwarte bonen nodig. Die zou ik bij de Ekonoom kunnen bestellen, maar dan heb ik het niet vandaag of morgen in huis. Ik zou het ook bij de EkoPlaza kunnen kopen, maar daar ben ik nu niet in de buurt. De jumbo heeft vaak wel bio zwarte bonen, maar ik sta nu bij de AH en hier is het schap net leeg.
Dan neem ik een andere mee. Wel controleer ik het etiket op toevoegingen.


Welk deel van het product eet ik?

Vroeger werd er aan me gevraagd waarom ik de schil van een appel niet opat. 'Mijn moeder heeft me geleerd dat daar de meeste vitaminen zitten' werd er dan belerend gezegd. Ik zei dat mijn moeder mij geleerd had dat in de schil het meeste gif zat. Maar ik at het vooral niet omdat ik schil niet lekker vind :-).
Heb ik de schil nodig van een sinaasappel of van een pompoen? Dan liever bio.

Hoe vaak eet ik het?

Vis uit blik is zelden bio of duurzaam. Maar dat eet ik niet vaak, dus daar maak ik geen halszaak van.

Worden bij dit product relatief veel bestrijdingsmiddelen gebruikt?

Bij een aantal gewassen wordt behoorlijk veel bestrijdingsmiddelen gebruikt. Bekende voorbeelden zijn druiven, komkommer, cherry tomaten. Die koop ik als het even kan biologisch.

Wat is het prijsverschil met een niet-biologisch artikel?

Ook de portemonnee bepaalt mijn keuze. Als het eind van mijn budget in zicht is, maak ik andere keuzes. Of ik koop een goedkopere variant óf ik koop het helemaal niet.
Ik redeneer overigens ook wel andersom. Bij beschuit is het prijsverschil bijvoorbeeld niet zo groot. Dan redeneer ik dat het blijkbaar niet veel duurder is om tarwe (basis van beschuit) biologisch te verbouwen. Dus als er een groot prijsverschil is, zoals bijvoorbeeld met olijven, dan is dat voor mij een teken dat het blijkbaar moeilijker is om een oogst van olijven te krijgen zonder het gebruik van bestrijdingsmiddelen. Dus: de goedkope heeft relatief veel bestrijdingsmiddelen. Dan kies ik juist de duurdere. Kun je het nog volgen?
Soms laat ik mijn voorkeursproduct liggen, omdat het de niet-bio variant in de bonus is of een 35% sticker heeft. Dan wordt het prijsverschil me te groot.

Je ziet het: weloverwogen keuzes en goed doordacht. En compleet willekeurig :-).

maandag 22 mei 2017

Hoe deze pretpark-vermijder twee hele leuke dagen had in Slagharen

Een pretpark heeft zo ongeveer alles in zich waar ik kritisch op ben. Het is een plek van passief vermaak. Kinderen (en volwassenen) gaan van attractie naar attractie zonder dat het kind aangezet wordt tot echt spel. Het eten dat verkocht wordt is gestandaardiseerd. In elk pretpark wordt hetzelfde verkocht. Dezelfde hamburgers, dezelfde patat met snacks, dezelfde tosti’s, pizza’s, broodjes, hotdogs, marsen, nutsen en slushpuppy’s. Drinken wordt u aangeboden door de bekende merken coca cola, fanta, fristi. Het is geen voedzaam eten, het ongezond en bewerkt. Maar het is vooral door marketing bepaald.
Milieuvriendelijk is zo’n pretpark ook niet, want al dat eten wordt per stuk in plastic verpakt en na consumptie (al dan niet met flinke etensresten) in de afvalbak gegooid. Misschien is het volume aan afval nog wel groter dan het volume aan eten zelf.
Pretparken zetten aan tot consumentisme. Alles om maar te kunnen blijven bestaan, want klanten willen geen hoge entree prijs betalen. Maar wel graag spectaculaire attracties! Tja, het geld moet toch op een of andere manier verdiend worden. En we hebben eigenlijk ook wel te klagen over het jonge personeel dat een rekenmachine nodig heeft om wisselgeld te kunnen uitrekenen. Dat het pretpark moet bezuinigen op personeelskosten omdat anders de toegangsprijs omhoog moet, dat wordt gemakshalve even vergeten. Als het eigen vertier maar niet in het gedrang komt.
Een pretpark is de maatschappij in het klein. Alles wat in het dagelijks leven gebeurt, zie je in compacte vorm in een pretpark terug. Als je bewuster gaat leven, voelt dat soms wat ongemakkelijk om tussen die twee werelden te laveren.

Ondanks dat een pretpark niet mijn natuurlijke habitat is, belandde ik toch in een! En ik had het onverwacht leuk!



Elk jaar organiseert de NVOM (Nederlandse Vereniging voor Ouders van Meerlingen) een meerlingendag. Een dag waar je elkaar als meerlingouders kunt ontmoeten, waar je informatie kunt halen of gewoon een gezellige dag te hebben.  Het ene jaar is het in een dierentuin, andere jaar in een pretpark, om de verschillende leeftijdsgroepen steeds wat te bieden te hebben. Voor die dag kun je kaarten met korting bestellen. We zijn maar een keer eerder mee geweest, dat was naar het Dolfinarium. Andere jaren konden we steeds net niet in het geplande weekend of het was te ver weg. Nu was Slagharen aan de beurt en dat past wel heel erg bij de leeftijd van Gemma en Ellie. Het is ook nog eens maar een uur rijden. Ik vond dat ik nu een goeie reden had om me over mijn bezwaren heen te zetten. Ik ben tenslotte niet de enige in het gezin. Gemma en Ellie hebben de leeftijd dat ze pretparken leuk gaan vinden, met name Gemma lijkt er echt plezier aan te beleven. Michel houdt wel van achtbanen en dergelijke, maar naar een pretpark zou hij ook niet meer gaan als de kinderen er niet waren.
Naar Slagharen waren zowel de man als ik nog nooit geweest.



De meiden waren dolenthousiast met Slagharen in het vooruitzicht. ‘Dat is van Randy en Rosie!’ werd er geroepen. Ik wist van niks, maar leerde dat Randy en Rosie de wasbeer mascottes zijn van Slagharen, dat kennen de kinderen dan weer van tv. Zie hier, weer een reden om kinderen geen tv te laten kijken ;-).
Om de ervaring nog completer te maken, sprongen we ook nog eens uit de band en boekten een nacht (met NVOM korting) in een blokhut op het park!

Of het kwam omdat we allemaal zonder voorkennis rondstapten en we dus allemaal geheel neutraal alles op ons af hebben laten komen, of dat het kwam omdat we met zoveel meerlinggezinnen waren - waardoor je het gevoel hebt dat je op een heel groot familiefeest bent - of dat het kwam omdat we er allemaal heel veel zin in hadden; wij hebben het allemaal ontzettend leuk gehad en waren aangenaam verrast door Slagharen. Het was er schoon, aangeharkt, het personeel had er zin in, en de pony’s ook :-).





De opzet van het park was leuk gedaan, de western style was overal goed doorgevoerd. Ja, ik voelde me zowaar zelf Amerikaanse op de dorpskermis; gezellig rondstappen en een praatje maken met deze en gene. Misschien moeten ze nog een keer een taartenbakwedstrijd organiseren, dan voel ik me helemaal Jessica Fletcher!
Ik moet er wel bijzeggen dat dat familiaire gevoel sterker was op de eerste dag, toen er zoveel meerlinggezinnen waren. De tweede dag was het een warme zonnige dag, dat trok ander publiek.

De blokhut was beter dan we hadden verwacht. De indeling was efficiënt - daar hou ik zo van- en eigenlijk was alles er. Er zat een slaapkamer in met twee stapelbedden. Voor ons gezin met twee dochters van 8 jaar kon dat wel. Wij lieten de meiden boven slapen, hoeven wij onszelf ’s avonds ook niet in de kooi te hijsen :-) Ik was niet bang dat ze er uit zouden vallen, want het bed was behoorlijk diep.

Voor de deur een handige picknick tafel en opzij van de blokhut twee palen voor een hangmat die je bij de receptie kon halen. Als het aan mij had gelegen had ik de tweede dag (de zonnige dag) met een boekje aan de picknicktafel gezeten en geluisterd naar de vogels die vrolijk kwinkeleerden. Man en kids naar het park, dat lag tenslotte in de achtertuin.

Een zwembad was er ook nog. Die hebben we ook uitgetest. Met een mooi binnenbad en buitenbad, glijbanen, fonteinen, bubbelbad. De akoestiek was niet overal even goed, waardoor erg lawaaierig. Daar hielden we het niet zo lang vol.

Wat we niet uit konden proberen was de nieuwe achtbaan. Wij waren er in het weekend van 8 april en die nieuwe achtbaan werd die week er op geopend. We konden wel zien hoe de opbouwers het aan het testen waren. Dochter Gemma heeft sinds Legoland de pretpark smaak te pakken. Haar kun je wel in een attractie zetten. Michel heeft het ook altijd leuk gevonden, maar wordt ook ouder en dan vallen sommige attracties niet altijd even goed op de maag. Ze wil ook wel met mij in een attractie, maar alleen op voorwaarde dat ik niet gil. En dat is soms best moeilijk….Dochter Ellie is net als ik, die kijkt naar hele andere dingen. Meestal de dingen die door de meute voorbij gelopen worden, zoals leuke bloemperkjes of vissen in de vijver. Wij zaten gezellig samen in de kabelbaan en zij was dol op de pony’s.





De NVOM had een grote zaal tot hun beschikking met standjes. Kinderen konden zich laten schminken, kettingen rijgen, goedgemerkt stond er ook met hun naamstickers (ken je goedgemerkt?). We hebben niet uitgebreid met andere meerlingouders gepraat, maar zo af en toe maak je een praatje als je in de rij staat. De drempel om contact te maken is op zo’n dag wat makkelijker. Ik heb nog gesproken met Coks Feenstra, de schrijfster van het Grote Meerlingenboek. Het gedicht dat ik ooit schreef over hoe het is om een tweeling te zijn heeft zij opgenomen op haar website.


tussen de bomen door zie je het reuzenrad

Heel veel gezinnen hadden een overnachting geboekt op het park. De volgende ochtend hadden we in de grote zaal een gezamenlijk ontbijt. Allemaal gezinnen met meerlingen. Je herkent jezelf in de verschillende fases van vermoeidheid. En in de fases van ontwikkeling. Zo zag ik een gezin met eeneiige meisjes van ongeveer 2 jaar. Mama zat naast een meisje. Papa zat naast een meisje. In zulke situaties ga je als ouders om de beurt naar het buffet. De man was nu even naar het buffet. Zal je net zien: dan gaat het meisje dat naast papa zat, rechtop staan in haar kinderstoel. Mama keek net de andere kant op. Als mama het wel ziet zit ze in een spagaat, want zodra zij naar de andere kant van de tafel gaat lopen, zal haar andere dochter gaan staan in haar kinderstoel. Dat soort uitdagingen.

Samengevat: het was een heel leuk weekend. Zo leuk, dat ik het wel aandurf om er nog een keer naartoe te gaan. De kinderen hebben er in ieder geval al zin! (Maar ja, die hebben overal zin in - behalve haar borstelen).

Fijne week gewenst.

Warme groet
Anita

zaterdag 20 mei 2017

Heimwee naar de blogger leeslijst

Zo, ik ben weer ingeplugd op de grote pc. Er zit een nieuwe harde schijf in.  De man besteedde weer de nodige uren aan de zaak. Grappig om nog even te vertellen is dat Michel dus voor de mac de doos had bewaard (die gewoonte van hoofdzakelijk mannen waar ik de vorige keer over schreef). Sterker nog hij had niet alleen de apparaat doos bewaard, maar ook de verzenddoos waarmee de mac destijds bezorgd werd. Bij de vorige reparaties kwam daarvan maar een doos terug, dus we hadden er nog maar een. Dat was op zich al slordig van de service afdeling. Deze keer bracht de man 'm - in doos - naar de winkel en toen hij 'm weer op kon halen wilden ze 'm zo, zonder doos, weer meegeven. Nou, dat vond mijn man niet zo grappig! Ik kan me zijn gezicht voorstellen. Toen hij om de doos vroeg kreeg hij een schaapachtige reactie 'oh, was dat uw doos?' en haalden 'm uit het magazijn. Had ik al verteld dat de man (en ik dus ook) maar matig enthousiast zijn over de service van apple?

In ieder geval, Michel kon wel gelijk na het publiceren van mijn blogpost het nut bewijzen van het bewaren van de verpakking vanwege garantie. Ik zal er nooit meer over klagen.

Mijn stemming van de laatste weken is wat melancholisch. Ik heb zin in iets nieuws, zin in verandering, maar blijf toch een beetje in het vertrouwde hangen. Ik sla wat nieuwe wegen in, maar keer als snel weer terug naar het vertrouwde pad. Het is het allemaal net niet. Of dat nou komt omdat het oude pad het juiste pad is of omdat ik het nieuwe pad opgeef, ik weet het niet. Ik heb allerlei mooie onderwerpen om over te schrijven, maar als ik er aan wil beginnen denk ik dat het toch niet het goeie moment er voor is. Dan eerst maar een andere schrijven (bijvoorbeeld over heimwee naar de blogger leeslijst....).

Deze nieuwe layout van het blog is het eigenlijk ook net niet helemaal. Hoe de artikelen geplaatst worden vind ik wel plezierig, maar verder heeft het toch wel zijn beperkingen. Als lezer moet je bijvoorbeeld op een menuknopje klikken om oude blogberichten te kunnen vinden of de labels. Je ziet het niet in een oogopslag. Berichten zoeken? Ook al onvindbaar. Sterker nog, ik kan vaak zelf mijn berichten niet terugvinden! De neiging is groot om weer terug te gaan naar de oude layout. Toch houdt iets me daarin ook weer tegen. Terug naar het oude? Is dat de weg?

Een tijd terug was ik helemaal overgestapt naar bloglovin voor mijn leeslijst. Blogger had toen iets aan het dashboard veranderd, waardoor de leeslijst wat verder weg zat. Maar ik kreeg heimwee naar de leeslijst van blogger. Had het idee dat ik van sommige blogs heel lang niks gehoord had. In bloglovin had ik ook heel veel nieuwe blogs - veelal mensen die op wordpress schrijven, niet iedereen van mijn oude lijst zat op bloglovin. Toen begon bloglovin met de mogelijkheid om reacties te kunnen geven. Best aardig dacht ik eerst, maar ik wil als blogger liever reacties bij de blogpost zelf, gewoon omdat dat mijn platform is en ik het graag bij elkaar wil bewaren. En toen kwam bloglovin met de mogelijkheid om zelf posts te plaatsen. Dat vond ik echt gek! Wat ben je nou, bloglovin? Een leeslijst of een bloggerplatform? Toevallig schreef Kreanimo in diezelfde periode over haar eigen twijfels hier over en voelde ik me niet zo alleen.

Ik ging weer eens kijken in mijn leeslijst van blogger en als eerste was de blogpost van Puur Arnika. Het was toevalligerwijs haar eerste post sinds lange tijd. Sommige blogs was ik echt uit het oog verloren! Het voelde alsof ik oude vriendinnen weer terug vond! Een gevoel van spijt over verloren tijd, maar ook heerlijk om weer terug te komen in die sfeer van toen ik begon met bloggen. Het gevoel dat ik een 'kringetje' had. Blijkbaar had ik dat gemist. Dat gevoel. Het voelt prettig om die leeslijst weer nieuw leven in te blazen. Ik probeer het weer goed te maken bij jullie!

De volle maan van de maand mei was op 10 mei en is de maan van het ontwaken. Ik las dat het de maan is om plannen die verborgen (in je opgesloten) liggen ten uitvoer te gaan brengen. Zoals bloemen en blaadjes die in het vroege voorjaar in knop zaten nu te voorschijn kunnen komen.
Ik las ook dat je plotseling van idee of mening kunt veranderen en een andere richting op kunt gaan. Er kunnen plotselinge nieuwe ideeën in je opkomen en vernieuwende plannen en er kunnen onverwachte, verrassende wendingen komen. (inspirerend leven)

Dat dus. Het schijnt ook zo te zijn dat je nu niet moet achteroverleunen en maar afwachten wat er op je pad komt. Maar dat je goed alert moet blijven op de signalen om ze op te pikken. Ik ben er nog niet uit.

welke kant gaat het op?




zondag 14 mei 2017

Samen mediteren is verrassend leuker dan alleen

Ik zou mijzelf nooit een groepsmens hebben genoemd, maar sinds ik de meditatie opleiding doe ben ik het wel veel meer geworden.

Toen ik begon met de opleiding dacht ik nog heel erg als een traditionele leerling. Ik zou de lesstof aanhoren, flink veel aantekeningen maken, maar het echte 'huiswerk', het instuderen en eigen maken, dat kon ik het beste thuis doen. Thuis zou er geen afleiding zijn, dan had mijn brein de rust om alles te begrijpen. Maar met mediteren gaat het veel meer om het voelen en het ervaren. Daarna volgt het begrip. Ik hoefde geen lesstof te stampen, ik hoefde het alleen maar op te zoeken in mezelf.

Al na het eerste meditatie weekend merkte ik dat bij mediteren hele andere krachten werken. Het ging niet om cognitief leren. Thuis in mijn eentje eervoer ik helemaal niet hetzelfde effect als in de groep. In een groep gaat de kracht van een kring aan het werk, dan raak je op elkaar afgestemd. En dat werkt enorm door op de meditaties. 

Ik realiseerde me al snel dat ik mijn denkbeeld over leren en lessen helemaal om zou moeten gooien. Ik begon ook te zien dat we elkaar allemaal nodig hebben. 

Sinds een paar maanden zijn een andere vrouw uit mijn meditatie groep en ik begonnen om samen thuis te mediteren. Zij komt bij mij thuis en we kletsen gezellig en we gaan relaxt op een matje liggen onder een dekentje. Huiswerk maken was nog nooit zo leuk! :-) 
De anderen uit onze groep die niet in de gelegenheid zijn om te komen, kunnen op afstand meedoen. Van te voren spreken we af welke oefening we gaan doen en hoe laat we beginnen. En het klinkt ongeloofwaardig, maar het is echt waar dat een meditatie of healing op afstand ook zijn werk doet. Ik heb dat ervaren toen ik naar een engelenlezing ging (later kreeg ik nog een healing op afstand) en vorige week deed ik mee met de vollemaan healing van healingcentrum Isis. De volle maan van 10 mei was de maan van het ontwaken. Die maan was heel erg krachtig en er waren heel wat thema's (of eigenlijk terugkerende thema's) die speelden. Ik had nog nooit eerder aan zoiets meegedaan, geen idee of ik deze opzet fijn zou vinden, maar het was echt heel geslaagd. Wederom voelde ik de energie van al die anderen die meededen. De meditatie oefening krijgt daardoor veel meer kracht. 

Nu bedacht ik dat er misschien onder mijn lezers wel interesse is om een keer mee te doen met de meditatie die mijn meditatie-vriendin en ik doen. Je kunt op afstand, vanuit je eigen huis, meedoen met de oefening. Als je interesse hebt, mail me dan gerust. Dan stuur ik je de tekst en uitleg voor de oefening en het tijdstip. Tot nu toe doen we het een keer per maand op de maandagochtend.


Poes hield ons de laatste keer gezelschap. Hij had een lekker kuiltje gemaakt op de benen van mijn meditatie-vriendin :-).

Ps: onze pc is weer eens naar de reparateur (zie berichten in jan. vorig jaar) daardoor is de opmaak van mijn blogposts summier, want ik tik dit op de iPad. Geen linkjes naar vorige blogartikelen, geen labels, foto's van de iPad en als ik helemaal pech heb, dan is het lettertype klein. Zucht...

dinsdag 9 mei 2017

Opruimen is als vasten voor je huis

Het klinkt misschien een beetje gek, maar hoe meer ik me bezig hou met het opruimen en het huishouden, hoe meer ik zie hoeveel overeenkomsten er zijn tussen spullen en eten.
Ik schreef laatst al het stuk Het huis als beeld van onszelf. 

Er gingen hier weer allerlei spullen de deur uit. Naar de kringloop en voor de Koningsmarkt op school. Sommige spullen heb ik al wel 100 keer in handen gehad en werd ik gedwongen om nog een keer naar mijn relatie tot die spullen te kijken. Ik weet altijd precies waar iets bij hoort, alleen ligt dat andere deel weer ergens anders. Dus bewaren maar. Maar het zijn die kleine dingen waar ik het meeste last van heb. Die grotere spullen liggen me minder in de weg, maar hoe kom ik voorbij aan dat kleine spul? Ik gooide veel weg. En ik nam me voor om vaker nee te zeggen want alles is afval tenslotte. En ik heb teveel werk van al die gekregen spullen. 
Ook leer ik om nog nauwkeuriger te kijken naar waar de kinderen mee spelen. Heel veel spullen mag ik niet weggooien als ik ze er naar vraag, maar zij kijken er zelf niet meer naar om. Dus gooi ik toch wat ongevraagd weg. Het is echt waar, kinderen hebben niet veel nodig. En het is nodig als ouder om het voor ze te beperken. Het is aan jou als ouder om hierin de regie te voeren, net als met eten. 

Sommige inzichten moet ik blijkbaar vaker beleven om ze me eigen te maken. Zo realiseer ik me (opnieuw) dat het niet goed is om te lang aan spullen vast te houden, aan vergane hobby's bijvoorbeeld. Of oude apparaten die je bewaarde 'voor de zekerheid'. Ooit was het je tot nut, maar is het dat nu nog steeds? Als je het te lang vasthoudt blokkeert het de doorstroming.

Ik zie spullen nu vaker als voeding. Ooit heb ik het tot mij genomen, ik heb me er mee gevoed, maar het moet niet in het darmstelsel van het huis achterblijven. Anders leidt het tot verstopping. Als het verteerd is, bijvoorbeeld kleding die versleten is, uit de mode, te klein of te groot, dan mag het weg. Het heeft zijn nut gehad. 
Net zoals een overmaat aan eten leidt tot afvalstoffen in het lijf, een beperking in je functioneren en een negatieve invloed op je vitaliteit. Zo stroomt de energie ook niet goed in je huis als je teveel spullen hebt.
Te veel eten is hetzelfde als teveel spullen in huis halen. Maar zijn die spullen voedend? 


Andermans rommel

Van nature heb ik best moeite om spullen weg te doen, maar ik merk dat je meestal geen last hebt van je eigen rommel. Wel van de rommel van ezen ander :-D Het zijn die kleine prullaria van de kinderen waar ik nerveus van word (want ik weet altijd precies welke onderdelen erbij horen, maar die liggen verspreid door het huis, dus kan ik niks weggooien) en laat Michel zijn tijdschriften overal slingeren (maar die mag ik vervolgens niet weggooien) en ben ik vaak gefrustreerd geraakt over zijn beleid om verpakkingsdozen van apparatuur te bewaren. 

Ik probeer er wel op te sturen, maar het is niet aan mij om te zeggen dat iemand ergens wel zonder kan. Ik ontdekte dat ieder zijn eigen beweegredenen heeft om spullen te bewaren. Zo voelt Michel zich verantwoordelijk voor de elektronische infrastructuur in huis en neemt hij die taak serieus. Voor hem hoort daar bij dat hij de dozen bewaart zolang de garantie nog loopt. 

Ik moet hem de tijd en de ruimte geven om in eigen tempo afstand van spullen te doen. Ik heb me zo vaak geërgerd aan de dozen die Michel wilde bewaren, maar nu niet meer. Het scheelt wel dat ik ze nu weg mocht gooien ;-).

Het is goed om jezelf af en toe te beperken. Even niets in huis halen, kijk naar wat je nog hebt. Wat heb je niet meer nodig in het leven dat je nu hebt? Wat heb je daarvoor juist wel nodig?

De grootste ommezwaai is dat ik de kindermeegroeibedden te koop heb gezet. Ik was er zo aan gehecht, droomde er van dat er later kleinkinderen in mogen liggen. Maar ik heb nu andere behoeftes. Ze zijn nu niet van nut voor mij. Ik wil graag ruimte op zolder, heb plannen om er healings en massages te geven. En de bedden nemen teveel ruimte in beslag. Dat is ook iets wat je beseft bij het opruimen (en vasten), dat wanneer je je onthoudt en ontdoet van spullen (en eten) je ontdekt waar je eigenlijk behoefte aan hebt. In een tuin vol onkruid kan geen mooi bloembed groeien. Vasten, je onthouden van eten, doet je beseffen waar je eigenlijk 'honger' naar hebt.

Overigens brengt de zolder me regelmatig tot wanhoop! Ik steek er enorm veel uren in, er gaan regelmatig dozen naar de kringloop, maar het lijkt steeds niet ruimer te worden. Meestal is de chaos zelfs groter. Heel frustrerend. Daar zal ook nog wel een verborgen boodschap in liggen.

In Happinez nr 1 van dit jaar staat een toepasselijk stuk over vasten. 
'Het diepste plezier van carnaval is namelijk niet dat je je volledig leegfeest, maar dat je dit doet in het besef dat het daarna werkelijk veertig dagen afzien is: al die overdaad laat je volgen door bewuste beperking, uitbundigheid door inkeer.' 

'Door tot Pasen vlees, alcohol en tussendoortjes te laten staan of je telefoon in de la te laten liggen, raak je ervan doordrongen dat dergelijke zaken niet voor iedereen vanzelfsprekend zijn.'







maandag 1 mei 2017

Een vision board maken voor je spaardoelen

Ik zit in de bespaargroep van meergeldminderstress en ik deed mee met de 15 daagse challenge om je financiën op orde te krijgen. Ik leer er toch elke keer weer iets nieuws van, ook al word besparen na zoveel jaar toch vooral een herhaling van zetten.

Maar zoals gezegd, ik leerde weer iets nieuws. Zo maakte ik weliswaar vroeger ook spaardoelen, maakte ook een goeie schatting van hoeveel ik daarvoor nodig zou hebben. Maar wat ik altijd verzuimde was uitrekenen hoeveel ik er dan voor opzij moest zetten per maand. Wat natuurlijk een vrij essentieel onderdeel is van het proces.

Dus nu deed ik het  anders.
Ik worstelde me weer eens door een excelletje heen (ben nog niet helemaal uitgeworsteld) en maakte een lijstje met spaardoelen en doelbedragen. Deze keer rekende ik uit hoeveel ik daarvoor per maand opzij zou moeten zetten.

Omdat ik deze spaardoelen echt graag wil bereiken leek het me goed om dat op een of andere manier levend te maken. Zodat ook de rest van het gezin er aan mee gaat werken. Ik besloot er een ouderwetse collage van te maken.
Eerlijk gezegd dacht ik trouwens dat het een opdracht was in de challenge van meergeldminderstress, maar toen ik de foto deelde op de facebook groep bleek dat ik het toch echt helemaal zelf verzonnen had. In ieder geval was iedereen zo enthousiast over mijn collage dat er al snel meer volgden.



De plaatjes zijn associatief gekozen, niet letterlijk. Zo vroegen de meiden mij verbaasd: ‘Mama, waarom wil jij nòg een tent?!’ Vorig jaar kochten we een tent namelijk en nee, ik wil niet nog een tent, maar ik wil wel geld sparen voor de vakantie.
En het gaat me ook niet per se om die kleur gordijnen, maar het doel is nieuwe verduisterende gordijnen bij Ellie op de kamer.

1. Zonnepanelen

Dit is echt doel nummer 1. Dit jaar wil ik zonnepanelen op het dak. Punt. Het is een grote investering, maar de maandelijkse lasten gaan omlaag en dat geeft ons vervolgens weer wat meer financiële ruimte.

2. Verduisterende gordijnen

Dochter Ellie heeft, toen ze een eigen kamer kreeg, gordijnen er voor gekregen die ik nog had liggen. Hele mooie gordijnen van De Ploeg. Die hadden we in ons vorige huis. Maar deze gordijnen zijn licht van kleur en als zij gaat slapen is het in het voorjaar en zomer nog niet donker en dan valt ze niet zo makkelijk in slaap. Ook wordt ze weer vroeg wakker omdat haar kamer ochtendzon heeft. Niet de meest ideale situatie, zoals je zult snappen. Het is al twee (drie?)  jaar behelpen geweest met een losse lap stof voor het raam, maar nu moet het echt anders vind ik.

3. Tuinhuis/atelier en een nieuwe tuinaanleg

Wat ik heul graag wil is dat onze tuin opnieuw aangelegd wordt en dat we een groot, geïsoleerd tuinhuis achterop de tuin krijgen. De tuin hebben we altijd zelf een beetje aangepast naar onze behoeftes, maar de sfeer is er inmiddels helemaal uit. Uitgeleefd zoals een huis uitgeleefd kan zijn. Het huidige tuinhuis is verrot en de tuin in het algemeen voldoet ook niet meer aan de wensen van het gezin nu.
Ik heb een nog niet geconcretiseerde wens om thuis healings en massages te geven en ik zou het ideaal vinden als ik dat in een tuinhuis zou kunnen doen. Eentje waar elektra, water en riolering in zit. Zodat eventueel een van onze ouders er ook kan wonen, mocht de situatie zich zo voordoen. Of dat de kinderen er kunnen logeren met vriendinnetjes. Dit vergt nogal een investering en is nu nog een droom. Concreet kan het niet eerder dan volgend jaar aan de orde zijn, hoe graag ik het ook anders zou willen. Staat dus wel in de lijst, maar heb ik in het budget niet meegenomen.

4. Wandelschoenen

Michel en ik hebben allebei nieuwe wandelschoenen nodig. Ik schreef er al eerder over dat het nodig is (onze zijn zeker 10 jaar oud en de zolen versleten). Twee paar goeie wandelschoenen is een flinke uitgave en staat daarom ook op het doelenlijstje.

5. Zomervakantie

Deze zomer gaat de reis naar Denemarken. Wel een ander deel als vorig jaar.
En vakanties kosten geld. Meestal meer dan je denkt.

6. Bestekcassettes

Schreef ik laatst nog dat ik bedacht had om een stalen snelkookpan voor ons stalen huwelijk te kiezen. Inmiddels ben ik van gedachten veranderd. Ik vermoed dat zo’n pan te weinig gebruikt gaat worden hier in huis en de verhalen van mijn moeder over haar ervaring met snelkookpannen van oma ‘de spinazie zat tegen het plafond’ waren weliswaar vermakelijk, maar niet erg in het voordeel van de snelkookpan. En aangezien ik net zo kook als mijn oma – namelijk snel afgeleid door iets anders, vermoed ik dat snelkookpan-en-ik niet zo’n goeie match is. Mijn oma zette de aardappels op het vuur (al dan niet in de snelkookpan), liep vervolgens naar het achterhuis en bedacht dat ze nog wat planten moest verpotten en vergat vervolgens de aardappelen. Ik ben niet veel anders.
In ieder geval, een collega deed me de suggestie aan de hand voor een bestekcassette en dat was een briljant idee, want ons bestek is eigenlijk aan vervanging toe. Sommige messen krijgen vlekken en die heb ik al uit de roulatie.

7. Slaapkamer

Onze slaapkamer heeft een make-over nodig. Maar het meest belangrijk is een nieuw topmatras en een nieuw dekbed en hoofdkussen. Wat we nu hebben is echt niet fris meer. En als het dan kan graag iets nieuws voor de ramen en een nieuw kleurtje op de muren. Een nieuw dekbedovertrek klinkt mij ook als muziek in de oren. Zo eentje als dit vind ik geweldig.


8. Nieuwe fiets

Deze had ik er liever niet op gehad, maar ik voorzie dat het wel een kostenpost wordt. Vorig jaar ging mijn elektrische fiets stuk. De motor hield er mee op. Dat was toen al balen, want dat was precies aan het begin van de zomervakantie. Niet de meest gunstige timing voor zo’n kostenpost. Ik kon toen voor een heel gunstige prijs een nieuwe elektrische fiets kopen, eentje uit een vorig seizoen. Niet mijn eerste keus, maar wel de beste koop op dat moment. Ik fiets heel veel en sinds de operatie aan mijn been wil ik niet meer terug naar een gewone fiets. Een gewone fiets is me te zwaar. Ik heb mijn energie voor andere dingen nodig. Het leek zo gunstig die fiets, maar er is aldoor gedoe mee. Om de haverklap hapert de fiets en houdt er vervolgens mee op. Ik word er knap sjagerijnig van en heb de neiging om deze maar weer in te ruilen voor een andere. Het wordt weliswaar steeds gratis – want garantie – gerepareerd, maar het euvel lijkt steeds terug te keren. Het gedoe wat ik er van heb is echt vervelend. Ik hou dus de mogelijkheid open dat ik deze fiets weer inruil voor een andere. Maar dan moet er wel weer geld bijgelegd worden.

Ik hou jullie op de hoogte!

groeten Anita