zaterdag 31 december 2016

Vocht en drinken volgens de Ayurveda

Een van de huidige gezondheidsadviezen is om veel vocht in te nemen. 1,5 tot 2 liter per dag is een veelgehoord advies. Vooral water wordt vaak genoemd als bron van vocht. Water is tenslotte goedkoop en een betere keus dan koffie, thee, melk of frisdrank.
Het flesje water is zelfs bijna een accessoire geworden. Het is net zo gewoon om de deur uit te gaan en een flesje water mee te nemen, als je portemonnee en je telefoon.

Hoe ging dat vroeger dan, vroeg ik me al lange tijd af. Waren we dan zoveel dorstiger geworden de laatste - pak 'm beet - vijfentwintig jaar? Ik probeerde me te herinneren hoe het in mijn kindertijd was. Hadden we dan ook steeds dorst? Gedurende de hele dag? Daar herinner ik me niks van. En mijn moeder liep echt niet met een flesje water rond. Dus wat is er nu zo anders?

Toen ik een paar jaar geleden anders ben gaan eten - minder suiker, minder brood, minder pakjes en zakjes, meer zelfgemaakt - merkte ik al heel snel dat ik minder vaak dorst had. Vooral brood bleek een 'verdrogend' effect te hebben op mijn lichaam. Doordat ik minder vaak gistbrood at, maar vaker koos voor desembrood en andere alternatieven zoals pap of soep was ik niet meer zo dorstig.
Zou bewerkt voedsel ons dorstiger maken? Was het niet een kwestie van dat we te weinig vocht binnenkregen, maar dat ons eten ons dorstig maakte?

Vervolgens ging ik me meer verdiepen in de ayurvedische voedingsleer en toen vielen de puzzelstukjes op zijn plek. 
Binnen de ayurvedische voedingsleer nemen dranken weliswaar een grote rol in - je zou je maag voor eenderde moeten vullen met vast voedsel, eenderde met drank en eenderde leeg laten - maar er wordt niet aangeraden om veel vocht te drinken. Het meeste vocht krijg je namelijk binnen via de vaste voeding.



Binnen Ayurveda is de spijsvertering erg belangrijk. Dit wordt gezien als het vuur in ons lichaam. Als het ware onze open haard. Daar doe je kwaliteitshout op, hout dat lang brandt, niet hout dat zo weer opgebrand is. En je blust het ook niet meteen met water, net als je de vlam er goed in hebt.

Door teveel te drinken verlaat warmte je lichaam en verzwakt het je spijsvertering.
De Ayurveda raadt het bijvoorbeeld ook niet aan om te drinken bij de maaltijd. Dit kan de werking van je voeding teniet doen. Beter is het om tussen de maaltijden wat te drinken. Ik hou daar rekening mee en ik kan merken dat mijn lichaam dat prettig vindt. De dag beginnen met een glas lauwwarm water is ook een aanrader. Het houdt de spijsvertering op gang, die 's ochtends het meest actief is. 

Momenteel ben ik helemaal fan van chai tea. Eerst maakte ik 'm voor de avond. Heerlijk om de dag mee af te sluiten. Nu maak ik 'm ook wel voor overdag.




Ik verwarm een deel havermelk en een deel rijstdrank in een pannetje. Daarin doe ik een paar kardemompeulen. Eventueel wat gember erbij. Gember is bijna overal goed voor. Je kunt het op die manier drinken. Maar ik doe er ook wel eens losse chai thee bij. Dat laat ik dan trekken in een 'theelepel'. Schenk het in een mok door een zeef, zodat kardemompeulen en gember in de zeef achterblijven.

Die mok is leuk hè? Die kreeg ik van mijn Sinterklaas. Het is de green girl mok van Blond Amsterdam. Ja, je denkt dat je buiten de gebaande paden leeft, maar ondertussen is Het Groene Leven marketing geworden en worden er mokken voor je gemaakt :-).

Lieve groet
Anita


dinsdag 27 december 2016

Flink uitpakken met de feestdagen - en hoe dankbaar ik was

En dan zijn de Kerstdagen maar zo weer voorbij. De aanloop er naartoe duurt langer dan de dagen zelf. De beide Kerstdagen waren heerlijk ontspannen na de drukke tijd er aan vooraf. Dochter was weer opgeknapt. Ze moest zich gewonnen geven en haar medicijn nemen nadat ik nog een keer met haar bij de huisarts was geweest. Andere dochter begon inmiddels nadrukkelijk en luidruchtig haar positie in het gezin weer op te eisen nu haar zusje zoveel aandacht had gekregen. Het is niet allemaal halleluja om een tweeling te zijn. 

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om een soort samenvatting te maken van de Kerstdagen. Ik had al een andere blogpost klaar staan voor vandaag, maar die heb ik er weer afgehaald. Die komt later deze week wel weer voorbij. 
Ik las zoveel en hoorde zoveel van mensen dat ze het wel gehad hebben met Kerst, dat alles wel weer gewoon mag zijn. Dat al die poeha en tierlantijnen maar zo overdreven is, dat je ook met eenvoudige dingen kunt genieten. En dat is allemaal waar, maar ik kreeg ook de drang om een andere kant te laten zien. Dat een (Kerst)feest ook bedoeld is als feest, als dagen om uitbundig te zijn, als dagen die anders zijn dan de andere gewone doorsnee dagen. Als dagen waar je naartoe leeft in een donkere winterperiode. Waarvoor je je lekkerste eten bewaart en je mooiste kleren voor aantrekt. Dat het daarna ook weer voorbij is, dat is ook de bedoeling. Feestdagen moeten zich onderscheiden van de dagelijkse dagen.  
En zo smolten die gedachtes een beetje samen met een andere blogpost die ik half af had. 

Eerste Kerstdag

Eerste Kerstdag waren we met ons viertjes, rommelden wat in huis. We hadden pakjes onder de boom. Ik wilde dierenonesies kopen, maar vond niks wat in aanmerking kwam en koos toen maar pyjama's (daar lopen ze toch de hele dag in, als ze de kans krijgen), een zak spekjes en een pak chocomel. Michel veraste ook nog met pakjes. Lego Friends voor de meiden en ik kreeg een mooi kersttafelkleed van de Dille en Kamille. We deden een partijtje sjoelen op de sjoelbak die ik vorig jaar tweedehands geregeld had voor Sinterklaas. Mijn moeder poetste ‘m toen helemaal op met een walnoot. Zonder de harde dop natuurlijk, alleen de binnenkant ;-). 's Middags maakten we een prachtige wandeling bij het Dwingelderveld in de motregen. Een typisch gezinnetje waren we. Alleen de hond ontbrak nog. Ik zei tegen de man dat een 21 jarige dit vast retesaai zou vinden. Maar wij genoten er van.


Ik zag een prachtige eik. Dochter Gemma zei: ‘mama ga jij maar even luisteren naar wat hij zegt.’
Gemma: Wat zegt hij?
Ik: ik weet niet, hij voelt koud.
Gemma: Ik denk dat hij zegt dat hij dankbaar is dat jij aandacht voor ‘m hebt, terwijl iedereen ‘m voorbij loopt.
Dat was lief
Dat maakte de boom blij. En mij ook. 


Thuis dronken we warme chocomelk. Uit een pak. Met slagroom. 
Daarna maakten we met z’n allen de hapjes klaar voor de kaasfondue. Ik had spijt dat ik niet eerder een goed pak kaasfondue had gekocht, nu was er alleen nog maar de geraspte variant. Dat kostte wat moeite (van de man) om die mooi vloeibaar te krijgen. Uiteindelijk smulden we al het lekkers op. Heel ingewikkeld was het allemaal niet. Olijfjes, worstjes, bloemkoolroosjes (even voorgekookt), paprika reepjes, stokbrood, komkommer. 

Tweede Kerstdag

Tweede Kerstdag waren we bij mij ouders. Mijn moeder had het huis versierd met allerlei moois. Bij mijn ouders eten we tussen de middag warm en toen de tafel gedekt was bleken we hetzelfde maal te hebben als Evert en Evelien uit mijn kerstverhaal Hond in de pot. Mijn inspiratie komt van dichtbij, zal ik maar zeggen. 


Mijn moeder is vaak bezig met het maken van bloemstukken. Kijk eens naar die mooie boeketten naast het bord! ‘s Middags nog een wandeling met de wind mee waaiden we bijna vooruit. Ik heb van de dag genoten. Ik voelde me dankbaar. Mijn beide ouders leven nog en zijn in relatief goede gezondheid. Er wordt gepraat over nu en over vroeger en dat neem ik allemaal in me op. We vierden het niet overdadig met grote aankopen vooraf, maar we zorgden er wel voor dat het feestelijk was. Dat we iets gingen doen waar iedereen blij van werd, dat we eten hadden dat iedereen lekker vond. Dat het anders was dan al die andere dagen. 


Flink uitpakken

Mijn opvattingen over de combinatie kinderen-cadeaus en feestdagen heb ik de laatste jaren steeds wat bijgesteld. 
Eerst was ik vooral van het standpunt ‘het hoeft allemaal niet zoveel, want kinderen hebben alles al’.  Zo kocht ik nuttige cadeaus  of bewaarde ik dingen die ze toch moesten hebben tot aan Sinterklaas. Maar die verfschorten vonden ze ooit (3 jaar waren ze volgens mij) wel een beetje een onzinnig Sinterklaascadeau. En dat vond ik bij nader inzien zelf ook. Zo pas ik mijn mening over wat de beste cadeaustrategie is voor kinderen elk jaar een beetje aan. 

Er is dat Amerikaanse gezegde dat cadeaus voor Kerst (of Sinterklaas) moeten bestaan uit:
Something they want, Something they need, Something to wear , Something to read

Dat vond ik ook een tijdje een mooi houvast, maar er was iets wat sluimerde. Namelijk: is het cadeau iets waar ze zelf om vragen? Voldoen ze aan de wensen van het kind zelf? Want waarom zou ik mijn kind op een kinderfeest als Sinterklaas iets – weliswaar heel verantwoord – geven, maar waar ze zelf niet om gevraagd hebben. Voor wie is dat feest dan? 

Toen las ik het boekje Het geheim van Sinterklaas van Pieter van der Ree. Een boekje over de oorsprong van het feest. Die oorsprong is niet te herleiden tot een heilige, maar tot meerdere. Het is een verbeelding van een viering. In de wintertijd is de sluier naar Het Hemelse dun, we mogen onze verlangens kenbaar maken. Zo is er de mythe van Wodan. Die met zijn gevleugelde paard door de lucht vloog. Zijn twee zwarte raven luisterden aan de schoorstenen om naar de wensen van de mensen te luisteren. Mede daardoor en door mijn eigen observaties ben ik nu vooral van mening dat de grote feesten in het leven van kinderen verjaardag – Sinterklaas –Kerst moeten zijn dat op die dag hun wensen vervuld worden. Dat ze het gevoel hebben dat hun verlangens gehoord zijn. Is dat een kwestie van verwennen? Ja, want daar zijn die dagen voor. 

De crux zit ‘m er in dat je niet alle dagen van het jaar tot feestdagen omdoopt. Dat je cadeaus best mag uitstellen en sober leeft. Maar feesten zelf zijn er om gevierd te worden en hoeven niet sober. Dat maakt dat ik de feesten in grotere dankbaarheid kan vieren. 





Een leuk artikel dat ik de afgelopen periode las. The year I only spent $50 on Christmas (and why I won’t do it again). 

zaterdag 24 december 2016

Wat te doen met oud brood: wentelteefjes maken

Dochter Ellie is al de hele week ziek. Dubbele oorontsteking. Te ziek om te eten en het medicijn gulpte ze er gewoon weer uit. De ontsteking zakt inmiddels wat, de eetlust komt weer een beetje terug, maar het vergt de nodige creativiteit om er wat in te krijgen! Smoothies lust ze wel, maar denk maar niet dat je daar de antibiotica in kunt verstoppen. De smoothie van gisteren staat nu nòg in de koelkast...en morgen ook...
Gisteren was mijn keus voor het avondeten een gouden greep: aardappelen, bioworst en stoofperen. Vandaag (als je dit leest: gisteren) maar op die voet verder gegaan met bloemkool (haar lievelingsgroente), aardappelen en worst.

Voor de lunch bedacht ik wentelteefjes, ook een van haar lievelingseten. Zo was ik gelijk van de oude plakjes brood af die ze eerder deze week had laten liggen.



Ik maak wentelteefjes als volgt:

300 ml melk, theelepel kaneel, beetje suiker en een ei loskloppen in een schaal.
Sneetjes oud brood er in leggen zodat het brood de melk opzuigt. Schep eventueel melk over de bovenkant zodat het helemaal doordrenkt is.
Doe wat boter in een koekenpan en leg er een wentelteefje in. Ik gebruik altijd twee grote brede spatels, anders valt het soppige brood uit elkaar voordat het in je pan ligt.
Omdraaien zodat beide kanten een mooie bruine kleur krijgen.

Naar keuze kun je er wat roomboter op doen, of stroop, suiker of jam.





Andere dingen die je met oud brood kunt doen:
Toast van maken, in de broodrooster of in de koekenpan
Croutons van maken. Brood in de broodrooster of in de pan en dan in dobbelsteentjes snijden.
(Maaltijd)tosti van maken. Of gebruiken als bodem voor een pizza. 

Aan de eendjes geven :-)

Broodkruim maken van oud brood is in mijn ervaring alleen goed te doen van zelfgemaakt brood. Brood van de bakker en brood van de supermarkt verkruimelt niet zo mooi. Zelfgemaakt brood valt heel mooi uiteen in kruim.


De koekenpan is van Greenpan, deze kwam eerder voorbij in deze blogpost

zaterdag 17 december 2016

Kerstfeuilleton op Ogma

Mijn Kerstfeuilleton op Ogma.nu nadert zijn einde. Volgende week het laatste deel.
Een trouwe lezer maakt zich al zorgen of het nog wel goed komt met het Kerstdiner van Evert en Evelien. Beloofd, het komt goed! Het is tenslotte wel een Kerstverhaal :-).

Alle delen zijn te lezen op Ogma.

Deel 1 Hond in de pot
Deel 2 Een telefonisch Kerstconcert
Deel 3 Een geheim plannetje
Deel 4 De fietsenmakerij in Kerstsferen



Volg Anita's Dagboek op facebook
Volg Ogma op facebook

maandag 12 december 2016

Het was stil hier op het blog

Het was stil hier op het blog. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat mijn dagen ook stil waren. Dat ik me teruggetrokken had zoals de natuur dat ook doet. Een tandje terug en naar binnen staren. Maar ik was hier afwezig omdat het offline leven mijn aandacht vroeg. Keuzes moeten nu eenmaal gemaakt worden. Het voelt een beetje onwennig om weer een stukje te schrijven. Een terugblik op alle bezigheden daar heb ik geen zin in, maar zomaar verder gaan met nieuwe blogposts dat past ook weer niet.

Me helemaal terugtrekken, mijn blaadjes laten vallen zoals bomen dat doen en de hele dag pitten zoals onze kat dat doet, nee, dat zit er niet in. Ik moet het hebben van de ruimte tussen de lange stroom aan klussen en taken en things-to-do en probeer die ruimte te vullen met dingen die mij zin geven. En daar ben ik niet zo heel erg goed in, moet ik bekennen; ruimte zoeken. Maar ik leer.



Er zijn mooie dingen in ontwikkeling en er gebeurden moeilijke dingen.

Mooie dingen

Ik kreeg inspiratie uit gesprekken, boeken, uit mezelf. Kleine snippers van mooie grote inzichten. Ik wil ze opschrijven, maar soms vervliegen ze weer voordat ik ze goed en wel op papier heb. Ik krabbel soms maar snel wat op het eerste het beste papiertje wat ik tegenkom. Ik probeer een klein notitieboekje bij me te houden, maar als ik dat niet bij de hand heb, dan volstaat de achterkant van een bonnetje ook of desnoods het notitieblok op de telefoon. (die laatste liever niet, want ik vergeet als eerste dat ik het daar in heb gezet). Het zou mooi zijn als er iets meer ruimte was om die inzichten te laten zakken en te laten beklijven.

Prachtige inzichten, over herinneringen bewaren, het huis als beeld van mezelf, dat ik volgend jaar in de leer ga bij Yvonne om natuurrituelen te leren, dat ik met mijn meditatiegroep nu ook tussendoor meditaties doe – soms komen we niet eens bij elkaar, maar doen we het op afstand, dat ik plannen heb om volgend jaar een massagecursus te gaan doen (dit wordt met luid gejuich ontvangen door Michel ;-)) om te combineren met de healings die ik leer op de meditatie opleiding. Allemaal mooie prachtige dingen en contacten die voortkomen uit het bloggen. De inspirerende gesprekken over energie van bomen. De prachtige boeken die ik krijg toegestuurd. Allemaal voer voor de ziel. Er komt steeds meer samenhang in alles wat ik doe en waar ik naartoe wil.

Inzichten over ‘later’, ‘als ik met pensioen ben’. Dat ik het misschien niet rustiger wil hebben, maar wel betekenisvoller. Dat ik er geen voldoening uit zal halen om veel te reizen, alleen maar boeken lezen en ergens een kopje thee drinken. Maar dat ik hoop dat ik nog steeds veel mag doen en mag maken, dat ik nog steeds deel uit mag maken van mijn kringen, hopelijk op mijn kleinkinderen passen. Dat ik niet stil wil zitten, maar mooie dingen wil maken, dat ik mijn ervaringen over persoonlijke groei ook uit kan dragen aan de wereld.

Misschien ben ik wel een rupsje nooitgenoeg? Denk ik dat ik niet genoeg pauze tijd heb gehad om al die inspiratie te laten zakken, maar gebeurt er in de cocon meer dan ik denk? En komt die vlinder uiteindelijk toch ook tevoorschijn? Goh, ik moet meteen denken aan mijn drie eikeltjes uit de moonchallenge; rups, pop, vlinder.

Verdrietige momenten 

Die waren er ook, helaas. We moesten afscheid nemen van de vrouw van mijn schoonvader (tweede vrouw, niet Michel’s moeder). Uitzaaiingen vraten haar lichaam op, het was een lijdensweg. Mijn schoonvader heeft haar vanaf maart dag en nacht verzorgd, een bijna bovenmenselijke taak. Ik ben heel dankbaar dat we elkaar de laatste maanden extra vaak hebben kunnen zien. (Ondanks de afstand – ruim 2 uur heen en 2 uur terug). Zoiets is zo ontzettend waardevol, veel belangrijker dan ik ooit had kunnen denken. Ze waren 32 jaar samen, zij werd 52 jaar. (mijn schoonvader is 65 - voor de beeldvorming) Ze was een groot fan van mijn blog. Zei altijd dat ze er zo van genoot. Haar Happinezen schoof ze naar mij door. De kinderen verwende ze met attente cadeaus. Daar deed ze moeite voor, ook als het vanwege haar gezondheid eigenlijk niet meer kon om nog iets in huis te halen. Mijn vorige blogpost heb ik aan haar opgedragen. Toen leefde ze nog, maar ik weet niet of ze ‘m nog heeft kunnen lezen (of voorgelezen heeft gekregen). Zij hield van licht, had overal in hun gezellige huis kaarsen staan. Speciaal voor haar heb ik drijfkaarsjes gekocht (want ik brand maar matig kaarsen). Die branden nu in mijn glazen schaal in de keuken.



The spirit lives on
when the body dies

Heather Nova - Walking higher


Bij vlagen heb ik wel gereageerd op al die mooie blogs die ik zo graag lees, van lieve bloggers waarvan ik weet dat zij ook bij mij lezen. Maar uiteindelijk kon ik het niet bijhouden en las en reageerde ik minder dan me lief was. Zodra ik weer de kans krijg, pak ik dat weer op.

Hopelijk tot snel!

Hartelijke groet,
Anita