zondag 3 juli 2016

De verhalen van Arnold Lobel

Voor de klas van mijn kinderen verzorg ik de bibliotheekboeken. Eens in de zoveel weken haal ik een dertig tal nieuwe titels. Heel leuk om te doen, vind ik dat. Ik zoek voor elk wat wils, voor de lezers die al langere zinnen kunnen lezen, voor de lezers die daar het geduld niet voor hebben. Titels waar de naam van een kind uit de klas in voor komt, dikke boeken, dunne boeken, boeken waar strips afgewisseld worden met tekst. Bladspiegel vind ik ook belangrijk, het moet niet te breed zijn, of een te klein lettertype hebben. En last but not least: illustraties! Ilustartie vind ik minstens zo belangrijk als het verhaal zelf. Het allerbelangrijkst is voor mij dat de illustraties moeten passen bij de leeftijd waarvoor de tekst is geschreven. Heel vaak zit daar een mismatch in. De illustraties van Dagmar Stam bijvoorbeeld zijn prachtig! Maar niet meer voor kinderen van groep 4.

Soms kom ik een boek tegen dat mijn aandacht trekt, maar dat niet geschikt is voor de klas. Dan neem ik dat voor mezelf mee.

Arnold Lobel


Een van de boeken die mijn interesse wekte was Muis waait weg van Arnold Lobel. De meiden lieten het boek links liggen, ondanks mijn aanprijzing 'da's toch hartstikke leuk!' Dus las ik het zelf. En genoot van de illustraties.
Af en toe las ik er wat uit voor en dan werd er toch heel belangstellend geluisterd en om meer gevraagd.

En wie is dan die Arnold Lobel, vroeg ik me af? Dat wil ik dan graag weten. Is het een Nederlandse auteur of niet? Is het recent werk of een klassiek werk?

Arnold Lobel (Los Angeles, 22 mei 1933 - New York, 4 december 1987) was een Amerikaans auteur van kinderboeken. Hij illustreerde zijn eigen boeken en die van andere schrijvers.

Lobel volgde een opleiding aan het Pratt Institute, een kunstacademie, waar hij zij latere vrouw Anita Kempler ontmoette. Na zijn afstuderen gingen ze in New York wonen, waar Lobel werk vond als reclametekenaar. Al gauw ging hij over op het illustreren van kinderboeken. Om te voorkomen dat hij de opbrengsten van de boeken met een schrijver zou moeten delen, begon hij ook zelf te schrijven. Arnold Lobel overleed aan AIDS-gerelateerde complicaties. (wiki)

De verhalen en prenten in dit boek zijn speels, grappig, fantasievol en origineel. Heel geschikt voor ouders en kinderen die van een verrassend eind houden en niet altijd een wijze levensles voorgeschoteld willen krijgen.


de camera lens is een beetje vies...

De avonturen van Kikker en Pad behoren tot zijn bekendste verhalen. Dit verhaal gaat over Pad die op bed ligt en nergens zin in heeft. Niet in opruimen, niet in schoonmaken. Morgen doe ik het, zegt hij tegen Kikker. Maar dan ziet Pad wel heel erg tegen morgen op, want met al dat uitgestelde werk heeft hij het wel heel druk morgen. Dus doet hij uiteindelijk toch al het werk vandaag en gaat dan weer naar bed en doet morgen niks.

De verhalen worden afgewisseld met nog niet eerder verschenen verzen. Deze hebben humor, zijn een beetje ondeugend. Er klinkt naar mijn idee zelfs een beetje Piet Paaltjens in door.

Een dikke kikkertante

Een dikke kikkertante
bakte appelflappen.
Haar arme kikkernichtjes
vroegen een paar happen.
De dikke kikkertante
had het beslag al klaar.
De olie stond te sissen en
de flappen werden gaar.
Toen gaf de dikke tante
de kikkertjes een schop.
En kikkertante at alleen alle flappen op. 


Nog een interessante titel van Arnold Lobel met meer verhalen van Kikker en Pad.
Alle verhalen van kikker en pad. 

8 opmerkingen :

  1. Een van mijn favoriete schrijvers als kind! Ben laatst nog op zoek geweest naar een boekje van kikker en pad om voor te lezen aan mijn dochter. En inderdaad, de tekeningen zijn ook heel mooi!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat leuk! En tegelijk verbaast het met niet dat jij het kent :-) Je ziet die liefde voor fantasie terug in jouw werk.

      Verwijderen
  2. Leuk dat je dat opzoekt. Dat doe ik ook vaak, maar ja, voor je het weet ben je een uur verder.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik moest ook aan jou denken toen ik het opzocht. En ja, ik heb al een uurtje of meer stukgeslagen aan het lezen van artikelen en interviews. O.a. een interview met zijn dochter. Hij heeft twee kinderen, een zoon en een dochter.

      Verwijderen
  3. Zitten jouw dochters in één klas? Mocht dat of heb je er voor moeten praten?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mijn dochters zitten in een klas. We hadden vooraf een uitgesproken mening hier over: we wilden ze samen. Er zijn meerdere redenen hiervoor. Een belangrijke reden is dat met name eeneiige tweelingen teruggaan in ontwikkeling wanneer ze gescheiden worden. Ook is al aangetoond dat de (cognitieve) ontwikkelingen van tweelingen die gescheiden worden niet beter is dan die van tweelingen die bij elkaar blijven. Onlangs heeft de ver. voor ouders van meerlingen er een heel artikel aan gewijd.
      Wij hadden keus uit twee scholen, d.w.z. er zijn twee scholen in onze wijk. De ene school liet het aan de ouders over. De andere school had het beleid om tweelingen uit elkaar te halen. Ze mochten wel samen, maar dat zou betekenen dat we er gesprekken over zouden moeten voeren. In zijn geheel had die eerste school ook mijn voorkeur, dat maakte het makkelijk.

      Verwijderen
  4. Mooie illustraties zo te zien.
    En levenslessen zijn altijd meegenomen!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ken de schrijver helemaal niet, maar het lijken me heel leuke boeken. En het lijkt me ook heel leuk om voor de klas die boeken uit te zoeken, al lijkt het me nog een hele klus hoor.
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!