zaterdag 16 januari 2016

De lessen van Een kastje per dag

Ik zat te bladeren in mijn oude logjes over het Een kastje per dag - project. Ik ben namelijk bezig om ze op een apart tabblad te zetten. Mijn gedachten gaan weer even terug naar die tijd. Is dat echt al 3,5 jaar geleden?

Wat een leerweg is dat geweest, dat project! Er gaan allerlei gedachten door me heen. Was het op sommige plekken echt zo vol? Wat een lieve reacties kwamen er en wat een herkenning van anderen. Wat heb ik veel werk verzet. Sommige plekken zijn nooit meer een probleem geweest en sommige plekken blijven een probleem. Wat is er veel uit huis gegaan en wat is er al veel veranderd. Maar ook, wat is onze levensfase al weer veranderd. De meiden spelen niet meer zo eclectisch, dat scheelt een hoop. En wat had ik het nódig om lucht te krijgen. Het waren pittige jaren, de eerste jaren (vanaf hun 4e ging het stapsgewijs makkelijker) met onze tweeling. Ik kwam continue handen tekort. De meiden waren altijd bij mij in de buurt. Ik had mijn handen al vol aan hen, laat staan handen vrij voor het huishouden. Overal waar ik keek lag werk op me te wachten. Het is ongelooflijk dat ik in die tijd het huis kastje voor kastje aan heb kunnen pakken.

Een deel van de spullen bleef ook omdat ik er zelf geen afstand van kon doen, de tijd ging zo snel voorbij. De verzorging van twee baby's en gaandeweg twee jonge kinderen, een baan, ondersteuning bieden aan manlief, het slokte mijn aandacht volledig op. Er was weinig ruimte om in het moment te leven, want voor ik het wist was 'het moment' al weer voorbij. Hoe vaak ik wel niet net te laat was om een foto te maken, óf omdat ik niet weg kon bij de meiden omdat ze in bad zaten, óf omdat het geheugenkaartje vol was, óf omdat de batterij leeg was, ontelbaar. Van hun eerste dagen zijn bijvoorbeeld ook weinig foto's.  Eerste stapjes ook niet. Het was geen relaxte tijd, het was hard werken, altijd aan het zorgen, met fysieke klachten en overbelasting. Als ik ook nog hun babyspullen weg zou doen, zou ik dat ook nog kwijt zijn. Daarin zaten al mijn onverwerkte emoties verpakt.

Ik heb het wel vaker gezegd; het opruimen van kastjes is een heel praktische manier om met jezelf aan de slag te gaan. Ik geloof niet dat ik een minimalist ben in hart en nieren, maar ik had het toen wel nodig om weer helderheid te krijgen in wat ik belangrijk vond voor mijzelf en voor mijn gezin. Ik denk dat voor veel consuminderaars en minimalisten geldt dat het komt op een moment in je leven dat er geen ruimte is voor meer ballast in de vorm van spullen, materialen voor hobby's die je eigenlijk niet meer uitoefent, voor contacten waar je ook wel zonder kunt, voor verantwoordelijkheden waar je niet op zit te wachten. Vervolgens stabiliseert het consuminderen en minimaliseren zich op een niveau waarop het voor jou en je gezin werkt en is dat je nieuwe manier van leven.

Soms vind ik het ook wel lastig om terug te halen hoe Michel en ik vroeger leefden. Waar we ons geld toen aan besteedden. Ik kan dat niet eens goed bedenken. We lieten vroeger wel eens pizza bezorgen, we gingen denk ik iets vaker een weekendje weg, kochten meer boeken. Veel verder kom ik niet. Zo geleidelijk is het gegaan en niets voelde als een opoffering. Hoewel we er de laatste jaren in salaris op achteruit zijn gegaan (we gingen beiden minder werken) houden we nu geld over en hebben het gevoel dat we een rijker leven hebben.

9 opmerkingen :

  1. Dat is een hele mooie slotconcusie. Ik las je verhaal met extra belangstelling vanwege de tweeling, dat snap je.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb veel steun en hulp van mijn ouders gehad ;-)

      Verwijderen
  2. Na! Dit voelt voor mij precies zo. Ik wil wel weer een kwartierperdagprojectje opstarten, want er is stiekem toch wel weer spul het huis binnengeslopen. En de bovenverdieping, men... Maar ik weet dat ik het weer op orde krijg, komt goed. Daar heb ik geen last (meer) van. En inderdaad, hoe ik het voorheen deed? Geen idee meer van.. Ik ben blij dat al die 'fringe' dingen, hebbenomhethebben dingen weg zijn. Ik hecht me daar niet meer aan en dat voelt heerlijk! Nu heb ik tijd en geld om dingen te doen ipv te kopen. Zodadelijk ga ik naar een Aarde-ervaring, ben heel benieuwd. De opdracht was om niets mee te nemen (foon ed), geen parfum,deo etc op te doen omdat die geuren afleiden, geen eten of drinken mee omdat je je daar achter kunt verschuilen. Je snapt, ik ben erg benieuwd! Ik merk nu al dat geuren me meer opvallen, zoals de geur van mijn dagcreme, de geur van mijn parfum die nog in mijn sjaal hangt.. Groetjes, fijn weekend! X

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hier ook steeds minder fringe-dingen. Maar toch altijd nog iets teveel. De zolder is hier ook weer een issue. Bergruimte blijft toch wel een struikelblok.
      Die aarde-dag klinkt interessant. Niets meenemen ...dat zal even kaal voelen.

      Verwijderen
  3. Mooi dat het zo'n geleidelijk proces was. Dat is denk ik ook het meest natuurlijk.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!