zaterdag 31 december 2016

Vocht en drinken volgens de Ayurveda

Een van de huidige gezondheidsadviezen is om veel vocht in te nemen. 1,5 tot 2 liter per dag is een veelgehoord advies. Vooral water wordt vaak genoemd als bron van vocht. Water is tenslotte goedkoop en een betere keus dan koffie, thee, melk of frisdrank.
Het flesje water is zelfs bijna een accessoire geworden. Het is net zo gewoon om de deur uit te gaan en een flesje water mee te nemen, als je portemonnee en je telefoon.

Hoe ging dat vroeger dan, vroeg ik me al lange tijd af. Waren we dan zoveel dorstiger geworden de laatste - pak 'm beet - vijfentwintig jaar? Ik probeerde me te herinneren hoe het in mijn kindertijd was. Hadden we dan ook steeds dorst? Gedurende de hele dag? Daar herinner ik me niks van. En mijn moeder liep echt niet met een flesje water rond. Dus wat is er nu zo anders?

Toen ik een paar jaar geleden anders ben gaan eten - minder suiker, minder brood, minder pakjes en zakjes, meer zelfgemaakt - merkte ik al heel snel dat ik minder vaak dorst had. Vooral brood bleek een 'verdrogend' effect te hebben op mijn lichaam. Doordat ik minder vaak gistbrood at, maar vaker koos voor desembrood en andere alternatieven zoals pap of soep was ik niet meer zo dorstig.
Zou bewerkt voedsel ons dorstiger maken? Was het niet een kwestie van dat we te weinig vocht binnenkregen, maar dat ons eten ons dorstig maakte?

Vervolgens ging ik me meer verdiepen in de ayurvedische voedingsleer en toen vielen de puzzelstukjes op zijn plek. 
Binnen de ayurvedische voedingsleer nemen dranken weliswaar een grote rol in - je zou je maag voor eenderde moeten vullen met vast voedsel, eenderde met drank en eenderde leeg laten - maar er wordt niet aangeraden om veel vocht te drinken. Het meeste vocht krijg je namelijk binnen via de vaste voeding.



Binnen Ayurveda is de spijsvertering erg belangrijk. Dit wordt gezien als het vuur in ons lichaam. Als het ware onze open haard. Daar doe je kwaliteitshout op, hout dat lang brandt, niet hout dat zo weer opgebrand is. En je blust het ook niet meteen met water, net als je de vlam er goed in hebt.

Door teveel te drinken verlaat warmte je lichaam en verzwakt het je spijsvertering.
De Ayurveda raadt het bijvoorbeeld ook niet aan om te drinken bij de maaltijd. Dit kan de werking van je voeding teniet doen. Beter is het om tussen de maaltijden wat te drinken. Ik hou daar rekening mee en ik kan merken dat mijn lichaam dat prettig vindt. De dag beginnen met een glas lauwwarm water is ook een aanrader. Het houdt de spijsvertering op gang, die 's ochtends het meest actief is. 

Momenteel ben ik helemaal fan van chai tea. Eerst maakte ik 'm voor de avond. Heerlijk om de dag mee af te sluiten. Nu maak ik 'm ook wel voor overdag.




Ik verwarm een deel havermelk en een deel rijstdrank in een pannetje. Daarin doe ik een paar kardemompeulen. Eventueel wat gember erbij. Gember is bijna overal goed voor. Je kunt het op die manier drinken. Maar ik doe er ook wel eens losse chai thee bij. Dat laat ik dan trekken in een 'theelepel'. Schenk het in een mok door een zeef, zodat kardemompeulen en gember in de zeef achterblijven.

Die mok is leuk hè? Die kreeg ik van mijn Sinterklaas. Het is de green girl mok van Blond Amsterdam. Ja, je denkt dat je buiten de gebaande paden leeft, maar ondertussen is Het Groene Leven marketing geworden en worden er mokken voor je gemaakt :-).

Lieve groet
Anita


dinsdag 27 december 2016

Flink uitpakken met de feestdagen - en hoe dankbaar ik was

En dan zijn de Kerstdagen maar zo weer voorbij. De aanloop er naartoe duurt langer dan de dagen zelf. De beide Kerstdagen waren heerlijk ontspannen na de drukke tijd er aan vooraf. Dochter was weer opgeknapt. Ze moest zich gewonnen geven en haar medicijn nemen nadat ik nog een keer met haar bij de huisarts was geweest. Andere dochter begon inmiddels nadrukkelijk en luidruchtig haar positie in het gezin weer op te eisen nu haar zusje zoveel aandacht had gekregen. Het is niet allemaal halleluja om een tweeling te zijn. 

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om een soort samenvatting te maken van de Kerstdagen. Ik had al een andere blogpost klaar staan voor vandaag, maar die heb ik er weer afgehaald. Die komt later deze week wel weer voorbij. 
Ik las zoveel en hoorde zoveel van mensen dat ze het wel gehad hebben met Kerst, dat alles wel weer gewoon mag zijn. Dat al die poeha en tierlantijnen maar zo overdreven is, dat je ook met eenvoudige dingen kunt genieten. En dat is allemaal waar, maar ik kreeg ook de drang om een andere kant te laten zien. Dat een (Kerst)feest ook bedoeld is als feest, als dagen om uitbundig te zijn, als dagen die anders zijn dan de andere gewone doorsnee dagen. Als dagen waar je naartoe leeft in een donkere winterperiode. Waarvoor je je lekkerste eten bewaart en je mooiste kleren voor aantrekt. Dat het daarna ook weer voorbij is, dat is ook de bedoeling. Feestdagen moeten zich onderscheiden van de dagelijkse dagen.  
En zo smolten die gedachtes een beetje samen met een andere blogpost die ik half af had. 

Eerste Kerstdag

Eerste Kerstdag waren we met ons viertjes, rommelden wat in huis. We hadden pakjes onder de boom. Ik wilde dierenonesies kopen, maar vond niks wat in aanmerking kwam en koos toen maar pyjama's (daar lopen ze toch de hele dag in, als ze de kans krijgen), een zak spekjes en een pak chocomel. Michel veraste ook nog met pakjes. Lego Friends voor de meiden en ik kreeg een mooi kersttafelkleed van de Dille en Kamille. We deden een partijtje sjoelen op de sjoelbak die ik vorig jaar tweedehands geregeld had voor Sinterklaas. Mijn moeder poetste ‘m toen helemaal op met een walnoot. Zonder de harde dop natuurlijk, alleen de binnenkant ;-). 's Middags maakten we een prachtige wandeling bij het Dwingelderveld in de motregen. Een typisch gezinnetje waren we. Alleen de hond ontbrak nog. Ik zei tegen de man dat een 21 jarige dit vast retesaai zou vinden. Maar wij genoten er van.


Ik zag een prachtige eik. Dochter Gemma zei: ‘mama ga jij maar even luisteren naar wat hij zegt.’
Gemma: Wat zegt hij?
Ik: ik weet niet, hij voelt koud.
Gemma: Ik denk dat hij zegt dat hij dankbaar is dat jij aandacht voor ‘m hebt, terwijl iedereen ‘m voorbij loopt.
Dat was lief
Dat maakte de boom blij. En mij ook. 


Thuis dronken we warme chocomelk. Uit een pak. Met slagroom. 
Daarna maakten we met z’n allen de hapjes klaar voor de kaasfondue. Ik had spijt dat ik niet eerder een goed pak kaasfondue had gekocht, nu was er alleen nog maar de geraspte variant. Dat kostte wat moeite (van de man) om die mooi vloeibaar te krijgen. Uiteindelijk smulden we al het lekkers op. Heel ingewikkeld was het allemaal niet. Olijfjes, worstjes, bloemkoolroosjes (even voorgekookt), paprika reepjes, stokbrood, komkommer. 

Tweede Kerstdag

Tweede Kerstdag waren we bij mij ouders. Mijn moeder had het huis versierd met allerlei moois. Bij mijn ouders eten we tussen de middag warm en toen de tafel gedekt was bleken we hetzelfde maal te hebben als Evert en Evelien uit mijn kerstverhaal Hond in de pot. Mijn inspiratie komt van dichtbij, zal ik maar zeggen. 


Mijn moeder is vaak bezig met het maken van bloemstukken. Kijk eens naar die mooie boeketten naast het bord! ‘s Middags nog een wandeling met de wind mee waaiden we bijna vooruit. Ik heb van de dag genoten. Ik voelde me dankbaar. Mijn beide ouders leven nog en zijn in relatief goede gezondheid. Er wordt gepraat over nu en over vroeger en dat neem ik allemaal in me op. We vierden het niet overdadig met grote aankopen vooraf, maar we zorgden er wel voor dat het feestelijk was. Dat we iets gingen doen waar iedereen blij van werd, dat we eten hadden dat iedereen lekker vond. Dat het anders was dan al die andere dagen. 


Flink uitpakken

Mijn opvattingen over de combinatie kinderen-cadeaus en feestdagen heb ik de laatste jaren steeds wat bijgesteld. 
Eerst was ik vooral van het standpunt ‘het hoeft allemaal niet zoveel, want kinderen hebben alles al’.  Zo kocht ik nuttige cadeaus  of bewaarde ik dingen die ze toch moesten hebben tot aan Sinterklaas. Maar die verfschorten vonden ze ooit (3 jaar waren ze volgens mij) wel een beetje een onzinnig Sinterklaascadeau. En dat vond ik bij nader inzien zelf ook. Zo pas ik mijn mening over wat de beste cadeaustrategie is voor kinderen elk jaar een beetje aan. 

Er is dat Amerikaanse gezegde dat cadeaus voor Kerst (of Sinterklaas) moeten bestaan uit:
Something they want, Something they need, Something to wear , Something to read

Dat vond ik ook een tijdje een mooi houvast, maar er was iets wat sluimerde. Namelijk: is het cadeau iets waar ze zelf om vragen? Voldoen ze aan de wensen van het kind zelf? Want waarom zou ik mijn kind op een kinderfeest als Sinterklaas iets – weliswaar heel verantwoord – geven, maar waar ze zelf niet om gevraagd hebben. Voor wie is dat feest dan? 

Toen las ik het boekje Het geheim van Sinterklaas van Pieter van der Ree. Een boekje over de oorsprong van het feest. Die oorsprong is niet te herleiden tot een heilige, maar tot meerdere. Het is een verbeelding van een viering. In de wintertijd is de sluier naar Het Hemelse dun, we mogen onze verlangens kenbaar maken. Zo is er de mythe van Wodan. Die met zijn gevleugelde paard door de lucht vloog. Zijn twee zwarte raven luisterden aan de schoorstenen om naar de wensen van de mensen te luisteren. Mede daardoor en door mijn eigen observaties ben ik nu vooral van mening dat de grote feesten in het leven van kinderen verjaardag – Sinterklaas –Kerst moeten zijn dat op die dag hun wensen vervuld worden. Dat ze het gevoel hebben dat hun verlangens gehoord zijn. Is dat een kwestie van verwennen? Ja, want daar zijn die dagen voor. 

De crux zit ‘m er in dat je niet alle dagen van het jaar tot feestdagen omdoopt. Dat je cadeaus best mag uitstellen en sober leeft. Maar feesten zelf zijn er om gevierd te worden en hoeven niet sober. Dat maakt dat ik de feesten in grotere dankbaarheid kan vieren. 





Een leuk artikel dat ik de afgelopen periode las. The year I only spent $50 on Christmas (and why I won’t do it again). 

zaterdag 24 december 2016

Wat te doen met oud brood: wentelteefjes maken

Dochter Ellie is al de hele week ziek. Dubbele oorontsteking. Te ziek om te eten en het medicijn gulpte ze er gewoon weer uit. De ontsteking zakt inmiddels wat, de eetlust komt weer een beetje terug, maar het vergt de nodige creativiteit om er wat in te krijgen! Smoothies lust ze wel, maar denk maar niet dat je daar de antibiotica in kunt verstoppen. De smoothie van gisteren staat nu nòg in de koelkast...en morgen ook...
Gisteren was mijn keus voor het avondeten een gouden greep: aardappelen, bioworst en stoofperen. Vandaag (als je dit leest: gisteren) maar op die voet verder gegaan met bloemkool (haar lievelingsgroente), aardappelen en worst.

Voor de lunch bedacht ik wentelteefjes, ook een van haar lievelingseten. Zo was ik gelijk van de oude plakjes brood af die ze eerder deze week had laten liggen.



Ik maak wentelteefjes als volgt:

300 ml melk, theelepel kaneel, beetje suiker en een ei loskloppen in een schaal.
Sneetjes oud brood er in leggen zodat het brood de melk opzuigt. Schep eventueel melk over de bovenkant zodat het helemaal doordrenkt is.
Doe wat boter in een koekenpan en leg er een wentelteefje in. Ik gebruik altijd twee grote brede spatels, anders valt het soppige brood uit elkaar voordat het in je pan ligt.
Omdraaien zodat beide kanten een mooie bruine kleur krijgen.

Naar keuze kun je er wat roomboter op doen, of stroop, suiker of jam.





Andere dingen die je met oud brood kunt doen:
Toast van maken, in de broodrooster of in de koekenpan
Croutons van maken. Brood in de broodrooster of in de pan en dan in dobbelsteentjes snijden.
(Maaltijd)tosti van maken. Of gebruiken als bodem voor een pizza. 

Aan de eendjes geven :-)

Broodkruim maken van oud brood is in mijn ervaring alleen goed te doen van zelfgemaakt brood. Brood van de bakker en brood van de supermarkt verkruimelt niet zo mooi. Zelfgemaakt brood valt heel mooi uiteen in kruim.


De koekenpan is van Greenpan, deze kwam eerder voorbij in deze blogpost

zaterdag 17 december 2016

Kerstfeuilleton op Ogma

Mijn Kerstfeuilleton op Ogma.nu nadert zijn einde. Volgende week het laatste deel.
Een trouwe lezer maakt zich al zorgen of het nog wel goed komt met het Kerstdiner van Evert en Evelien. Beloofd, het komt goed! Het is tenslotte wel een Kerstverhaal :-).

Alle delen zijn te lezen op Ogma.

Deel 1 Hond in de pot
Deel 2 Een telefonisch Kerstconcert
Deel 3 Een geheim plannetje
Deel 4 De fietsenmakerij in Kerstsferen



Volg Anita's Dagboek op facebook
Volg Ogma op facebook

maandag 12 december 2016

Het was stil hier op het blog

Het was stil hier op het blog. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat mijn dagen ook stil waren. Dat ik me teruggetrokken had zoals de natuur dat ook doet. Een tandje terug en naar binnen staren. Maar ik was hier afwezig omdat het offline leven mijn aandacht vroeg. Keuzes moeten nu eenmaal gemaakt worden. Het voelt een beetje onwennig om weer een stukje te schrijven. Een terugblik op alle bezigheden daar heb ik geen zin in, maar zomaar verder gaan met nieuwe blogposts dat past ook weer niet.

Me helemaal terugtrekken, mijn blaadjes laten vallen zoals bomen dat doen en de hele dag pitten zoals onze kat dat doet, nee, dat zit er niet in. Ik moet het hebben van de ruimte tussen de lange stroom aan klussen en taken en things-to-do en probeer die ruimte te vullen met dingen die mij zin geven. En daar ben ik niet zo heel erg goed in, moet ik bekennen; ruimte zoeken. Maar ik leer.



Er zijn mooie dingen in ontwikkeling en er gebeurden moeilijke dingen.

Mooie dingen

Ik kreeg inspiratie uit gesprekken, boeken, uit mezelf. Kleine snippers van mooie grote inzichten. Ik wil ze opschrijven, maar soms vervliegen ze weer voordat ik ze goed en wel op papier heb. Ik krabbel soms maar snel wat op het eerste het beste papiertje wat ik tegenkom. Ik probeer een klein notitieboekje bij me te houden, maar als ik dat niet bij de hand heb, dan volstaat de achterkant van een bonnetje ook of desnoods het notitieblok op de telefoon. (die laatste liever niet, want ik vergeet als eerste dat ik het daar in heb gezet). Het zou mooi zijn als er iets meer ruimte was om die inzichten te laten zakken en te laten beklijven.

Prachtige inzichten, over herinneringen bewaren, het huis als beeld van mezelf, dat ik volgend jaar in de leer ga bij Yvonne om natuurrituelen te leren, dat ik met mijn meditatiegroep nu ook tussendoor meditaties doe – soms komen we niet eens bij elkaar, maar doen we het op afstand, dat ik plannen heb om volgend jaar een massagecursus te gaan doen (dit wordt met luid gejuich ontvangen door Michel ;-)) om te combineren met de healings die ik leer op de meditatie opleiding. Allemaal mooie prachtige dingen en contacten die voortkomen uit het bloggen. De inspirerende gesprekken over energie van bomen. De prachtige boeken die ik krijg toegestuurd. Allemaal voer voor de ziel. Er komt steeds meer samenhang in alles wat ik doe en waar ik naartoe wil.

Inzichten over ‘later’, ‘als ik met pensioen ben’. Dat ik het misschien niet rustiger wil hebben, maar wel betekenisvoller. Dat ik er geen voldoening uit zal halen om veel te reizen, alleen maar boeken lezen en ergens een kopje thee drinken. Maar dat ik hoop dat ik nog steeds veel mag doen en mag maken, dat ik nog steeds deel uit mag maken van mijn kringen, hopelijk op mijn kleinkinderen passen. Dat ik niet stil wil zitten, maar mooie dingen wil maken, dat ik mijn ervaringen over persoonlijke groei ook uit kan dragen aan de wereld.

Misschien ben ik wel een rupsje nooitgenoeg? Denk ik dat ik niet genoeg pauze tijd heb gehad om al die inspiratie te laten zakken, maar gebeurt er in de cocon meer dan ik denk? En komt die vlinder uiteindelijk toch ook tevoorschijn? Goh, ik moet meteen denken aan mijn drie eikeltjes uit de moonchallenge; rups, pop, vlinder.

Verdrietige momenten 

Die waren er ook, helaas. We moesten afscheid nemen van de vrouw van mijn schoonvader (tweede vrouw, niet Michel’s moeder). Uitzaaiingen vraten haar lichaam op, het was een lijdensweg. Mijn schoonvader heeft haar vanaf maart dag en nacht verzorgd, een bijna bovenmenselijke taak. Ik ben heel dankbaar dat we elkaar de laatste maanden extra vaak hebben kunnen zien. (Ondanks de afstand – ruim 2 uur heen en 2 uur terug). Zoiets is zo ontzettend waardevol, veel belangrijker dan ik ooit had kunnen denken. Ze waren 32 jaar samen, zij werd 52 jaar. (mijn schoonvader is 65 - voor de beeldvorming) Ze was een groot fan van mijn blog. Zei altijd dat ze er zo van genoot. Haar Happinezen schoof ze naar mij door. De kinderen verwende ze met attente cadeaus. Daar deed ze moeite voor, ook als het vanwege haar gezondheid eigenlijk niet meer kon om nog iets in huis te halen. Mijn vorige blogpost heb ik aan haar opgedragen. Toen leefde ze nog, maar ik weet niet of ze ‘m nog heeft kunnen lezen (of voorgelezen heeft gekregen). Zij hield van licht, had overal in hun gezellige huis kaarsen staan. Speciaal voor haar heb ik drijfkaarsjes gekocht (want ik brand maar matig kaarsen). Die branden nu in mijn glazen schaal in de keuken.



The spirit lives on
when the body dies

Heather Nova - Walking higher


Bij vlagen heb ik wel gereageerd op al die mooie blogs die ik zo graag lees, van lieve bloggers waarvan ik weet dat zij ook bij mij lezen. Maar uiteindelijk kon ik het niet bijhouden en las en reageerde ik minder dan me lief was. Zodra ik weer de kans krijg, pak ik dat weer op.

Hopelijk tot snel!

Hartelijke groet,
Anita

dinsdag 29 november 2016

Het licht in onszelf

Deze tijd van het jaar zit vol symboliek van het licht. De viering van Sint Michaël, die de draak verslaat met bliksemschichten uit zijn zwaard. Met Sint Maarten lopen we met een lampion langs de deuren. Net als tijdens Halloween. Het Sinterklaasfeest waarin we in het donker wachten op cadeautjes die wij verlangen, waar ons hartje vol van is. En het Kerstfeest met de ster van Bethlehem. Vooral als je die jaarfeesten niet heel erg letterlijk bekijkt, maar als je kijkt naar de bredere boodschap en de symboliek er van, dan zie je hoe al deze feesten overeen komen met de donkere tijd van het jaar. 


kaarsen in de winkel van kaarsenmakerij Wilhelmus in Leens
Al die feesten zijn naar mijn idee een vorm van het brandend houden van het licht in onszelf. Juist omdat het donker is om ons heen in de herfst en de winter. We branden kaarsen, warmen ons bij de kachel of bij de haard. Om op die manier het licht in onszelf brandend te houden. Op 22 december is de kortste dag, daarna lengen de dagen weer. In dit licht kun je weer laten groeien wat er in jou leeft. 
In december worden er door het hele land meditaties en bijeenkomsten georganiseerd die te maken hebben met licht. Zelf ga ik naar deze bijeenkomst





De vorm van de kaars is ook symbolisch, het wordt wel vergeleken met het lichaam van de mens zelf. De vlam naar boven. De rechte kaars, als een ruggenwervel. Wanneer je mediteert kunt je het licht in jezelf ook tegenkomen als je met je aandacht naar je ruggengraat gaat.




Houd het licht in jezelf brandend. Anderen zullen jouw licht overnemen waardoor het nooit verdwijnt. 




* voor Annelies *

maandag 28 november 2016

Recept: tortilla lasagne

Hier is hij dan: het beloofde recept van de tortilla lasagne. Gemaakt met zelfgemaakte tortilla's. (receppie vind je hier).
Natuurlijk deed ik het bij dit gerecht net weer wat anders dan de vorige keer. Ik heb de onhebbelijke gewoonte om een gerecht elke keer net anders te maken. Da's vast heel creatief te noemen, maar als het de vorige keer juist zo lekker was, dan is de daaropvolgende versie soms een tegenvaller.
Deze keer maakte ik voor de tortilla's een beslag (naar de suggestie van Sillie) in plaats van deeg.

Dan heb je het volgende nodig:
90 gr. maismeel (meer had ik niet in huis)
160 gr. bloem
koffielepel baking powder
50 gr. roomboter op kamertemperatuur
snufje zout
minstens 250 ml lauw water, kan ook meer zijn (dit voegde ik in delen erbij, totdat ik een lobbig schenkbaar beslag had)

Je schenkt het in de koekenpan en smeert het met de bolle kant van een soeplepel uit tot het dun is. Je hoeft geen olie in de pan te doen. Ik gebruikte weer mijn fantastische gifvrije Greenpan.

Het voordeel van schenkbaar tortillabeslag is uiteraard dat je geen deeg hoeft uit te rollen. Nadeel vond ik dat het gevoelsmatig meer pannenkoeken werden. Voordeel van de maismeel was dan wel weer dat de tortilla's flexibel bleven en makkelijk te rollen zijn. Nadeel vind ik de minder smakelijke gele kleur en dat ze niet krokant worden in deze ovenschaal. Je ziet het, voor- en nadelen. Probeer het vooral zelf uit wat, wat voor jou het beste werkt. Het zal ook per gerecht verschillen. De smaak van beide was in ieder geval heel geslaagd.

Wat heb je nodig voor de tortilla lasagne:

ongeveer 250 gr rundergehakt
4 wraps
1 avocado
1 rode paprika
1 ui
2 teentjes knoflook
1 blik kidneybonen
1 blik mais
500 ml tomaten passata
een hoopje geraspte kaas
125 ml zure room
1 tl komijn
1 tl oregano
1 tl paprikapoeder
1 tl cayennepeper (als je dit in huis hebt, maar kan ook zonder)
eventueel verse koriander voor de garnering, maar als je dat niet hebt, dan merkt niemand het hoor :-)
Peper en zout
olie



Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 180 graden.

Doe arachideolie in een wok of hapjespan en bak het gehakt rul.
Snij de ui en knoflook en doe dit erbij.

Voeg de komijn, de oregano, het paprikapoeder en de cayennepeper bij het gehakt en bak mee.

Snijd de paprika in blokjes en voeg deze bij het gehakt.

Voeg de tomatenpassata en de uitgelekte bonen en de uitgelekte maïs toe. Laat de saus even sudderen en breng hem verder op smaak met peper en zout.

Neem een ovenschaal, vet deze in met olie en verdeel een flinke lepel van de saus over de bodem. Snijd de wraps door de helft of door vieren en leg dit op de saus. Vervolgens weer saus er op en daarna weer een laag tortilla's. Eindig met saus. Strooi bovenop de geraspte kaas.

Als de ovenschotel klaar is, leg er dan een avocado bovenop. Die zou ik niet weglaten, want avocado is wel een heel smakelijke toevoeging. Een paar kloddertjes zure room (of kwark of yoghurt) erbij en je hebt 'm helemaal compleet!

Eet smakelijk!

Fijne dag
Anita




Het oorspronkelijke gerecht komt van Pauline's Keuken.

Een vraagje: is er meer belangstelling voor recepten van mij? Inmiddels heb ik massa's lekkere gerechten (zonder pakjes en zakjes) op mijn repertoire. Het kost vaak wat meer tijd om een receptenblog te schrijven en meestal denk ik dan dat niemand er op zit te wachten, want ik vertel meestal niks nieuws, het is allemaal op het web te vinden. Maar als er wel belangstelling is, laat het dan vooral in een reactie weten. Dan schrijf ik er graag over.
Als je het leuk vindt, kun je mij op pinterest volgen. Daar heb ik een heel pinbord vol met goedgekeurde recepten (en nog veel meer borden).

vrijdag 25 november 2016

Maanvrouw

Die Karen Blixen hè, wist je dat zij elke maand een maanritueel deed? Ik wist dat niet, maar ik las er over in Het huis aan de Sont van  Dolores Thijs. (zie hier voor het bijbehorende blogpost). Thijs bleek nog een boek geschreven te hebben over Blixen, getiteld Maanvrouw. Dat leek me echt iets voor mij, gezien mijn eigen recente fascinatie voor de maan. (Moonchallenge - leven met de maan)



Maanvrouw

Net als in Huis aan de Sont heeft Dolores Thijs de herinneringen van huishoudster Caroline Carlsen opgetekend. Ik had verwacht dat ik in dit boek te weten zou komen hoe de maan van betekenis was in het leven van Karen Blixen, maar dat gebeurt helaas niet. 

Het boek komt niet verder dan een of twee keer uit te leggen hoe dat maanritueel er uit zag. Onder aanvoering van Karen Blixen ging het personeel bij volle maan naar Ewalds heuvel, op het landgoed. De heuvel is vernoemd naar Johannes Ewald, beroemd Deens dichter, die ooit op hetzelfde landgoed woonde. Elke keer werd een pan soep gemaakt als offer voor de maan. De volgende dag haalde de tuinman de pan soep weer weg voordat de Barones (Blixen) het kon zien.

In dat opzicht is de titel teleurstellend en na het huis aan de Sont is dit boek vooral een herhaling van zetten. Er komt niet veel nieuwe informatie naar voren. En dan zijn er nog een paar dingen die terugkeren in dit boek waardoor ik het nu wel een beetje gehad heb met de herinneringen van de huishoudster. Zoals haar zoon Nils. Herhaaldelijk ergert ze zich er aan dat Blixen haar zoon inpalmt, meer tijd met hem doorbrengt dan zijzelf - zijn moeder. Dat de Barones haar gezag als moeder ondermijnt. Elke keer wil zij er iets van zeggen, om het vervolgens toch maar niet te doen. Ze doet voorkomen alsof het is omdat ze ook wel snapt dat de Barones het zo kwaad niet bedoelt, maar er spreekt ook lijdzaamheid uit. En dat gaat irriteren.

'Zij en ik hadden veel verloren, maar ik had er tenminste mijn zoon aan overgehouden. De enige tastbare herinnering aan mijn grote liefde. Dat had ik haar ook gegund en daarom verdroeg ik ondanks alle wrevel haar bemoeienissen met Nils. Ik vroeg me alleen af en toe af of Jens wel eens aan zijn kind dacht.' [Jens is de vader van Nils].

Ze lijdt wat af en ze offert zichzelf wat op die Caroline, zeg maar. 
Dus na twee boeken ben ik wel klaar met de huishoudster. Nu ga ik liever de boeken van Blixen zelf lezen om haar beter te leren kennen. Want volgens mij raakt haar werk onterecht in de vergetelheid. 

Op maangebied treur ik er maar niet te lang over! Ik heb gelukkig de moonchallenge nog. Ik zocht blaadjes, eikels en bessen, betastte bomen en zat buiten bij een maanaltaar. Ik word inmiddels zelf een (halve) maanvrouw! Het is zo ontzettend tof om te doen! In de Facebook groep heb ik al heel veel leuke informatie voorbij zien komen, over numerologie, over de betekenis van bomen. Ik vind het zelfs zó leuk, dat ik volgend jaar bij Yvonne in de leer ga!  Er is plek voor nog een paar meer mensen, dus als je interesse hebt, kijk dan op haar website Heks en Kruid.




Fijn weekend gewenst
warme groet
Anita

maandag 21 november 2016

Het stoerste vintage boekenblog Ogma

Het is een beetje stil hier op mijn blog, maar ik ben er nog wel hoor. De tijd vliegt gewoon voorbij. We hebben het een nog niet gehad of het andere dient zich al weer aan. Ik moet mijn rustmomenten bewaken, ze zijn heel schaars. Met alles wat zich aandient in deze tijd van het jaar probeer ik niet te versnipperd te raken, maar dat lukt niet elke dag even goed. Als er dan een dag is waarop ik mijn handen vrij heb, zoals vandaag, dan weet ik soms niet waar ik het eerst mee zal beginnen. Met dat stukje over de tortilla lasagne? Of over de Maanvrouw - omdat dat boek terug moet naar de bibliotheek. Of de was opvouwen en de strijk doen? Mijn moeder bellen? Of die advertenties op marktplaats zetten? Of een aflevering van Call the Midwife kijken? Of een meditatie doen? En dan heb ik alleen nog maar de dingen opgenoemd die ik graag zou willen doen.

Met al die dingen die door mijn hoofd stuiteren vergat ik bijna dat vandaag mijn eerste artikel voor Ogma online staat! Sinds kort mag ik me redactielid noemen van dit allerstoerste vintage boekenblog. Een blog dat eigenlijk vooral gaat over het leven met boeken en niet zozeer recensies oplepelt. Geen droge kost dus.
In december verschijnt er op Ogma een sfeervol Kerstverhaal in vijf delen. Als je dat verhaal nog niet eerder gelezen hebt op mijn blog dan krijg je nu een nieuwe kans. Ogma volgen kun je zoals altijd op allerlei manieren. Facebook, website, bloglovin.

Lees hier mijn eersteling voor Ogma: over De Gorgels van Jochem Myjer. 





Ik heb trouwens ook een eigen facebookpagina. Daar verschijnen wel eens achter-de-schermen berichten of licht ik een ouder artikel uit.

dinsdag 15 november 2016

Wat je allemaal denkt als je net begint met consuminderen

Ongeveer in 2010 begonnen wij met consuminderen en besparen. Als ik probeer terug te halen hoe ik (wij) er eerst in stonden en hoe we er nu in staan, dan lukt het me soms niet om precies aan te geven wat het verschil is met toen en nu.

Misschien komt dat doordat het in kleine stapjes ging. Geen grote klappers door een tweede auto weg te doen, want die hadden we niet. Geen royale besparingen door niet meer naar de schoonheidsspecialiste of nagelstyliste te gaan, geen enorme besparing door van energieleverancier te wisselen – dat deden we een keer en toen bleken we uiteindelijk duurder uit. Maar bezuinigingen door kleine veranderingen, door abonnementen op te zeggen, budgetten vast te stellen, meer zelf maken ipv kant-en-klaar kopen, vaker tweedehands te kopen ipv nieuw en nog vaker helemaal niets kopen.

Wij bespaarden vooral in de kantlijn. Ondanks dat we deze mindset al zoveel jaren hebben, heb ik toch nog steeds het gevoel dat ik een beginneling ben en zoek ik altijd naar nieuwe stimulans. Toen Sjoukje van meergeldminderstress haar groep opende op facebook om in de maand november flink te besparen meldde ik me meteen aan.

En opeens tussen al die andere bespaarders merkte ik dat ik toch al aardig doorgewinterd ben. Daardoor vielen mij een paar punten op, die ik nu herken als het beginstadium van bewuster omgaan met geld. Zodoende wist ik opeens weer ‘oh ja, zo dacht ik vroeger.’


Ik kan niet zonder
Een van de eerste dingen waar wij naar gingen kijken om op te bezuinigen waren onze abonnementen. Je gaat dingen tegen elkaar afwegen. Wat wil ik niet kwijt, waar kan ik eventueel afstand van doen? In eerste instantie vind je alles belangrijk. Maar ja, er moet toch verandering komen, dus dan wordt het keuzes maken. Zo waren wij lid van de VARA. Al 20 jaar ofzo. Die VARA gids lazen wij met plezier, het was echt ‘onze club’. Maar voor het zoeken naar tv programma’s was het niet strikt noodzakelijk op een gids te hebben en eerlijk – zou ons leven echt zoveel leger zijn zonder die gids? Met pijn in ons hart, dat wel, zegden we ‘m op. En wat bleek: we konden er heel goed zonder.

Dus elke keer dat je denkt: ik kan niet zonder mijn maandelijkse bezoek aan de schoonheidssalon, ik draag geen tweedehands kleren hoor! Mijn kinderen hoeven niet met knielappen hoor, dat vind ik geen gezicht, ik wil wel elke week met mijn vriendin de stad in, ik wil wel op zonvakantie hoor, anders heb ik niet het gevoel dat ik vakantie gehad heb….sta dan even stil en jezelf de vraag ‘is dat zo?’ Is het echt waar dat je absoluut deze spullen of activiteiten nodig hebt? Is er geen enkele andere goedkopere manier te bedenken waarop je toch het gevoel hebt dat er aan je behoeftes is voldaan? Is het echt waar dat je kinderen (of jij) altijd in nieuwe kleding moeten lopen? Is het echt waar dat nu het beste moment is om een abonnement af te sluiten? Is het echt waar dat deze aankoop een buitenkansje is?
Ik wil overigens niet zeggen dat je al deze dingen nooit meer zou moeten doen, maar meer bedoeld om je kritisch en creatief te laten denken.

Een voordeeltje is altijd voordelig
Het viel me op dat in de facebook groep er vaak sites genoemd werden waar je korting kunt krijgen, voordeeltjes kunt halen en je geld terug kunt krijgen. Wat volgens mij vaak vergeten wordt is dat het nog steeds een vorm is van overgaan tot het doen van aankopen. Dat je misschien wel je geld terug kunt krijgen van een pakje vruchtensap, maar dat je ook de keus had kunnen maken om het helemaal niet te kopen!

Als je het goed uitkient hoef je nooit meer de volle prijs te betalen voor toegangskaartjes voor pretpark of dierentuin, maar is het niet beter om kritisch te kijken naar hoe vaak je eigenlijk zo’n uitstapje doet? Wat een voordeeltje lijkt blijft uiteindelijk nog steeds een uitgave. En wie heeft niet ooit een keer van die Fletcher vouchers gekocht om ze vervolgens twee jaar na de uiterste datum terug te vinden in een la? Vergeet niet dat dat een deel van het verdienmodel is van dergelijke bedrijven. 

Ik wil mezelf niks ontzeggen
Deze wil ik toch apart noemen, ook al zit dit ook verwerkt in de andere twee. Mijn ervaring is dat door mezelf dingen te ontzeggen er een grotere rijkdom voor terugkomt. Dus uitstellen en er van af zien. Is het echt nodig om nu een andere kast te kopen of doe je dat alleen maar omdat er een aanbieding voorbij komt? Kan het wachten tot volgend jaar? Is het echt nodig om altijd nieuwe kleren te kopen voor je kinderen of kan het ook een keer tweedehands? Is het echt absoluut nodig dat jij nu die andere telefoon moet kopen omdat je dan een paar extra functionaliteiten hebt? Kun je toe met minder? Kun je toe met het ‘niet hebben’?

Als het je lukt om op lange termijn te denken en niet reageert op korte termijn, dan gaat jouw geld voor je aan het werk. In plaats van dat jij aan het werk moet voor je geld. Dan vermeerdert het zich zonder dat je er grote offers voor hoeft te brengen.

Vind je dat geld moet rollen, denk jij wie later leeft wie dan zorgt? Vind je dat je recht op al die aankopen hebt omdat je er tenslotte ook hard voor werkt? Of voel je dat het anders zou moeten kunnen, heb je het idee dat je een goed inkomen hebt, maar steeds niks overhoudt, dat je allerlei leuke dingen doet, maar dat je toch net niet helemaal het gevoel hebt dat je gelukkig bent. Door niet gehoor te geven al elke gril en opwelling om iets te kopen, om iets te ondernemen, om op reis te gaan, iets cadeau te geven ontstaat er rust en ruimte om pas echt te voelen wat je nodig hebt. Juist door jezelf iets te ontzeggen ontdek je waar je behoeftes liggen.


Mijn wandelschoenen zijn versleten, de zool laat los en het voetbed geen geen steun meer. Ik had voor mijn eigen wandelcomfort in de vakantie er voor kunnen kiezen om nieuwe te kopen, maar dat deed ik niet. Zoiets zou ik vroeger beslist in het rijtje noodzakelijke/vervangingsaankoop vinden vallen. Maar ik heb het eerst maar gelaten voor wat het was, het was maar voor twee weken en ik hield het geld liever in mijn zak voor de vakantie zelf. 



donderdag 10 november 2016

Zelf tortilla's maken

Ik probeer mijn repertoire aan zelfgemaakt steeds wat uit te breiden. Inmiddels heb ontdekt dat zelfgemaakt - biologisch, zonder e-nummers, zonder pakjes en zakjes - beslist veel smaakvoller is dan kant-en-klaar. Het is niet heel veel meer werk, maar je moet het je eigen maken en vooral niet alles in een keer willen. (steekt hand in eigen boezem).

Over mijn zelfgemaakte brood ben ik nog niet zo tevreden, hoewel Gemma wel altijd vol lof is, dus misschien moet ik eens een cursus gaan doen. Tot die tijd probeer ik me toe te leggen op andere broodvarianten.
Zoals de tortilla.

Als er één product is dat stikt van de toevoegingen, dan is het de kant-en-klaar tortilla wel! Tjonge, wat daar nog voor herkenbaars in zit is op 1 hand te tellen. En als je het pak openmaakt komt er zo'n typisch zurige lucht uit. Van de biologische/reform koop ik ze ook wel eens, maar die zijn best prijzig. En dat vergeet ik ook nog wel eens in huis te halen.

Zou ik ze zelf kunnen maken, vroeg ik me af?



Mijn eerste pogingen waren redelijk, maar ook niet meer dan redelijk. Ik kwam er namelijk al vrij snel achter dat mijn pannen te klein zijn waardoor de tortilla's niet mooi vlak in de pan liggen, omdat de bodem een beetje rond loopt.  Daardoor krijgen de tortilla's een opstaand randje en breken ze sneller.

Dus vroeg ik mijn vrienden van Greenpan welke pan zij zouden adviseren en ze waren zo vriendelijk om mij een pan ter beschikking te stellen! Ik ben al jaren stille fan van hun pannen, maar kocht er pas vorig jaar twee (zie Hoe bevalt de Greenpan). In de tijd dat iedereen nog volop overtuigd was van de wonderen van de koekenpan met anti-aanbaklaag, was Greenpan een van de eerste (dat denk ik, het was in ieder geval het eerste merk waar ik over las dat met milieuvriendelijke koekenpannen adverteerde) die kwam met een koekenpan met keramische teflon laag die geen schadelijke stoffen afgeeft.

De pan die ik heb gekregen is eentje die geschikt is voor het bakken van pannenkoeken en ei en dus ook tortilla's!  Het is inderdaad een compleet andere pan dan die ik al had. Deze is niet alleen veel groter, maar ook echt plat en heeft een dikke bodem. Als ik alleen al op het uiterlijk afging vond ik het al een succes.







Ik maakte er een middag voor vrij en ging aan de slag met een simpel recept voor bloemtortilla's. Er zijn legio recepten voor tortilla's, met allerlei soorten bloem of meel - al dan niet maismeel. Maar ik heb besloten om het basis te houden met bloem en water. Als ik dit een beetje onder de knie heb, dan kan ik er wel mee gaan variëren. Zo is tenslotte elke tortilla ontstaan; met een beetje bloem en wat water.





Wat heb je nodig om bloemtortilla's te maken


Ingrediënten:

250 gr (spelt)bloem
koffielepel baking powder (ook wel baksoda)
150 gr lauw water
50 gr roomboter op kamertemperatuur
1 snufje zout

Meng de roomboter (op kamertemperatuur) met de bloem en de baksoda. Voeg het zout erbij.
Meng dit in zijn geheel goed door elkaar, totdat het deeg kruimelig is. Doe het water er beetje voor beetje bij en meng dit alles goed door elkaar. Is het te nat, doe er dan wat bloem bij. Is het te droog, doe er dan wat water bij. Strooi vervolgens bloem op je keukenblad of op je siliconen bakmat (ik vind ze ideaal) en kneed het deeg door elkaar. Verdeel het deeg in balletjes van 30-35 gram. Dek het af met een dunne vochtige theedoek (kaasdoek, of een hydrofielluier - zooo handig die hydrofiels) en laat dit 10-15 minuten liggen.


Na 10-15 minuten rol je de bolletjes uit tot een cirkel, of iets wat er op lijkt :-). Het ideale van de siliconenmatten is dat je niet zoveel bloem hoeft te strooien, want daar wordt je deeg steeds droger van. Probeer ze zo dun mogelijk uit te rollen. Dat is nog de grootste kunst, om ze zo dun mogelijk te rollen, zonder dat er gaten in komen.

Zet de (droge!) pan op het vuur, zodat je pan kan voorverwarmen. Doe de wrap er in en bak 'm heel kort aan beide kanten. Het is echt maar een paar seconden. Laat de tortilla er uit glijden en leg er een nieuwe in.



De smaak is niet te vergelijken met kant-en-klare tortilla's. In het begin zal het even wennen zijn, misschien een beetje een flauwe smaak, maar uiteindelijk vond ik deze smaak veel beter.

En toen ik klaar was, was mijn koekenpan net zo schoon als toen ik er mee begon. Die heeft de vuurdoop goed doorstaan. Maak een flinke voorraad tortilla's en vries ze in. Vorig jaar kocht ik tweedehands een mooie ronde trommel van tupperware om ze in te bewaren. De tortilla's zijn kwetsbaar in de vriezer, ze breken snel. Nu in de trommel zijn ze goed beschermd.



Ik maakte ook nog een hele lekkere bonenschotel met de tortilla's die niet door de schoonheidscommissie kwamen. Dat recept zal ik binnenkort plaatsen. Daar heb ik namelijk geen foto's van gemaakt en moet ik eerst weer lelijke tortilla's maken ;-).

na afloop was de pan schoon en droog


Onderhoud: 

Doe je pan niet in de vaatwasser! Was 'm af met de hand.
Gebruik arachide olie of kokosolie, geen olijfolie. De eerste twee hebben een hogere verbrandingstemperatuur en laten geen zwarte laag achter op de bodem.
Gebruik vilten pannenbeschermens als je ze stapelt in de kast. Een vaatdoekje of iets anders creatiefs kan natuurlijk ook.

Nog even over de pan. 

Het is er dus eentje van Greenpan. Deze kreeg ik cadeau van Greenpan en het gaat om dit model. (dit is een affiliate link, als je bij bol wat bestelt krijg ik een klein percentage).
Andere suggesties die ik je graag aan de hand wil doen is om te kijken bij AH. Daar kocht ik namelijk voor half geld die andere twee koekenpannen. Af en toe zie ik ze in het aanbiedingsschap, maar dat hangt vast van het filiaal af.
Ook heb ik bij Kruidvat een keer zo'n mooie witte keramische pan gezien van Greenpan.
En op dit moment heeft Westwing een aanbiedingsactie lopen van Greenpan met heel veel keus in pannen.

Warme groet,
Anita

maandag 7 november 2016

De magie van bomen

Ieder mens is aan een boom verwant.
Slechts in verbinding met een boom
kan hij gelukkig zijn.

Nostradamus


Sinds ik die meditatie in de natuur heb gedaan, kijk ik heel anders tegen bomen aan. Ik ben nog net geen tree hugger geworden, maar ik begrijp mensen die dat doen nu veel beter. Bomen communiceren ècht met ons. Zij ademen onze adem in en wij ademen in wat zij uitademen. Op het moment dat mijn kinderen gingen lachen tijdens de meditatie in de natuur gingen de bomen ruisen. En als je let op de windrichtingen en volgt waar je naar toe getrokken wordt dan kun je dat zien als een richting voor jouw eigen leven.

Het oosten

De geboorte, in het oosten, gesymboliseerd door de kleur rood, de kleur van opkomende zon.

Element is Lucht

Het zuiden

Het kind groeit op naar de pubertijd en komt in het zuiden waar de kleur geel is, de kleur van de zon op zijn hoogste stand.

Element is Vuur

Het westen

Naar het westen, waar volwassenheid wordt bereikt, de kleur is zwart, de kleur van de nacht waar de zon geen licht geeft.

Element is Water

Het Noorden

Daarna naar het noorden waar men de ouderdom tegemoet gaat. De kleur is wit, van het licht.

Element is Aarde

[meer over de elementen noemde ik in de blogpost Mediteren in de natuur]



Ik vond het leven van bomen zo interessant dat ik begon aan het boek Het geheime leven van bomen van Peter Wohlleben. Als houtvester in Duitsland raakte hij gefascineerd door de bossen waar hij in werkte. Hoe de bomen elkaar in leven houden, hoe de groten zorgen voor de kleinen. Maar een houtvester is nog geen schrijver....ik kwam gewoon niet door het boek heen en bracht het terug naar de bieb.

Toen kwam ik het boek 'De heilige buxusmoeder en 33 andere levensbomen' tegen. En dàt boek vond ik wel interessant. In De heilige buxusmoeder worden net even wat andere verbanden gelegd. Over wat jouw eigen oerboom is, over energetische kracht van bomen, over de communicatie van bomen en dieren. Dit boek heeft een uitgebreide inleiding over de rol en betekenis van bomen in de mythische geschiedenis en hoe het terug te vinden in alle uitingen van geloof. Dit boek legt op die manier heel brede verbanden. En dat is precies mijn interessegebied: alles is met alles verbonden.

Iedereen heeft een eigen levensboom. Net zoals een totemdier dat kan zijn. Een boom die je helpt bij je levensweg.




Omdat ik geen idee had wat mijn levensboom zou zijn, sloeg ik het boek open op de bladzijde van de coverboom: de buxus.
Ik was meteen verkocht! Dit was mijn boom! Of in ieder geval de boom voor mij op het moment dat ik het las. Vooral het vrouwenaspect sprak mij aan.

'....Voel de oude kennis door je heen stromen. Je hebt contact met de vele vrouwen die je zijn voorgegaan. Je familielijn is belangrijk en jij bent er om het karma aan te zien en te transformeren....'

Ik benoem ook nog even de eik, want dat is een boom die velen tot de verbeelding spreekt. Vaak geassocieerd met wijsheid. En ouderdom. Ik denk dat er veel mensen zijn die iets met de eik hebben.

'De huwelijksbemiddelaar. De eik gaat over verbinden in vrijlaten. Het heilig huwelijk als uitdaging. Liefde in jezelf is de basis. Waarbij seksualiteit een ander niveau bereikt. Ree en reebok tonen je de oerwetten.'

Ik heb genoten van dit boek!



Auteur van De heilige buxusmoeder is Marjanne Huising. Het boek is verkrijgbaar via de 
uitgever A3.
Via de lokale boekhandel of via bol.com. De link naar Bol is een affiliate link. Als je daar bestelt krijg ik een klein percentage (waar ik dan weer nieuwe boeken van koop ;-)).



vrijdag 4 november 2016

8 jaar

In de herfstvakantie werden deze twee pompoenen 8 jaar!


Vlak voor hun eerste verjaardag reisden wij deden naar Amerika, Californie, wat als gekkenwerk zal klinken, maar voor ons was het juist om een gevoel te krijgen dat ons leven normaal was. 

Deze foto is toch geweldig? Voor het B&B waar we logeerden. 
Herkennen jullie het als het huis uit Murder, she wrote?
Het inspireerde mij in ieder geval tot het schrijven van een moord mysterie


Nu vierden we al weer hun 8e verjaardag!


Traditioneel liggen de cadeaus onder een verjaardagshoed. Ik versierde een houten plankje met strijkkralen. 

 De verjaardagsring van Grimms met 8 kaarsjes.


We hadden weer een dagtaak aan het maken van schooltraktaties. 2 x 35 stuks en dan was er nog te weinig voor alle juffen...

Ellie trakteerde op organza zakjes van de Action met daar in een lolly, spekje en een biggetje.


Gemma koos voor pockeball cupcakes. Het ziet er als veel werk uit, maar ze bleken niet heel erg moeilijk te maken. Maar voor de zekerheid had ik een vriendin gevraagd om mee te helpen. Zo ging het nog sneller en was het vooral gezelliger. 


Gemma bedacht en maakte zelf deze taart. Ik heb wel geholpen, maar zij heeft er zelf heel veel werk op gedaan. Het zijn pompom trolls (ze lijken op die van de film Trolls, maar ze zijn niet hetzelfde hoor! Aldus de kunstenares zelf :-))






Ellie bedacht dat ze nog een cake wilde maken. Vooral omdat ze 'm dan kon versieren samen met haar vriendinnetje....




 Maar trakteren wilde ze op een taart van de bakker. (Die betaalde ik van gespaarde muntjes.)




Nog vele gelukkige en gezonde jaren gewenst, lieve pompoenen!