donderdag 30 juli 2015

De vakantie - financieel - geëvalueerd


We zijn al weer anderhalve week thuis na onze week vakantie op Schiermonnikoog.
Wat vliegt de tijd! Het is al weer de laatste dag dat we samen thuis zijn, morgen gaat Michel weer aan het werk. Volgende week werk ik ook, de week daarna – de laatste week van de schoolvakantie – ben ik nog weer vrij, Michel misschien een paar dagen.
Gemma en Ellie gaan volgende week een paar dagen en/of nachten naar mijn ouders.

Dit jaar kozen we er voor om in de meivakantie onze ‘grote vakantie’ te houden. Toen gingen we naar Zweden. (Lees hier hoe dat was). Maar om een jaar helemaal niet naar onze geliefde Schiermonnikoog te gaan konden we ons ook niet voorstellen, dus kozen we voor één week in de zomer en de rest thuis. Zo zouden we ook eens tijd hebben voor al die plannen en ideeën waar we normaal niet aan toe komen.

De lijst die ik gemaakt had is geslonken, maar nog lang niet leeg. In de praktijk blijkt het net zo moeilijk om ergens tijd voor vrij te maken wanneer je vrij bent als wanneer je werkt. Maar genieten doe ik enorm.

Hoewel ik niet in een fase zit waarin ik de behoefte heb om (veel) te reizen, geniet ik er heel erg van om even weg te zijn uit de eigen omgeving. Even afstand nemen en met een andere blik kijken naar waar ik sta. Een pas op de plaats en mijmeren…
Mijn gedachten gingen veel over wat ik nou eigenlijk eenvoud vind. Dat ik merk dat ik met steeds minder net zo tevreden ben. En dat het helemaal niet zo simpel is om het eenvoudig te houden. Ook niet op vakantie. Eenvoudige activiteiten blijken soms best veel geld te kosten. 
Heel eenvoudig toch, een dagje met de kinderen op een kindertandem? Wel even 25 euro afrekenen alstublieft voor twee fietsen.
En ik dacht na over hoe de zomer een tijd is waarin je je – soms ongemerkt – laat gaan. Ongeremd. Je hoort het ook zoveel om je heen. ‘je hebt er het hele jaar voor gewerkt’ ‘nu wil ik het er van nemen’ ‘nu is het tijd om te genieten’. Ik heb daar vaak over nagedacht in de vakantie. Het lijkt echt iets van deze tijd. Alle remmen los, genieten tot je niet meer kunt. Ik begin te denken dat we ons ook moeten leren afremmen. De verplichtingen afwerpen op zijn tijd is nodig om je even weer vrij te voelen, maar je kunt er al snel in doorslaan.

Zo mogen wij graag op een terrasje zitten, daar beleven we veel plezier aan, maar het is tegelijk een dure hobby. Als je kinderen ‘restaurantje gaan spelen’  en doen alsof zij de serveerster zijn en een bestelling bij je gaan opnemen, dan weet je dat je iets te vaak op een terras hebt gezeten. J
Die uitdaging wil ik wel met mezelf aangaan, dergelijke uitstapjes minderen. Want iets minder kan best wel, en dan ben ik ook tevreden. Het is ook niet een boodschap die ik wil uitzenden aan mijn kinderen, dat het allemaal maar normaal is om bij elke gelegenheid ergens wat te gaan drinken.

De tuin is een goeie spiegel voor wat er gebeurt wanneer je je laat gaan, de boel de boel laat, heb ik gemerkt. De slakken hebben de peulen tot de grond toe opgepeuzeld en het onkruid heeft de overhand gekregen. Weer een wijze les van de natuur. 


Ze ziet de daders nog lopen. Nog slomer, natuurlijk door die dikke vette buik die ze rond hadden gegeten...


De framboos die zo goed zijn best doet dit jaar, is bijna niet te zien door de wilde wingerd.


Wat betreft huur van het vakantiehuisje hadden we het dit jaar bewust gekozen voor een goedkoper huisje. Het was de helft goedkoper dan twee jaar geleden. Wel moet ik zeggen dat het ook de helft aan voorzieningen en sfeer had, maar het was een manier om een stapje terug te doen en dan kijken of je daar ook genoeg aan hebt. 

Dit jaar heb ik bijzonder weinig aankopen voorafgaand aan de vakantie gedaan. Een nieuwe fles zonnebrand, factor 50 voor ons allemaal, een strip/knutselboek voor de kinderen, maar geen nieuwe spelletjes. Wat ik ook nog gekocht heb waren twee afneembare fietstassen. Daar ben ik heel blij mee. Het zijn tegelijk koeltassen. Ideaal voor het doen van boodschappen op vakantie en om mee te nemen naar het strand en voor aan de (huur)fiets. Ik vond ze voor 4 euro per stuk bij de Big Bazar. Dat was echt een toevalsvondst. 




Ik heb heel veel boeken gelezen en tijdschriften, dat is echt heel lang geleden dat ik daar tijd of rust voor had. Momenteel lees ik De Japanse minnaar van Isabel Allende. Ik geniet van de tijd die we als gezin bij elkaar zijn en ik verveel me nog lang niet! Ik zie de kinderen met de dag groter worden. Oh, die lange benen die ze krijgen. Gelukkig hebben ze alleen nog teenslippers aan, want ze zijn uit hun dichte schoenen gegroeid. En ik heb iets geleerd over Michel wat ik nog niet van hem wist. Dat koester ik omdat het zo bijzonder is om iets nieuws te ontdekken van de man die ik al 12,5 jaar ken. We hebben heel veel familie en vrienden bezocht en we zijn nog een dagje en een nachtje naar Leiden geweest, waarover een andere keer. Verder rommel ik lekker in en rond huis. Er is genoeg om me bezig te houden.

Ik probeer de enorme hoeveelheden wasgoed de baas te blijven. Op de zonnige dagen kan het lekker wapperen aan de droogmolen. Of anders hangt het op de rekjes op zolder.



De zomer is nog maar half voorbij en ik kan nu al terugkijken op heel veel rijke ervaringen, maar de bodem van de portemonnee is in zicht. Tijd weer om de hand op de knip te houden, het uitgeefgedrag intomen, want anders gaat het van kwaad tot erger. Net als de tuin.
Ook heb ik weer een overvloed aan onderwerpen om over te schrijven. Misschien moet ik dat ook wel intomen, me ook daarin niet teveel laten gaan, want ook tijd is beperkt. 







zaterdag 25 juli 2015

Nog even over katten en boeken....

Zoals ik in mijn vorige logje al schreef heb ik een kleine verzameling boeken waarin katten de hoofdrol spelen. Omdat ik van katten hou...en van boeken nog een logje over katten en boeken.




Als je het hebt over boeken en katten, dan is er een die mijn hart gestolen heeft. 
Met fluwelen pootjes (Dewey, the library cat) is er een met een hele hoge 'aaaahhh'-factor. 
Het is een waargebeurd verhaal. Dewey wordt als kitten gedumpt in de inleverbus van een plattelandsbibliotheek in Amerika. Bibliothecaresse Vicki vindt hem de volgende ochtend en vanaf die dag woont hij in de bibliotheek. Vicki vertelt ook haar eigen verhaal, maar het gaat toch vooral om Dewey en hoe zijn aanwezigheid van invloed is op de bezoekers van de bibliotheek. 

Hieronder de voorkant van het boek. Dit is dus de echte Dewey. 


Kort nadat ik Met fluwelen pootjes had gelezen waren we op bezoek in Amerika en daar zag ik een kinderboekenvariant. Die kon ik niet laten liggen. De illustraties zijn prachtig, maar de tekst is iets minder. Dewey is er blijkbaar vooral voor volwassenen. 


De naam Dewey komt van het systeem waarmee bibliotheken hun boeken indelen. Het Dewey decimal system. En fonetisch klinkt het als 'do we ...read more books'. 

Ondanks dat het boek al weer enige jaren oud is, is er nog van alles over Dewey in omloop. Er zijn ook filmpjes van hem op youtube.

Zeg nou zelf, is het geen schatje.


maandag 20 juli 2015

Wat kinderen zeggen en wat ze eigenlijk bedoelen

Mama....

... ik heb honger
= mag ik een snoepje?

... ik verveel me
= mag ik televisie kijken?

... ik ben moe
= ik heb geen zin om op te ruimen

... ik heb buikpijn
= ik wil niet naar school

... ik heb hoofdpijn
= ik ben een beetje nerveus

... ik kan mijn (jas, knuffel, speelgoed, beker) niet vinden
= ik heb nog niet gezocht, heb daar ook geen zin in, dus wil jij 'm even pakken?




Kinderen....je moet wel op hun niveau met ze praten :-)

zaterdag 18 juli 2015

Gelezen : De leestip - Shelly King

Mijn oog werd getrokken door de kaft van dit boek.
Ik heb namelijk een bescheiden verzameling van boeken over katten. Of boeken met een kat in de hoofdrol.

De leestip is ook een pakkende titel. Het is het debuut van Shelly King.




Een poes op een stapel boeken.
Wat heeft een mens nog meer nodig dan een boek en een poes? Niets toch?!

Het boek gaat over Maggie, een jonge vrouw werkzaam in de IT in Silicon Valley. Dat wil zeggen; ze was tot voor kort werkzaam. Vanwege de kredietcrisis is ze haar baan kwijt geraakt en slijt nu haar werkloze dagen lezend in een tweedehandsboekwinkel.
Dan vindt ze een oude uitgave van Lady Chatterley's Lover met daarin de correspondentie tussen twee geliefden. Ze begint een zoektocht naar deze geliefden, Henry en Catherine.
Ze raakt bevriend met de eigenaar van de boekhandel, sluit zich aan bij een leesclub, begint een publiciteitscampagne voor Henry en Catherine. Wordt verliefd op Rashjid, een man die als passie heeft het repareren van fietsen en valt van de ene verwikkeling in de andere.

Ik had een haat-liefde verhouding met dit boek. Ik begon er in en zei na 5 bladzijden 'dit wordt niks'.
Later pakte ik het toch weer op en kwam er toen toch in, maar dat effect van wel/niet is het hele boek bij me gebleven. Shelly King weet soms hele stukken meeslepend te vertellen, ze komt ook met heel rake levensbeschouwingen, om je vervolgens als lezer weer een hele andere kant mee uit te nemen. Ze beschrijft het personage Rashjid met heel veel zachtheid, om hem later in het boek via de coulissen te laten verdwijnen. Net als het liefdesverhaal van Henry en Catherine. Hun correspondentie blijkt helemaal niet 50 jaar geleden te zijn geschreven, maar slechts de zomer er voor. Bovendien blijken het ook nog eens personen te zijn die zij kent en die van elkaar dachten dat ze met iemand anders correspondeerden (begrijpt u het nog?!). Dus ook deze verhaallijn gaat als een nachtkaars uit.

Nog een gekkigheidje van het boek, wat me in het begin heel erg opviel en me zelfs heel erg stoorde; bijna elk personage had een t-shirt met opdruk of opschrift aan. Dit werd steeds uitvoerig beschreven. Ik dacht 'what's with all the t-shirts?!'  het leek namelijk nergens toe te dienen. Dus wijdde ik er een tweet aan. Shelly King - in person - legde me uit dat dit het 'uniform' van Silicon Valley was. Dat verklaarde het. Of misschien niet helemaal, want ik ben in Silicon Valley geweest en het is mij destijds niet opgevallen dat iedereen daar rondloopt in t-shirts met (zogenaamd) grappige spreuken. Bovendien diende het beschrijven van de t-shirts nog steeds nergens toe
Het verklaarde wel haar visie op Silicon Valley; beschouwend, een beetje cynisch, maar ook wel grappig.

Blijft de vraag wat ik er nou eigenlijk van vond...ik ben er nog steeds niet uit. Het verhaal golft, het pakt je en het laat je weer los. Het is niet consistent van kwaliteit, maar of dat nou echt een minpunt is...
Nu ik het zo opgeschreven heb, lijken Maggie en de auteur vast meer op elkaar dan ze zelf denken. De auteur begint aan veelbelovende verhaallijnen, maar slaat dan af in een andere richting. Maggie neemt verschillende veelbelovende besluiten, maar komt er uiteindelijk weer op terug.
Dat is in zichzelf een spannend gegeven.


Oh ja, het enige echte minpunt is de titel: De leestip.
Dit komt nergens is het verhaal terug en dat is ook niet verwonderlijk, want de originele titel is 'The Moment of everything'.

Oh ja 2), achterin het boek geeft de auteur een paar leuke vragen naar aanleiding van haar boek, om te bespreken in een boekclub.

Heeft een van jullie toevallig dit boek gelezen?


woensdag 15 juli 2015

De lucht is weer geklaard

De atmosfeer op het werk is niet meer zo drukkend. De wolken zijn uiteen gewaaid en de lucht is weer geklaard.
Dank jullie voor je reacties. Fijn om te lezen dat jullie zo begaan zijn. De terugkerende vraag was of ik niet een andere baan zou willen. Dat is uiteraard ook een vraag die ik mezelf heb gesteld (vandaar de gesprekken met een loopbaancoach).
Dat is iets waar ik me in zal moeten verdiepen en op moet oriënteren. Op een andere werkplek beginnen brengt in zichzelf ook onrust met zich mee. En ik ben er het type niet naar om in zulke gevallen impulsieve beslissingen te nemen. Maar het nieuwe, het avontuur, lonkt wel. Het is het spanningsveld tussen me dankbaar voelen over hoe goed ik het feitelijk heb en tegelijk dromen van een beter leven.

Wat belangrijk was dat de huidige spanning ontladen werd.  Gelukkig zijn er dan altijd derden die zich er voor in willen zetten. Nu zijn de wolken van negativiteit uiteen gedreven en is er weer ruimte en helderheid voor positiviteit.

Nu vier ik vakantie! Ik heb me voorgenomen niet over het werk te praten. Dat lukt tot nu toe prima, alleen...ik val vervolgens hele lange momenten stil. Michel en ik hebben nog nooit zo weinig met elkaar gepraat :-)
Ik geniet van de stilte, keer terug naar de mensen en zaken die voor mij belangrijk zijn en laat de vermoeidheid maar toe.

Stiltes hoeven niet gevuld te worden, ze zijn juist heel zinvol. In stilte komen vaak de antwoorden die je zoekt.

Tot gauw!



Op Schiermonnikoog waaien de wolken uiteen...

vrijdag 3 juli 2015

Cadeau voor juffendag

Vandaag is het de laatste schooldag! Weer een (halve) dag vol feestelijkheden. Soms vraag ik me af of er nog wel wat geleerd wordt. Eigenlijk was gisteren de laatste schooldag. Toen werd er ook al niks geleerd, want het was juffendag, met een vossenjacht, heel veel water tegen de hitte, heel veel zonnebrand ter bescherming van die kwetsbare kinderhuidjes. En....cadeautjes voor de juf.

We vallen hier van het ene feest in het andere en elke gelegenheid heeft zo zijn eigen passende cadeau nodig. Familiefeestje, trouwfeest (incl. een zoektocht naar nette kleding voor onszelf), verjaardag van mijn vader. En dus juffendag. Wat moet juf dit jaar hebben? Veel tijd om uitgebreid op pinterest te kijken had ik niet. Ook niet veel tijd om uitgebreid te knutselen of materialen bij elkaar te schrapen, want het juffenfeest zou de volgende dag al zijn. Zodoende bleef het bij een oud idee, wat ik nog niet eerder uitgevoerd had.

Het werd een stempel. 


Ik gebruikte zelfklevende foam vellen. (Volgens mij bij Pipoos gekocht) En oude blokken van een blokkendoos. Blokjes zagen kan natuurlijk ook.
Wanneer je op de papieren achterkant van de foamvellen tekent, komen de letters automatisch goed op je stempelblok. Je hoeft niet in spiegelbeeld te schrijven. 
Dit weet ik, omdat ik het eerst fout deed :-)


Let ook even op de subtiele compositie van dit geheel; het dekseltje dat half naast het stempelkussen ligt. Met dank aan mijn fotograaf Ellie. 


Ellie maakte een smilie voor de juf en Gemma een schaapje (niet op de foto). 

Dus voor iedereen die nog een week school voor de boeg heeft en nog een cadeau idee zoekt: snel aan de slag. 
Andere stempelideeën: een veer (pluim), een opgestoken duim (goed gedaan!)

Eerder maakte ik theezakjes voor alle juffen.