dinsdag 30 juni 2015

Zwakke momenten en hoe ik mijn wekelijkse ritme mis

Dit stukje ben ik al op verschillende manieren begonnen. Steeds met net een iets andere invalshoek. Met elke dag die voorbijging veranderde de insteek van de tekst. Eens kijken of ik er deze keer uitkom.

Vorig jaar schreef ik hoe ik de strijd aanging met hooikoorts. Hier kun je lezen hoe goed dat ging.
Ik zou willen dat ik kon zeggen dat het me dit jaar net zo goed afgaat, maar dat is niet waar.
Het valt me dit jaar zwaarder om me aan mijn eigen eetpatroon te houden, terwijl ik toch ervaren heb hoe goed het werkt.
Dit jaar voel ik me zwakker, kan moeilijker weerstand bieden aan zoetigheden.
Toen ik afgelopen winter met pijn en zorgen herstellende van de operatie aan mijn been op de bank zat, smaakten de met chocola omhulde oreo's wel heel erg lekker. En ook al moet ik meteen niezen na een tijgerboterham met chocoladehagel, toch kan ik het niet laten om er nog een te nemen. Trouwens, die repen van biologische chocolade sussen dan wel mijn duurzame geweten, maar niet mijn gezondheidsgeweten.

Er zit een tegenstrijdigheid in; je voelt je zwak door het eten dat je geen goed doet en daarna voel je je zwak omdat je er aan toegegeven hebt. Vervolgens neem je nog een koekje. Zoals wanneer je aan het sparen bent voor iets groots en je met het einddoel in zicht opeens geconfronteerd wordt met onverwachte grote uitgaven, dan is opeens alle spaarzaamheid weg en spendeer je het laatste geld ook gelijk maar.
Het is een impasse.

Het gebrek aan het kunnen bieden van weerstand is niet nieuw.
De laatste tijd loopt het niet lekker op mijn werk. Het wringt steeds vaker tussen mijn leidinggevende en mij. We spreken niet dezelfde taal, lijkt het wel. Als taalgevoelig persoon, doe ik daarin mijn best om toch te blijven luisteren, maar de rek is er wel een beetje uit. Het zou voor mij makkelijker zijn om Fins te leren, dan te blijven proberen haar taal te spreken.

Het is niet alleen frustrerend, maar ook verwarrend en het kost enorm veel energie. De hele situatie vermoeit me. Het is een proces dat buiten mij om lijkt te gaan. Er gebeurt iets waar ik geen invloed op heb.
Het houdt me alle dagen bezig; ik pieker er over, praat er over met een vertrouwenspersoon, maak afspraken met een loopbaancoach. Het maakt me boos. Boos om hoe ik gezien word. Maar ook boos dat het me alle dagen bezighoudt. Het irriteert me dat het van de tijd voor mijn gezin en huishouden afgaat en ik word humeurig als ik niet kan schrijven. Bovendien werk ik ook nog extra.
Het verstoort mijn geliefde weekritme.

Proberen te begrijpen wat er precies gebeurt is bijna onmogelijk. Ik raak er vaak in verstrikt. Ik pel die spreekwoordelijke ui af, op zoek naar het ware - enig juiste - gezichtspunt. Bij elk laagje hoop ik bij de kern van het probleem te komen, bij mijn eigen kern te komen. Maar onder elke schil zit weer een nieuw gezichtspunt en raak ik kwijt hoe ik mezelf zie. Om tot slot te eindigen in de ultieme verwarrende gedachte dat ik het misschien al die tijd verkeerd heb gezien.

Vorig weekend bracht ik door met mijn meditatiegroep, een mooie gelegenheid om weer wat inzichten te krijgen. Luisteren naar wat er binnen in ons leeft, geeft heel veel helderheid. Ook luister ik naar de uitleg die mijn docente er aan geeft.
Het is heel troostrijk om te ervaren dat de antwoorden al in ons leven. Hoe we in ons leven verstrikt kunnen raken, dat we blijven haken in een emotie, waardoor we het gevoel krijgen dat er niets anders is. Maar er is altijd leven, er is altijd vrede, eenheid, leegte, stilte. Wanneer je je beter kunt afstemmen op deze grootheden, deze pilaren van steun, dan blijf je minder hangen in conflict. Dat geeft vrijheid en ruimte voor jezelf.

Het wil niet zeggen dat ik, nu ik weer heb geluisterd naar mijn leven binnenin, dat ik meteen weerstand kan bieden aan die stukjes chocola of die boterham met hagelslag. Inspiratie van buitenaf is soms noodzakelijk. Die impasse blijft op de loer liggen.

De meeste inspiratie haal ik uit het Ayurveda Kookboek van Lies Ameeuw en Ayurveda, koken voor de zintuigen van Janesh Vaidya.

De grootste pijlers in mijn eetgewoontes zijn een zelfgemaakte ayurvedische soep als ontbijt (en vaak ook als lunch), biologische zuurdesembrood en een abrikozen-dadels-energy-bar als tussendoortje.

Met kleine overwinningen probeer ik weer in mijn geliefde ritme te komen. Er zitten al weer wat dagen tussen de eerste zin van dit bericht en deze laatste zin. Standvastig blijven is moeilijk wanneer het flink stormt, maar wanneer ik kan blijven luisteren naar wat voor mij wezenlijk is dan wordt het makkelijker om uit de impasse te komen. Dan maakt het niet meer uit wat een ander vindt.

Lieve groet,
Anita



Ps:Het dagje mediteren in de natuur ging niet door, omdat er een aantal afzeggingen waren en omdat het wel erg koud werd die dag. Hopelijk in het najaar een herkansing.


11 opmerkingen :

  1. Herkenbare frustraties om de tijd en energie die verloren gaat aan het piekeren.

    Mooi geschreven Anita.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Herkenbare frustraties om de tijd en energie die verloren gaat aan het piekeren.

    Mooi geschreven Anita.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zware periode voor je...dat is duidelijk... gelukkig vind je een beetje rust door het mediteren... Wat je vertelt is erg herkenbaar... Is ander werk zoeken geen optie? Als ik het zo lees komt daar toch de meeste stress van, en dan grijp je naar troostdingen die weer slecht zijn voor je gezondheid en zo zit je in een vicieuze cirkel... denk ik... want ik ben natuurlijk geen deskundige... en het is altijd makkelijk gezegd. Hopelijk kan je binnenkort genieten van een hooikoortsvrije zomer? Ik duim er voor.
    Lieve groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi wat je schrijft over dat de antwoorden er wel zijn. Dat ze al in je zitten! Dat biedt hoop.

    En is het niet een optie een andere baan te zoeken misschien?

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Prachtig en eerlijk geschreven! Ja, het is een kunst om een soort van balans te vinden, tussen van de ene kant mild naar onszelf kijken (je mag af en toe zondigen ;-)) en anderzijds soms wat streng te zijn (en teveel piekeren stoppen).
    Mooi hoe jij de grootheden van het leven beschrijft, en dat die altijd beschikbaar zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoi Anita,
    Wat jammer dat het niet zo lekker loopt op je werk. Ik kan je frustratie bijna voelen. Heel naar allemaal... Ik hoop voor je dat het snel een flink stuk verbetert...
    Al die dingen helpen natuurlijk ook niet om je balans weer te vinden in het eten, waarvan je wel weet dat het beter voor je is...
    Succes met alles, en sterkte ook...
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat mooi geschreven! Het eerste stukje is ZO herkenbaar! Ik had het zelf geschreven kunnen hebben (alleen niet zo mooi en treffend verwoord, ieder zijn talent ;-) )

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mooi stukje!! Rot dat je zoveel last hebt van hooikoorts en dat het niet zo lekker loopt op je werk. Hopelijk ben ja gauw weer in balans!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. mooi omschreven sterkte hoop dt het allemaal snel in balans komt
    X Es

    BeantwoordenVerwijderen
  10. En zo heb je mij geïnspireerd! Ik heb ook heel erge hooikoorts en ik haat de medicatie. Dit jaar is ook bij mij één van de ergste jaren. Anders gaan eten helpt absoluut om je minder moe te voelen. Dank voor de boekentip :)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ondanks dat je er een paar dagen over deed heb je denk ik toch een mooi stukje neergezet.
    Vraag blijft, hoe staat de balans? Als je langs de ene kant een gewicht plaatst dat symbool staat voor de mate waarin je jouw job graag doet en langs de andere kant een gewicht dat symbool staat voor de frustraties, wat weegt dan het zwaarste door? Als het de frustratie is zou ik uitkijken naar een andere job. Som blijven we onszelf maar ontleden tot op het bot terwijl een nieuwe start datgene is wat we werkelijk nodig hebben om te groeien.

    BeantwoordenVerwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!