maandag 1 juni 2015

#mamaschrijfteenboek

Als moeder in deze tijd is een van de eerste vragen die je gesteld worden : werk je ook? Of als je elkaar al een beetje kent 'hoe gaat het op je werk?' Dat soort vragen beantwoord ik vaak snel met 'ja hoor'. Ze moesten eens denken dat ik lui ben! En: ik ben toch een vrouw van deze tijd?

Ongeveer twee weken geleden zat ik in een soortgelijke situatie. We waren bij de boer voor vlees en de oude moeder van de boer was er bij en we maakten met z'n allen een gezellig praatje. Ze was heel belangstellend naar de kinderen - dat is een kunst die oudere dames goed verstaan - en op een gegeven moment vroeg ze aan mij en Michel of we allebei werkten. En ja hoor, daar zei ik het weer. Heel grif 'ja' zeggen en heftig knikken.
Op het moment dat ik het gezegd had, vroeg ik me af waarom ik dat toch elke keer weer zei? Ik zou over véél interessantere dingen kunnen vertellen dan mijn werk, maar ik deed het niet. Ik vertelde niks over dit blog waar ik met zoveel plezier schrijf, ik vertelde niks over de leuke en leerzame activiteiten die ik met de kinderen ondernam, ik vertelde niks over mijn voltooide manuscript. Allemaal zaken die me veel nader aan het hart liggen dan mijn betaalde baan.
Over werk praten is blijkbaar veel makkelijker. Lekker veilig en afstandelijk.
Het is tijd dat ik daar verandering in breng.
Mijn baan is niet het grootste deel van mijn leven. Het grootste deel is mijn gezin, het schrijven.

In de vakantie in Zweden ben ik begonnen met een verhaal te schrijven voor de kinderen. Een kattenavontuur. 's Avonds schreef ik een stukje, wat ik de volgende avond voor het slapen gaan aan de kinderen voorlas. In Zweden had ik iets meer tijd, dan thuis....dus nu is het hooguit om de avond.
Mijn kinderen zijn zo'n dankbaar publiek! Van de week zeiden ze : 'Mama, je verhaal wordt steeds leuker!'
Dat gooide ik op twitter. Ik verzon er de hashtag #mamaschrijfteenboek bij.
Sindsdien blijft die kreet bij me hangen.
Er zijn zoveel vrouwen die naast hun gezin en baan buitenshuis schrijven. Of willen schrijven. Ik weet van een Amerikaanse schrijfster dat zij haar boeken bij elkaar schrijft in kwartiertjes per dag. En zij heeft er al heel wat op haar naam staan.
Ook al is het boek niet af, of ongepubliceerd, het moet geen reden zijn om er over te zwijgen.
Het is tijd dat ik vaker hardop zeg: ik schrijf.


19 opmerkingen :

  1. Tuurlijk! En je mag OOK nog eens hartstikke trots op dat alles zijn!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel goed dat je dit schrijft. Je mag met recht trots zijn op alles wat je (naast je betaalde baan) doet en onderneemt. De betaalde baan zorgt wellicht voor brood op de plank, je boek en de activiteiten als familie maken samen dat je leven fijn is, het 'beleg' voor het brood zeg maar. Ik ga eens kijken of mijn twitter het nog doet en ga je hashtag volgen. Lieve groet, Emilie

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Beleg op de boterham...dat vind ik mooi gezegd.

      Verwijderen
  3. Gek hè, hoe dat werkt. Ik schrijf als "betaalde baan" Geen hoogstaande literatuur. En dus heb ik constant het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen. Terwijl ik het heerlijk vind om te doen. En het is perfect te combineren met de kinderen, het huishouden en de drukke baan en studie van manlief. Gek volk zijn wij vrouwen toch ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad, dat verdedigen. Of afvlakken. Ja we zijn een raar volk ;-)
      Ik ben nu wel nieuwsgierig wat je schrijft....

      Verwijderen
  4. #mamaschrijfteenboek , dat vind ik een leuke hashtag! En je verhaal is heel herkenbaar, een mooie stimulans om meer te praten over daar waar je hart ligt!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Leuk hoor, ik ga je volgen. Straks wordt je net zo beroemd als J.K. Rowling.
    Groet Thea

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Jaaah, je schrijft! En naast dat en je gezin, werk je ook nog een beetje, zo af en toe ;-)
    Ik herken het hoor, ook als niet-werkende. Ik doe en maak heel veel, maar tja, je mag het geen werk noemen he, terwijl dat het wel is eigenlijk. Mensen weten ook vaak niet meer te vragen als ze het antwoord "nee" krijgen op de vraag of ik werk. Meestal hoor ik: "ja, dat kan ook", en dan valt het gesprek stil. Ik kan dan wel gaan roepen dat ik prachtige dingen haak of maak achter de naaimachine, maar dan ben ik bang dat dat ook maar over komt als onbenullig. Maar ja, ik MAAK, en dat is zooooo leuk!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh jee, valt het gesprek dan gelijk stil?
      Blijft bijzonder nietwaar, dat Het lastig blijft om te praten over dat wat je de meeste voldoening geeft.
      Van mij mag je ook wel meer je hart laten spreken, want ik heb gezien dat je heel veel moois maakt.

      Verwijderen
  7. Juist en je mag er trots op zijn ook. Niet zo bescheiden Anita...
    Gewoon vertellen hoor... en als je boek dan uitkomt kan ik zeggen; die schrijfster die ken ik, daar blog ik mee. Kijk!
    Fijne avond,
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dan krijg jij van mij een gesigneerd exemplaar :-)

      Verwijderen
  8. Goed van jou! Ga je het ook uitgeven? Desnoods zelf? Dat is helemaal niet moeilijk!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar ben ik nog niet over uit. Een tijd lang heb ik gedacht dat ik het leuk zou vinden om het zelf uit te geven, maar uiteindelijk zou ik toch het liefst bij een uitgever zitten. Ik hou mijn opties open :-)

      Verwijderen
  9. Als je nog een illustrator nodig hebt ;-)...

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Helemaal mee eens.
    En je boek, ik ben benieuwd!

    BeantwoordenVerwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!