dinsdag 30 juni 2015

Zwakke momenten en hoe ik mijn wekelijkse ritme mis

Dit stukje ben ik al op verschillende manieren begonnen. Steeds met net een iets andere invalshoek. Met elke dag die voorbijging veranderde de insteek van de tekst. Eens kijken of ik er deze keer uitkom.

Vorig jaar schreef ik hoe ik de strijd aanging met hooikoorts. Hier kun je lezen hoe goed dat ging.
Ik zou willen dat ik kon zeggen dat het me dit jaar net zo goed afgaat, maar dat is niet waar.
Het valt me dit jaar zwaarder om me aan mijn eigen eetpatroon te houden, terwijl ik toch ervaren heb hoe goed het werkt.
Dit jaar voel ik me zwakker, kan moeilijker weerstand bieden aan zoetigheden.
Toen ik afgelopen winter met pijn en zorgen herstellende van de operatie aan mijn been op de bank zat, smaakten de met chocola omhulde oreo's wel heel erg lekker. En ook al moet ik meteen niezen na een tijgerboterham met chocoladehagel, toch kan ik het niet laten om er nog een te nemen. Trouwens, die repen van biologische chocolade sussen dan wel mijn duurzame geweten, maar niet mijn gezondheidsgeweten.

Er zit een tegenstrijdigheid in; je voelt je zwak door het eten dat je geen goed doet en daarna voel je je zwak omdat je er aan toegegeven hebt. Vervolgens neem je nog een koekje. Zoals wanneer je aan het sparen bent voor iets groots en je met het einddoel in zicht opeens geconfronteerd wordt met onverwachte grote uitgaven, dan is opeens alle spaarzaamheid weg en spendeer je het laatste geld ook gelijk maar.
Het is een impasse.

Het gebrek aan het kunnen bieden van weerstand is niet nieuw.
De laatste tijd loopt het niet lekker op mijn werk. Het wringt steeds vaker tussen mijn leidinggevende en mij. We spreken niet dezelfde taal, lijkt het wel. Als taalgevoelig persoon, doe ik daarin mijn best om toch te blijven luisteren, maar de rek is er wel een beetje uit. Het zou voor mij makkelijker zijn om Fins te leren, dan te blijven proberen haar taal te spreken.

Het is niet alleen frustrerend, maar ook verwarrend en het kost enorm veel energie. De hele situatie vermoeit me. Het is een proces dat buiten mij om lijkt te gaan. Er gebeurt iets waar ik geen invloed op heb.
Het houdt me alle dagen bezig; ik pieker er over, praat er over met een vertrouwenspersoon, maak afspraken met een loopbaancoach. Het maakt me boos. Boos om hoe ik gezien word. Maar ook boos dat het me alle dagen bezighoudt. Het irriteert me dat het van de tijd voor mijn gezin en huishouden afgaat en ik word humeurig als ik niet kan schrijven. Bovendien werk ik ook nog extra.
Het verstoort mijn geliefde weekritme.

Proberen te begrijpen wat er precies gebeurt is bijna onmogelijk. Ik raak er vaak in verstrikt. Ik pel die spreekwoordelijke ui af, op zoek naar het ware - enig juiste - gezichtspunt. Bij elk laagje hoop ik bij de kern van het probleem te komen, bij mijn eigen kern te komen. Maar onder elke schil zit weer een nieuw gezichtspunt en raak ik kwijt hoe ik mezelf zie. Om tot slot te eindigen in de ultieme verwarrende gedachte dat ik het misschien al die tijd verkeerd heb gezien.

Vorig weekend bracht ik door met mijn meditatiegroep, een mooie gelegenheid om weer wat inzichten te krijgen. Luisteren naar wat er binnen in ons leeft, geeft heel veel helderheid. Ook luister ik naar de uitleg die mijn docente er aan geeft.
Het is heel troostrijk om te ervaren dat de antwoorden al in ons leven. Hoe we in ons leven verstrikt kunnen raken, dat we blijven haken in een emotie, waardoor we het gevoel krijgen dat er niets anders is. Maar er is altijd leven, er is altijd vrede, eenheid, leegte, stilte. Wanneer je je beter kunt afstemmen op deze grootheden, deze pilaren van steun, dan blijf je minder hangen in conflict. Dat geeft vrijheid en ruimte voor jezelf.

Het wil niet zeggen dat ik, nu ik weer heb geluisterd naar mijn leven binnenin, dat ik meteen weerstand kan bieden aan die stukjes chocola of die boterham met hagelslag. Inspiratie van buitenaf is soms noodzakelijk. Die impasse blijft op de loer liggen.

De meeste inspiratie haal ik uit het Ayurveda Kookboek van Lies Ameeuw en Ayurveda, koken voor de zintuigen van Janesh Vaidya.

De grootste pijlers in mijn eetgewoontes zijn een zelfgemaakte ayurvedische soep als ontbijt (en vaak ook als lunch), biologische zuurdesembrood en een abrikozen-dadels-energy-bar als tussendoortje.

Met kleine overwinningen probeer ik weer in mijn geliefde ritme te komen. Er zitten al weer wat dagen tussen de eerste zin van dit bericht en deze laatste zin. Standvastig blijven is moeilijk wanneer het flink stormt, maar wanneer ik kan blijven luisteren naar wat voor mij wezenlijk is dan wordt het makkelijker om uit de impasse te komen. Dan maakt het niet meer uit wat een ander vindt.

Lieve groet,
Anita



Ps:Het dagje mediteren in de natuur ging niet door, omdat er een aantal afzeggingen waren en omdat het wel erg koud werd die dag. Hopelijk in het najaar een herkansing.


maandag 29 juni 2015

Struinen door tuinen

...of zoals ze in mijn contreien zeggen : 'struunen deur tuunen'.

Gisteren hadden mijn moeder en ik een moeder-dochter uitje. Dat komt weinig voor, dus maakte dat het extra feestelijk was. Wij deden een fietsroute langs particuliere tuinen. Een initiatief van de dorpsbelangen waar mijn ouders wonen. Allemaal Libelle-vrouwen, een enkele man en een paar kinderen. Je ziet geen mens op de foto, maar er was veel belangstelling.

Het weer begon zo mooi, maar halverwege begon het te regenen en op het eind regende het flink.
Maar evengoed hebben wij genoten van al het moois dat we gezien hebben en de muziek die we gehoord hebben.


Tuin nr. 1


De beukenboom is net zo oud als de heg die je er achter ziet: 27 jaar.






Tuin nr. 2


De lupines zijn opgekweekt met zaad uit mijn moeders tuin. 
Tot verbazing van mijn moeder, want die van haar zijn paars!




Rode biet.....mijn rode bieten steken amper hun eerste blaadjes boven de grond uit :-(


Slaapmutsje
Zo handig dat mijn moeder al die vrouwen kent, nu kan ze terug gaan om een stekje of zaad te vragen...



Riep je mij?


Oh, nou dan wil ik wel even komen hoor.



Tuin nr. 3



Heel veel fruit in deze tuin.


Dat levert heel veel lekkers op. 
In deze tuin bracht de gastheer een eigen lied ten gehore. 'Wat ga je doen met de dag van vandaag'.
Wil je meer van troubadour Joost Drenthe horen, google dan zijn naam op youtube.



Tuin nr. 4



Een tuin omringd door bos. 
Een eigen bos hebben is uniek, maar was daardoor voor ons minder interessant.
Want waar is dan de tuin en waar zijn dan al die planten?!

Tuin nr. 5


Voor alle tuingasten was plek.


Kunst in het gras


Tegen deze tijd begon het echt hard te regenen en gingen wij naar huis. Bovendien waren mijn voeten ergens op de route aangevallen door muggen, dus het was mooi geweest. Gelukkig had mijn moeder een tube tantumgel in de tas. Toch fijn hè, op stap gaan met mensen die op alles voorbereid zijn.  

Fijne week!

woensdag 24 juni 2015

Mijn 3 basisbehoeften om te floreren

Van de week - of was het al weer vorige week ? - las ik bij bewuste-eenvoud over de dingen die je nodig hebt om goed in je vel te zitten. Om te kunnen floreren. Dat inspireerde me om ook stil te staan bij welke dingen dat voor mij zijn. Aanvankelijk knikte ik instemmend bij alle punten die Mieb opnoemde: inspiratie, tijd voor mezelf, schrijven, buiten zijn, gezond en lekker eten. Enthousiast geworden voegde ik er nog 'contact met gelijkgestemden' aan toe. En eigenlijk ook stilte. En mediteren.
Dat waren al weer veel elementen. Te veel. Opeens schoot me te binnen hoe ik kort geleden bedacht dat ik eigenlijk maar drie elementen in mijn leven nodig heb. Goed beschouwd heb ik aan drie kernelementen genoeg. Drie elementen die in mijn basisbehoeften voorzien en mij in balans houden om al het andere te doen.

1. Voldoende slaap
Ik heb mijn nachtrust nodig. Het zorgt dat ik herstel van de indrukken van de dag. Dat mijn lichaam kan ontspannen. Geregeld verschijnen er artikelen over de noodzaak van slaap en hoe het gebrek aan slaap onze gezondheid negatief kan beïnvloeden.

2. Yoga en meditatie
Vier jaar geleden ben ik begonnen met mediteren en ik zou niet meer zonder kunnen. Wanneer je antwoorden zoekt op vragen en je kunt ze door mediteren zoeken in jezelf, dan voelt dat als een enorme rijkdom.
Afgelopen januari heb ik na jaren weer yoga opgepakt. Nu doe ik vrijwel elke dag een eigen yoga routine. Yoga is een actievere vorm van mediteren. Het maakt je eerbiedig voor de wereld om je heen en je krijgt eerbied voor je eigen lichaam.



3. Creativiteit
Alles wat ik na punt 1 en 2 nog nodig heb is de ruimte om creatief te zijn. Als het lichaam uitgerust is, de energiebanen in het lichaam goed doorstroomd zijn, dan vloeit creativiteit als vanzelf. Wanneer ik een tijd niet heb kunnen schrijven, dan word ik humeurig. En wanneer ik een tijd niets heb kunnen handwerken, dan beginnen mijn handen te jeuken. Iets kunnen scheppen met je handen, heerlijk.....

Wat zijn jullie basisbehoeften om te floreren?

vrijdag 12 juni 2015

#Leesvrouwen: Marilyn French - Kinderen van de Liefde

Kinderen van de Liefde vertelt het leven van Jessamin in de jaren 60, 70, en 80. Het verhaal begint vanaf circa haar twaalfde jaar. Het verhaal volgt haar ontwikkeling en haar leven. Haar jeugd is de tijd van de hippies, de tijd van liefde-is-wat-de-wereld-kan- redden, als weerwoord tegen de oorlog tegen Vietnam. Dit gevoel uit haar jeugd speelt door het hele leven van Jess.



Kinderen van de Liefde heb ik niet gelezen, ik heb het verorberd!
Het is 10 jaar oud, maar is zo actueel als maar zijn kan. Het raakt aan de huidige hang naar zelfvoorzienend leven, de kritiek op de voedselindustrie en de landbouw, biologisch eten en over het (alleenstaand) moederschap. Een terugkerend thema in French’s boeken is de positie van vrouwen in de samenleving en hoe vrouwen direct of indirect buiten spel worden gezet. Ook een terugkerend thema is de relatie moeder-kind.

Ik ben een groot liefhebber van Marilyn French’ boeken. Zij weet op genuanceerde wijze het gevoelsleven van vrouwen neer te zetten en de grenzen waar zij tegen aanloopt.
Een paar voorbeelden: Jess werkt als serveerster in een diner. De manager wil ’s avonds geen vrouwen in de bediening, alleen mannen, want dat vindt hij sjieker. Aangezien er ’s avonds de meeste fooien worden gegeven, betekent dit dat de vrouwen deze inkomsten mislopen. Ter verduidelijking: in Amerika worden bestaat een deel van het salaris van bedienend personeel uit fooien. Op deze manier werden vrouwen benadeeld; zij kregen meer inkomsten.

In Kinderen van de Liefde beschrijft French met heel veel inlevingsvermogen hoe het gevoelsleven van Jess zich ontwikkelt in de loop der jaren. Hoe ze in haar tienerjaren boos is op haar moeder ‘ze weet ook niet precies waarom’, hoe ze in haar studententijd door een docent wordt afgeblaft wanneer ze uitleg wil over haar lage cijfer en ze van verontwaardiging volledig dichtslaat. Gaandeweg zie je dat haar beslissingen steeds zelfverzekerder worden. Dat haar keuzes niet alleen intuïtief zijn, maar dat ze ook uitleg durft te geven.

Kinderen van de liefde heb ik opgezógen. French sprak met mijn stem. Het raakte aan heel mijn eigen gevoelsleven. Het stelt vragen waar ik ze ook stel. Zelfvoorzienend leven, wat een heerlijk ideaal. Maar is het haalbaar of realistisch? Jess leeft drie jaar in een kleine agrarische commune. De communeleden werken alle dagen van het jaar, moeten alleen maar investeren, maar kunnen nauwelijks leven van de opbrengsten van het land. Dus is het wel zo ideaal?
Later gebruikt ze haar kennis en ervaring en voorliefde voor eten en koken om een restaurant te beginnen met biologisch en lokaal eten. In een tijd waarin dit uitzonderlijk  was.

Je zou Jessamin kunnen beschuldigen van naïviteit. Welke keuze maakt Jess nu werkelijk bewust? Geen enkele. Ze wil niet blijven op de universiteit. Ze wil in haar eigen onderhoud kunnen voorzien, maar haar mogelijkheden zijn beperkt. Ze raakt zwanger van een medebewoner in de commune. Hoe ze zijn rol als vader ziet weet ze niet, ze weet alleen maar dat ze niet met hem verder wil. Ze had poëzie willen schrijven, maar ze verdiept zich in biologische teelt. Alles lijkt haar te overkomen, ook het vinden van de liefde aan het eind. Ze maakt geen strategische keuzes.
Aanvankelijk verwonderde ik mij daar over, tot ik door kreeg dat dit een kernthema is van het boek. Het is een kernthema voor veel vrouwen. Wie maakt nou daadwerkelijk op elk punt in zijn leven strategische keuzes? Keuzes bestaan er meestal uit dat we iets niet willen. Het maakt Jess juist sympathiek. Ze jaagt geen grote dromen na. Zij leeft gewoon haar leven. Maakt keuzes en past deze gaandeweg aan als ze niet meer bij haar passen. Aan het eind van het boek trekt Jess de conclusie dat het niet gaat om het najagen van Grote Idealen die de wereldvrede moeten bewerkstelligen, maar dat het gaat om het vinden van je eigen vorm van geluk en dat dat je bijdrage aan het grotere geheel is geweest.


Het boek is alleen nog tweedehands verkrijgbaar, maar gezien de thematiek zou het boek zeker een herdruk verdienen! 

Inmiddels heb ik heel wat titels gelezen van Marilyn French, maar niet haar eerste boek. Het boek waarmee ze heel snel een miljoenenpubliek bereikte; Ruimte voor Vrouwen. Ook dit boek is alleen nog tweedehands verkrijgbaar. Ik vond er eentje via Markt plaats, bij mij in de stad. Op een koude voorjaarsdag fietste ik er heen en nu ligt het bij mij op het nachtkastje. Ik verheug me er al op om er in te beginnen. 









Waarom #Leesvrouwen? Nou, hierom...

Waarom #leesvrouwen? Niet omdat vrouwen beter zouden schrijven dan mannen, maar omdat vrouwen en boeken in recensies minder aandacht krijgen dan mannen en boeken. Ik blogde er hier over. En het is nodig!

Begin dit jaar overleed de Australische schrijfster Colleen McCollough. Haar wereldwijde bestseller Doornvogels is bij iedereen wel bekend. Toch is het de Australian gelukt om in haar overlijdens bericht haar niet te roemen om haar verdiensten en wat ze bereikt heeft, maar haar neer te zetten als een aimabele vrouw met overgewicht. 
Om het verschil in berichtgeving over vrouwelijke versus mannelijke bestseller auteurs aan te geven: 
Dit schreef de Australian over Colleen McCollough:
COLLEEN McCullough, Australia’s best-selling author, was a charmer. Plain of feature, and certainly overweight, she was, nevertheless, a woman of wit and warmth. In one interview, she said: “I’ve never been into clothes or figure and the interesting thing is I never had any trouble attracting men.”

Dit schreef de Australian over Bryce Courtenay, een geliefd Australisch auteur en bestseller:
BRYCE Courtenay was one of Australia’s greatest storytellers, touching the hearts of millions of people around the world with 21 bestselling books including The Power of One.
Er was aardig wat kritiek onder de fans van Colleen McCollough. 
Australisch blogster Rhonda Hetzel stipte het ook nog even aan op haar blog Down to Earth

Nu ik het over Colleen McCollough heb....
Ze schreef heel diverse boeken. Dit zijn leuke titels, ook alleen tweedehands te krijgen:

woensdag 10 juni 2015

Mediteren in de natuur

Zondag ga ik een dag mediteren in de natuur. Mijn meditatiedocente organiseert een themadag en ik heb me opgegeven.
Ik verheug me er op, maar tegelijk ben ik een beetje nerveus.

Ik hou van de natuur, dat is altijd zo geweest. Door de komst van de kinderen in 2008 en door de meditatieopleiding waar ik in 2011 mee begon, word ik me steeds meer bewust van het ritme van de natuur. De natuur is geduldig en het ritme van de seizoenen geeft rust in al zijn voorspelbaarheid. Rust is wat ik nastreef.
En daar zit precies mijn ambivalentie; als de rust komt, komt er onrust.



Tijdens de vakantie in Zweden heb ik het al even mogen ervaren, die ambivalentie ten opzichte van de natuur. Het landelijke wonen, niet in een stijfgeïsoleerd huis, maar een huis waar je binnen nog merkt wat de temperatuur buiten is. Frisse buitenlucht, niet leven volgens de klok, 's avonds gaan slapen wanneer je moe bent (best vroeg omdat je de hele dag buiten bent geweest), wakker worden wanneer je uitgeslapen bent (wat best vroeg bleek te zijn). 's Avonds zat ik aan de keukentafel en las in een boek of schreef aan een verhaal. Ik kon me voorstellen dat wanneer ik hier woonde, ik opzij van het huis een groentetuin zou hebben.
Heerlijk, midden in de natuur. Leven volgens en met de seizoenen....Als je openstaat voor wat de natuur je te vertellen heeft, heb je niet veel anders meer nodig.

Maar na een paar avonden, kon ik me ook voorstellen dat ik me heel afgesloten zou voelen van, ja van wat precies? Van de wereld? Maar wilde ik me daar niet juist van afsluiten? Opeens voelde al die natuur erg beklemmend. Vanuit meditatief oogpunt is die onrust interessant om te onderzoeken.
Dus ik ben benieuwd hoe ik aanstaande zondag ga ervaren.


De dag heeft als thema de jeneverbes.
Ik ben me wat aan het inlezen over de betekenis van de jeneverbes. Dit is wat ik tot nu toe tegen ben gekomen:

In het verre verleden werd de jeneverbes beschouwd als een magisch kruid dat tegen kwade geesten en wilde dieren werd gebruikt. Vroeger werden takken met bessen in de ziekenkamer verbrand ten einde infecties te voorkomen.
Therapeutische werking: jeneverbesolie heeft een kalmerende, rustgevende en verfrissende werking. Jeneverbes werkt ontgiftend, bloedzuiverend, slijmoplossend, nuttig bij suikerziekte.
In de antieke oudheid werd het hout van de struik gebruikt om kledingkasten van te maken, omdat motten niet van jeneverbeshout houden.
Het is goed voor de spijsvertering.
En de jeneverbes wordt traditioneel gebruikt om 'gin' te parfumeren. Vandaar de naam voor 'jenever'.
Je ziet, er kan van alles gebeuren....

Wie weet, raak ik na een paar uur wel helemaal bedwelmd door de jeneverbes en kom ik dronken thuis...


Meditatie en innerlijke groei
Mens en gezondheid
Conny van der Riet

maandag 8 juni 2015

Levanders Lanthandel

Dit is het logje waar ik zaterdag over had willen schrijven. Zomaar een leuk tussendoortje, maar er kwam zaterdag een ander tussendoortje...

Vooraf aan de vakantie in Zweden had ik allemaal tips gekregen van Willy. Ze raadde Levanders Lanthandel aan en gaf er ook de openingtijden bij.



Het is een winkel met geschiedenis. In vroeger tijden voorzag het de wijde omtrek van alles wat voor het huishouden nodig was. Zeep, zand, soda, zout, kruiden, bonen, meel, fournituren maar vast ook gepekelde haring, ingemaakte eieren, augurken op zuur, touw en gereedschap.
De inrichting schijnt vrijwel onveranderd. Maar dat is vooral de indeling, de toonbank, de wanden. De schappen zijn nu gevuld met ambachtelijk gemaakt snoep, thee, koffie, honing, jam, veel cadeau ideeën. Tussen de koopwaar staan oude verpakkingen en nostalgische blikken. In de zijkamer kun je zitten voor een kopje thee met gebak.

Ik had gehoopt dat er een ruime voorraad was met degelijk huishoudelijke producten, zoals borstels, linnengoed, keukengerei, maar daarvan was er niet heel veel, of in ieder geval niet wat ik hoopte te vinden.
Evengoed vond ik genoeg voor mijn winkelmandje. Een heerlijk stuk zeep met echte lavendel, een geschenkverpakking met thee enzo voor onze buren die op de kat pasten. Pakje thee voor onszelf en een leuke nostalgische poster van spelende kinderen à la Astrid Lindgren (die nog een plekje aan de muur moet krijgen..) En we dronken er wat en aten er een lekker stuk taart.

Van de eigenaresse kreeg ik toestemming om foto's te maken.









zaterdag 6 juni 2015

Heather Nova - The way it feels

Ik stond op het punt een logje te schrijven over een leuke winkel in Zweden (houden jullie tegoed), toen Michel net binnenkwam van zijn tochtje naar de platenwinkel. Weer iets voor zijn collectie dacht ik, maar dit plaatje is voor mij!


Het nieuwe album van Heather Nova. The way it feels. 





Ik ben al jaren fan, maar de komst van dit album had ik even gemist.....

'Ik geloof dat ik over iets anders ga schrijven,' zei ik beduusd.

Ik luister nu naar het eerste nummer, maar ik moet het typen even stopzetten....
Heather Nova's stem is betoverend, resoneert in mijn borst, streelt als de hand van een geliefde langs mijn wang. Ik ben blij en ongerust tegelijk.
Het is als een meditatie oefening...

Wat een juweel!

OOR magazine heeft er ook lovende woorden over geschreven:
'[...] De zangeres en muzikante uit Bermuda [is] toe toe aan haar negende album en dat is een waar meesterwerk geworden, dat direct met opener Treehouse de toon zet: vleugje Americana, sprankje folk en altijd die karakteristieke, goddelijke stem [..]
Wat na dat eerste nummer gebeurt, grenst aan een optimale, zorgeloze dag vol geluk en liefde.
Een bloedstollende symfonie van ruim 64 minuten, niets minder.'

get your copy here

dinsdag 2 juni 2015

Ouderschap vanuit je hart

Mijn kinderen op hun best:
zelfstandig
ondernemend
fantasierijk
vol energie
--> bij anderen
--> op vakantie

Mijn kinderen op hun slechtst:
drammerig
klagerig
veeleisend
zeurderig
luidruchtig
--> thuis


In mei deed in mee met de Moederdagchallenge Ouderschap vanuit je hart.

Hoe je in 3 stappen bereikt dat je kind naar je luistert
omdat je anders met je kind praat

De online cursus was een initiatief van Eline Weijers.

De cursus bestond uit 6 dagen een e-mail met een opdracht voor die dag.
1. duidelijkheid geven (dag 1 en 2)
2. in contact zijn (dag 3 en 4)
3. jij als moeder: investeren (dag 5 en 6)

De grootste challenge was er tijd voor te vinden! De challenge begon namelijk op moederdag en toen zat ik in Zweden. Zonder wifi. En bij terugkomst waren we de avonden zoet met de avondvierdaagse en de dagen zoet met huishoudelijk werk en werken voor de baas.
Maar ik was vastbesloten om de opdrachten te luisteren. Helemaal omdat na terugkomst uit Zweden de kinderen (en wij zelf waarschijnlijk ook) in oude patronen leken te vervallen. En die patronen wilde ik niet meer. Ik had gezien hoe het anders kon in de vakantie.
De opdrachten stonden nog tot 22 mei online en ik heb ze allemaal op de laatste dag beluisterd.

En ik ben blij dat ik het gedaan heb.
Deze challenge heeft mij ongelooflijk veel opgeleverd!
De benadering was steeds positief en stimulerend om zelf aan de slag te gaan. Soms ook confronterend.

Wat ik uit de challenge gehaald heb:

Wat wel
Het ombuigen van de 'niet' zinnen naar zinnen waarin je formuleert wat je dan wel verwacht, vereist dat je weet wat je dan wel van je kind wilt. Daar bleek ik vaak helemaal geen antwoord op te hebben.
Nu heb ik daar soms ook nog geen antwoord op. Maar ik denk er over na en de kinderen merken dat.

Code woord
Bedenk - eventueel samen met je kind - een code woord dat je kunt gebruiken bijvoorbeeld wanneer je kind te luidruchtig is. Gemma en Ellie doen dat altijd aan tafel. Nu hebben we het codewoord 'pindakaas' (je begrijpt dat de inspiratie voor dit woord kwam tijdens het eten ;-)) voor de keren dat ze te hard en teveel door elkaar praten. En het helpt. Wat ik ook wel zeg is dat ze hun gewone spreekstem moeten gebruiken, niet hun roepstem.

Afstand
Er is een vuistregel die zegt dat de afstand tussen jou en je kind de leeftijd van je kind in meters is.
Mijn kinderen hadden de gewoonte om hele verhalen tegen mij te houden terwijl ik in de keuken was en zij in de zijkamer. Mijn gehoor is niet zo goed en als ik met pannen aan het rammelen ben, kan ik er helemaal niets van verstaan. Ik begon ermee om naar hen toe te lopen en te zeggen 'zullen we wat dichterbij elkaar gaan staan, dat praat wat makkelijker.' Nu komen ze ook naar mij toe.
Eerlijk, ik vind het bijna magisch wat er gebeurt!

Toon is belangrijk
Ach, zo'n open deur. Dacht ik. Maar ik sla soms helemaal de verkeerde toon aan. Ik praat vaak gelaten. 'Gemmmaaaaa, ga nou ziiiittunnn'. Die toon impliceert dat je niet eens verwacht dat je kind doet wat je vraagt. Zo voelde het ook vaak, alsof ik maar een ouder voor de sier was, er hoefde toch niet naar mij geluisterd te worden. Dat was wel confronterend.
Geen gelaten toon meer dus!

Geduld
Geduld verliezen staat in de top 3 van worstelingen van ouders in het ouderschap.
Het advies is: zorg voor voldoende rust. Met een laag energieniveau verlies je sneller je geduld.
Ik luister dus nog meer naar mijn lichaam. Ga op tijd naar bed als het nodig is.

Schakel hulp in 
Vraag partner, ouders of vriendin je er op te wijzen wanneer je in je oude patroon vervalt.
Ik heb Michel de cursus ook laten luisteren, dat was voor mij heel belangrijk want ik wil niet alleen hier mee worstelen. Ik geloof dat hij een paar lessen niet beluisterd heeft. Dus wanneer hij in oude patronen vervalt grap ik dat hij die lessen net gemist heeft.


Tjonge, en nu ben ik al weer hier met mijn tekst. En ik had er nog wel een kort stuk van willen maken.

Wat ik nog wil zeggen is dat Eline Weijers zaterdag 6 juni op de Beurs Ouders Natuurlijk staat. Dat is in Doorwerth, bij Arnhem.
Wanneer je worstelt met het ouderschap en je bent een beetje door je inspiratie heen over hoe je patronen en gewoontes moet ombuigen, dan raad ik beslist Eline's adviezen aan.





maandag 1 juni 2015

#mamaschrijfteenboek

Als moeder in deze tijd is een van de eerste vragen die je gesteld worden : werk je ook? Of als je elkaar al een beetje kent 'hoe gaat het op je werk?' Dat soort vragen beantwoord ik vaak snel met 'ja hoor'. Ze moesten eens denken dat ik lui ben! En: ik ben toch een vrouw van deze tijd?

Ongeveer twee weken geleden zat ik in een soortgelijke situatie. We waren bij de boer voor vlees en de oude moeder van de boer was er bij en we maakten met z'n allen een gezellig praatje. Ze was heel belangstellend naar de kinderen - dat is een kunst die oudere dames goed verstaan - en op een gegeven moment vroeg ze aan mij en Michel of we allebei werkten. En ja hoor, daar zei ik het weer. Heel grif 'ja' zeggen en heftig knikken.
Op het moment dat ik het gezegd had, vroeg ik me af waarom ik dat toch elke keer weer zei? Ik zou over véél interessantere dingen kunnen vertellen dan mijn werk, maar ik deed het niet. Ik vertelde niks over dit blog waar ik met zoveel plezier schrijf, ik vertelde niks over de leuke en leerzame activiteiten die ik met de kinderen ondernam, ik vertelde niks over mijn voltooide manuscript. Allemaal zaken die me veel nader aan het hart liggen dan mijn betaalde baan.
Over werk praten is blijkbaar veel makkelijker. Lekker veilig en afstandelijk.
Het is tijd dat ik daar verandering in breng.
Mijn baan is niet het grootste deel van mijn leven. Het grootste deel is mijn gezin, het schrijven.

In de vakantie in Zweden ben ik begonnen met een verhaal te schrijven voor de kinderen. Een kattenavontuur. 's Avonds schreef ik een stukje, wat ik de volgende avond voor het slapen gaan aan de kinderen voorlas. In Zweden had ik iets meer tijd, dan thuis....dus nu is het hooguit om de avond.
Mijn kinderen zijn zo'n dankbaar publiek! Van de week zeiden ze : 'Mama, je verhaal wordt steeds leuker!'
Dat gooide ik op twitter. Ik verzon er de hashtag #mamaschrijfteenboek bij.
Sindsdien blijft die kreet bij me hangen.
Er zijn zoveel vrouwen die naast hun gezin en baan buitenshuis schrijven. Of willen schrijven. Ik weet van een Amerikaanse schrijfster dat zij haar boeken bij elkaar schrijft in kwartiertjes per dag. En zij heeft er al heel wat op haar naam staan.
Ook al is het boek niet af, of ongepubliceerd, het moet geen reden zijn om er over te zwijgen.
Het is tijd dat ik vaker hardop zeg: ik schrijf.