dinsdag 7 april 2015

Zelfgemaakte rommel; waar doe ik het eigenlijk allemaal voor?!

Dat vraag ik me soms serieus af.
Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor?
Dat mooie pronkpaneel, waarop ik als trotse moeder de werkjes van mijn kinderen te pronk kan zetten....die werkjes worden onmiddellijk opnieuw gerangschikt door een paar zinnige kunstenaars of sterker nog, ze worden er gewoon gelijk van af gehaald, want 'die wou ik graag op mijn kamer.'
Wéken, wat zeg ik, máánden worden de schilderijtjes van stapel naar stapel verplaatst en dan kijkt er geen kind naar om en nu ik opeens een pronkpaneel heb, moeten ze zo nodig op hun kamer staan!
Als ik tegenwerp dat ze dat schilderijtje echt niet eerder al op hun kamer wilden hebben, dan krijg ik doodleuk te horen 'ja, dat wilde ik wel. Ik had het alleen nog niet gezegd.'
Werkelijk! Wat moet je daar nou mee!

Nog zoiets: opruimen.
Een kleutertafeltje staat al wéken in de weg op zolder. Gisteren kwam er door geschuif met kasten een plekje vrij, wat mij een mooie plek leek voor het tafeltje. Zo, die staat eindelijk aan de kant.
Dacht ik.
Vandaag: 'mama, mogen wij het potloodtafeltje (het bewuste tafeltje heeft potloodpoten) want we gaan een feestparty houden.'
Het lijkt wel alsof ik niet opruimen mag!

Nog zoiets: de doos met verkleedkleding. Die staat op zolder en de kleren liggen er meer naast, dan dat ze er in liggen. Dan denk je, nou dan wordt er toch veel mee gespeeld? Neeeee, om onduidelijke redenen worden die kleren er altijd uitgetrokken, waarschijnlijk met het idee om te gaan verkleden, maar daadwerkelijk verkleden komt er maar zelden van.
Kennen jullie bijvoorbeeld die mooie Pippi schortjes nog? Volgens mij twee keer gedragen, met veel tamtam moest ik voor de een speciaal rozenstof gebruiken voor de zakjes en voor de ander de stof precies zo knippen dat er een paard zichtbaar was, maar drágen....dacht het niet.
Dat spokenpak? Dat pak was eng! 'Die ogen zitten niet goed'. Ik dook weer achter de naaimachine en maakte i.p.v. ogen er een gezichtsopening in. Vervolgens mankeerde er iets aan de mouwen....
Echt, waar doe ik het voor mensen?

Dus ik besluit dat die verkleedkleren wel van zolder kunnen (daar wil ik namelijk graag opruimen) en wel in de lege (!!!) lades kunnen van Ellie's ladekast. Wat krijg ik: een boze bui van Ellie valt mij ten deel en alle kledingstukken vliegen weer in het rond. (Hebben ze samen wel weer opgeruimd, dat dan nog wel).

Als die verkleedkleren nou ook eens de enige zelfgemaakte rommel waren.....maar dat is ook niet zo!
Een greep uit de spullen die ik zelf gemaakt heb:
Gebreide handschoenen voor mezelf. Die vielen in de eerste plaats eigenlijk al te groot uit, maar deze winter vielen er gaten in de duimen. Versleten. Nou, dat is me bij kant-en-klare handschoenen nog nooit overkomen!
Die ingekorte pantalon? Mmmm een paar keer aangehad, maar ik bleef maar controleren of de pijpen wel goed over de schoenen vielen. De broek is een paar week geleden in de zak naar de kringloop gegaan.
Gebreide sloffen: aan enthousiasme geen gebrek, maar aan doen....ho maar! De meiden lopen het jaar rond het liefst op blote voeten. Nu zijn de sloffen te klein geworden.
Voor mezelf maakte ik trouwens ook sloffen, blijkt dat de wol niet zo slijtvast is en dat het slimmer was geweest er zooltjes onder te naaien. Jammer dan.

Dus waar doe ik het eigenlijk allemaal voor? Het lijkt allemaal zo zinloos en toch blijf ik maar dingen maken. Waarom toch?
Blijkbaar geeft het proces van maken me de voldoening die ik zoek, meer dan het resultaat op zich. Net zoiets als met het leggen van een legpuzzel. Het is de uitdaging van het vormen van de puzzel. Zodra hij af is zijn de zinnen voldaan en heb je er geen moeite mee om 'm weer in de doos te doen.

Is het dan echt allemaal zo dramatisch? Nee, natuurlijk niet. Maar vandaag was wel zo'n dag. Dat ik in vertwijfeling mijn handen ten hemel hef.
Morgen kan het weer anders zijn.
Dat is het mooie van een nieuwe dag.
Dat 'ie nieuw is.

Tot morgen!

4 opmerkingen :

  1. Het is een beetje dat verhaal dat de reis belangrijker is dan de bestemming. Het proces is belangrijker dan het resultaat. Ik heb dat met hardlopen! Het gaat er niet om dat ik ergens kom, maar dat ik gezond buiten ben.

    Maar w.b. opruimen herken ik wel het gevoel van wat heeft het voor zin...

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Grappig. Gisteren net een ganse boel stofjes weggedaan omdat ik van plan was er iets van te maken maar me eveneens dezelfde vraag stelde.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is inderdaad toevallig! Ik heb ook besloten dat ik geen nieuwe stoffen meer ga kopen. Ik heb ook al wat stof klaargelegd voor de kringloop. Het is gewoon teveel om in dit leven nog allemaal te gebruiken.

      Leuk dat je langskwam!

      Verwijderen
  3. Leuk gemaakt, het pronkpaneel!
    Het lijkt me dat het toch wel een belangrijke functie heeft: de werkjes die erop staan worden meer aantrekelijk en lijken in waarde te stijgen ;-). En een verkleedjurk oid. kan, hoewel misschien niet vaak gedragen, toch een mooie herinnering voor later opleveren..

    Maar ja, je hebt van die dagen...... gelukkig dat die ook weer voorbij gaan.....

    Een warme groet, Annelies

    BeantwoordenVerwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!