vrijdag 31 oktober 2014

Tijdsbeleving van volwassenen

Waar ik vorige keer nog schreef over tijdsbeleving van kleuters, neem ik nu de tijdsbeleving van volwassenen onder de loep. Met name mijn eigen tijdsbeleving.

Het viel me op dat ik de laatste tijd steeds vaker een optimistische tijdsinschatting maakte. Ik kwam maar amper op tijd bij de kinderboekenverkoop op school - en in ieder geval later dan ik had toegezegd - omdat ik dacht dat ik na afloop van een visite nog wel even tijd had om een paar boodschappen te doen (lekker efficiënt omdat ik er toch langs kwam, i.p.v. dat ik er speciaal voor op pad zou moeten). Ik wist dat het krap was, maar dacht desondanks dat het wel zou moeten kunnen.
Een paar dagen later fietste ik met de kinderen naar een afspraak bij het gemeenteloket voor paspoorten voor de kinderen. Op de klok die ik halverwege de route tegenkwam zag ik dat ik wéér de tijd krap had ingeschat. Ik zou flink door moeten trappen om op tijd te komen. Wat is dit voor nieuwe gewoonte, vroeg ik mezelf af?

Interne klok
Afgelopen zomer las ik een artikel in een oud psychologie magazine over je interne klok. Ik heb het artikel er weer even bij gepakt. Het komt uit de Psychologie magazine van juni 2012.
De mens beschikt over een interne klok, de suprachiasmatische nucleus (scn). 'Dit is onze biologische klok en regelt onder meer ons slaap-waakritme. Zelfs wanneer je je dagen in een volledig verduisterde kamer doorbrengt, zonder enige aanwijzing van dag en nacht, tikt die scn stug door en telt consequent af van tussen de 24,5 en 26 uur, afhankelijk van het individu.'
Onze bewuste tijdswaarneming gebeurt door een zogenaamde interval timer, een soort ingebouwde stopwatch. 'Een hersengebiedje geeft daartoe regelmatig pulsen af, als het tikken van een klok, en een teller verzamelt die. Proberen we te schatten hoeveel tijd er is verstreken, dan hoeft ons brein alleen de teller te raadplegen en het aantal tikken op te tellen. Maar hoewel de scn bijna niet van de wijs te brengen is, blijkt de snelheid van onze ingebouwde stopwatch door allerlei factoren te worden beïnvloed.'
Leeftijd speelt een rol. Naarmate we ouder worden loopt de stopwatch steeds langzamer. Neem de proef op de som en schat in wanneer er drie minuten voorbij zijn. Kijk dan ter controle op je horloge. Een twintiger kan de tijd goed inschatten. Maar ben je een vijftiger, dan zijn er al 3 minuten en 16 seconden voorbij. Ben je 65+ dan zijn er in werkelijkheid 4 minuten en 46 seconden voorbij.

Uitstellen
Maar het is vast niet alleen mijn leeftijd, waardoor ik een verkeerde inschatting maak van tijd.
Ik merkte dat mijn tijdsbeleving sinds de zomervakantie is veranderd. Ik ben er alleen nog niet over uit of het ten goede of ten kwade is.
Voor de zomervakantie puzzelde ik het huishouden, zorg voor de kinderen, werk, heel veel (!) schoolactiviteiten en handwerken in elkaar. Het ging niet met gemak, er was veel inzet voor nodig, maar ik vond altijd wel een half uur om iets te doen. En anders was er wel een deadline die me dwong een half uurtje te vinden. Ik verzette bergen werk!
In de zomervakantie nam ik gas terug en ontdekte dat de dagen evengoed snel voorbij gingen. Na de zomer wilde ik een rustiger tempo aanhouden, maar het lijkt er op dat ik in een tempo van vooruitschuiven en uitstellen ben aangekomen. (de aah-het-kan-nog-wel-fase). Dat zou kunnen verklaren waarom ik - wanneer ik onverwacht ruim tijd om handen heb - de tijd maar wat laat lopen en niet het geduld kan opbrengen om geconcentreerd te werken. Om vervolgens als de klok dichterbij de deadline komt opeens tijd te kort te komen.
Dat dus, en het feit dat ik ouder word.

Tijdgebrek is van alle tijden. Iedereen komt altijd tijd te kort. Misschien denk ik alleen maar dat ik efficiënt met mijn tijd omga door zoveel mogelijk activiteiten in een dag te stoppen en ben ik in werkelijkheid helemaal niet effectief. Eigenlijk had ik een beetje gehoopt al schrijvende tot een goeie slotconclusie te komen, maar die blijft deze keer uit. Ik hoop niet dat jullie er ook al te veel op gehoopt hadden, op die slotconclusie ;-)

Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt
Hoogleraar Douwe Draaisma heeft een boek geschreven met de prikkelende titel 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'.
Het staat op mijn wenslijstje om het boek te lezen, maar ik heb er maar steeds de tijd niet voor....;-)

4 opmerkingen :

  1. mmmm die gaat ook op mijn to lees-lijst!
    x Es

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben benieuwd of jij de tijd er voor kunt vinden :-)

      Verwijderen
  2. Hoi Anita,
    Mooi, het ligt gelukkig niet aan mij... Ik begon zo nu en dan te twijfelen hoor, ik kom chronisch tijd te kort... Ik vind het wel mooi om het 'positieve tijdsinschatting' te noemen. Ik plan mijn tijd meestal in door middel van een lijstje maar daar staat steevast te veel op, omdat ik altijd denk de dingen sneller te doen dan ik daadwerkelijk doe... En zo loop ik de hele dag 'achter'. Ik moet er dus echt aan werken om die lijstjes een stuk ruimer op te zetten... En ja, ik denk ook dat het met leeftijd te maken heeft, de uren, dagen, weken, maanden en zelfs jaren lijken om te vliegen tegenwoordig... Maar als we het positief noemen is het nog zo erg niet...
    Leuk stukje om te lezen Anita,
    Ik wens je nu een heerlijk weekend,
    Liefs, Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Mirjam.
      En positief klinkt inderdaad beter dan onrealistisch ;-)

      Verwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!