zondag 19 oktober 2014

Herinneringen en versteend hout

Herinneringen laten zich op allerlei manieren aan je zien. In beelden, als je de vakantiefoto's weer even bekijkt, in gedachten weer even terug bent in dat pittoreske dorpje, aan dat strand met dat heldere water. Het sprei van je oma doet je denken aan de keren dat je daar logeerde. Je herinnert je precies hoe het logeerkamertje er uit zag, met die prent aan de wand, de snuisterijen op het nachtkastje.
Herinneringen kunnen ook lichamelijk zijn. Je hoort weer dat liedje of dat nieuwsbericht en je krijgt weer net als toen overal kippenvel, een brok in de keel en tranen in de ogen, exact zoals toen je het voor de eerste keer beleefde.
Herinneringen zitten in een geur, in een gebaar, in geluid, in een zin die iemand uitspreekt, in gedrag. Allemaal vonken die de vlammen van herinneringen aanwakkeren. Het is alsof die herinneringen opgeslagen liggen in je lichaam.
Dat zijn niet altijd fijne herinneringen. Pijn en angst hebben een hele lange termijn geheugen. En het kan je onverwacht overvallen.

Laatst overkwam mij dat. De manier waarop iemand iets zei, de positie waarin ik kwam te staan. Ik voelde hoe mijn hart begon te bonzen en hoe boosheid als een geiser naar boven kwam. Het overspoelde me, een allesverzengende verlammende angst. Een angst waardoor alle rede en beschaving wegviel en ik alleen nog in primitieve zinnen kon reageren.
Ik voelde hoe mijn denken zich vernauwde - alleen maar gericht op het ontwijken van wat ik voelde als een bedreiging - hoe delen van mijn lijf werden uitgeschakeld. Zoals op een hete zomerdag je ledematen trager worden om je systeem niet te overbelasten.

Naderhand probeerde ik te analyseren wat er precies gebeurde. Wat de vonk was geweest die de vlammen had aangewakkerd. Door het mediteren lukt het me om er met wat meer afstand en compassie naar te kijken. Er even bij stil te staan en te kijken wat er nou gebeurde, in plaats van het maar snel weer achter me te laten.
Een zin uit het liedje I will survive van Gloria Gayner zong rond in mijn hoofd. 'First I was afraid I was petrified'. Petrified, dat was ik. Versteend van angst.
Vervolgens moest ik denken aan de petrified forests die ik in Amerika had gezien. Versteende boomstammen. Miljoenen jaren geleden door natuurgeweld bedolven en verworden tot een versteend fossiel. Alle organische materialen vervangen door mineralen en verworden tot steen.

Ik zocht in ons fotoarchief naar foto's van versteende bomen. Terwijl ik door de foto's bladerde viel me op dat voor bomen die al zoveel jaren geleden veranderd waren in steen, ze er zo vol leven uitzagen. Er sprak leven uit de kleuren, uit de glans, uit de textuur. Het waren geen relikwieën uit voorbije tijden, maar ze waren nog steeds hier, aanwezig, zichtbaar, tastbaar.
Levend.
Wat als dat met mensen ook zo werkt. Dat alles wat ons omver blaast, ook iets nieuws brengt.
Dat stelde me gerust.







In afbraak schuilt ook nieuw leven. 



11 opmerkingen :

  1. Prachtig geschreven... en wat een mooie metafoor, die versteende bomen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Alleen al de manier van ervaren die je via meditatie zo kunt beinvloeden is zo mooi, en waar. We kunnen onze eigen therapeut zijn zo. Ook ik heb al veel zo kunnen managen.geweldig beschreven. Dank!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi hoe je associerend bij het woord petrified uitkomt en vervolgens komt tot een prachtige conclusie.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oprecht en kwetsbaar laat je iets van jezelf aan ons zien.
    Heel knap vind ik dat.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat heb je dat mooi beschreven!
    Er was zuurstof nodig bij dat wat binnen in jouw versteend was geraakt en dan ontstaat er vuur. In een mens moeten geen stenen leven, die verstoppen de boel. Ze moeten naar buiten, dan kunnen we ze zien en ze bewonderen!
    Degene die jouw 'vlammetje' aanwakkerde mag je dankbaar zijn! Weer iets 'opgeruimd'!
    Dag Hannah

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat ontroerde jouw reactie mij! Wat een mooie woorden schrijf je voor me op, dank je wel.
      Ik had het zo nog niet gezien, diegene dankbaar zijn, dat vind ik een mooie gedachte.
      lieve groet
      Anita

      Verwijderen
  6. Heel mooi geschreven Anita, zo recht uit je hart... en heel dapper...
    Je stelt je zo heel kwetsbaar op en dat moet zo nu en dan ook mogelijk zijn...
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  7. een mooi nadenkertje voor op deze zondag.....

    BeantwoordenVerwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!