zaterdag 26 juli 2014

Schiermonnikoog en terug naar de basis

Al heel wat jaren kom ik op Schiermonnikoog. Voor het eerst met een vriendin van de meao in 1992, als ik mij goed herinner. In de tijd dat ik vrijgezel was ging ik ook wel eens alleen een weekendje. Dat was onwennig en heerlijk tegelijk.

vuurtoren Schiermonnikoog

In de periode dat Michel en ik elkaar nog slechts kenden via gezamenlijke vrienden, zijn wij eens - met die gezamenlijke vrienden - een dagje naar Schier geweest. De foto die ik toen van Michel maakte zit nog altijd in mijn portemonnee (de rest van het gezelschap heb ik er af geknipt ;-)).
In de jaren dat wij nog geen kinderen hadden gingen we elk jaar een keer, altijd buiten het hoogseizoen. Sinds de kinderen er zijn gaan we elke zomer. En elk jaar genieten we weer. De natuur heeft zoveel moois te bieden, de zee rolt onvermoeibaar haar golven over je voeten. Ik (wij) geniet(en) van de rust, de kleinschaligheid, het gebrek aan mogelijkheden; alle basisbehoeften zijn hier binnen handbereik en dat geeft mij ontspanning. Hoewel....door de jaren heen zie ik het drukker en drukker worden, met grote evenementen, een kermis, de winkels tussen de middag open, de supermarkt op zondag open, het personeel dat navenant humeuriger wordt.

Ondanks de heerlijkheden van Schiermonnikoog, heb ik met vakanties toch elke keer een verwarrende verhouding. Ik kan hartstochtelijk verlangen naar de afwezigheid van dagelijkse verplichtingen, deadlines en to-do's, maar eenmaal op vakantie ben ik de eerste dagen een beetje uit mijn hum. Het kost me even tijd om wat afstand te krijgen. Ik wil de druk van alledag achter me laten, maar in de praktijk blijkt het nog best lastig om het van me af te laten glijden.

In de relatieve rust van de vakantie - relatief, zeg ik, want vakantie met twee energieke kleuters is best intensief, in de relatieve rust had ik toch tijd voor wat reflectie. Ook al duurde dat tot ver in de tweede vakantieweek. Er kwamen geen Grote Inzichten waar ik op gehoopt had en worstelde ik met mijn ongenoegen daarover, maar Kleine Inzichten zetten me wel aan het denken. Soms stagneerden ze voordat het inzicht me helemaal helder werd, maar net wanneer ik de moed op dreigde te geven kwam er weer ruimte in mijn hoofd.
Ik probeerde regelmatig mijn gedachten op te schrijven, maar de juiste woorden kwamen niet, of in ieder geval niet in de juiste volgorde en raakte ik halverwege het punt van mijn verhaal kwijt.
Dat deed me denken aan de vele onafgemaakte stukjes.

Onafgemaakte stukjes
De inspiratie voor het schrijven van stukjes is er wel. De afgelopen maanden ben ik in gedachten vaak begonnen om iets te vertellen, alleen het opschrijven stagneert steeds. Alsof er teveel in de trechter zit en dit de doorstroming belemmert. Duidelijk een punt van aandacht.

Bezigheden
Vorig jaar nam ik nog handwerkjes mee op vakantie, maar die liet ik dit jaar thuis. Ik wilde mezelf zo weinig mogelijk te doen geven. Geen naaimachine, geen breiwerk, geen grote hoeveelheden eten bereiden voor de voorraadkast, geen moestuin. Dit jaar wilde ik vooral lezen en tijd besteden aan man en kinderen.
Ik hou van mijn vele bezigheden. Het zijn verworvenheden van de laatste jaren waarin ik bewuster op zoek ging naar wat mij drijft en wat mijn natuur mij ingeeft.
Maar nam ik de laatste tijd nog wel ècht de tijd voor alles of vloeide het een over in het ander? Ben ik nog wel op de goede weg met bewuster leven of ben ik dat wat uit het oog verloren?
Ik stelde mezelf de vraag of het ook een tandje minder kon, maar elke keer voelde ik wrevel bij die vraag. Totdat ik in een van de vele pogingen om mijn gedachten hierover te verwoorden op precies het juiste woord stuitten: voldoening.
Het kan vast een tandje minder, maar onderdelen opgeven wil ik niet, want alles waar ik hier over schrijf geeft mij enorm veel voldoening en dat is me heel veel waard.


5 opmerkingen :

  1. mijn man en ik hebben elkaar op schier leren kennen, ik kom er nu zo'n 30 jaar. De laatste jaren zijn we niet meer geweest met mijn handicap is geen auto hebben een probleem. Maar ik schrik ervan, de winkels tussen de middag open, wat een verandering. De rust is er geweldig en daarmee ook de reflectie. Op het moment dat ik niet meer rolstoelafhankelijk ben gaan we zeker nog eens. Tot die tijd geniet ik van jou en andere verhalen .

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat romantisch dat jullie elkaar hebben leren kennen op Schier. Zoiets is zeker een reden om terug te keren. Volgens mij heb je wel eens verteld dat jullie elkaar daar hebben leren kennen. Ondanks dat het eiland niet groot is, zul je zeker ongemak ondervinden als je rolstoelafhankelijk bent. Het krioelt van de fietsers en voetgangers in de straten en niet te vergeten de duinen!
      Dat de openingstijden verruimd zijn had volgens een lokale ondernemer nogal wat voeten in de aarde. Ik zei dat ik juist wel voorstander was van de sluiting tussen de middag, maar dat leverde gefronste wenkbrauwen op, haha.
      Ik hoop dat je er nog een keer in goede gezondheid kunt terugkeren.

      Verwijderen
  2. Hoi Anita,
    Wat lijkt het me heerlijk om een keer naar Schiermonnikoog te gaan. Ik ben daar nog nooit geweest, maar zoals jij het beschrijft doet het me een beetje denken aan Vlieland. Kleinschalig en heerlijk rustig... Lijkt me verrukkelijk!
    Voldoening, dat is het juiste woord! Soms lijkt het of je met te veel dingen bezig bent, maar juist die voldoening die je er uit haalt zorgt voor het goede gevoel dat je nodig hebt. Dus lekker bezig blijven met al die heerlijke bezigheden hoor..
    Fijne zondag,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Schiermonnikoog zal je zeker bevallen. Het levert je vast heel veel foto's op ;-)
      Het heeft inderdaad wel wat weg van Vlieland, kleinschalig, slechts een dorp. Als ik mij goed herinner heeft Vlieland een (kleine) boulevard, dat trekt net een iets ander publiek.
      Ik heb me nu voorgenomen om op zondag een echte rustdag te houden. Dan hoef ik niet een van mijn bezigheden op te geven, maar heb ik wel een regelmatig rustmoment.

      Verwijderen
  3. Afgelopen donderdag gingen wij een dagje naar Schier. We hebben gezwommen in de bergplas en later ook in de zee, een zandkasteel gebouwd en een klein stukje gefietst. Heerlijk en daarna op het dek aan boord weer terug, lekker in het zonnetje.
    Ook ik nam deze vakantie nauwelijks iets mee. Alleen op verzoek van dochterlief een patroon en wolvilt om een koe met kalf te maken. Zelfs een boek heb ik niet gelezen. Even alleen maar zijn en in het moment leven. Samen dingen doen en de dagen gleden voorbij. De harde schijf is weer leeg voor nieuwe dingen.

    BeantwoordenVerwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!