maandag 31 maart 2014

CLOG - A Cat's photo log

Is it a blog?
Is it a plog?
It's a clog!

Een dag uit het leven van een kat. 


8.39 u opstaan. 


hèhè, wat duurde dat lang! zomertijd is weer ingegaan zeker?


8.51 u. ochtendgymnastiek


8.53 u. de ochtendronde


8.55 u. mooie grote kattenbak. Merken ze niks van. 


9.02 u. even wat eten. 


9.36 u. toch nog eens kijken wat er buiten te doen is. 


9.44 u. dat vogeltje lijkt mij wel wat. 
er komt een dag dat ik je pak gevleugelde vriend. Serieus!


10.22 u. ik probeer een dutje



10.45 u. dit wordt niks, veel te druk hier boven. 


10.58 u. spelen!


10.59 u. papier is zó leuk!


11.00 u. zo, klaar  al weer. 




11.41 u. tijd voor mijn ochtendrondje. 


11.42 u. ook niks te beleven. 


11.57 u. niks zo lekker als regenwater 



12.03 u. ik probeer het nog een keer binnen
jaaa, jij bent ook lief.


12.54 u. hèhè een dutje. 


12.54 u. grmmmbl.


13.24 u. hé kijk, ze gaan weg


15.51 u. wat een rust....


18.01 u. ik lig nog prima.


18.12 u. nou ja, nu je me toch wakker gemaakt hebt kan ik net zo goed wat eten. 


18.26 u. eens kijken wat de familie buiten doet. 


19.29 u. werken jullie maar lekker door. 
zeker last van de zomertijd. 
Het is bedtijd!



20.33 u welterusten druktemakers!


21.50 u. ik lig hier. zoek jij maar een ander plekje. 


22.43 u. nog even bij de baasjes op bed liggen voor het slapen gaan. 
Wat wil ze nou toch aldoor met die camera?!
Ik hoop dat het morgen afgelopen is met die grappen. 


22.44 u weer op m'n kamer. Jullie ook welterusten baasjes!


vrijdag 28 maart 2014

Naar buiten toe

Ik wilde dit jaar wat meer naar buiten toe. 
Mijn leven speelt zich voornamelijk binnen af. Of ik zit op kantoor of ik ben thuis. En aangezien er in het huishouden altijd wel iets te doen is, breng ik ook thuis mijn tijd vooral binnen door. 

Om te voorkomen dat mijn voornemen er bij zou blijven, nam ik het op in mijn Drie Dingen op Dinsdag. 
Die heb ik dus alvast gehaald. 

Zaterdag 8 maart gingen de kinderen naar een verjaardagsfeestje en nam ik een uurtje voor mezelf. 
Ik had er ook voor kunnen kiezen om met Michel in de tuin te gaan werken - dan was ik tenslotte ook buiten - maar in sommige dingen werken wij niet zo goed samen. Werken in de tuin is daar een voorbeeld van. 

Voor de gelegenheid haalde ik onze grote spiegelreflex camera weer uit de kast, laadde de batterij op. Laadde nog een andere batterij op, want die eerste bleek niet goed meer. 
Een beetje onwennig ging ik op pad. 


Dit pad fiets ik altijd voorbij. 
Nu sloeg ik dit ongebaande pad in. Het voelde bijna alsof ik een boef was die ongezien wilde wegkomen. 
Er waren meer wandelaars, maar die heb ik niet op de foto gezet. 
Ik ging tenslotte om in mijn eentje te genieten. 


Zo heerlijk om weer de klik te horen van de spiegelreflexcamera.





Een uur heb ik gewandeld. Dat was precies goed. 
Dit ging ik snel weer doen, besloot ik!




Maandag 17 maart. 



Ik experimenteerde wat met de instelling van de camera. 




Een vleermuiskastje.





Ik ging kijken bij een volkstuincomplex. Een vriendin en ik hadden het plan opgevat om samen een tuintje te beginnen. 
Op het moment dat ik de foto nam, was ik nog niet op het terrein en wist nog niet dat dit het biologische deel was, waar wij een plekje zouden kiezen. 
Na een uurtje praten met een van de tuinders - ik had mijn eerste volkstuinvriend al gemaakt - was ik heel wat wijzer. 
Hoewel het biologische deel het leukste deel van het complex was hebben we toch besloten om nu niet aan een volkstuin te beginnen. 
Ik ben bang dat ik me vergaloppeer aan het werk, maar de zin om er aan te beginnen sluimert nog wel. 
Misschien later. 




dinsdag 25 maart 2014

Moestuin Maandag - op dinsdag

Het liep gisteren allemaal anders dan gepland. 
Het weekend hadden we doorgebracht op Schiermonnikoog. Michel deed mee aan een recreatenloop èn we vierden onze trouwdag (8 jaar). Wat hebben we genoten! We zaten allemaal op een lijn en er viel geen onvertogen woord. De kinderen spreidden een zelfstandigheid tentoon die we nog nooit eerder gezien hadden. Ze speelden, speelden en speelden. En wij konden weer eens bijpraten of juist stil zijn. 


op het strand van Schier

's Avonds klaagde Gemma over een muggenbult bij haar oor. 
Later zat er nog een bult in heur haar.
Mmmm....zouden dat de waterpokken zijn?
De volgende morgen wisten we het zeker. 
Waterpokken.

Heel jammer. Nu kon Gemma niet in de klas vertellen over haar avonturen op Schier. Niet haar vriendinnen weer zien. 
Een uur nadat we Ellie naar school hadden gebracht vroeg Gemma 'wanneer gaan we Ellie weer ophalen?'
-Nou dat duurt nog heeeel lang.
Een half uur daarna vroeg ze: 'Wanneer mag ik weer naar school'
-Nou, dat duurt nog wel een week. 
Ik probeer haar wat te onderhouden met wat schoolsigheden, maar dat valt nog niet mee. 
Vandaag kreeg ik een paar werkbladen mee van de juf. 
Die had Gemma thuis in vijf minuten klaar.

Het is even niet anders. Ook ik had me de maandag anders voorgesteld. Ik had vanalles op het programma staan (o.a. bloggen), maar dat moest ik maar even loslaten. Van mijn wekelijkse huishoudelijke taken op maandag is het wel gelukt om te stofzuigen :-)
Ook Michel had zich er wat anders bij voorgesteld, want die had nog een dagje vrij genomen. 
Maar 'vissen' met je dochter's zelfgemaakte hengel is wel onbetaalbaar natuurlijk. 




's Middags werkten we nog even in de tuin. Ellie was inmiddels weer uit school. 

De bult grond die er teveel lag in de linkerbak, is nu verplaatst naar de rechterbak (en een paleis voor de wormen geworden). 
In de tuin staat nog een vlinderstruik die ik wil verplaatsen naar de bak links. 
Verder heb ik wat zaden gekocht: peulen en rode biet. 

Ook vandaag liep het anders. Ik had vrijgenomen omdat de kinderen een oproep hadden voor de schoolarts/verpleegkundige. Ik had natuurlijk bedacht dat ik dan verder de tijd aan mezelf had, maar nu had ik een ziek meiske bij me. 
Geeft niks: handwerken en tv kijken stond ook op mijn lijstje :-)
Na het eten werd er nog buiten gespeeld en werkte ik in de tuin. 
Spitten en snoeien en onkruid wieden. 
Het gaat nog een beetje om het grove werk.
Nog even geduld en dan kan ik zaaien.  

vrijdag 21 maart 2014

De grappige dingen die kinderen zeggen # 1

Elke keer wanneer ik met de kinderen bij de biologische supermarkt ben, dan vragen ze:
'mama, mogen wij die rijstkoeken?'
- 'nou...nee.'
'aaaaah, toe nou.'
- 'nee, jullie lusten ze niet.'
'jawel hoor! Die aten wij op de crèche ook.'
- 'ja, maar jullie aten ze nooit op.'
'echt wel!'
- 'Nee! geen rijstwafels.'

Gisteren was ik alleen in de biologische supermarkt en nam als verrassing rijstwafels mee.

Thuis:
Ellie zegt : 'Hé mama, je hebt die koeken gekocht die wij niet lusten!'


** 

dinsdag 18 maart 2014

Bletchley Circle

Sinds kort hebben wij een abonnement op het digitale kanaal Netflix. Dat begon met een maandje gratis en het verliet daarna niet meer ons huishouden. Het kijken naar dat kanaal is bij ons inmiddels een werkwoord geworden: netflixen.

Ik word omringd door mensen die alleen nog maar series kijken. Mijn collega's kijken alleen nog maar series en de ervaringen worden wekelijks uitgewisseld. Michel kijkt ook veel series.
Ik ben een mee-kijker. Ik kijk mee met Breaking Bad en ik kijk mee met de kinderprogramma's. Ik had trouwens verwacht dat het aanbod voor kinderen vooral uit de schreeuwerige Nickelodeon-achtige programma's zou bestaan, maar de programma's zijn heel erg goed en heel gevarieerd.

Maar sinds vorige week heb ik ook een serie!

The Bletchley Circle



In de Tweede Wereldoorlog werkten vier vrouwen aan het ontcijferen van geheime codes op Bletchley Park.
Na de oorlog is hun leven een stuk minder prikkelend.
Wanneer er een serie moordenaar actief wordt, komen ze weer samen om de moordenaar op te sporen.

Superspannende serie! Ik zat regelmatig met mijn handen voor mijn ogen.

De kinderen liggen vanavond vroeg op bed, ik ga eens kijken wie vanavond de afstandsbediening heeft ;-).









vrijdag 14 maart 2014

Het leed dat schoolplein heet

Toen de kinderen in 2012 voor het eerst naar school gingen was het voor mij alsof mijn schooltijd helemaal opnieuw begon. Zo verloren als ik me als kind voelde tussen de andere kinderen, zo verloren voelde ik me nu als volwassene tussen de andere ouders.
Het gevoel van vroeger kwam weer terug: iedereen weet hoe het in zijn werk gaat, behalve ik. Iedereen kent elkaar, ik niemand.
Dezelfde onwennigheid in het leggen van contacten met andere kinderen, had ik nu in het leggen van contacten met de andere ouders. Bijvoorbeeld voor het maken van een speelafspraak. Dezelfde afwijzing voelen als een ouder niet terugkomt op een speelafspraak die uitgesteld is. Ze zei dat ze in haar agenda moest kijken en dat we een andere keer moesten afspreken, maar ze komt er helemaal niet op terug. Zou het gewoon een excuus zijn? Wil ze haar dochter helemaal niet bij mij thuis te spelen hebben?

Ik kreeg te maken met makkelijke ouders, die altijd tijd hebben. En ik kreeg te maken met ouders die vaak nee zeggen. Opvallend genoeg hebben de thuisblijfmoeders minder vaak tijd als de werkende moeders. Voor de kinderen was dat vaak een (herhaaldelijke) teleurstelling en afwijzing, maar voor mij als moeder voelde dat niet anders.

En als je denkt dat het contact met ouders een uitdaging is, wat dacht je van de opa's en oma's waar je mee te maken krijgt! Oppassen op hun kleinkinderen vinden ze een ding, maar kinderen er bij te spelen hebben is een tweede. En dan zitten ze vaak ook nog weer klem tussen hun eigen opvattingen en de opvattingen van hun eigen kinderen. Die vinden het ook niet altijd even geweldig om terug te komen van het werk met een huis vol spelende kinderen.
Of je dan je kinderen wel weer op tijd op wilt halen, want dan komen de moeders en vaders niet in zo'n druk huis thuis.

Dat schoolpleinleed kan leiden tot het schrijven van een heuse schoolpleinthriller laten collega-schrijfster-blogster Janneke Heimweg en Olga Hoekstra op hun blog Marionet zien. Zij schrijven samen aan een online thriller. Elke week plaatsen zij een stukje op hun blog.

Gaandeweg leer ik, wat ik vroeger niet geleerd heb. Al in de eerste maanden heb ik me voorgenomen dat ik nu een onbezorgde schooltijd ga hebben, met lekker veel spelen en meedoen aan de activiteiten :-). Als ik de kans krijg, dan help ik mee in de klas. En mijn kinderen vinden dat geweldig.

En ik leer dat al mijn ouderlijke beslissingen ook niet altijd even geweldig zijn. Ik laat mijn kind naar de andere kant van het schoolplein fietsen voor een speelafspraakje met een vriendinnetje (en een opa). Maar dan staan opa en vriendinnetje daar opeens niet meer! Want opa was zijn kleinkind aan het zoeken. Gelukkig dat er dan andere moeders zijn die mijn kind weer thuisbrengen.
Of je kind wordt thuisgebracht in een cabrio. Kopje onder op de achterbank. Wel in een gordel, maar niet in een stoeltje of op een zitverhoger. En dan weet ik: volgende keer als aangeboden wordt dat ze mijn kind wel thuis willen brengen moet ik doorvragen hoe ze het thuisbrengen. En als ik ouders van jonge schoolgaande kinderen een tip mag geven: opa's en oma's hebben niet altijd de telefoonlijst met nummers van de ouders paraat. Geef voor de zekerheid je nummer aan hen door.

Gelukkig ben ik inmiddels gewend op school en heb ik allemaal nieuwe vriendjes en vriendinnetjes gemaakt :-).
En mijn kinderen? Die zullen zelf jeugdtrauma's moeten ontwikkelen, want zij hebben het geweldig op school!



maandag 10 maart 2014

(Moes)tuin Maandag

Verbeter de wereld, begin een moestuin!

Dat is wat wij gaan doen komend jaar. 
Vorig jaar hadden we hier en daar wat (gemaks)groente en fruit, maar dit jaar gaan we het serieuzer aanpakken. 



Deze foto heb ik op 4 januari genomen. 


Elk jaar veranderden we wel weer iets aan de tuin. De vijver verdween. Houten vlonders werden vervangen door klinkerbestrating. Nieuw gras werd gezaaid, maar dat zie je er inmiddels niet meer aan af. Planten gingen dood. Nieuwe planten werden gepoot of verpoot.

Het idee is dat in de border rechts langs de schutting groenten en kruiden komen te staan. De aardbeien mogen dit jaar in een verhoogde plantenbak.

Uiterst links zie je de kale takken van onze boom. Elk jaar dubden we wat we er mee moesten, want hij werd te groot. We hadden de top er al een keer uitgehaald en de onderste takken weggezaagd, maar dit jaar besloten we dat hij maar weg moest.

foto vorige maandag genomen op 3 maart. 

De grote boom is verdwenen. 
Och, daar had ik wel moeite mee. Want hij was prachtig om te zien. Er zaten altijd veel vogels in, hoewel dat het laatste jaar ook minder was, want we hebben te veel aanloop van katten :-)
De schutting rechts is verstevigd met nieuwe palen. 
Dat moet links ook nog gebeuren. 


foto vandaag genomen 10 maart 2014
De bak links waar de boom in stond - en andere planten - heeft Michel verkleind. 
De punt van de bak zat altijd in de weg als we 's zomers op het terras zaten. 

Gelukkig is het voorjaar dit jaar vroeg begonnen, want dat geeft ons extra tijd voor al onze plannen!

Ps: vorig jaar deed ik ook mee aan Moestuin Maandag. Toen hield ik er mee op omdat ik tuinieren weliswaar leuk vind, maar er over bloggen niet. Dit jaar begin ik toch weer. Geen idee hoe ik er over een paar weken over denk ;-)

woensdag 5 maart 2014

Blij !

Er zijn mensen in mijn leefomgeving die naar dezelfde supermarkt gaan, dezelfde wegen en fietspaden gebruiken, met dezelfde mensen praten als waar ik mee praat, maar tòch in een hele andere wereld leven.
Zij kennen alle verhalen van mensen - in dezelfde leefomgeving - die gescheiden zijn, verongelukt zijn of andere erge dingen zijn overkomen. Zij kènnen niet alleen de verhalen van anderen, maar hen overkòmt zelf ook allerlei onheil.

Fascinerend vind ik dat. Hoe kan het dat wij met dezelfde mensen praten en zij hele andere verhalen horen dan ik? Terwijl we in dezelfde wereld leven, leef ik in een wereld waarin ik bedreigingen, gevaar en wreedheid wil vermijden en trekken zij ze juist aan.
Misschien is mijn wereld van aardig zijn, behulpzaam zijn, bewust zijn niet reëel. Er is vaak genoeg tegen mij gezegd dat ik harder moest worden, want de wereld was ook hard.
Maar wat nou als hardheid tot meer hardheid leidt? Dan kan zachtheid tot meer zachtheid leiden. Toch?

Momenteel pak ik elke kans die ik krijg om naar Happy van Pharell Williams op you tube te kijken. Ik word er vrolijk van. Vrolijk met de hoofdletter V. Die blijheid is aanstekelijk. Ik zie het aan de mensen in de videoclip en ik merk het aan mezelf. En mijn kinderen vinden het ook grappig, vooral de een-ogige Minions uit Verschrikkelijke Ikke.
Van de clip is ook een 24 uurs uitvoering. 24 uur lang dansen en playbacken willekeurige mensen het nummer Happy.

Zou onheil ook aanstekelijk werken? vraag ik me af. Dat als je je omgeeft door mensen die beroofd of overvallen worden, jou hetzelfde overkomt? Dat als je vrienden hebt die niet meer aan het werk komen, het jou ook niet meer lukt?
Als dat zo is, dan is blijheid een heel machtig wapen!  Hoe geweldig zou het zijn als al die blijheid als een olievlek uitvloeit over de wereld!

'clap along if you think happiness is the truth'

dinsdag 4 maart 2014

Drie Dingen op Dinsdag ~ Met de nadruk op Pipi schortjes

Het is weer de eerste dinsdag van de maand, dus tijd voor Drie Dingen op Dinsdag.

Even om het geheugen op te frissen hier de Drie Dingen. In omgekeerde volgorde, omdat ik nummer drie het leukst vind:

Over het derde Ding heb ik wat langer na moeten denken. Niet iets al te tijdrovends. Februari is tenslotte een korte maand. Ik denk dat ik een kastje ga opruimen. Dat blijft voldoening geven.
Het werd inderdaad een kastje, maar niet het kastje dat ik in gedachten had. Ik wilde de la met opladers en oude telefoons opruimen, maar ik zag er steeds tegenop. Elke keer zakten mijn schouders wat bij de gedachte dat ik die la zou moeten opruimen.
Uiteindelijk werd het de bovenkant van de grote kast op. Het was een spontane actie. Ik zat op de bank en peinsde wat voor me uit, waarover weet ik niet meer. Ik was thuis zonder kinderen, sprong op van de bank en besloot dat ik maar van de gelegenheid gebruik moest maken. Al die feesthoedjes, sintmaartenlampions, die zou ik nooit weg mogen gooien als ik het de kinderen zou vragen. Wat niet weet wat niet deert.
Ik stofte alles af en zag dat ik de randen langs het plafond ook wel eens mocht stoffen. Wat ik ook gedaan heb.

Tijdbesteding: niet meer dan een kwartier.
Plus nog een half uur voor het stofzuigen van het plafond ;-)

Een deel heb ik bewaard, een deel is naar de papiercontainer gegaan. 

De Grote Kast weer ontdaan van zijn tooi. 


Het tweede wordt het beddengoed strijken. Daarvan heb ik al een tijdje een wasmand vol staan.
Ik heb helemaal bij met het beddengoed. Het was een flinke stapel en toen ik het in de kast wilde leggen, merkte ik dat het er niet eens allemaal in paste :-). Misschien toch maar wat laten liggen op de strijkstapel? Nee, dat ga ik niet doen, ik vind dit opgeruimde veel te heerlijk.

Tijdsbesteding: niet goed bijgehouden. Allicht een uurtje of 2 , 3 .

De strijktoren.


Het eerste is heel saai: iets van mijn handwerklijstje. Dat worden waarschijnlijk de sokken, want daar ben ik inmiddels mee begonnen.
Dit Ding rondde ik als laatste af. Maar het werden geen sokken. Halverwege de maand voorzag ik al dat ik die sokken nooit af zou krijgen. Ik ben nog niet eens halverwege boord nummer 1. Bovendien heb ik een fout gemaakt met minderen. Niet zo'n ramp, waarschijnlijk zie je er later niks meer van, maar toch...Mezelf kennende ga ik 'm weer uithalen tot de fout.

Geen sokken dus. Ik overwoog om het Derde Ding maar te laten zitten. Ik vond dat ik al goed bezig was en gunde mezelf wel wat lucht.
Maar dat voelde toch als een gemiste kans. Wat moest het dan worden? Niet te ingewikkeld alstublieft.
Zoals wel vaker brachten de kinderen het antwoord: het pipischort. Ze hadden een aflevering van Pipi gezien en gingen Pipi en Annika spelen. (met alternatieve kleren).
Ik liet ze de stof zien die ik voor de schorten in huis had en beloofde ze schortjes.
Maar dat ging weer zo maar niet....
Ik dubde of ik enkele stof zou gebruiken of dubbele stof. Met enkele stof zou ik moeten omzomen of er een biaisband om moeten zetten. Dubbele stof betekende veel stofverbruik en zonder biais wel een beetje kaal.
Opeens had ik het: ik zou paspelband gebruiken! Nog nooit eerder gedaan, maar dit was het perfecte werkje er voor.
In de voorjaarsvakantie gingen de meiden en ik naar de markt. We gooiden nog weer wat geld over de balk bij de goedkope stoffenkraam en terwijl ik bij de fourniturenkraam wikte en woog welke paspelband ik zou kiezen, doken de kinderen tussen de sjaaltjes en de riemen door.
Vier meter groen paspelband knipte de man voor mij af en wees ondertussen naar het nieuwe paspelband dat hij in het assortiment had: elastisch paspelband met een glanzend uiterlijk. Tja, daar had ik ook naar zitten kijken, maar was dat niet voor tricot? Nee hoor, dat kon je overal voor gebruiken.
Goed, ik had al 4 meter band. Ik bleef bij mijn keus.

Thuis speldde ik de klassieke katoenen paspelband er tussen, naaide met een bijpassend voetje en bekeek eens het resultaat. Mwah, niet wat ik er van verwacht had. Van een afstandje leek het wel redelijk, maar het schortje stond stijf door de band en ik kreeg het er niet mooi tussen genaaid. Michel vond dat ik de lat niet steeds op de Mount Everest moest leggen, maar ik vond dat als ik dan iets zelf maak, ik er ook tevreden over moest zijn.

Had ik nou toch maar die elastische paspelband gekocht. Waarom was ik nou niet een keer voor iets nieuws gegaan, in plaats van altijd dat behoudende?
Weer naar de markt betekende dat ik moest wachten tot dinsdag (vandaag) en ik was net zo lekker bezig.
Ik zocht of het ook online te koop was en kwam terecht bij Mamarieke's webwinkel.
Webwinkelen vermijden we steeds meer. We zijn webwinkelaars van het eerste uur, maar de laatste jaren komen we er van terug. Vaak lukt het ons heel goed om heel voordelig in reguliere winkels de benodigde spullen te kopen en gek genoeg neemt het minder tijd in beslag. Maar dat terzijde.
Om mijn deadline van vandaag te halen maakte ik een uitzondering en bestelde 7 meter elastisch paspelband. Want 4 meter was te weinig, had ik al ontdekt. Zaterdag kwam de envelop en ik ging aan de slag. Het is nog niet helemaal af. Er moeten nog zakjes op, maar daarvoor mogen de meiden zelf een stofje uitkiezen.

Tijdsbesteding: bijelkaar met patroon tekenen en naaien en weer uithalen wel vier uur denk ik.

Het gewenste band. Nu er tussen spelden. 

De ruitjesstof is aan een kant bedrukt met een klein bloemetje.
De andere kant is onbedrukt. 

Ik vond het elastisch band geweldig.
Niet zo dik als traditioneel band  en die glans geeft net dat extra. 

Knopen had ik nog. 

Aan de binnenkant heb ik de ruitjesstof zonder bedrukking 'boven' gelegd.
Het schort kan ook andersom gedragen worden. 

Bemoeial. 

Het patroonidee voor het Pipischort haalde ik bij Mama en haar spookjes.


Drie nieuwe Dingen: 

En wat worden de volgende Drie Dingen? Eigenlijk denk ik daar gedurende de hele maand over na. Het speelt steeds in mijn achterhoofd. De stress waar ik de vorige keer over sprak liet zich deze keer ook zien, hoewel minder lang als de vorige keer. Het beste is om meteen de drie dingen af te handelen, maar ja je weet wel hoe dat gaat.

Het eerste Ding is het maken van een wandeling. Ik vond dat ik dit jaar wat meer naar buiten moest. Eigenlijk vinden al mijn bezigheden zich binnenshuis af; werk op kantoor, huishouden, schrijven en handwerken. Terwijl ik toch heel erg van buiten en de natuur hou.

Het tweede Ding is de oude administratie door de shredder halen. Daar was ik maanden geleden al mee begonnen, maar de kinderen pikten een groot deel in omdat ze in al die oude bankafschriften een 'geheime boodschap' zagen. Als een vos sleepten ze hun buit mee naar hun speelhol.

Het derde Ding is de buitenkant van de keuken grondig schoonmaken.
Het aanrechtblad moet weer een keer behandeld worden en de deurtjes en niet te vergeten de plint moeten nodig opgefrist worden.

Het weggevertje van Nijntje. 

Ik geloof dat ik helemaal niet zo goed ben in weggevertjes; ik bedenk me pas later dat er maar 1 persoon is die het krijgt...en dat vind ik dan weer jammer voor de anderen. :-(

Ik heb de namen op papiertjes gezet en er een uit getrokken. En de boekenlegger gaat naar Adelheid!
Gefeliciteerd, ik hoop dat je nichtje er blij mee zal zijn.
Mail je mij je adres? Mijn mailadres staat rechtsboven.