maandag 30 september 2013

Seizoenstafel : herfst

Ik ben dol op de herfst. Het liefst zou ik heel veel lange wandelingen in de natuur maken. 's Morgens vroeg vertrekken als de ochtenddauw nog niet opgetrokken is...
Maar ja, plicht en taak roepen me.
Je zou denken dat de herfst niet veel te bieden heeft: de moestuin is over het hoogtepunt heen, blaadjes vallen van de bomen, bloemen zijn uitgebloeid, dieren trekken zich terug. Toch valt er nog zoveel te beleven in de herfst. De rijke kleurschakeringen van de bladeren. De wilde wingerd die rood kleurt. De druif die ondanks het koude voorjaar toch nog lekkere druiven geeft. Het zachte mos. Vogels die alvast weer gevoerd mogen worden.
Dat de wind aantrekt is een teken dat je je appels en peren moet oogsten.

Ook op cultureel gebied heb ik al weer heel wat gezien waar ik enthousiast van word. Maar de tijd, oh de tijd!



Of het komt omdat ik zo van de herfst hou, ik weet het niet, maar deze seizoenstafel vind ik de mooiste tot nu toe.
In het kader van het afwerken van mijn handwerklijstje heb ik een spinnenweb gehaakt en met dubbelzijdig tape in het raamkozijn geplakt. Het patroon vond ik bij Garnstudio. Haken heb ik al een hele tijd niet gedaan, maar ik heb het sinds kort weer aan mijn hobby's toegevoegd. Niet dat ik nog meer hobby's nodig had...

de kabouter heeft rozenbottels geoogst.
op de voorgrond een transparant lampionnetje,
je weet wel, van die oranje. deze is vast van vorig jaar in de tuin blijven liggen





Ook is de hele familie creatief geweest met strijkkralen. Het is een eigen verzinsel, meest van Michel. Ik heb het van dichtbij op de foto gezet, voor het geval iemand het na wil maken. Even kralen tellen dus..


spin in het web







vrijdag 27 september 2013

Een Liebster Award gekregen !







Wanneer ik op andere blogs de liebster award zag dan was ik altijd blij dat ik 'm niet kreeg. Het is prachtig zo'n award, maar vervolgens tijd besteden aan het beantwoorden van 11 vragen, vervolgens 11 nieuwe bedenken en dan ook nog 11 anderen 'opzadelen' met dezelfde taak. Nee, laat maar aan mij voorbij gaan dacht ik.

Deze week voelde ik me geïnspireerd en moe tegelijk. Dat is wel vaker na een meditatieweekend (een bijeenkomst bestaat uit twee avonden en twee dagen). Ideeën voor blogjes en andere teksten kwamen in overvloed, maar zodra ik ze op papier wilde zetten verdwenen de woorden. Tot ik gisteren van Conny de liebster award kreeg uitgereikt. Het voelde alsof het precies op het goeie moment kwam. Ineens had ik door haar vragen allemaal aanknopingspunten om al die verhalen in mijn hoofd te (beginnen) te vertellen.


Dus : hoera voor de Liebster Award






1. Wat doe je in het dagelijks leven ( behalve bloggen)
De twee grote rollen in mijn leven zijn moeder en secretaresse.
Sinds 2006 werk ik voor de liefste filosofen van Nederland. Sinds de kinderen er zijn doe ik dat nog 20 uur per week, daarvoor 32 uur.
Hier zie je me op mijn werkplek.





2. Welke plek zou je graag eens willen bezoeken?
Heel wat jaren geleden zag ik een film waarin aan het eind een wit paard in een heuvel te zien was. Ik vond dat magisch en kon niet stoppen met kijken. Ik wist niet of het echt bestond of dat het voor de film gemaakt was. Toen was er nog geen internet of google.

Nu weet ik dat het echt bestaat. Type 'horse hill' en google vult automatisch de zoekopdracht aan.
Het gaat om het witte paard van Uffington. Die zou ik nog wel eens in het echt willen zien. 





3. Wie of wat is je grootste inspiratie?
Het is moeilijk om één persoon te kiezen waardoor ik het meest wordt geïnspireerd In het algemeen zijn het meestal vrouwen die me het meest inspireren. 
In de kunst: schilderijen van lezende vrouwen.
In de literatuur: Agatha Christie, Isabel Allende, Iris Murdoch. In de muziek: Sarah McLachlan, Heather Nova. 
In de architectuur: Julia Morgan. Zij is een Amerikaanse architecte en het meest bekend om Hearst Castle. Zij ontwierp Hearst Castle tussen 1919 en 1947. Zij had door de week een baan in San Francisco, maar kwam elk weekend naar die afgelegen heuvel in Noord Californië. Bedenk dat er toen nog geen goede verbinding was. Zij moest grote delen lopend afleggen. Uit de hele wereld kwamen oude bouwmaterialen die zij inpaste in het ontwerp. Wat een toewijding!


4. Waarom ben je een weblog gestart?
Ik was begonnen met het eenkastjeperdag project en ik wilde dat op een of andere manier bijhouden. Omdat Nelleke, de grondlegger van het project, ook een blog bijhield en mij had geïnspireerd wilde ik me bij 'de club' voegen.
Daarnaast wilde ik contact zoeken met nieuwe mensen. Of eigenlijk wilde ik dat andere mensen mij zouden vinden. Ik wilde mezelf een stem geven, meer naar buiten treden en taalvaardiger worden. Dit had ook allemaal te maken met de start van mijn moordmysterie Moord in het Blair House.

5. Wat is je grootste trots in je leven?
Mijn kinderen zijn mijn grote trots. Het voelt als een groot geschenk dat ik hun moeder mag zijn. Zij zijn gezond geboren ondanks ernstige complicaties (TTS, voor meer info klik hier) in de zwangerschap. Het feit dat ze een eeneiige tweeling zijn ervaar ik als bijzonder, maar dat ze gezond geboren zijn maakt het nog extra bijzonder. Mijn dochters zijn mijn leermeesters. Zij zijn de reden dat ik met het kastjesproject ben begonnen, dat ik bewuster leef, dat ik meer vertrouwen in mezelf heb.
Ik kan over heel veel kwaliteiten van mezelf twijfelen, maar van het moederschap zeg ik altijd dat dat het enige is waar ik ècht goed in ben.


6. Waarvan geniet jij het meest?
Ik geniet het meest van stilte en van details in de natuur. Die bolletjes die op de onderkant van eikeblaadjes zitten, mieren die aan en af lopen naar hun nest.

7. Is er iets wat je al heel lang wil doen maar er nog altijd niet van is gekomen?
Babyfotoboeken maken van de kinderen!

8. Waarvoor kunnen ze jou ´s nachts wakker maken?

Maak me alsjeblieft niet 's nachts wakker. Alleen als het huis in brand staat.

9. Op welk zelfgemaakt item ben je het meest trots?
Ik denk dat ik het meest trots ben op de wigwam die ik gemaakt heb. Dat was een enorm project, met veel naaimeters. Ik heb zelfs het patroon naar eigen wens aangepast èn ik heb het vrijwel helemaal gemaakt van materiaal dat ik in huis had.

10. Wat vind jij echt onwijs irritant?
Ik kan er niet tegen wanneer iemand de stofzuiger uitzet door de stekker er uit te trekken en 'm dan opbergt. Dat als ik dan wil stofzuigen en de stekker in het stopcontact steek, dat monster meteen begint te razen.

11. Wat zijn jouw plannen voor morgen?
Ik heb Ellie beloofd dat ik morgenvroeg met haar naar de groene supermarkt ga (=biologische supermarkt). 's Middags gaan de meiden proefzwemmen, d.w.z. er wordt gekeken of ze watervrij zijn. Als dat zo is, mogen ze op zwemles.



En wie zijn de volgende geluksvogels (in willekeurige volgorde):


Ik heb begrepen dat de award in het leven is geroepen om kleine blogs (minder dan 200 volgers) onder de aandacht te brengen. Daar zit inmiddels denk ik een beetje het manco in de award, want kleine blogs geven 'm door aan andere kleine blogs, dus circuleert hij alleen tussen kleine blogs onderling. En de grote blogs hoeven 'm niet meer, want na drie nominaties is de lol er wel af.


Maar evengoed heb ik prachtige kandidaten om 'm aan door te geven, waarvan ik vind dat iedereen even een kijkje bij zijn/haar blog moet gaan nemen.

Ilja scraps - Ilja ken ik sinds 1987 (schat ik) toen we als penvriendinnen gingen schrijven. Inmiddels schrijven we niet meer, maar we kunnen elkaar volgen via onze blogs.

Geertrude blogt - Geertrude's blog leerde ik als een van de eerste blogs kennen. We hebben heel veel raakvlakken en ze voelt als een vriendin op afstand (als ik zo vrij mag zijn om dat te zeggen)

Janneke Heimweg - is ook een wensschrijfster en ze woont net als ik in Groningen. Zij heeft de eerste versie van haar manuscript Cum Laude af. Af en toe twitter ik iets de wereld in en dan krijg ik steevast een reactie van haar terug.

Benjamin Polyester - volgt mij sinds kort. Hij schrijft korte stukjes over zijn leven, die ik columnwaardig vind. Ik hou van zijn schrijfstijl. Een beetje cynisch, soms treurig, maar altijd raak.

Timer op 15 minuten - een kastjeperdag blog van een rechtenstudente. Ik volg haar graag omdat ze laat zien hoe ook in een klein en startend huishouden ballast kan ontstaan. En ze volgt duidelijk haar eigen weg.

Moira Doet haar ding - heerlijk tegendraads, altijd uit het leven gegrepen

Avonturijn - voor een bemoedigend woord en detail voor gebeurtenissen

Mijn Schrijfsels - Minous droomt net als ik van een schrijvend bestaan

Gewoon een klein groot gezin - een heerlijk blog met prachtige dagelijkse verhalen over hoe kinderen opgroeien. Als je denkt dat een tweeling veel is, kijk dan eens bij Ingeborg.

Fotootjevandaag - Wat kan ik zeggen? Mooi bloglayout, mooie tekeningen, mooie teksten. Wat heeft een blog nog meer nodig?






Het zijn er niet exact 11, maar die vrijheid neem ik maar. (Ik heb er nog twee toegevoegd die ik het noemen waard vond).


En nu ik bovenstaande vragen beantwoord heb, ben ik eigenlijk wel benieuwd naar het antwoord van mijn voorgedragen kandidaten, dus blijven de vragen hetzelfde.




En zoals met elke prijs: je mag weigeren!


(maar dan weet je ook niet wat je mist)

donderdag 26 september 2013

Het belang van mooie plaatjes

Ken je dat, dat mooie foto's op blogs en tijdschriften je aandacht trekken? Dat je denkt: dat wil ik ook kunnen maken, zo wil ik het ook in huis.
Ergens weet je wel; het is maar styling, dat huis ziet er echt niet elke dag zo sereen uit, bij dat naaiwerk staan de scheve naadjes niet op de foto, dat bord eten is wel mooi opgemaakt, maar zo komt het bij mij niet uit de oven!
Toch voel ik het belang van mooie foto's. Iets moois zet aan tot iets moois, iets lelijks slaat de inspiratie dood.

Ik probeer zaken zo eerlijk mogelijk te schetsen, maar ik probeer het ook zo neer te zetten dat het bij een ander iets teweegbrengt. Iets waardoor iemand net op het goeie moment geraakt wordt.
Nou ben ik helemaal niet zo'n goede fotograaf, en ik heb heel wat rommelige kastjes en hoekjes laten zien, maar toch probeerde ik wel de boel charmant op de foto te zetten, al was het alleen maar bij de na-foto.


Een mooie omgeving is minstens zo inspirerend als een mooi plaatje.

Het vakantiehuisje waar we deze zomer zaten was voor mij een heel inspirerende plek. Het huis was logisch ingedeeld, de kamers hadden een mooie 'flow'. De kleuren klopten en de spullen klopten. Het voelde als een huis dat van mij had kunnen zijn. Met het verschil dat de eigenaren van het vakantiehuis meer schilderijen durfden op te hangen en meer van de ornamenten waren.
Wat ze ook hadden was een kleedje over een dressoir. Dat was weliswaar uit nood geboren, omdat het bovenblad lelijk was, maar ik vond het effect heel huiselijk.

En dat was het idee dat mij inspireerde tot het maken van een kleedje voor de ladekast op de slaapkamer.




Zie je dat ik mijn best gedaan heb om het mooi op de foto te zetten ;-)

maandag 16 september 2013

Ssst...het prinsesje slaapt

Kom maar even kijken. 
Wel stil zijn hoor!


Daar slaapt ze onder haar nieuwe beddengoed. 
Tussen haar knuffeltjes in.


Haar kroontje en haar edelsteen liggen op haar nachtkastje. 
En morgenvroeg wordt ze gewekt door haar prinsessenwekker. Of vanmiddag door haar prinsessenmama.

Slaap zacht, kleine prinses. 


Een link naar een tutorial of patroon vind je onderaan

Het hele weekend en elk moment dat ik met dit project bezig was, had ik al een stukje in mijn hoofd voor dit blog. De titel was: Naaien is stom!
Met een uitroepteken. 
Van alle handwerktechnieken is naaien toch wel mijn minst geliefde. Op mozaïeken na misschien. 
Vroeg of laat word ik altijd sacherijnig van naaien. 
Toch begin ik er altijd weer aan en komen er altijd weer nieuwe naai-ideeën. Het is een haat-liefde verhouding, want je kunt zoveel met de naaimachine!
Toch lijkt het allemaal zo eenvoudig, maar met de meest simpele dingen ben je heel veel tijd kwijt.
Meten, knippen, vouwen, spelden. 
Altijd met de finish in zicht is het spoeltje op.
En als je dan een nieuw spoeltje opgedraaid hebt, draden weer opnieuw ingeregen hebt, 
dan trekt de machine de bovendraad er weer uit. 
Nou hielp de pms en post-pms ook niet mee voor het humeur ;-)

Maar toen ik vanochtend foto's ging nemen, nadat Gemma haar zo mooi had toegedekt en een eigen kamertje had gegeven, viel al het sacherijn van me af en werd ik blij van dit tafereeltje. 



De stof heeft Gemma uitgekozen toen we vorige zaterdag samen in de stad waren. 
Mijn voorstel om er beddengoed van te maken voor het poppenbed werd goedgekeurd. 
Nu ik eenmaal mijn idee hardop met haar had gedeeld, kon ik het niet meer uitstellen. 
Er zat oorspronkelijk beddengoed bij het bedje, door mijn lieve schoonma gemaakt, maar daarvan werd het matrasje gebruikt als dekbed en verloren ook de andere stukken hun juiste functie. 
Een jaar geleden had ik me al eens voorgenomen om er nieuw beddengoed voor te maken. 


Al met al heb ik er heel wat uurtjes aan besteed. Gisteren kreeg ik 'm af. 
Op de bodem ligt een matras. Een oud stuk schuimrubber waar ik eerst van een oud laken een hoes om heb gemaakt. Daarna heb ik van een kleuterformaat hoeslaken (oranje) een mini-hoeslaken gemaakt. Het bestaande beddengoed heb ik vermaakt en als binnenhoes gebruikt voor het kussensloop en het dekbedovertrek. Uit een oud sierkussen heb ik de vulling gehaald voor het dekbed en kussen. 
Om het zo echt mogelijk te maken heb ik een instopstrook aan de dekbedovertrek gezet. (Niet doen hoor mensen, staat leuk, maar is onnodig veel werk). 

De vulling die in het oorspronkelijke beddengoed zat leverde nog een verrassing op en ook meteen weer een nieuw idee. 


Er kwam een zacht roze geruit dekentje uit. Die gebruikte mijn schoonma als verschoningskleed toen Gemma en Ellie nog klein waren. 
Er is een stuk van af geknipt om in de hoes te passen. 
Ik dacht aan een festonsteek en voilà weer een poppendeken erbij....(en ook een klusje erbij)??


Ik ben niet zo van de tutorials, dat zou ik wel graag willen zijn, maar daar heb ik het geduld en/of de tijd niet voor. 
Maar gelukkig zijn er zat andere mensen die wel een tutorial hebben gemaakt. (Ik moet toch ook ergens mijn ideeën vandaan halen ;-)) Wil je zelf aan de slag? Kijk dan bij Christel van Wollyonline. 




maandag 9 september 2013

Een pantalon inkorten

Ik kocht een mooi setje in de opruiming. Dat was afgelopen winter. Een pantalon met een shirtje en een vestje. 50% korting. Toe maar.
De pantalon had een addertje onder de zoom, want die was te lang. Die zoom dan, niet dat addertje. Tja, het was opruiming dus geen keus meer in lengtematen.
Maar dat zou helemaal geen probleem zijn. Ik kan wel naaien, dus dan ging ik toch gewoon die broek inkorten. Nou, einde van het liedje is dat ik het shirt met het vest boven een spijkerbroek heb gedragen en dat de pantalon nog steeds in de kast hangt.
Want na bestudering van die zoom leek me dat toch niet een-twee-drie opgelost. Want in een pantalon is het natuurlijk niet even een kwestie van een zoompje stikken, daar mag je aan de buitenkant niets van zien. Ik voorzag dat ik de broek zou verknoeien en ik liet het er maar bij. Er gingen zelfs maanden voorbij waarbij ik de pantalon volledig vergat.

Komend najaarsseizoen wil ik de pantalon graag dragen. Geen idee of het shirtje en vestje er nog wel mooi bij staan, want die zijn nu natuurlijk al een paar keer gewassen :-).

Hoe doe je dat nou, zo'n zoom maken?

trek broek aan.
trek sokken aan
trek de laarzen aan die er mooi bij staan (denk bij jezelf: goh, die mogen wel eens gepoetst worden)
sla het advies om iemand anders de zoom af te laten spelden in de wind en doe het lekker zelf
het staat het mooist wanneer de zoom precies op de wreef van je laars valt en de achterkant iets boven de hak.
speld de zoom af
vergeet niet om even met te gaan zitten en zeg vol bewondering 'precies goed'
trek broek uit
speld beide pijpen op gelijke lengte
twijfel nog een keer
trek broek weer aan
trek weer sokken aan
trek weer je laarzen aan
wriemel voor de vorm nog wat millimeters aan de zoom
doop het 'niks meer aan doen'
trek broek weer uit enz.
pak strijkplank, strijkbout, meetlint, spelden, zoomband, stofkrijt
meet 3 cm af + 3 cm voor vouw (hier kom je later weer op terug, want in een pantalon zit geen dubbele zoom)
zet met stofkrijt markeringen waarlangs je gaat knippen
treuzel oeverloos voordat je de schaar er in zet
waag de gok
maak met naaimachine een zigzagsteekje langs de rand zodat het niet gaat rafelen
kom tot de conclusie dat je assortiment naaigaren niet geweldig is
ga terug naar je strijkplank en pak je zoomband
dit vouw je tussen je zoom
op dit punt realiseer je je dat er helemaal geen dubbele zoom in moet, want dit wordt veel te dik!
grom wat
en knip nog weer 3 cm er af, nee het kan echt niet om dan maar die 6 cm te laten zitten
zigzag het versgeknipte randje opnieuw om
leg je zoomband er - weer - tussen
maak een doek nat, leg natte doek op je zoom
pers met een strijkbout
typ op je blog een verslag van al je inspanningen terwijl je broek en je drijfnatte strijkplank staan/liggen te drogen
voel even aan de zoom of het al droog is en laat de twijfel of het gebruik van zoomband toch niet te stug is geen vat op je krijgen
zet voor de zekerheid met de hand nog wat onzichtbare steekjes, want die plakzoomband alleen is niet genoeg. En alleen steekjes is ook niet genoeg, is mijn ervaring.

Ben benieuwd of er iemand is die zin krijgt dit ook te gaan doen. Ik heb zo'n vermoeden van niet ;-).

Het setje.

Kijk, je ziet er niks van. Precies zoals het hoort :-)


Klaar voor kantoor! Tjonge jonge, wat zal ik er keurig uitzien. 



zondag 8 september 2013

Een cape voor Heidi of Roodkapje

In de vakantie las ik niet zoveel, maar gebruikte ik de rustige uurtjes om te breien. In een breiboek van Bergere de France had ik een rode cape met capuchon gezien. De enige associatie die ik er bij had was: roodkapje. Ik kan mij niet voorstellen dat een kind daarmee naar school zou willen. Daarmee was wel het idee geboren om het als verkleedkleding te gaan maken.
Daarnaast is Ellie ook nog eens dol op Heidi en laat Heidi nou ook een rode cape hebben!

Ik viel ook erg op de steek. Het effect ziet er spectaculair uit, maar zoals met wel meer breisteken, was ook deze niet meer dan een variatie op 1 recht, 1 averecht. Je breit een naald recht en de volgende naald 1 st. av. en 1 st. r waarbij je de rechte steekt achter insteekt.
Ik gebruikte een dubbele draad van rood garen van de Wibra (1 euro per bol!!) en had er een stuk of 8 nodig. Ik ben een plichtsgetrouw mensen en wijk niet zo snel af van voorschriften (een recept of een patroon), maar deze keer heb ik mezelf vermand. Als ik het voorgeschreven garen had gebruikt was ik minstens 35 euro kwijt geweest. Een kleine overwinning voor mezelf :-)

Vandaag zette ik er de knopen aan. Ik haakte lusjes erbij, hoewel in het patroon staat dat je het door het breiwerk kunt steken. (oh oh al weer afgeweken...) Voor kleuterhandjes leek me dat vragen om problemen. :-)





In de zijnaad zit een opening voor de armen,
maar die gebruikt Ellie niet 'want dat heeft Heidi ook niet'.



zaterdag 7 september 2013

Hoezen voor een poef

Met mijn voornemen om mijn hoeveelheid onafgemaakte handwerkjes af te werken, pak ik meteen het meest recente gestarte handwerkproject erbij.
Toen de kinderen hun kamer zo vlijtig hadden opgeruimd en ik de kleedkamer, (zie hier) dacht ik weer aan de krukjes die op zolder staan te wachten om opnieuw bekleed te worden. Dan hebben de kinderen elk een krukje waar ze hun kleren op kunnen leggen en - als het een beetje meezit - hun kleren op kunnen klaarleggen voor de volgende dag.

Bij Mirjam zag ik al in januari een hele mooie hocker. Toen ging het bij mij borrelen en nadat ik wat al te wilde plannen voor mijn krukjes had geschrapt, bleef het idee om er een nieuwe hoes voor te maken over. Ik had nog mooie gordijnstof (die ik ooit gekocht had met het idee om er gordijnen van te maken voor de kleedkamer, maar dat idee was al weer achterhaald) en daarmee ging ik aan de slag. Vier weken geleden.
Twee avonden was ik er mee bezig en ik was helemaal enthousiast. Toen kwam er een andere deadline en bleef 't spul liggen, hoewel alleen de zoom hoefde nog maar gedaan te worden.
Ik doe dat vaker merk ik; iets niet afmaken. Er ligt een basale faalangst aan ten grondslag. Als ik het niet afgemaakt heb kan ik ook geen kritiek krijgen op het resultaat.
Nu wil ik het wèl afmaken.
Gisteravond zat Michel naar voetbal te kijken en dat is voor mij geen inspirerende tv en pakte ik de hoezen er weer eens bij. Ik heb ze ook nog af gekregen.




De krukjes/poefs/hockers komen van IKEA. 
De hoes die er eerst om zat was verkleurd en verwassen. 





De stof heb ik zo geknipt dat op de bovenkant de leukste afbeelding zit. 

En wat was de eerste reactie van mijn kinderen: 
ik vind 'm niet mooi, het plaatje is van vroeger, 
ze moeten niet op de kleedkamer, ik wil ze op mijn kamer!

Later waren ze weer wat bekomen van hun eerste afkeer. 

Dus, voor kritiek kan ik het dichtbij huis zoeken....


maandag 2 september 2013

De laatste Moestuin Maandag met recept voor rucola pesto

Ik werd er zo enthousiast van, van al die blogs met Moestuin Maandag. 
Zo enthousiast dat ik er zelf ook mee begon, maar al snel bleek dat ik het gewoon geen leuk onderwerp vond om over te bloggen. Blijkbaar heb ik geen grote drang om mijn moestuin uitwerkingen op mijn blog te delen. Weer wat ontdekt. 
Er over lézen bij anderen en mijn eigen kweeksels opeten, ja, dáár word ik nog wel steeds blij van :-).

Wel heb ik nog een paar leuke foto's in de digitale kast liggen, die ik nog graag met jullie deel. Eentje is van de rucola die omgetoverd is tot pesto en de andere is van een kleuterrok vol cherrie tomaatjes. Blijkbaar is voor mij de moestuin in combinatie met koken en kinderen leuker om te delen :-). 



Hoe maakte ik de rucola pesto ?

Pluk je rucola plantjes kaal. (ca. 75 gram)
doe dit in de keukenmachine (of een vijzelschaal), doe er twee knoflookteentjes bij, 
rasp 50 gram parmezaanse kaas (of een ander pittig hard kaasje), giet er 6 eetlepels olijfolie bij, vergeet niet er 30 gram pijnboompitten bij te doen

en druk op 'start'.

Smullen maar. Jammer dat het zo snel op is. 



Niks zo leuk als werken met kinderen in de moestuin. Een rok vol tomaatjes. Heerlijk!




zondag 1 september 2013

De lappenmand

De een na de ander belandt hier in de lappenmand met heel vervelende klachten van keelpijn en koorts.
Eerst Gemma vier dagen, daarna ikzelf vier dagen en nu zit Ellie in de eerste koortsdag. En dan zijn Gemma en ik nog niet eens weer helemaal beter!
Het is bijna ongelooflijk hoe snel de opgedane vakantie energie weer uit je kan lopen.

Wel heb ik nu de voordelen ontdekt van al die noeste arbeid aan het opruimen van kastjes en het aanbrengen van routine in het huishouden: met een paar ingrepen ben ik weer aardig bij en ook voor Michel was het niet zo moeilijk om de boel draaiende te houden.
Vroeger kwamen al snel weer de gedachtes van 'oh, wat een wérk' en 'pff, wat een rotzooi', 'er is geen beginnen aan' naar boven, maar deze keer waren die gedachtes snel verdwenen, áls ze al waren verschenen.
Voor iedereen die dus denkt dat het bij haarzelf (hemzelf) toch nooit op orde komt is dit misschien een steuntje in de rug. Het kost tijd en toewijding, maar uiteindelijk geeft het de rust die je zoekt.
En dat er altijd plekken in huis zullen zijn waar spullen blijven kleven is niet erg, er wordt tenslotte geleefd in een huis.

En ik ben heerlijk verzorgd door manlief en kinders. Van mijn lieve meisjes kreeg ik glaasjes water, keelpilletjes, allerlei kleine schatten, heel veel tekeningen en als zij weg gingen en ik alleen in bed achter bleef kreeg ik een magische haarborstel toegestopt. Allemaal zodat ik mij weer beter voelde. En dat hielp.



Mijn 30 dagen ruimen sluit ik bij deze af.
Ik had al weer ideeën voor nog meer 30 dagen;  30 dagen handwerken, 30 dagen lunchtrommel ideeën, 30 dagen mediteren.
Maar dat is te ver vooruit gepland en ik weet dat die lange termijnplanning me al snel tegen gaat staan. Het schept meteen al weer zoveel verplichtingen.
Wat het meest bij me naar voren springt is dat ik teveel half afgemaakte handwerkjes heb, of teveel voornemens voor handwerkjes. Ik heb bijvoorbeeld heel veel ideeën voor verkleedkleding. En al die ideeën en half afgemaakte werkjes beginnen te drukken. Op mijn schouders. En ik heb niet zulke brede schouders. Dus heb ik besloten om de komende tijd zoveel mogelijk hiervan af te maken. En op dit blog te delen.



Zit ik dus toch weer in de lappenmand :-)