maandag 10 december 2012

# 53 Interne verhuizing

Nu het tv-kastje in de slaapkamer bijna leeg is, kon ik mijn plan wel delen met Michel. Ik zei dat ik het kastje naar de woonkamer wilde hebben, zodat daar het losse speelgoed van de kinderen in kan. 
En dan vooral: dat zij het zelf opbergen. 
Want hoe vlot ze meehielpen op de crèche met opruimen en nu op school, hoe traag ze zijn met opruimen thuis. En daar mag wel eens verandering in komen. 
Mijn inziens schort het tot nu toe vooral aan de opruimvoorzieningen, zoals ik het noem. Soms weet ik zelf niet waar ik er mee naar toe moet, laat staan dat de kinderen het weten!

Nu is er wel een oorzaak voor aan te wijzen: er nl. niet echt een plek over voor zo'n kastje. Tenminste niet een die niet een doorn in het oog is. 

In ieder geval: ik had mijn idee net vers geopperd of het kastje stond al beneden naast deze kast. 

Zo liet ik het de laatste keer achter. 

Intussen was de bak met speelgoed verhuisd naar een plek naar de stoel en stond nu de gitaar naast de kast. 
Daar moeten we nu weer een ander plekje voor zoeken. 


Oh jee oh jee, het is bijna tenenkrommend lelijk. Met een beetje fantasie (en dat heb ik wel) zie je de antieke kast licht afbuigen en zijn neus dichtknijpen voor dat Ikea-gedrocht, terwijl hij probeert beleefd te blijven. 

We moeten de kast ook nog een stukje naar rechts verschuiven, anders is er links te weinig ruimte om rond de tafel te kunnen. 

Nog steeds niet overtuigd van deze opstelling ga ik eerst maar de bovenkant schoon maken. 



Losse onderdelen van spelletjes die terug moeten in de juiste doos. 


Een mooi patroon van stof. 


De oogst. 

De zware spullen moeten er uit, zodat de kast een stukje opgeschoven kan worden. 
Nu is er in ieder geval ruimte naast de tafel. 

Andere varianten in de opstelling waren trouwens nog erger: als salontafel? Nee. Als bijzettafel? Nee. 

Op dit punt ben ik maar wat andere dingen gaan doen. En daarna dacht ik: laat ik het maar gewoon eens gaan inrichten, misschien wordt het dan wel anders. Zo gezegd zo gedaan. 



En toen bleek het toch redelijk mee te vallen en dat terwijl ik het eerst hopeloos vond. 
Ik ben blij dat ik niet de handdoek in de ring heb gegooid, want nu ben ik toch maar zo dichter bij mijn doel gekomen.


Nu resteerde alleen nog het vervangen van de batterij van het klokje. 
Dat was een klusje voor de volgende dag. 


Weer bij de tijd. 







1 opmerking :

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!