woensdag 31 oktober 2012

Pompoen cake

Sinds kort hebben we een abonnement op een biologisch groente- en fruitpakket. Dat wordt 1 x per twee weken aan huis bezorgd. 


Vorige keer zat er een pompoen in. 
Vorig jaar heb ik van deze pompoen soep gemaakt en dat was zoveel, dat ik er nog steeds porties van in de vriezer heb. 


Daarom deze keer een cake gemaakt. Dat kwam door mijn collega die een pompoencake had gekocht op een regionale markt en een stukje voor me had meegebracht. Jammie jammie, wat was dat lekker. 


Ik vond dit recept en het resultaat was heerlijk. Ik kan nog wel drie van deze maken, want er gaat nog geen kwart pompoen in. 
In het recept staat trouwens dat de bereidingstijd 15 minuten is. Nou, daar hebben mijn collega en ik hartelijk om gelachen; die 15 minuten gaan in nadat je eerst een uur bezig bent geweest om de pompoen te snijden, de noten te hakken en een sinaasappel te raspen en te persen. 

Hier nog een ander recept, die wil ik ook nog eens proberen. Maar ik vervang waarschijnlijk de amandelmeel voor bloem, want amandelmeel is zo verschrikkelijk duur. 




maandag 29 oktober 2012

# 36 Een kastje per dag : Verder met het logeerbed

Vorige week was ik gebleven bij het logeerbed. Daar is een stapel dekens op achtergebleven waar ik toen nog geen plek voor had. Een paar dagen later had ik de oplossing. Zaterdag had ik de tijd om het aan te pakken.

De dekens komen uit de commode bij de meiden op de kamer. Maar die hadden plaatsgemaakt voor een almaar groeiende knuffelfamilie. Het plan is om de knuffel te splitsen. Waar vaak mee gespeeld wordt, die mogen op hun kamer blijven, waar minder vaak mee gespeeld wordt, die gaan in een zak naar zolder. En dan kunnen de dekens terug in de commode. Lieve lezer, ik hoop dat je even de tijd hebt, want het is nogal een lange weg voordat ik bij het eindresultaat ben.


Eerst de spullen opruimen die er al weer bij zijn komen liggen. 
Was opvouwen, nog weer wat kleren die bij de rest van de te klein geworden kleren kunnen. 
Kledinghangers, een boek, een borduurpakket - waarover straks meer, onder het boek kwamen twee verschillende baby/poppensokjes tevoorschijn. Alles moet weer naar zijn plekje terug. 


Dit is de commode en het gaat om het onderste vak. Ik heb een grote zak voor de knuffels die naar zolder gaan. En ik heb een grote bak van zolder gehaald - daar zaten eerst de overtollige knuffels in, maar inmiddels waren alle knuffels al weer in omloop gebracht. Ik heb de meiden erbij gehaald en doorgenomen wat de bedoeling is. Ik krijg alle medewerking! Het grappige is dat het ene moment alle knuffels moeten blijven, maar het andere moment - als ik ze wat de andere richting op heb gestuurd - alle knuffels naar zolder moeten. Zo lief hoe ze met me meedenken.



Toch blijven er nog teveel knuffels over voor die ene bak.  
Deze moeten in ieder geval op hun kamer blijven, Ellie is opeens helemaal dol op apen. 
Er moet nog maar een bak bijkomen, dan kunnen de meiden elk een bak voor hun knuffels krijgen. 
Ik weet dat er nog een op zolder achter het schot staat. En het komt niet zo slecht uit dat ik er nu naar moet graven, want er zit een leuke Winnie de Poeh ordner in, die ik wil gaan hergebruiken voor alle informatie die ik van hun school krijg. 




Het gaat om de bak aan de linkerkant. Ik moet er wel wat voor doen om er te komen hoor! Die doos bomvol met cd's (dus zwaar!) moet er eerst uit, voordat ik de bak er uit kan krijgen. 


Maar voordat ik uberhaupt bij de doos en bak kon, moest ik eerst deze toren met puzzels er uit halen. (de plastic bakken niet, die stonden voor het luik).
Hehe, ik heb de bak. Het is gevuld met spullen van mijn tienertijd. De Poeh ordner haal ik er uit en de rest gaat in een kastje die nu verborgen gaat achter de toren puzzels. 
En ondertussen heeft Gemma de grootste lol met het nemen van foto's. Ze zet alles op de foto, ook mijn achterwerk, als ik helemaal in de hoek moet duiken om spullen op te bergen. :-)


Goed, we zijn weer boven water. De bakken moesten natuurlijk ook nog schoongemaakt worden. Dat heb ik gedaan. Nu kan de stapel dekens in de commode. In onze slaapkamer lag ook nog een deken/wrapper die er bij hoort. 


Alle dekens mooi in de kast. Gemma ging er pontificaal voor zitten, dus je ziet er niet zo veel van. 


Dan even terug komen op dit borduurpakket. Ik heb het jaren geleden gekocht en ben er ook aan begonnen. Toen woonde ik nog alleen en ging zondagochtend lekker op de bank zitten borduren en luisteren naar KRO's Adres onbekend. Dat vertelde ik natuurlijk aan niemand, dat ik daar van genoot, want dat was een rete saaie tijdsbesteding voor iemand van ca. 25 jaar. 


Het is alleen in een hele kleine kruissteek. Ik ben best ver gekomen, maar ja, er komen andere tijden en dan blijft zoiets liggen. Laatst had ik bedacht dat er vast wel (bejaarde) vrouwen zijn die dit graag voor me willen afmaken (tegen vergoeding). Via mijn collega is het werkje inderdaad bij een vlijtige borduurster geweest, maar ondanks dat diegene het een heel mooi patroon vond, was het toch te fijntjes voor haar. Zodoende had ik het weer mee naar huis gekregen. Het gaat naar beneden in de kast met handwerkjes. 


Alle spullen die naar beneden moeten heb ik in de wasmand verzameld. Ordner, wasgoed, borduurwerk en een boek. 


En dan is het bed helemaal opgeruimd. 

Maar ik ben er nog niet...


Twee bakken vol met knuffels. 
Mmm...de spullen die er op liggen zouden ook wel opgeruimd mogen worden. 
Ik weet niet of ik daar gelijk zin in heb. 




En later heb ik toch nog even zin en ruim al het speelgoed nog even op. 

vrijdag 26 oktober 2012

Gelezen : Geertrude Verweij - Familiegeheimen - en een weggeefactie

Tegelijk met het starten van dit blog, afgelopen zomer, ben ik begonnen met mijn moord-blog. Ik heb getwijfeld of ik me daarmee niet teveel werk op de hals zou halen, maar het is nu eenmaal zo dat het ene niet zonder het andere kan bestaan. Zonder het opruimproject zou ik niet de orde in huis en hoofd hebben om aan het moord-blog te werken. Want creativiteit heeft orde en ruimte nodig. En zonder het moord-blog is het dagboek-blog overbodig. Het alledagelijkse naast het on-alledagelijkse.

Toen ik begon met het moord-blog ging ik op zoek naar andere bloggers die ook op die manier een boek schreven, maar die vond ik niet.
Wel kwam ik op het blog van Geertrude Verweij en vraag me niet waarom - want dat kan ik niet precies meer uitleggen, behalve dan dat ik het blog sympathiek vond - maar sindsdien volg ik Geertrude. Dat zijn de onverwachtse verrassingen van blogland; er komt maar zo iets op je pad wat je belangstelling vasthoudt.

Als ik de recensies lees van haar boeken, dan zijn het boeken die vlot weglezen en vaak een romantische inslag hebben. Nou daar had ik wel zin in!
Ik kende haar boeken niet, maar besloot er een te gaan lezen. De enige die goed beschikbaar was in de bibliotheek was Familiegeheimen.

 En wat bleek: Geertrude Verweij heeft in dit boek de romantiek gekoppeld aan een ouderwets moordmysterie. En laat ik nou net met een moordmysterie bezig zijn! Mijn interesse was dus gewekt. Met enige jaloezie begon ik te lezen, want dit boek was al af en die van mij nog niet!Maar wat een leuke combinatie, dat moordmysterie en het romantische! Twee vragen staan daarmee centraal: wie is de dader en wie krijgt het meisje?
Ze gebruikt heel veel dialogen om het verhaal te vertellen, zoals meer wordt gedaan in moordmysteries. De vele dialogen maken het lezen lekker vlot. Het romantische slot liet me echt glimlachen van tevredenheid. En de ontknoping van het moordmysterie kwam zelfs met een vleugje thriller. Het enige waar ik moeite mee had was het onthouden van de personages. Een paar keer heb ik gedacht : wie is dat nou weer? Dan moest ik weer even terugbladeren om het op te zoeken.

Naast de blogpost over haar schrijverschap, vult Geertrude haar blog met foto's, recepten en handwerken. En dat zijn ook allemaal zaken waar ik erg van houd. Allemaal reden genoeg om volger van haar te worden. Maar ik ben tot nu toe de enige - terwijl ik weet dat haar blog meer gelezen wordt - en dat is wel een beetje eenzaam. Ik liep al met het idee rond om een blogje aan haar boek Familiegeheimen te wijden, toen haar bericht kwam over een royale weggeefactie. Dat is een mooi moment voor mij om jullie daar ook van op de hoogte te brengen. Neem dus gerust een kijkje en misschien wil je haar ook wel volgen, dan sta ik daar niet meer zo eenzaam.

Groetjes Anita

woensdag 24 oktober 2012

# 35 Naast het koffieapparaat


Vandaag rechts van het koffieapparaat. Eerder ruimde ik al de flessen glassex en spoelglans op, links van de koffiemachine.


Het is echt zo'n kleefplek, zoals Conny dat noemt. Drinkbakje voor de kat, lege fles appelsap, zeepbakje, handgel, bak voor schaar en zo meer. 
En de keukenrol is ook op. 



Dit bakje had wel wat meer aandacht en liefde van mij mogen krijgen. Nu is het te laat. 


Eigenlijk vind ik dit ook overbodig. Het enige dat ik echt handig vind om direct bij de hand te hebben is een schaar. De rest doe ik in een doosje en verdwijnt achter een deurtje. 


Het is inmiddels avond. Koffieapparaat aan de kant. Koffieplasje dweilen. Alle hoeken goed schoonvegen. 


Deze fles sherry heb ik een keer gekocht voor een gerecht. Verder staat het er maar te staan. Ga ik het weggooien? Da's ook wel een beetje zonde. Ik verhuis de fles naar zolder, daar staat een wijnrek. 


En dan is dit het eindresultaat. Met een nieuwe keukenrol!




maandag 22 oktober 2012

# 34 Laatste la van de voorraadkast

Met blogpost # 33 dacht ik dat ik alles was ingelopen, maar ik kwam nog twee kastjes tegen in mijn foto archief. Vandaag de ene, morgen de andere. Dan ben ik helemaal bij met de blogposts. 

De boodschappen zijn weer in huis. Van de voorraadkast is alleen de onderste la nog niet gedaan. Hierin gaan de pakken en flessen en de aardappelen en uien. 
De la was nogal een rommeltje geworden; een paar vergane uien en ingedroogde knoflookteentjes. En vooral veel droge modder van aardappelen en uienvellen op de bodem.
Nu de la bijna leeg is een mooi moment, dacht ik, om 'm even leeg te halen en schoon te maken. 

Maar wat schetst mijn verbazing: iemand is er al mee begonnen! De overleden uien en uienvellen zijn er al uit.
Nou ja, wat een meevaller!


Ik maak de la nog even helemaal schoon met een sopje. 


En alle voorraad kan er weer in. Gelijk de boel even beter verdeeld. 
Zo makkelijk heb ik ze niet elke dag. 



zondag 21 oktober 2012

Recykleren: kinderschort

Gemma en Ellie vinden het ontzettend leuk om in de keuken te helpen. Een tijd terug heb ik daarom voor elk een schort genaaid. Ik was toen net in de ban van het recykleren. 



Ik gebruikte een laken van hun ledikant waar ze uitgegroeid zijn.
Het patroon vond ik op de website van Jan Sikkes.


Alle materialen had ik in huis. Het band, de knopen het bies met de pompons. Het band om de nek heb ik aan een kant vastgenaaid en aan het andere eind een knoop opgenaaid. 



In het schort zelf heb ik een knoopsgat gemaakt, dan kan ik de knoop verzetten op de band wanneer ze groter groeien. In plaats van extra knoopsgaten in het band te maken. 



De rozet komt van een versleten legging. 



En tot slot mochten ze van mij met textielkrijt zelf hun eigen schort beschilderen. 


Wanneer je de tekening strijkt blijft het er na het wassen ook op zitten. Laat je het strijken achterwege, dan kun je het nog weer uitwassen. 






zaterdag 20 oktober 2012

Etuis zijn klaar

De etuis waren net op tijd klaar voor de eerste schooldag. Het zijn heel schattige exemplaren geworden. 


Het is een symbolisch cadeau, want ze hebben nog geen etui nodig voor groep 1, maar het is ook heel handig voor kammen en borstels of als bedje voor Little People. 
Als je goed kijkt kun je zien dat ik de rits er niet helemaal goed in heb gezet. Sommige kennis van het naaien is bij mij blijkbaar weggezakt. Toevallig zag ik de dag daarop bij ByMiekk een tutorial voor een etui. Zij maakt niet alleen hele mooie spullen, maar ook super goede tutorials.




Dat rode randje langs het roze geeft een leuk accent vind ik.



vrijdag 19 oktober 2012

# 33 De kleedkamer, kinderkleding en logeerbed

De enorme wasmand met kinderkleding die ik uit de kast van de meiden had gehaald had ik geparkeerd op het logeerbed in de kleedkamer. Het is mijn eerste dag alleen sinds Gemma en Ellie naar school gaan. Een uitgelezen moment om me daar op te richten.


Niet alleen de wasmand staat op het bed, er liggen ook dekens en wat zwervend spul.
Eerlijk gezegd wil ik al meteen afhaken, maar ik hou mezelf bij de les.


En voor het bed staat ook nog wat! Het poppenbedje ruim ik uit en gaat daarna naar de speelplek op zolder. In de wasmand zit het schone strijkgoed. Dat moet in de linnenkast. Die kast is bomvol, maar het lukt me om dit er weer bij de krijgen. 


Mijn badjas terug aan het haakje in de badkamer. 


En ik kom een OOR tegen, een terugkerend item tijdens het opruimen. Naar zolder ermee.


De kleding die ik wil bewaren wil ik in de doos 'kleding die ik wil bewaren' doen. 



En die doos, of eigenlijk is het een plastic bak, staat in mijn kledingkast, helemaal onderin. Zal ik het maar laten zitten? En het stapeltje er maar gewoon bovenop gooien? 
Nee, ik haal de bak er uit. 


Dit kwam ik ook nog tegen. Het heeft niet echt sentimentele waarde, maar ik kan het niet doorgeven aan anderen. Vlak nadat ik het bij het postorderbedrijf had besteld, kreeg ik bericht dat het artikel teruggeroepen werd, omdat het niet aan de veiligheidsvoorschriften voldeed. Er zitten nl. kwastjes aan. 
Het zijn alleen zulke leuke tunieken en Gemma en Ellie hebben ze gewoon gedragen. Ik bewaar ze voor het recykleren. 
De bak gaat weer terug in de kast. 


Oh, da's nou jammer. Deze jasjes hadden er ook nog in gemoeten. Nou, ik haal de bak er niet nog een keer uit. Bovendien zal hij al overvol. Dan maar los in de kast. 


Ik hou er mee op voor vandaag. Dit is echt teveel werk! Een deel van de kleding is een seizoen niet gedragen en moet eigenlijk eerst nog even weer gewassen worden. Dat betekent sorteren. Zal ik er bij weglopen? Nee, toch maar weer doorzetten. Gewoon beginnen Anita, zie maar waar het schip strandt. 
In de grote doos zat de nieuwe aanvoer kleding die ik kocht van een andere tweelingmoeder. Ik heb al heel vaak tot grote tevredenheid kleding van haar overgenomen. 


Hee, wat kom daar tevoorschijn? Wandelsokken? Die had ik daar neergelegd omdat ik dacht dat ze hun wederhelft misten, maar dat blijkt helemaal niet het geval! Ze zijn compleet. Opvouwen en in de kast dan maar. 


Sorteren, sorteren, soort bij soort. Setjes, longsleeves, t-shirts, topjes, korte broeken, ondergoed. 


Wat niet meer gewassen hoeft te worden stop ik gelijk in de doos. 


Dit moet gewassen worden. 


Rechterstapeltje leg ik toch maar terug in de kast. Het past nog of ze zijn er aan gehecht. 
Het linkerstapeltje gaat naar de lappenmand. Misschien kan ik er nog iets van maken. 


Deze wilde ik eerst in de doos doen, maar ik hou ze toch. In de groene zit in het bovenlijf een stiftvlek, die ik er nooit helemaal uit heb gekregen. Ik zou er rokjes van kunnen recykleren.  Ook in de lappenmand dus. 


En dan opeens realiseer ik me dat ik mijn gedachten even nergens anders zijn geweest dan bij het opruimen. En dat vind ik heerlijk. 
Het rechterstapeltje zijn dekens, daar heb ik niet 1-2-3 plek voor, dat komt de volgende keer. 


dinsdag 16 oktober 2012

# 32 De zolder, knieschotten en koffers


Deze keer ga ik weer naar zolder. Al een tijdje - hoe lang? het zullen inmiddels weken zijn - stoor ik me aan iets. 

Het ligt onder de tafel. 


Even inzoomen: het gaat om de stapel tassen. Ze zijn blijven liggen na de vakantie en moeten eigenlijk - net als de koffers - terug achter de schotten. 
Dat heb ik uitgesteld, want dat is niet iets om even snel te doen. Maar, als ik de was hier opvouw, stoot ik steeds mijn tenen aan die tassen. Dus nu moet het er maar eens van komen. 


Op de zolderkamer zijn de koffers dankbaar speelgoed voor de meiden. Heel leuk om vakantietje mee te spelen. We hebben twee van deze blauwe koffers, een grote en een iets kleinere. 


Wasrekjes opzij en het knieschot kan open. Eerst een paar koffers en tassen er uit halen. 
Het hebben van bergruimte achter de knieschotten is ideaal, maar de betonvloer erachter is niet afgewerkt. Elke keer gruwel ik van het betonstof en het krassende geluid als ik er een doos overheen schuif. 


En elke keer als er een knieschot opengaat duikt de kat er achter en stempelt met zijn pootjes beton-stof op koffers en tassen. 


Deze tas dook opeens weer op op het werk van Michel. Dat kan niet zo achter het schot, eerst eens kijken wat er in zit. 


Een mapje met foto's? Foto's van schade die we hadden aan onze auto. Gemaakt voor de verzekering. Dat is vast al zes jaar geleden. Dit gaat naar de stapel paperassen op de zolderkamer. 


Ik doe de reistassen in de koffer, dan blijft het lekker compact. 


Na wat friemelwerk, duw- en trekkracht en onderdrukt gemopper krijg ik alles er in. 
Je ziet het niet aan de opening, maar linksaf staan de grote blauwe koffer en twee rolkoffers, rechts de tas van M's werk en de zak met schaatsen. En deze kleinere blauwe koffer voor de ingang. Het knieschot kan weer dicht.