dinsdag 4 september 2012

# 11 computerhoek - deel 2

Het Een kastje per dag - project is eigenlijk heel wonderlijk. Het lijkt alsof het over schoonmaken gaat, maar daar gaat het natuurlijk helemaal niet over. Het is niet zo dat ik niet weet hoe ik moet schoonmaken of dat ik er geen zin in heb. Het gaat mij er ook niet om om een perfecte huisvrouw te worden.
Het gaat om de gedachten achter de handelingen. Nelleke heeft dat op haar blog vaak heel herkenbaar verwoord. Vaak moet ik een drempel over om een kastje aan te pakken. Ik voel altijd eerst weerstand terwijl ik toch zin heb om iets aan te pakken. Zoals dat gevoel wanneer ik weet dat het beter voor me is om vroeg naar bed te gaan, maar toch op de bank blijf zitten te kijken naar een tv programma waar ik eigenlijk niks om geef of toch nog wat pennen doorbrei.
Wat ik van het kastjeproject boeiend vind is dat die weerstand niet slaat op het schoonmaken an sich, maar over de gedachten die ik er bij heb: het heeft geen zin, ik wil dat kastje eigenlijk op termijn vervangen, ik krijg het toch niet af, morgen is het weer een rommeltje, al die beslissingen die ik moet nemen.
Hoe meer kastjes ik doe, hoe meer patronen ik in die gedachten zie. Door toch aan te pakken, lukt het me dat gedachtepatroon te doorbreken. Maar vaak genoeg word ik nog moedeloos.

Zoals met de computerhoek. Zaterdag kon onverwacht de computer weer opgehaald worden. Ondanks dat het weekend is, was dit het teken om ook de linkerkant van het bureau op te ruimen. Het viel allemaal best mee. 



Het adressenboek - dat nog gevuld moet worden - gaat in de grote kast, papieren in de bureaulaatjes. Dan nog wat herschikken.



Doekje er over en het is weer netjes. 

Dit bleek het makkelijke gedeelte. Michel wilde de opdrachtbon mee naar de reparateur om de computer weer op te halen. Tja, waar was de bon? Ik heb 'm gezien dacht ik, maar waar ook al weer.  Hier voelde ik ergernis opkomen: weer kostbare tijd die verloren gaat aan zoeken. Dan maar zonder bon naar de winkel. 
Terwijl Michel voor het huis de fietskar klaar zet (multifunctioneel zo'n kinderfietskar - ook handig voor vervoeren van spullen als je niet met de auto bij de winkel kan parkeren) en ik de was ophang, schiet me het rommeldoosje te binnen. Dit heb ik vorige week in het leven geroepen (blog hierover volgt nog) en is voor alle losse spullen. Ik heb iedereen geïnstrueerd: als je iets zoekt, dan kijk je in dit doosje. 
En voila, daar lag de bon in.
Moraal van het verhaal: de was ophangen is heel verhelderend voor de geest.

3 opmerkingen :

  1. Ja, dat helpt inderdaad, was ophangen, of iets anders doen, lichamelijk werk. Die ervaring heb ik ook, even de zinnen verzetten en je ziet opeens weer helder! Ik noem het zelf "even in de week zetten" de vlekken lossen dan wel op. En zo zijn verdwijnen ook de "donkere" vlekken in je geheugen, opeens is het licht! Tata! Hoera! Fijn om te lezen dat je ook last hebt van dat "domme" blijven zitten, terwijl het o ZO verstandig zou zijn om op tijd naar bed te gaan. Hier nog zo iemand! Helemaal dom op maandagavond, het vernielt de hele week! Waarom doe je dat...n bepaalde dwarsheid, omdat je zoveel andere dingen wel goed aanpakt... wie het weet mag het zeggen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Misschien komt het antwoord op de laatste vraag nog een keer tijdens het was ophangen :-)

      Verwijderen
  2. Volgens mij heb je de wortel van het kwaad blootgelegd: het zit'm in de beslissingen. Kan ik ook moedeloos van worden. Dat twijfelen: zal ik iets hierheen of daarheen verplaatsen? En wat als ik er dan later spijt van krijg? (Ja, dûh - Alsof ik niet weet dat ik dat later gewoon terug kan draaien als het toch niet bevalt...). En de oplossing zit'm in volgens mij in het "get up and get going" en "knopen doorhakken". Ook bij het "van de bank afkomen". Gelukkig hebben wij elke dag weer een nieuwe kans om ons hierin te verbeteren.

    Hartelijke groet van
    El

    BeantwoordenVerwijderen

Wat fijn dat je meeleest. Reacties zijn welkom!